To stratego μιας επόμενης γεωπολιτικής σύγκρουσης

του Μένιου Τασιόπουλου

Η κλιμάκωση της έντασης στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας και κατ’ επέκταση ΝΑΤΟ και Τουρκίας δεν σχετίζεται μονοδιάστατα με την προμήθεια ταυτόχρονα συστοιχιών S-400 και μαχητικών F-35. Η Άγκυρα υπό την ηγεσία του Ερντογάν θέλησε να επεκτείνει την γνωστή ως «επιτήδεια ουδετερότητα» σε ένα πιο αναβαθμισμένο πεδίο, αυτό της περιφερειακής ηγεμονικής δύναμης σε στεριά και θάλασσα. Στο τρίγωνο δηλαδή μεταξύ Ευρώπης-Ασίας-Αφρικής επί ηπειρωτικών εδαφών και στα θαλάσσια μέτωπα Εύξεινος Πόντος, Δαρδανέλια, Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειος, Σουέζ, Ερυθρά Θάλασσα.

Για να συμβεί κάτι τέτοιο ο Ερντογάν και η ηγετική του ομάδα, λαμβάνουν υπόψη δύο διαφορετικές παραμέτρους:

• Πρώτον, την καταστροφή των κρατών της Μεσοποταμίας (Ιράκ, Συρία).
• Δεύτερον, την περιφερειακή συγκρότηση μιας «μεσογειακής συμμαχίας» μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου και Ιορδανίας με προεκτάσεις στον Λίβανο, στην Σαουδική Αραβία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στην Λιβύη (εφόσον ευδοκιμήσουν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του στρατηγού Χάφταρ από την Βεγγάζη προς την Τρίπολη), στην Ιταλία και στη Βαλκανική επί ευρωπαϊκού εδάφους.

Ο Ερντογάν πατάει σε δύο διαφορετικές πρωτεύουσες συμμαχίες. Η πρώτη είναι η παραδοσιακή συμμαχία της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και με το ΝΑΤΟ. Η δεύτερη είναι με την Ρωσία. Σε ένα δευτερεύον επίπεδο επεδίωξε αφενός μια ειδική σχέση με την (υπό γερμανική ηγεμονία) Ευρώπη με έμφαση στον εμπορικό τομέα, αφετέρου μια προνομιακή σχέση με την Κίνα. Γι’ αυτήν την τελευταία ο «άσσος» της Άγκυρας είναι ότι επιτρέπει το πέρασμα του «Δράκου» από την ενδοχώρα της Ασίας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στη Μεσόγειο.

Οι Αμερικανοί ξανάρχονται και απειλούν με διαμελισμό την Τουρκία

του Ιωάννη Μπαλτζώη

Με μια ανάρτησή του στο αγαπημένο του twitter στις 19 Δεκεμβρίου 2018, ο πρόεδρος Τραμπ αιφνιδίασε τους πάντες. Αφού διαπίστωσε ότι οι ΗΠΑ είχαν «νικήσει το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία», που ήταν ο μόνος λόγος παραμονής τους στη Συρία, ανακοίνωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις (περίπου 2.200 άνδρες) θα αναχωρήσουν σύντομα. Η ξαφνική αυτή αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, τόσο εντός όσο και εκτός των ΗΠΑ, ιδιαίτερα από το Πεντάγωνο και από το Ισραήλ. Μετά από όλα αυτά, η αποχώρηση θα γίνει σταδιακά και υπό κάποιες προϋποθέσεις, ανάλογα με τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Και ενώ κάποια οπλικά συστήματα αποσύρονται, αποκαλύπτεται να συμβαίνουν περίεργα και αλλοπρόσαλλα πράγματα.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη βορειοανατολική Συρία εξακολουθεί να μην συμβαίνει. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο CBS, ο πρόεδρος Τραμπ είπε και πάλι ότι τα στρατεύματα θα φύγουν, αλλά το Πεντάγωνο στην πράξη κάνει το αντίθετο. Αν και μερικές εκατοντάδες μαχητών του Ισλαμικού Κράτους παραμένουν ακόμη σε θύλακες βορείως του Ευφράτη και κοντά στα σύνορα με το Ιράκ, εκτιμάται ότι δεν αποτελούν αξιόμαχη απειλή. Επίσης, υπάρχει η εκτίμηση πως θα μπορούσαν να εξαλειφθούν με μικρής και μεσαίας κλίμακας επιχειρήσεις των ΗΠΑ, με τους συμμάχους του SDF (Syrian Demokratic Forces), δηλαδή τους Κούρδους της Συρίας και μετριοπαθείς αραβικές φυλές. Οπότε οι ΗΠΑ τότε θα μπορούσαν να αποσυρθούν από τη Συρία.

