Το σχέδιο Τραμπ για επίλυση του Παλαιστινιακού

του Ιωάννη Μπαλτζώη

Και ξαφνικά το Παλαιστινιακό ζήτημα και η επίλυσή του ήλθε ξανά στην επικαιρότητα, μαζί με τις ρουκέτες της Χαμάς στην παραλιακή πόλη της Ασκελόν και την αναμενόμενη αντίδραση με αντίποινα του Ισραήλ, με νεκρούς και τραυματίες εκατέρωθεν. Τι συνέβη και το κύριο θέμα στην Μέση Ανατολή είναι το Παλαιστινιακό, μαζί με την προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ (μαζί με τους συμμάχους του) κατά του Ιράν; Ας αναφερθούμε στο Παλαιστινιακό, το οποίο αν αποδειχθεί ότι οι πληροφορίες είναι αληθινές και αξιόπιστες, τότε θα έχουμε τη συμφωνία του αιώνα και την επιτέλους λύση του πιο δύσκολου και ακανθώδους προβλήματος της Μέσης Ανατολής.

Πριν λίγες ημέρες, την 7η Μαΐου του 2019, δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της εφημερίδας Israel Hayom άρθρο (μεταφρασμένο στα ελληνικά εδώ) του δημοσιογράφου Αριέλ Καχάνα (Ariel Kahana) με τίτλο «Το διαδίκτυο φλέγεται: Μήπως αυτή είναι η συμφωνία του αιώνα;» και υπότιτλο «Το ανώνυμο έγγραφο που κυκλοφόρησε χθες το βράδυ μεταξύ αξιωματούχων του Ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών,(ως σχέδιο Τραμπ για την επίλυση του Παλαιστινιακού), αλλά κανείς δεν γνωρίζει την πηγή και την αξιοπιστία του. Ορισμένα άρθρα του σχεδίου] είναι σύμφωνα με τις αμερικανικές δηλώσεις».

Η δημοσίευση αυτή πυροδότησε πλήθος αντιδράσεων, θετικών και αρνητικών, αφού πολλοί στο Ισραήλ θεωρούν ότι μάλλον πρόκειται για fake news, ενώ άλλοι το θεωρούν αληθινό, αφού πολλά σημεία του συμφωνούν με δηλώσεις αξιωματούχων κατά καιρούς και αποκαλύψεις για τις διεργασίες που εξελίσσονται για το μεγάλο αυτό ζήτημα. Οπότε το ερώτημα που τίθεται είναι, αν αυτές είναι πράγματι οι λεπτομέρειες του ειρηνευτικού σχεδίου της κυβέρνησης Τραμπ;

Λ. Βατικιώτης: Η δραματική καθημερινότητα στην Παλαιστίνη

Νέα Κρήτη

Ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης , μέλος μεγάλης δημοσιογραφικής- πανεπιστημιακής και φοιτητικής αποστολής με την συμμετοχή και του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Κύπρου, μιλώντας στον 98,4 περιέγραψε από την Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης, την δραματική καθημερινότητα των Παλαιστινίων , την ώρα που το επίσημο κράτος στο Ισραήλ, όπως είπε, επιδιώκει συστηματικά να ενταθεί το κύμα φυγής των Παλαιστινίων από την περιοχή , συνεχίζοντας εντατικά την πολιτική των παράνομων εποικισμών σε Παλαιστινιακά εδάφη, παρά τις δεκάδες αποφάσεις του ΟΗΕ.

Παλαιστίνη. Το μήλο της Έριδος.

Outside the Wall

redflecteur /

Γράφει ο Ίουλιανός

Κάθε χρόνο στις 14 Μαΐου το Κράτος του Ισραήλ γιορτάζει την γέννηση του. Αυτό αποφάσισε (το Μάιο του 1948) ο ΟΗΕ πως θα ήταν το μέλλον της ιερής γης τριών θρησκειών. Η απόφαση είχε ληφθεί από τις 29 Νοεμβρίου του 1947 σε μια συνέλευση του ΟΗΕ, με πλειοψηφία των δυο τρίτων των μελών του. 

Οι Ισραηλίτες με μια απόφαση βρέθηκαν σε μια γη που δεν κόπιασαν να την αποκτήσουν με χωράφια ελιών και αμπελιών που δεν φύτευσαν και σε σπίτια που δεν έχτισαν.

Από την έρημο Νέγκεβ ως το Τελ Αβίβ, από την Χάιφα και την Γιάφα ως την Ραμάλα, οι Παλαιστίνιοι κοιμήθηκαν σε μια χώρα και το πρωί ξύπνησαν σε μια άλλη. Από δω και πέρα στην Παλαιστίνη θα ακουγόταν μόνο ο θόρυβος του ανέμου του μίσους.