Όμως, εδώ είναι το παράδοξο. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ στη Συρία συνεχίζουν να αυξάνονται, όπως και οι προμήθειές τους στην περιοχή. Κατά το τελευταίο δίμηνο, ο αριθμός των στρατιωτών των ΗΠΑ στη βορειοανατολική Συρία αυξήθηκε σχεδόν κατά 50%. Αντί των επίσημα αναγνωρισμένων 2.200 στρατιωτών, σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 3.000 στρατιώτες των ΗΠΑ στη βορειοανατολική Συρία. Νέα όπλα και εξοπλισμός καταφθάνουν καθημερινά.

Τίτλοι τέλους για την Τουρκία

analyst

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα. Για μία Τουρκία που θα σείεται από πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και ανθρωπιστικές κρίσεις. Για έναν δικτάτορα που θα θελήσει να επιτεθεί κάπου αλλού, για να αποσπάσει την προσοχή του λαού του από την τρομοκρατία που θα ξεσπάσει, από την πείνα και από την εξαθλίωση.

.Άποψη

με πηγή τον ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Σκυλί που γαβγίζει φοβάται. Όσο πιο δυνατά και συχνά γαβγίζει, τόσο πιο πολύ φοβάται. Έχει δίκιο που γαβγίζει η τουρκική ηγεσία, επειδή φοβάται. Σωστά φοβάται, μετά το διπλό χαστούκι που έφαγε από τη Ρωσία και την Αμερική. Κανένας δεν μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα από δύο βάρκες αυτού του μεγέθους. Κανένας δεν παίζει με τέτοιους αντιπάλους, εάν δεν έχει χάσει το μυαλό του. Όπως όμως όλοι γνωρίζουν, εάν θέλουν να καταστρέψουν οι θεοί έναν άνθρωπο, πρώτα τον τρελαίνουν.

Πράγματι κατέρρευσαν τα σχέδια επίθεσης της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων. Πράγματι ο Assad ήταν ο νικητής αυτού του ανηλεούς πολέμου που ισοπέδωσε την Συρία εδώ και επτά χρόνια, προκαλώντας το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και την προσφυγοποίηση τεσσάρων εκατομμυρίων. Πράγματι ο Assad δεν ανατράπηκε όπως ο Σαντάμ και ο Καντάφι. Έμεινε όρθιος, παρά το γεγονός ότι του επιτέθηκε με τα πιο βαριά όπλα και τους ψυχοπαθείς τζιχαντιστές ολόκληρος ο κόσμος.

«Καρδούχοι»: Αγώνας 8.000 ετών για αυτονομία

Ινφογνώμων Πολιτικά

Γράφει ο Tάκης Κατσιμάρδος

Kαρδούχος ονομαζόταν ένας Kούρδος που εμφανιζόταν συχνά πυκνά στα Mέσα Eνημέρωσης -χάθηκαν τα ίχνη του το τελευταίο διάστημα. Σε μια από τις εμφανίσεις του απαντώντας σε ερώτηση, ως εκπρόσωπος του Eργατικού Kόμματος του Kουρδιστάν (ενός από τα δυο βασικά κόμματα που είχαν συμφωνήσει με τις αμερικανικές υπηρεσίες για την επίθεση κατά του Σαντάμ Xουσεΐν και με μια δυσδιάκριτη ακόμη ομοσπονδιακή κουρδική παρουσία στο νέο κράτος του Iράκ) απάντησε για τις σχέσεις που έχει η τουρκική γλώσσα με την κουρδική: «Eχουν τόση σχέση όση τα κινέζικα με τα ελληνικά». 

Kατά... διαβολική σύμπτωση αφενός μεν τα κινέζικα έχουν σχέση με την τουρκική γλώσσα. Aν και η ονομασία Tούρκοι εμφανίζεται κατά το Mεσαίωνα, πολλοί γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι είναι κινέζικη. Aλλά και ο Kαρδούχος - προφανώς θα πρόκειται για ψευδώνυμο και όχι για το πραγματικό του όνομα- έχει σχέση με τα ελληνικά. Kαρδούχοι ονομάζονταν από τον Ξενοφώντα στην «Kύρου Aνάβαση» οι Kούρδοι.

Παλιότερα θεωρούσαν ότι αυτή η αναφορά του 400 π.X. ήταν και η αρχαιότερη για τους Kούρδους σε γραπτά μνημεία. Tις τελευταίες δεκαετίες αυτή η αντίληψη έχει αλλάξει. Bρέθηκαν ασσυριακές επιγραφές στις οποίες μάλλον αναγνωρίζεται η παρουσία τους αιώνες νωρίτερα.

Aπό τότε όμως, αυτό που δεν άλλαξε και τόσο ήταν ότι ζούσαν σκαρφαλωμένοι στα απόκρημνα βουνά στην περιοχή που είναι μοιρασμένη σήμερα μεταξύ Tουρκίας, Συρίας, Iράν και Iράκ. Περίπου αυτό που αποκαλούν οι ίδιοι τις μέρες μας Kουρδιστάν. Aπό τότε ακόμη αγωνίζονταν για την αυτονομία τους οχυρωμένοι εκεί ψηλά, πλην όμως ουδέποτε το κατόρθωσαν.

Ο ΣαμίρΑμίν για τη Συρία, την Τουρκία και τους Κούρδους, το μέλλον της Κίνας, της Ευρώπης και του σοσιαλισμού

Συνέντευξη στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

(Σημείωση. Η παρακάτω συνέντευξη δόθηκε στον Δημ. Κωνσταντακόπουλο στα τέλη του 2017, αλλά για διάφορους λόγους δεν δημοσιεύτηκε έκτοτε. Τη δημοσιεύουμε τώρα αποτίοντας φόρο τιμής στον μαρξιστή οικονομολόγο, αγωνιστή για τα δικαιώματα του Τρίτου Κόσμου και μεγάλο φίλο του ελληνικού λαού, που απεβίωσε στο Παρίσι τον περασμένο Αύγουστο)

Ο Άσαντ κατήγαγε (όπως επίσης και η Ρωσία και το Ιράν) μια νίκη στη Συρία, έστω κι αν δεν είναι ακόμα πλήρης, το μέλλον του καθεστώτος του όμως εξαρτάται από το αν έβαλε «μυαλό», μας λέει ο διεθνώς γνωστός (και παλαιός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου), Γαλλοαιγύπτιος  οικονομολόγος ΣαμίρΑμίν, που διαβλέπει ταυτόχρονα μια σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Μόσχας και ‘Αγκυρας.

Ο Σαμίρ επικρίνει την ηγεσία των Κούρδων για την επιλογή τους να συμμαχήσουν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενώ στέκεται κριτικά απέναντι στα διάφορα αιτήματα απόσχισης, όπως αυτό των Καταλανών. «Δεν έχει τελειωμό» αυτή η ιστορία, μας λέει χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ και όχι ο Λένιν που είχε κατά τη γνώμη του δίκιο στη διαμάχη για το εθνικό ζήτημα, που συγκλόνισε την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία πριν και μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μελετητής επί δεκαετίες του «κινεζικού σοσιαλισμού», με στενούς δεσμούς με την ανερχόμενο τώρα «Μεσαίο Βασίλειο», ο Αμίν αρνείται να χαρακτηρίσει την Κίνα σοσιαλιστική, υπογραμμίζει τη δύναμη των κινέζων αγροτών και πιστεύει ότι είναι ανοιχτό το θέμα του μέλλοντός της, προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά. Εκφράζει ταυτόχρονα την εκτίμηση και την ελπίδα ότι οι δυνάμεις στη Δύση που θέλουν άμεσα πυρηνικό ή/και παγκόσμιο πόλεμο είναι μειοψηφικές μεταξύ όσων έχουν βαρύνοντα ρόλο στη λήψη των αποφάσεων.

Η πτώση του Αφρίν και η σημασία της

iskra

του Κώστα Ράπτη

Στην τριγωνική αναμέτρηση που εκτυλίσσεται την τελευταία διετία με αφορμή την συριακή κρίση, η μεν Μόσχα προσπαθεί να διευρύνει τα ρήγματα στην παραδοσιακή αμερικανοτουρκική συμμαχική σχέση, η δε Ουάσιγκτον προσπαθεί να δηλητηριάσει την φιλία που αιφνιδίως αναπτύχθηκε μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και του Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ η Άγκυρα, κινούμενη διαρκώς σε δύο ταμπλό, επιχειρεί να κατοχυρώσει διευρυμένο ρόλο για την επόμενη μέρα.

Στην μέση αυτού του τριγώνου βρίσκονται οι Κούρδοι της βόρειας Συρίας, οι οποίοι αξιοποιούνται για την τροποποίηση των συσχετισμών και την ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ των πρωταγωνιστών.

Οι ίδιοι παρερμήνευσαν τον ρόλο τους και υπερτίμησαν τις δυνατότητές τους. Εξού και πλέον έχουν στη διάθεσή τους μόνο σενάρια ήττας.

Η κατάληψη του Αφρίν το επιβεβαιώνει αυτό. Αν και θα πρέπει να υποσημειώσει κανείς ότι η Τουρκία βρίσκεται (για άλλη μία φορά, μετά την κατάληψη της αλ Μπαμπ στο πλαίσιο της επιχείρησης “Ασπίδα του Ευφράτη”) να έχει στα χέρια της μια στρατιωτική επιτυχία που της χαρίστηκε, παρά που την κατέκτησε. Χιλιάδες Κούρδοι μαχητές εγκατέλειψαν το Αφρίν, αποφεύγοντας μια μάχη σε αστικό τοπίο η οποία ασφαλώς θα διαρκούσε αρκετές εβδομάδες, αλλά εντέλει θα άφηνε την πόλη ισοπεδωμένη.

Μακριά από τη φωτιά*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Μια ακόμη» φρικιαστική σφαγή Παλαιστινίων; Ή μια μεγάλη στροφή στα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή; Όλα δείχνουν το δεύτερο: μια μεγάλη ποιοτική αλλαγή συντελείται στην εκρηκτική αυτή περιοχή του κόσμου, η οποία έχει κατ’ ουσίαν εισέλθει στον μεγαλύτερο κύκλο αστάθειας των πολλών τελευταίων χρόνων.