Ωστόσο υπάρχει μια εδραιωμένη αρχή: δεν είναι άλλη από το δικαίωμα, κάθε τμήματος ενός λαού ή ακόμα και μιας ομάδας ανθρώπων, στην αυτοδιάθεση. Αυτό το δικαίωμα δεν πρέπει να περιορίζεται λόγω των συνεπειών που τυχόν θα επιφέρει ή λόγω «εθνικών» συμφερόντων. Πρόκειται για έναν αντικειμενικό νόμο της σύγχρονης ιστορικής εξέλιξης. Όταν όμως την παραπάνω τάση πηγαίνει να αξιοποιήσει μια τάξη όπως η αποικιοκρατική ευρωπαϊκή τάξη ή η εγχώρια, υποτακτική υποτελής και εξαρτημένη  αστική τάξη της κοινωνικής καταπίεσης των εργαζομένων μαζών, τότε πραγματώνεται το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα και οι λαοί υπογράφουν την καταδίκη τους αφού μόνο αφεντικό αλλάζουν.       

Οι «ψυχασθενείς» του Αλλάχ

του Βασίλη Γεωργίου

«Ένας Ισραηλινός, [που έχει σοβαρή ψυχική ασθένεια] δεν βγαίνει έξω να μαχαιρώσει Άραβες. Είτε παίρνει αγωγή, είτε πηδάει στο κενό από την οροφή. Γιατί με τους Παλαιστίνιους δεν συμβαίνει το ίδιο;» . Ρώτησε αφελώς ο δημοσιογράφος Nadav Shragai τον γνωστό καθηγητή Ψυχολογίας Ariel Merari. «Πρώτον, διότι στους μουσουλμάνους το να πεθαίνεις εν ώρα τρομοκρατικού χτυπήματος συνιστάται. Δεύτερον, όταν μια γυναίκα με δύσκολα οικογενειακά προβλήματα θέλει να πεθάνει, για εντελώς προσωπικούς λόγους, το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι: «Θα πάω να σκοτώσω έναν ισραηλινό στρατιώτη και τότε θα κερδίσω κοινωνική αποδοχή. Η κοινωνία θα με δει θετικά» ».

Μόλις πρόσφατα, ο ομότιμος καθηγητής Ariel Merari μαζί με τον ιδρυτή του International Counter-Terrorism Academic Community (ICTAC) Boaz Ganor διεξήγαγαν έρευνα, για λογαριασμό του υπουργείου Δημόσιας Τάξης του Ισραήλ. Σκοπός τους ήταν να εξηγήσουν την αύξηση των περιστατικών τρομοκρατικών χτυπημάτων από «μοναχικούς λύκους». Δηλαδή, «τρομοκράτες» που χτυπάνε δίχως σχέδιο ή να που δεν συνδέονται με οργανωμένη ομάδα.

Η βάση δεδομένων της έρευνας περιλαμβάνει 700 Παλαιστινίους «τρομοκράτες», που εκτέλεσαν 560 επιθέσεις χωρίς να είναι ενταγμένες σε ένα οργανωτικό πλαίσιο. Σύμφωνα με τα ευρήματα, το 67% των «τρομοκρατών» έχουν ιστορικό προβλημάτων ψυχικής υγείας (ψυχώσεις, τάσεις αυτοκτονίας κτλ.).

Η αμερικανική αυτοκρατορία και το πιόνι της

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση της προσπάθειας του διεθνούς συστήματος να ισορροπήσει αποτυπώνοντας τον συσχετισμό των δυνάμεων που διαμορφώθηκαν ένα τέταρτο του αιώνα πριν, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η αποτύπωση αυτής της προσπάθειας πουθενά αλλού στην υδρόγειο δεν εκφράζεται με τόσο έντονο τρόπο όσο στη Μέση Ανατολή, τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποθήκη του πλανήτη.

Ο παρατεταμένος πόλεμος στη Συρία αποδεικνύει τις δυσκολίες εξεύρεσης του νέου σημείου ισορροπίας του διεθνούς συστήματος. Ταυτόχρονα, η απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους και να μεταφέρουν εκεί την πρεσβεία τους αποκαλύπτει βασικές επιλογές της Ουάσιγκτον, οι οποίες περιγράφουν ένα επικίνδυνο μέλλον, το οποίο μας αφορά...

Για να κατανοήσει κάποιος τις τρέχουσες εξελίξεις στον κόσμο θα πρέπει να έχει μια ελάχιστη έστω εικόνα του πολιτικού παιχνιδιού στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κι αυτό γιατί οι αποφάσεις και οι επιλογές της υπερδύναμης έχουν παγκόσμιες (θετικές - αρνητικές) συνέπειες.

Η διαμάχη στις ΗΠΑ

Η (πολιτική) συζήτηση για το τι είδους ΗΠΑ χρειάζονται οι Αμερικανοί και ο κόσμος ξεκίνησαν σε θεωρητικό επίπεδο πριν από τη διαφαινόμενη αμερικανική νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο. Οι επικές (θεωρητικές) μάχες των ακαδημαϊκών (και ταυτόχρονα μάχιμων διαμορφωτών της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής) μπορούν τώρα πια να συνοψιστούν στο δίλημμα το οποίο βασάνισε την αμερικανική ελίτ: παγκόσμια ηγεσία ή ηγεμονία;

Το γεωπολιτικό παιχνίδι και ο νέος κύκλος βίας στη Γάζα

Ευκαιρίες και ρίσκα κρύβει η αναζωπύρωση της βίας στην πολυτάραχη περιοχή. Ποιοι προσπαθούν να την χρησιμοποιήσουν για εσωτερική κατανάλωση και ποιοι ως «παρακαταθήκη» για το μέλλον. Τα εσωτερικά προβλήματα των Παλαιστινίων και το Ισραήλ.