Μέχρι «χθες» οι πάντες μιλούσαν για τον «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων» που διεξάγεται στη Συρία – όπου «αντιπρόσωποι», οι χώρες της περιοχής. Τώρα πια όλα δείχνουν ότι οι «αντιπρόσωποι» μεταβάλλονται σε πρωταγωνιστές του δράματος:

1. Το Ιράν «ακουμπά» τα σύνορα του Ισραήλ με τη Συρία και τον Λίβανο. Η σύμμαχός του Χεζμπολάχ στον Λίβανο αναβαθμίζεται διαρκώς σε πολιτική επιρροή και στρατιωτική ικανότητα, ενώ έχει ήδη οδηγήσει σε μια ταπεινωτική υποχώρηση το Ισραήλ.

2. Η Τουρκία «αναθεωρεί» ντε φάκτο τη Συνθήκη της Λωζάννης εισερχόμενη στη Συρία και ο Ερντογάν διακηρύσσει ότι θα χύσει αίμα προς ανατολάς και προς δυσμάς ώστε να κερδίσει από τη «βέβαιη» αναθεώρηση των συνόρων στην περιοχή.

Γ. Καπόπουλος: Το αδιέξοδο της Τουρκίας και οι ελιγμοί

Νέα Κρήτη

Μεγαλύτερος ο κίνδυνος από Ευρωπαϊκές χώρες στο προσφυγικό

Η Τουρκία είναι σε πραγματικό αδιέξοδο στη Συρία, αν θα πάει με την Συριακή αντιπολίτευση ελέω κούρδων κόντρα στον Άσαντ ή αν θα επιλέξει τον Άσαντ , άρα κόντρα στις ΗΠΑ, λέει ο αρθρογράφος διεθνών αναλύσεων στο «Έθνος» Γ.Καπόπουλος στον 98.4 , εξηγώντας ότι τυχόν αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία θα στρέψει τους Κούρδους στον Άσαντ και σε αυτή τη περίπτωση ο Ερντογάν που στηρίζει τη συριακή αντιπολίτευση θα έρθει σε ρήξη με Ρωσία και Ιράν .

Μεγαλύτερος κίνδυνος για κατάρρευση της συμφωνίας στο προσφυγικό, δεν είναι οι απειλές της Τουρκίας , αλλά η κόντρα έξι χωρών της Ε.Ε. με την Κομισιόν , για το ποιος θα καταβάλει τα χρήματα της συμφωνίας, λέει ο δημοσιογράφος Γ.Καπόπουλος.

Την ίδια ώρα, ο ίδιος εξηγεί ότι ενώ οι απειλές προς την Ελλάδα απαιτούν εγρήγορση, το βασικό στρατηγικό αδιέξοδο της Τουρκίας, είναι η Συρία , όπου προσπαθεί με διαρκείς ελιγμούς, να αποφύγει τα χειρότερα , παρά την επιφανειακή της νίκη με επίκεντρο το Αφρίν. Όπως είπε, η Τουρκία είναι σε πραγματικό αδιέξοδο στη Συρία, αν θα πάει με την Συριακή αντιπολίτευση ελέω κούρδων κόντρα στον Άσαντ ή αν θα επιλέξει τον Άσαντ , άρα κόντρα στις ΗΠΑ.

ΡΩΣΙΑ, ΚΟΥΡΔΟΙ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ

Ο συνομιλητής μας είναι ένας από τους κορυφαίους τουρκολόγους στο φημισμένο ΙμΓκεΜο, το περίφημο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας. Προσπαθώ να τον αιφνιδιάσω κάπως με την ευθύτητα της ερώτησής μου: “Γιατί δώσατε στην Τουρκία το πράσινο φως να καταλάβει το Αφρίν;”

Αλλά δεν αιφνιδιάζεται καθόλου και μου απαντά με μια ερώτηση κι αυτός: “Γιατί υπάρχουν είκοσι αμερικανικές βάσεις στις περιοχές που ελέγχουν οι Κούρδοι;”

“Η κουρδική ηγεσία έκανε τις επιλογές της. Δεν γίνεται να τόχεις δίπορτο. Και με τους μεν και με τους δε”, μου λέει, αφού προηγουμένως με αφήσει ευγενικά να διατυπώσω της επιφυλάξεις και τα ερωτηματικά μου, υψώνοντας τους ώμους του σε κάτι που φαίνεται να σημαίνει “τι να σου κάνω εγώ;”, ο φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν, ιδρυτής μιας από τις σχολές γεωπολιτικής που επηρέασαν τη μετασοβιετική και μεταγελτσινική Ρωσία.

Αλλά δεν πρόκειται για μεμονωμένες φωνές. Είναι η γενική ομοφωνία που επικρατεί τώρα στον κρατικό μηχανισμό και στο πολιτικό προσωπικό της Ρωσίας αναφορικά με τη Συρία, την Τουρκία και τους Κούρδους και οποιεσδήποτε αναφορές γενικότερης ή μακροχρόνιας σημασίας, δεν πιάνουν πολύ τόπο απέναντι σε αυτό που η Μόσχα εκτιμά ως κύρια προτεραιότητά της. Και που δεν είναι άλλη από το να αντιμετωπίσει αυτό που η ίδια αντιλαμβάνεται ως γενική προετοιμασία μιας μείζονος επέμβασης των ΗΠΑ στη Συρία, που εγκυμονεί ακόμα και τον κίνδυνο άμεσης σύγκρουσης Αμερικανών και Ρώσων.

Kontra Channel: «Η τουρκική εισβολή στο Αφρίν, η κουρδική αντίσταση και πώς επηρεάζεται η Ελλάδα» (βίντεο)

ardin-rixi

Η εκπομπή Επί του Πιεστηρίου  Kontra Channel των Μάκη Κουρή και Σπύρου Γκουτζάνη την Τετάρτη 7 Μαρτίου είχε προσκεκλημένους τους Γ. Καραμπελιά, Κώστα Γεώρμα, Ιμπραήμ Μουσλίμ και Λάμπρο Καλαρρύτη  με θέμα την τουρκική εισβολή στο Αφρίν, την κουρδική αντίσταση και πώς επηρεάζεται η Ελλάδα. 

Η θεματική της εκπομπής που είναι αφιερωμένη στο Αφρίν ξεκινά από το 58.00 λεπτό του βίντεο.

ΔΕΛΤΙΟ «ΑΚΡΑΙΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ» ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ – ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΧΡΗΣΗ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Έχουμε επανειλημμένως υπογραμμίσει ότι τα όσα συμβαίνουν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στην Κύπρο, με το Μακεδονικό, ακόμη και με τα Μνημόνια και τις Δανειακές δεν είναι εξελίξεις που παράγονται κυρίως στην περιοχή μας, εξ αιτίας της πρωτοβουλίας «παικτών» όπως η ελληνική κυβέρνηση, η Τουρκία ή η Κύπρος, αλλά αντανακλούν τον μεγάλο Πόλεμο της Αυτοκρατορίας για τον έλεγχο του Πλανήτη.

Μόνο αν δούμε την περιοχή μας από έξω προς τα μέσα, από πάνω προς τα κάτω, υπάρχει πιθανότητα να αντιληφθούμε τι γίνεται. ‘Οσο τη βλέπουμε ως Ελλάδα vs Τουρκία, ‘Ελληνες vs. Σλαβομακεδόνες κλπ. όχι μόνο δεν θα καταλάβουμε τίποτα, αλλά κινδυνεύουμε να μας χρησιμοποιήσουν για αλλότριους σκοπούς.

Ο ταύρος βλέπει το κόκκινο πανί και ορμάει. Αλλά ο ταυρομάχος που το κουνάει μπροστά του τον σκοτώνει στο τέλος. Γι’ αυτό και θεωρήσαμε σήμερα σκόπιμο να ρίξουμε μια ματιά στα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, της οποίας, υπό μία έννοια, είμαστε τμήμα, μαζί με την Κύπρο και την Τουρκία.

Αντί να αραιώνουν, πυκνώνουν διαρκώς τα ανησυχητικά «σύννεφα» πάνω από τη Μέση Ανατολή, με την κατάσταση να παραμένει εκρηκτική μεταξύ Τούρκων και Κούρδων,  ενώ γίνονται συχνότερες οι προειδοποιήσεις για νέο πόλεμο στον Λίβανο, ακόμα και για ενδεχόμενη χρήση, προοπτικά, τακτικών πυρηνικών όπλων στην περιοχή.

Ο Πούτιν, ο Ερντογάν και ο τετραγωνισμός του κύκλου

του Γιώργου Λυκοκάπη  – 

Παρά τις ρητορικές εξάρσεις του προέδρου Ερντογάν, η μέχρι τώρα κατάσταση στο Αφρίν δεν μπορεί να χαρακτηριστεί στρατιωτική επιτυχία της Τουρκίας. Κατά την διάρκεια των λίγων εβδομάδων που διαρκεί η επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας», ο τουρκικός στρατός δεν έχει επιτύχει καμία σημαντική προέλαση. Αντιθέτως μετράει ήδη σημαντικές απώλειες και ακόμα μεγαλύτερες απώλειες οι ισλαμιστές που πολεμούν μαζί του εναντίον των Κούρδων του YPG.