Ο νέος γύρος διαδηλώσεων στη Γάζα -που πυροδοτήθηκε από το άνοιγμα στις 14 Μαΐου της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και την 70η επέτειο της «Nakba», ή «Καταστροφής», του όρου που χρησιμοποιούν οι Παλαιστίνιοι για τον εκτοπισμό τους κατά τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 που ακολούθησε τη σύσταση του Ισραήλ- δείχνει πόσα έχουν αλλάξει και πόσα, με πολλούς τρόπους, δεν έχουν αλλάξει.

Κανένας δεν περιμένει τα σύνορα να αλλάξουν, οι συμμαχίες να μεταβληθούν γρήγορα ή η ειρηνευτική διαδικασία ξαφνικά να «ανεβάσει ταχύτητα». Στο φόντο αυτού του γνώριμου κύκλου αναταραχών και βίας, νέες ευκαιρίες -και νέα ρίσκα- περιμένουν τους παλιούς παίκτες.

Στο ευρύτερο επίπεδό του, το Παλαιστινιακό ζήτημα από καιρό αποτελούσε έναν τρόπο ώστε οι περιφερειακοί ηγέτες να κερδίσουν ή να στηρίξουν τη νομιμοποίησή τους στο εσωτερικό και να διεκδικήσουν την ηγεσία του Μουσουλμανικού κόσμου. Όμως, την τελευταία δεκαετία, οι βραδέως κινούμενες δυνάμεις έχουν αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίον προκύπτει νομιμοποίηση από το Παλαιστινιακό ζήτημα, αλλά και το πόση αξία βλέπουν τα διάφορα κράτη στην προσπάθειά τους να γίνουν ηγέτες των Μουσουλμάνων της περιοχής.

Η αμερικανική αυτοκρατορία και το πιόνι της

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση της προσπάθειας του διεθνούς συστήματος να ισορροπήσει αποτυπώνοντας τον συσχετισμό των δυνάμεων που διαμορφώθηκαν ένα τέταρτο του αιώνα πριν, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η αποτύπωση αυτής της προσπάθειας πουθενά αλλού στην υδρόγειο δεν εκφράζεται με τόσο έντονο τρόπο όσο στη Μέση Ανατολή, τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποθήκη του πλανήτη.

Ο παρατεταμένος πόλεμος στη Συρία αποδεικνύει τις δυσκολίες εξεύρεσης του νέου σημείου ισορροπίας του διεθνούς συστήματος. Ταυτόχρονα, η απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους και να μεταφέρουν εκεί την πρεσβεία τους αποκαλύπτει βασικές επιλογές της Ουάσιγκτον, οι οποίες περιγράφουν ένα επικίνδυνο μέλλον, το οποίο μας αφορά...

Για να κατανοήσει κάποιος τις τρέχουσες εξελίξεις στον κόσμο θα πρέπει να έχει μια ελάχιστη έστω εικόνα του πολιτικού παιχνιδιού στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κι αυτό γιατί οι αποφάσεις και οι επιλογές της υπερδύναμης έχουν παγκόσμιες (θετικές - αρνητικές) συνέπειες.

Μακριά από τη φωτιά*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Μια ακόμη» φρικιαστική σφαγή Παλαιστινίων; Ή μια μεγάλη στροφή στα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή; Όλα δείχνουν το δεύτερο: μια μεγάλη ποιοτική αλλαγή συντελείται στην εκρηκτική αυτή περιοχή του κόσμου, η οποία έχει κατ’ ουσίαν εισέλθει στον μεγαλύτερο κύκλο αστάθειας των πολλών τελευταίων χρόνων.

Μέχρι «χθες» οι πάντες μιλούσαν για τον «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων» που διεξάγεται στη Συρία – όπου «αντιπρόσωποι», οι χώρες της περιοχής. Τώρα πια όλα δείχνουν ότι οι «αντιπρόσωποι» μεταβάλλονται σε πρωταγωνιστές του δράματος:

1. Το Ιράν «ακουμπά» τα σύνορα του Ισραήλ με τη Συρία και τον Λίβανο. Η σύμμαχός του Χεζμπολάχ στον Λίβανο αναβαθμίζεται διαρκώς σε πολιτική επιρροή και στρατιωτική ικανότητα, ενώ έχει ήδη οδηγήσει σε μια ταπεινωτική υποχώρηση το Ισραήλ.

2. Η Τουρκία «αναθεωρεί» ντε φάκτο τη Συνθήκη της Λωζάννης εισερχόμενη στη Συρία και ο Ερντογάν διακηρύσσει ότι θα χύσει αίμα προς ανατολάς και προς δυσμάς ώστε να κερδίσει από τη «βέβαιη» αναθεώρηση των συνόρων στην περιοχή.