Στις 13 Φεβρουαρίου οι Τούρκοι παραδέχτηκαν πως έχουν 31 νεκρούς οπλίτες και αξιωματικούς στα πεδία των μαχών και πάνω από 100 τραυματίες. Πηγές που πρόσκεινται στο δίκτυο Γκιουλέν ισχυρίζονται ότι οι απώλειες είναι πολύ βαρύτερες, αλλά για ευνόητους λόγους δεν ανακοινώνονται. Οι ισλαμιστές μάχονται στο πλευρό των Τούρκων έχουν χάσει πολλαπλάσιους μαχητές. Πρόκειται για αντιπάλους του καθεστώτος Άσαντ, στις τάξεις των οποίων υπάρχουν αρκετοί τζιχαντιστές. Δεν φημίζονται για την στρατιωτική τους δεινότητα και πειθαρχία. Συνήθως, πρόκειται για συμμορίες μισθοφόρων και λήσταρχων.

Για να εξασφαλίσει την ανοχή των Ρώσων στους βομβαρδισμούς του Αφρίν, ο Ερντογάν αποδέχθηκε τις επιθέσεις του καθεστώς Άσαντ στις πόλεις Ιντίλμπ και Γούτα. Οι δύο πόλεις βομβαρδίζονται με σφοδρότητα από την συριακή πολεμική αεροπορία, με τις ΗΠΑ να κατηγορούν το συριακό καθεστώς για χρήση χημικών όπλων. Ο Τούρκος πρόεδρος δεν υιοθέτησε τους ισχυρισμούς της Ουάσιγκτον, πιθανώς γιατί χρησιμοποιεί από την πλευρά του χημικά όπλα εναντίων των Κούρδων μαχητών στο Αφρίν.

Η Τουρκία αντιμέτωπη με το καρκίνωμα του Κουρδικού – 1

του Σταύρου Λυγερού  – 

Η Τουρκία ετοιμάζεται να επιτεθεί εναντίον των Κούρδων της Συρίας στον θύλακο του Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία, καθώς και ανατολικότερα, στην στρατηγικής σημασίας πόλη Μανμπίτζ (Ιεράπολη), την οποία οι κουρδικές δυνάμεις έχουν εδώ και πολύ καιρό απελευθερώσει από το Ισλαμικό Κράτος με μεγάλο κόστος σε ανθρώπινες ζωές.

Το γεγονός ότι οι Κούρδοι της Συρίας έχουν στο βόρειο τμήμα της εδραιώσει προπλάσματα κρατικής δομής είναι εφιάλτης για την Άγκυρα. Πολύ περισσότερο που στους Κούρδους της Συρίας κυριαρχεί απολύτως και οργανωτικά και πολιτικά το τοπικό παρακλάδι του PKK. Ό,τι και να συμβεί, όμως, σ’ αυτό το μέτωπο, η Τουρκία δεν πρόκειται να απαλλαγεί από τον “καρκίνο” του Κουρδικού.

Όταν στις αρχές της δεκαετίας 1990 ο Οζάλ με ανατολίτικη κομπορρημοσύνη μιλούσε για την αναδυόμενη τουρκική ζώνη επιρροής, που θα εκτεινόταν από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος, η Τουρκία ήταν ήδη καρκινοπαθής. Το εθνικοαπελευθερωτικό αντάρτικο του ΡΚΚ, που ξεκίνησε το 1984, δεν κατάφερε μόνο να αποσταθεροποιήσει την τουρκική κυριαρχία στις νοτιοανατολικές επαρχίες. Άσκησε και διαβρωτική επιρροή συνολικά στο μετακεμαλικό καθεστώς.

Στον πάγο η ανεξαρτησία του Κουρδιστάν

Συντριπτικό αποδείχθηκε το πλήγμα που επέφερε στο σχέδιο ανεξαρτητοποίησης των Κούρδων η κατάληψη του Κιρκούκ από τις ιρακινές δυνάμεις, όπως φάνηκε από την ανακοίνωση της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης στις 25 Οκτωβρίου να παγώσει το αποτέλεσμα του και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Για ένα λόγο μάλιστα που δεν διακρίνεται στο χάρτη, καθώς το Κιρκούκ που πέρασε υπό κουρδικό έλεγχο το 2014 όταν εκδιώχθηκε το ISIS που το είχε καταλάβει από τον ιρακινό στρατό, απέχει 32 χιλιόμετρα από τα σύνορα του Ιρακινού Κουρδιστάν, οπότε δεν παραβιάστηκαν τα σύνορα του ιρακινού Κουρδιστάν. Ενώ, ως αναπόσπαστο, εθνολογικά τμήμα του Κουρδιστάν το αναγνωρίζουν μόνο όσοι ξέρουν τη βίαιη εθνοκάθαρση σε βάρος των Κούρδων που επέβαλε ο Σαντάμ για να φτάσει σήμερα να είναι πολυεθνικό, με τους Κούρδους να αποτελούν την ισχυρότερη μεν πληθυσμιακά εθνότητα, με το 45% των κατοίκων, αλλά μειοψηφία έναντι του συνόλου των Αράβων (38%), Τουρκομάνων (15%) ακόμη και Χριστιανών (2%).