Τα Αραβικά κράτη τα πρώτα χρόνια της Ισραηλινής επιβολής στην Παλαιστίνη (1948-1954)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Από την ί­δρυ­ση ισ­ρα­η­λι­νού κρά­τους (1948) μέ­χρι το 1956 υ­πο­λο­γί­στη­κε ό­τι υ­πήρ­χαν συ­νο­λι­κά 922.000 Πα­λαι­στί­νιοι πρό­σφυ­γες στις γει­το­νι­κές Α­ρα­βι­κές χώ­ρες. Στην Ιορ­δα­νί­α υ­πήρ­χαν 512.000, στον διά­δρο­μο της Γά­ζας 216.000, στον Λί­βα­νο 102.000 και στην Συ­ρί­α 90.000.

Ό­λοι αυ­τοί, α­πό τα τέ­λη του 1949 πα­ρέ­μει­ναν στα στρα­τό­πε­δα της UNRWA (Ορ­γά­νω­ση για την Α­να­κού­φι­ση και Α­πα­σχό­λη­ση Προ­σφύ­γων στην Πα­λαι­στί­νη), ό­που η βο­ή­θεια σε ε­πί­πε­δο βα­σι­κής τρο­φής, στέ­γης, υ­γειο­νο­μι­κών υ­πη­ρε­σιών, εκ­παί­δευ­σης και ερ­γα­σί­ας ή­ταν α­νε­παρ­κής, με α­πο­τέ­λε­σμα να πα­ρα­μεί­νουν ε­ξα­θλιω­μέ­νοι. Έ­νας τε­ρά­στιος α­ριθ­μός α­νει­δί­κευ­των ερ­γα­τών, ά­κλη­ρων, ξυ­πό­λη­των, α­γρο­τών, γυ­ναι­κών και παι­διών κα­τα­δι­κά­στη­καν να ζουν σε συν­θή­κες α­πό­λυ­της στέ­ρη­σης, α­πο­γο­η­τευ­μέ­νοι, πι­κρα­μέ­νοι και κρε­μα­σμέ­νοι α­πό την ελ­πί­δα ό­τι κά­πο­τε θα γύρ­να­γαν στην χα­μέ­νη γη τους.

Η ισ­ρα­η­λι­νή νί­κη εί­χε με­γά­λο α­ντί­κτυ­πο στους πλη­θυ­σμούς των α­ρα­βι­κών κρα­τών αυ­τών, για τους ο­ποί­ους ή­ταν έ­να σοκ και την θε­ω­ρού­σαν μια τα­πεί­νω­ση χω­ρίς προ­η­γού­με­νο. Ό­λη αυ­τή η κα­τά­στα­ση α­πο­τέ­λε­σε την α­φορ­μή να ξε­σπά­σουν βί­αιες α­ντι­δυ­τι­κές δια­δη­λώ­σεις, τις ο­ποί­ες εκ­με­ταλ­λεύ­τη­καν νέ­ες εν­δο­ε­ξου­σια­στι­κές δυ­νά­μεις, που άρ­χι­σαν να ε­να­ντιώ­νο­νται έ­ντο­να στους πα­λιούς πο­λι­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς που κυ­βερ­νού­σαν στα α­ρα­βι­κά κρά­τη και να στο­χεύ­ουν στην α­να­τρο­πή τους.

Ο­λό­κλη­ρος ο α­ρα­βι­κός κό­σμος θε­ω­ρού­σε την πο­λι­τι­κή και τις ε­σω­τε­ρι­κές α­δυ­να­μί­ες των α­ρα­βι­κών γε­ρα­σμέ­νων κα­θε­στώ­των, την πραγ­μα­τι­κή αι­τί­α της α­πο­τυ­χί­ας και της τα­πεί­νω­σης των Πα­λαι­στι­νί­ων.

Γ. Μαργαρίτης : Σφαγείο λαών, οι ανταγωνισμοί των Ισχυρών

Νέα Κρήτη

Απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης αποικιοκρατίας η Γάζα

Οι λαοί και ο ελληνικός από το νέο μακελειό στη Γάζα και τους πολέμους στη Μέση και Εγγύς Ανατολή, θα πρέπει να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα για το τι σημαίνει η εμπλοκή μας και χωρίς καν να μας ζητήσουν τον λόγο, στους ανταγωνισμούς των ισχυρών παικτών γεωπολιτικά και οικονομικά στη περιοχή μας, λέει ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ Γιώργος Μαργαρίτης στον 98.4

Η Γάζα είναι το μεγαλύτερο στρατόπεδο σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης στον πλανήτη για 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους , όχι με όρους ναζιστικής προσομοίωσης που λανθασμένα ή σκόπιμα κάποιοι κάνουν , αλλά με όρους σκηλρής και άγριας αποικιοκρατίας στη περιοχή από το Ισραήλ, λέει ο Ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης. Κατά τον ίδιο οι λαοί και ο ελληνικός από το νέο μακελειό στη Γάζα και τους πολέμους στη Μέση και Εγγύς Ανατολή, θα πρέπει να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα για το τι σημαίνει η εμπλοκή μας και χωρίς καν να μας ζητήσουν τον λόγο, στους ανταγωνισμούς των ισχυρών παικτών γεωπολιτικά και οικονομικά στη περιοχή μας.

Ιγνατίου: Το «θανάσιμο μίσος» Ερντογάν – Νετανιάχου

«Κατέφυγα σε γνωστό μου ψυχολόγο για να μου εξηγήσει το «φαινόμενο» της άγριας σύγκρουσης του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου: Αυτή η σύγκρουση, μου είπε, κυριαρχείται από «θανάσιμο μίσος», γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου, αναλύοντας την μεγάλη κόντρα των δύο ηγετών.

Ο κ. Ιγνατίου συνεχίζει την ανάλυση γράφοντας: «Δηλαδή; Ήταν η πρώτη μου αντίδραση. Εικάζω, απάντησε, πως αν το Ισραήλ και η Τουρκία ήταν γειτονικές χώρες, ήδη θα είχε κηρυχθεί πόλεμος… Είπαμε και άλλα πολλά και φεύγοντας μου είπε ότι «πάντα πρέπει να καταφεύγεις στην ιστορία», όπου μονίμως οι πλείστοι βρίσκουν τις απαντήσεις. Όμως αυτή η διαμάχη δεν έχει σχέση με την ιστορία».

«Πρόκειται για σύγκρουση μικρών υπερδυνάμεων, στην περιοχή της Μεσογείου, για το ποια εκ των δύο θα υπερισχύσει. Και οι δύο έχουν εχθρούς και μύρια προβλήματα. Το Ισραήλ υποστηρίζεται, όμως, από την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ και η Τουρκία (περιστασιακά) από τον ηγέτη του «ξανθού γένους», Βλαντιμίρ Πούτιν. Με μία μεγάλη διαφορά. Αν κινδυνεύσει το Εβραϊκό Κράτος η Αμερική θα σπεύσει να το υποστηρίξει.

Αν βρεθεί σε κίνδυνο η Τουρκία, ο πρόεδρος της Ρωσίας θα παίξει τον ανήξερο.

Διότι τα συμφέροντα του εξυπηρετούνται από τον Ταγίπ Ερντογάν τώρα, αυτή τη στιγμή, όχι αναγκαστικά στο μέλλον.

Ακυβέρνητη διαδικασία

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Μια μέρα, ένας Ισραηλινός ρώτησε τι θα γινόταν αν ο Νετανιάχου και ο Αμπάς κλειδώνονταν σε ένα δωμάτιο για μια εβδομάδα. Ένας απάντησε ότι οι δύο ηγέτες θα συνειδητοποιούσαν το προφανές, ότι είναι άνθρωποι. Ένας άλλος ήταν πιο κυνικός: «Μην ανοίξετε την πόρτα!».

Δεν ξέρω αν άνοιξε η πόρτα σε καινούργιο δράμα, μα η κίνηση των ΗΠΑ σίγουρα δεν κλείνει το τραύμα.

Η Μέση Ανατολή προκαλεί απελπισία. Η παρατήρηση δεν είναι καινούργια. Η ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση μετρά 70 χρόνια. Η κατάσταση εξελίσσεται και η εξέλιξη είναι προς κακή κατεύθυνση. Δεκάδες οι νεκροί μόνο της χθεσινής ημέρας σε έναν πόλεμο μνήμης, σε έναν κύκλο αιματοχυσίας, όπου βαραίνουν η Ιστορία και οι αναμνήσεις νεκρών.

Γάζα: Οι αχυράνθρωποι των Αθηνών (και η κουλτούρα της υποτέλειας)

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Η σιωπή με την οποία η Αθήνα (κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση) παρακολουθεί την σφαγή στην Παλαιστίνη είναι η αναμενόμενη στάση του υποτελούς. Βασική υποχρέωση των υποτελών κρατών είναι η προσαρμογή τους στις επιλογές των πατρώνων τους, ειδικά αν αυτές οι επιλογές είναι μείζονος σημασίας για τον πάτρωνα. Καθήκον της υποτελούς ελίτ είναι η εξασφάλιση της προσαρμογής ακόμα και με βαρύ πολιτικό κόστος.

Η κατάπτυστη ανακοίνωση του ελληνικού ΥΠΕΞ για τα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στην Παλαιστίνη αλλά και η σιωπή της Νέας Δημοκρατίας περιγράφουν επ ακριβώς και υπογραμμίζουν τους δεσμούς υποτέλειας της ελληνικής πολιτικής τάξης με τα αφεντικά τους στην Ουάσιγκτον. Η Αθήνα άλλωστε δεν έβγαλε «κιχ» για την απόφαση Τραμπ να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ…

Θα ήταν υπερβολική απαίτηση η τοποθέτηση, από θέση αρχών, της ελληνικής πολιτικής τάξης σε ένα μείζον διεθνές ζήτημα στο οποίο οι πάτρωνες κινούνται παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου. Κι αυτό γιατί οι ελληνικές υποτελείς πολιτικές δυνάμεις  όχι την μόνο έχουν αποδεχτεί την απόλυτη εξάρτησή τους αλλά νιώθουν άνετα και φυσιολογικά να κινούνται μέσα σ αυτήν φροντίζοντας ταυτόχρονα να την διαχέουν και «προς τα κάτω» με  πολλούς και διάφορους τρόπους.  Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα των τελευταίων ημερών.