Παρόλα, αυτά η κατάληψη του Κιρκούκ τη Δευτέρα 16 Οκτωβρίου από τον ιρακινό στρατό με μια αναίμακτη επιχείρηση ισοδυναμούσε με ακύρωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 25ης Σεπτεμβρίου γιατί στέρησε το ανεξάρτητο Κουρδιστάν από το άφθονο πετρέλαιο που θα του εξασφάλιζε την οικονομική βιωσιμότητα. Η οικονομική σπουδαιότητα του Κιρκούκ, ειδικά για το Κουρδιστάν, είναι εντελώς δυσανάλογη με το μέγεθος αυτής της πόλης του 1 εκ. κατοίκων. Από τα 750.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα που παράγει το Κουρδιστάν τα 550.000 προέρχονται από το Κιρκούκ. Γι’ αυτόν μάλιστα το λόγο το Ιράκ σταμάτησε τις κρατικές χρηματοδοτήσεις προς την Αρμπίλ μετά το 2014, κατηγορώντας ταυτόχρονα τους Κούρδους ως κλέφτες, επειδή οικειοποιούνται πόρους που δεν τους ανήκουν! Αν ωστόσο λάβουμε υπ’ όψη μας ότι από το σύνολο της παραγωγής τα 590.000 βαρέλια εξάγονται (από έναν αγωγό μάλιστα ο οποίος διέρχεται από την Τουρκία για να καταλήξει στο μεσογειακό λιμάνι του Τσεϊχάν), εύκολα καταλαβαίνουμε ότι ο έλεγχος του Κιρκούκ από τους Κούρδους τους εντάσσει στα πετρελαιοεξαγωγικά κράτη∙ όχι προφανώς στην πρώτη και ακμάζουσα εθνική του ΟΠΕΚ, αλλά στις μικρότερες κατηγορίες.

ΙΓΝΑΤΙΟΥ: Η «ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ» ΕΝΩΠΙΟΝ ΠΟΛΕΜΩΝ: Ελλάδα, Κύπρος να είναι έτοιμες για τα χειρότερα

Συμβαίνουν πολλά περίεργα και επικίνδυνα στη γειτονιά μας, αλλά η Ελλάδα -όπως πάντα- απουσιάζει.

Οι Κούρδοι του Ιράκ οδεύουν σε ανεξαρτησία και αναζητούν (και βρίσκουν) συμμάχους.

Αναδείχθηκαν στους «επιθυμητούς» συνομιλητές της Ουάσιγκτον… Η Ευρώπη καίγεται από τον «τρομοκρατικό πυρετό», ο Περσικός Κόλπος κοχλάζει. Στη Συρία αναμετρώνται οι δύο υπερδυνάμεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία, που ανταλλάσσουν πολεμικές ιαχές.

Στη Μεσόγειο γίνονται πράματα και θάματα με τα θεματα της ενέργειας να κυριαρχούν και η Τουρκία να έχει απεναντί της το Ισραήλ και την Αίγυπτο, δύο εχθρικές χώρες που προχωρούν σε δικές τους συμμαχίες.

Και η Αθήνα; Η Λευκωσία; Ζουν σε ένα φανταστικό κόσμο. Η Ελλάδα επιδιώκει να λύσει το Σκοπιανό, εις βάρος των εθνικών συμφερόντων της χώρας και παράλληλα ονειρεύεται λύση του Κυπριακού με τη βοήθεια της Καγκελαρίου Μέρκελ, η οποία -παρά το χαστούκι της εκδίωξης των στρατευμάτων της από το Ιντσιρλίκ, ερωτοτροπεί με τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ανακοίνωσε επίσκεψή του στο Βερολίνο, στις 7 και 8 Ιουλίου. Αν ειναι δυνατόν. Η κ. Μέρκελ δεν είναι αυτή που είπε ότι δεν θα έχει επαφές με την Τουρκία εάν δεν απελευθερωθεί ο Τουρκο-Γερμανός δημοσιογράφος που κλείστηκε χωρίς λόγο και αιτία στα μπουντρούμια των τουρκικών φυλακών;

Ιωάννης Μάζης : Η στρατηγική της Τουρκίας και η στάση του Ελληνισμού

Νέα Κρήτη

Η Τουρκία μετά την επιλογή Τράμπ για ενίσχυση των Κούρδων, επιχειρεί να δημιουργήσει γενικευμένη αστάθεια από τα Βαλκάνια και το Αιγαίο , μέχρι την Κύπρο και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο, ώστε να διασφαλίσει ότι οι ΗΠΑ θα υποχρεωθούν να ακούσουν τον Ερντογάν, είπε στον 9.84 ο γεωπολιτικός αναλυτής και καθηγητής οικονομικής γεωγραφίας, Ιωάννης Μάζης.

Πίσω από τα φαιδρά επικοινωνιακά παιχνίδια της Τουρκίας για πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που θα φτάνουν μέχρι την Κρήτη, βρίσκεται η υπόθεση της ΑΟΖ  από το Καστελόριζο μέχρι την Κύπρο , όπου ο ελληνισμός πρέπει να απαντά αποφασιστικά σε όλα τα διεθνή φόρα, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να διαφυλάττει ως κόρη οφθαλμού την κρατική της υπόσταση.