Π. Παπακωνσταντίνου : Καθημερινότητα η σφαγή στη Παλαιστίνη

Νέα Κρήτη

Η Ελλάδα δεν μπορεί να φέρεται ως «Πόντιος Πιλάτος»

Η νέα σφαγή στη Γάζα , αμάχων Παλαιστινίων, επιβεβαιώνει την φονική καθημερινότητα των Παλαιστινίων, από ένας κράτος που λειτουργεί ως τρομοκράτης που αυτή την στιγμή στο Ισραήλ διαθέτει την πιο συντηρητική κυβέρνηση όλων των εποχών με τις ευλογίες των ΗΠΑ, όπου το μεγάλο ζήτημα μίας γενικευμένης ενδεχομένως ανάφλεξης οδηγεί στο Ιράν, λέει ο αρθρογράφος στη «Καθημερινή» Πέτρος Παπακωνσταντίνου, μιλώντας στον 98.4 .

Η Ελλάδα ως κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, δεν μπορεί στο όνομα γενικώς συμφερόντων της πατρίδας να σιωπά στη σφαγή αμάχων Παλαιστινίων, ούτε να συμπεριφέρεται ως «Πόντιος Πιλάτος», την ώρα που ο Ερντογάν με περισσή υποκρισία , επιχιερέι να εμφανιστεί ως προστάστης του διεθνούς και ανθρωπιστικού δικαίου στη περιοχή. Υπάρχουν και όρια λέει ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου, στο λεγόμενο εθνικό συμφέρον στις προβολές ισχύος δυνάμεων στη περιοχή. Δεν μπορεί να μετέχουμε σε κοινές ασκήσεις με ένα κράτος που δολοφονεί αμάχους , ούτε πρόκειται οι ΗΠΑ να μας ρωτήσουν αν εμπλέξουν και τη βάση της Σούδας σε χτυπήματα κατά χωρών σε μια γενικευμένη τυχόν ανάφλεξη στη περιοχή. Κατά τον ίδιο οι Παλαιστίνιοι ωθούνται να εγκαταλείψουν το αίτημα για χωριστή πατρίδα , που ούτως ή άλλως θα είναι κράτος μαριονέτα και να περάσουν στο αίτημα για πλήρη δικαιώματα στο ίδιο κράτος με το Ισραήλ, αναδεικνύοντας συνθήκες απαρτχάιντ.

Το τελευταίο μυστικό του πολέμου του 1967: Το σχέδιο ολέθρου για επίδειξη πυρηνικής ισχύος του Ισραήλ

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Την παραμονή του αραβο-ισραηλινού πολέμου, πριν από 50 χρόνια , Ισραηλινοί αξιωματούχοι προσπάθησαν να κατασκευάσουν μια ατομική βόμβα, σχεδιάζοντας να την πυροδοτήσουν σε βουνό στη χερσόνησο του Σινά, ως προειδοποίηση προς τις αιγυπτιακές και άλλες αραβικές δυνάμεις, σύμφωνα με συνέντευξη ενός βασικού μέλους του σχεδίου 

Το μυστικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης, όπως χαρακτηρίστηκε «επιχείρηση ολέθρου» από τον ταξίαρχο εν αποστρατεία Ιτζκάκ Γιάκοφ,  θα είχε υλοποιηθεί αν το Ισραήλ έχανε τη σύγκρουση του 1967. Η έκρηξη, όπως πίστευαν οι Ισραηλινοί αξιωματούχο, θα φόβιζε και θα έκανε την Αίγυπτο και τα γύρω αραβικά κράτη – τη Συρία, το Ιράκ και την Ιορδανία – να αποσυρθούν.

Το Ισραήλ κέρδισε τον πόλεμο τόσο γρήγορα ώστε η ατομική βόμβα δεν μεταφέρθηκε ποτέ στο Σινά. Αλλά η μαρτυρία του κ. Γιακόφ, ο οποίος ρίχνει νέο φως σε μια πτυχή που διαμόρφωσε της σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, αποκαλύπτοντας τά σχέδια του Ισραήλ για το πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το πυρηνικό του οπλοστάσιο για να προφυλαχθεί.

«Είναι το τελευταίο μυστικό του πολέμου του 1967«, δήλωσε ο Αβνέρ Κοέν, κορυφαίος μελετητής της πυρηνικής ιστορίας του Ισραήλ, ο οποίος διεξήγαγε πολλές συνεντεύξεις με τον συνταξιούχο στρατηγό.

Ο κ. Γιακόφ, ο οποίος εποπτεύε την ανάπτυξη όπλων για τον ισραηλινό στρατό, περιέγραψε λεπτομερώς το σχέδιο στον Δρ Κοέν το 1999 και το 2000, αρκετά χρόνια πριν πεθάνει το 2013 σέ ηλικία 87 ετών.

Η “Διαδικασία” της Εγκατάστασης Αποικίας στην ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ (1880-1948)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Οι ισραηλινοί στρατιώτες και ο μικρός Παλαιστίνιος

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι χρόνων του 19ου αιώνα, οι εξουσιαστικοί Σιωνιστικοί μηχανισμοί ξεκίνησαν μια εκτεταμένη προσπάθεια για την δημιουργία κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης. Εκείνη την εποχή (1880), ο Σιωνισμός εμφανίζεται σαν αποικιοκρατικό ιδεολόγημα και θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τον Ευρωπαϊκό Εθνικισμό και τον κατακτητικό αγώνα δρόμου της Αφρικανικής Ηπείρου, από τις Αυτοκρατορίες της Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Αυστροουγγαρίας, Γερμανίας και Ρωσίας.

Οι Σιωνιστές πλουτοκράτες, κρίνουν πως «η κοινή θρησκεία και τα υποτιθέμενα φυλετικά γνωρίσματα» είναι η απόδειξη της Εβραϊκής Εθνότητας και επομένως το «Εβραϊκό  Έθνος», μπορεί, όπως και τα άλλα Ευρωπαϊκά  Έθνη, να προσαρτήσει ένα κομμάτι γης και να φτιάξει μία αποικία-κράτος, για όλους τους Εβραίους. Φυσικά αυτή η περιοχή έπρεπε πάση θυσία να είναι η υποσχόμενη «γη της επαγγελίας», που είναι το Αφρικανό-ασιατικό πέρασμα από την μία  Ήπειρο στην άλλη.

Η πρώτη ευκαιρία για μαζική αποικιοποίηση δίνεται το 1882, όταν η Τσαρική Ρωσία ξεκινάει βίαιους διωγμούς εναντίων των Εβραίων, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων θα διαφύγει προς τη δυτική Ευρώπη και την Αμερική, ενώ ελάχιστοι θα εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη. Μέχρι το 1897 η προσπάθεια για την δημιουργία μιας Σιωνιστικής αποικίας ήταν αυθόρμητη, σποραδική και χωρίς απήχηση, αφού τα ισχυρά κίνητρα και η τεράστια ενίσχυση από το Εβραϊκό χρηματιστικό κεφάλαιο δεν δελέαζαν τις ευρύτερες Εβραϊκές κοινότητες που προτιμούσαν τις οικονομικές ευκαιρίες στη βόρεια Αμερική και την Αργεντινή.

ΠΑΡΙΣΙ-ΡΑΚΑ: ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

«Στη λιακάδα» («Au plein soleil») είναι το όνομα του καφέ στην έξοδο του μετρό Παρμαντιέ. Και παρόλο που δεν έχει καμιά λιακάδα, το πολύβουο περιβάλλον και οι ζωηρές συζητήσεις εδώ, γύρω από ένα ποτήρι κρασί, δεν θυμίζουν καθόλου τις επιθέσεις που συγκλόνισαν το Παρίσι, μία από αυτές μάλιστα πολύ κοντά στο σημείο που βρισκόμαστε.

Μου τις θυμίζει όμως, και με το παραπάνω, ο συνομιλητής μου, που έρχεται στο ραντεβού μας μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με ξαφνιάζει χαρακτηρίζοντας μονολεκτικά την κατάσταση: «καταστροφική». Οι πολιτικοί διακρίνονται συνήθως από «επαγγελματική αισιοδοξία» και αποφεύγουν τέτοιες λέξεις.

Είναι ο Ερίκ Κοκελέρ, εθνικός συντονιστής του «Κόμματος της Αριστεράς», κυριότερου σχηματισμού της γαλλικής ριζοσπαστικής αριστεράς. Μην κυττάς, μου λέει, τι γίνεται εδώ, στο 11ο (διαμέρισμα του Παρισιού). Στην επαρχία η ρητορεία του «Εθνικού Μετώπου» για την ανάγκη της ασφάλειας αποδίδει, πολλαπλασιάζονται οι επιθέσεις σε Μουσουλμάνους, ακόμα και το συνδικάτο των αστυνομικών εξέδωσε μια ανακοίνωση σοκαριστικής βιαιότητας εναντίον του συνδικάτου των δικαστών. Οι τελευταίοι είχαν εκφράσει την ανησυχία τους για την τάση μόνιμης καθιέρωσης, στο ίδιο το σύνταγμα (!), της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Ατμόσφαιρα τρίτης Ιντιφάντα στην Παλαιτίνη

Νέα Κρήτη

Το φάντασμα μιας τρίτης «Ιντιφάντα» των Παλαιστινίων πλανιέται πάνω από το Ισραήλ, με την ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου να αναζητά, σε απανωτές συσκέψεις, σχέδιο δράσης για να καταστείλει διά πυρός και σιδήρου την αυθόρμητη εξέγερση, που απλώνεται με ρυθμούς χιονοστιβάδας, το τελευταίο δεκαπενθήμερο.

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ρόλο πυροκροτητή έπαιξε η προσπάθεια του Ισραήλ να ανατρέψει το στάτους κβο στους ιερούς χώρους της Ιερουσαλήμ, επιτρέποντας τη μαζική προσέλευση και προσευχή Εβραίων προσκυνητών έξω από το τέμενος Αλ Άκσα, τον τρίτο (μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα) πιο ιερό χώρο για τους ανά τον κόσμο μουσουλμάνους. Η βεβήλωση του Άλ Άκσα από τον (μετέπειτα πρωθυπουργό του Ισραήλ) Αριέλ Σαρόν, τον Σεπτέμβριο του 2000, ήταν η αφορμή που πυροδότησε την ιδιαίτερα αιματηρή και παρατεταμένη Ιντιφάντα του 2000-2005.

Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, η βεβήλωση του ιερού χώρου ήταν μόνο η αφορμή. Η πραγματική αιτία βρίσκεται στην απελπιστική καθημερινότητα των Παλαιστινίων, και ιδίως των νέων, που ασφυκτιούν κάτω από τη μπότα της ισραηλινής κατοχής. Οι ελπίδες των Παλαιστινίων για δουλειά, ψωμί και ελευθερία σε ένα ανεξάρτητο κράτος διαψεύδονται καθημερινά από τη συνέχιση του εθνοτικού απαρτχάιντ και τη συστηματική επέκταση των ισραηλινών εποικισμών, κάτω από τα αδιάφορα βλέμματα της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας», δηλαδή των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που διαλύουν αραβικά κράτη (Ιράκ, Λιβύη, Συρία) και θωρακίζουν το σιωνιστικό κράτος.

Θλιβερή επέτειος για την Παλαιστίνη με τους Παλαιστίνιους στο περιθώριο

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με έναν χαρακτηριστικά δικό του τρόπο επέλεξε το εβραϊκό κράτος να τιμήσει την 67^ηεπέτειο της Νάκμπα, όπως λέγεται η καταστροφή της ιστορικής Παλαιστίνης που προκάλεσαν οι Σιωνιστές το 1947-1948, δημιουργώντας τους όρους για την μετέπειτα ίδρυση του Ισραήλ.

Εκείνες τις μέρες ορδές άρτια εξοπλισμένων, από τους Άγγλους, Σιωνιστών σκότωσαν πάνω από 15.000 Παλαιστίνιους, ισοπέδωσαν πάνω από 415 χωριά για να καταστραφεί κάθε έννοια ιστορικής συνέχειας και μνήμης και οδήγησαν σε βίαιο εκπατρισμό το 70% των Παλαιστινίων καταλαμβάνοντας έτσι παράνομα και με μεθόδους που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι Ναζί λίγα χρόνια νωρίτερα το 78% της παλαιστινιακής γης. Η Νάκμπα σιωπηρά και χωρίς τυμπανοκρουσίες συνεχίζεται μέχρι σήμερα ωθώντας κάθε νέο Παλαιστίνιο να εγκαταλείψει την χώρα, αν δεν θέλει να ζήσει σαν πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Κι έτσι, το Ισραήλ να κυριαρχήσει εθνικά ακυρώνοντας στην πράξη το αίτημα της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα πριν τον πόλεμο του 1967 και με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ. Επειδή ωστόσο οι Παλαιστίνιοι συνεχίζουν να μένουν στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, την προσαρτημένη Ανατολική Ιερουσαλήμ και την πολιορκημένη Γάζα, το εβραϊκό κράτος επέλεξε να χρησιμοποιήσει πιο κλασσικά εργαλεία με τα οποία ξεχωρίζει η «ήρα» των Αράβων από το «στάρι» του …περιούσιου λαού. Όπως, η απαγόρευση επιβίβασης των Παλαιστινίων στα λεωφορεία που χρησιμοποιούν οι Εβραίοι! Το μέτρο τελικά αποσύρθηκε ως προς το παρόν, λόγω των ισχυρότατων αντιδράσεων που προκάλεσε. Ήρθε όμως να θυμίσει πως εδώ και χρόνια σε πολλά λεωφορεία που περνούν μέσα από εβραϊκούς εποικισμούς ή τα νυχτερινά δρομολόγια ούτως ή άλλως οι Παλαιστίνιοι δεν επιβιβάζονται από τον φόβο προπηλακισμού και επίθεσης που μπορούν να δεχθούν. Η πρόταση νόμου, με άλλα λόγια, ήρθε να επισημοποιήσει και να γενικεύσει, μια κατάσταση που έχει ήδη διαμορφωθεί…

Στο στούντιο του 9,84 ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Emad Bornat

Νέα Κρήτη

Η ζωή στη Λωρίδα της Γάζας, τα όνειρα ενός λαού που καταπατούνται και των παιδιών του που συνεχίζουν να ονειρεύονται παρά τις καθημερινές βιαιότητες και την κακουχία, περιέγραψε μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Emad Bornat, η ταινία του οποίου προτάθηκε για το βραβείο Όσκαρ και έχει τον τίτλο "5 Broken Cameras".

Σκηνοθέτης της ταινίας επίσης ο Ισραηλινός Γκάι Νταβίντι.

Η ταινία του παρουσιάστηκε μάλιστα χθες στα πλαίσια εκδήλωσης στο Ηράκλειο.