Οι γεωπολιτικές εξελίξεις με την Τουρκία σε νευρική κρίση

Νέα Κρήτη

Στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου σε Ελλάδα και Κύπρο αναφέρεται μιλώντας στο Ράδιο 9,84 ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο ΠΑΜΑΚ Ηλίας Κουσκουβέλης μετά και την απόφαση των ΗΠΑ να εξοπλίσει τους Κούρδους για την ανακατάληψη της Ράκα.

Η απόφαση όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο προκάλεσε την ενόχληση της Τουρκίας.

Σάββας Καλεντερίδης : Το νόημα της υπογραφής Τράμπ για τους Κούρδους της Συρίας

Νέα Κρήτη

Σημείο καμπή , για τον Σάββα Καλεντερίδη  που μίλησε στον 9.84 , είναι η υπογραφή του Προέδρου των ΗΠΑ για εξοπλισμό των Κούρδων της Συρίας, με ότι  αυτό συνεπάγεται για το μέλλον και της Τουρκίας με ηχηρό μήνυμα προς τον Ερντογάν.

Κατά τον ίδιο η Τουρκία θα συνεχίσει την ένταση σε Κυπριακή ΑΟΖ  και Αιγαίο , αλλά μία ένταση με όρια και χωρίς πολυτέλειες γεωπολιτικών λεονταρισμών , αφού η Τουρκία πλέον έχει ανοιχτή πληγή και για τα εδάφη της , την αυτοδιάθεση των Κούρδων.

Γιατί η Τουρκία επιμένει για τα «18 νησιά»

Ινφογνώμων Πολιτικά

του Σάββα Κελεντερίδη

Στο άρθρο μας της Παρασκευής αναφερθήκαμε στην προκλητική ενέργεια της Τουρκίας να βομβαρδίσει έδαφος δύο ξένων χωρών, με το αιτιολογικό ότι αυτές «οι δυο περιοχές συνιστούν απειλή» για την ίδια.

Οι Κούρδοι έχουν ξεσηκωθεί και κάνουν διαδηλώσεις στη βόρεια Συρία, απαιτώντας να ανακηρυχθεί από τον ΟΗΕ η περιοχή τους ως «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων», για να προστατευτούν από την τουρκική επιθετικότητα.

Με διαρροές στον τουρκικό Τύπο της Πέμπτης, το τουρκικό κράτος διαμηνύει προς ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράκ, Συρία και Κούρδους ότι θα πραγματοποιεί αεροπορικές επιδρομές σε όποια περιοχή των δύο γειτονικών χωρών που υπάρχουν κουρδικές κρατικές δομές θεωρεί ότι αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας.

Τα επόμενα δύο-τρία χρόνια είναι εξαιρετικά κρίσιμα για το μέλλον της περιοχής. Κι αυτό γιατί το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα αναμένεται να ολοκληρωθούν οι εξελίξεις που θα οδηγήσουν στην επόμενη μέρα στη Συρία, αλλά και οι εξελίξεις που θα οδηγήσουν στη συνταγματική νομιμοποίηση του αυτόνομου κράτους της βόρειας Συρίας, στο οποίο καθοριστικό ρόλο θα παίζουν οι Κούρδοι. Επίσης, αυτό το διάστημα αναμένεται να ξεκαθαρίσει το καθεστώς του Κιρκούκ και το αν οι Κούρδοι του Ιράκ ανακηρύξουν την ανεξαρτησία τους.

Αυτή η απόφαση θα αλλάξει τη μορφή του παλιού κόσμου

Ινφογνώμων Πολιτικά

(Φωτ.: EPA / Ibrahim Khlil Marwan) 

του Σάββα Καλεντερίδη

Πρόκειται για μια απόφαση που είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει τον μορφή του λεγόμενου παλιού κόσμου, δηλαδή των χωρών της Μεσοποταμίας και της Μέσης Ανατολής. Με αφορμή τον έλεγχό της, χρησιμοποιήθηκαν ως «μέσο πίεσης» προς τον Μουσταφά Κεμάλ, που την διεκδικούσε με πείσμα, οι Έλληνες, οι Νεστοριανοί και οι Κούρδοι, για να πειστεί τελικά ο Κεμάλ να την αφήσει υπό τον έλεγχο των Άγγλων.

Τώρα, μετά από σχεδόν έναν αιώνα, αφού καταστράφηκαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και οι Νεστοριανοί της Μεσοποταμίας, και αφού έζησαν υπό τον κεμαλικό, αραβικό και περσικό ζυγό οι Κούρδοι, αλλάζουν τα κόζια, όπως λένε και οι Τούρκοι, σε μερικά παίγνια της τράπουλας.

Οι κυρίαρχες δυνάμεις του πλανήτη, Αμερικανοί και Ρώσοι, επιλέγουν τους Κούρδους, να παίξουν το ρόλο που παίζουν τα κόζια στη χαρτοπαιξία, για να αναδιαμορφώσουν όχι μόνο το χάρτη των ισορροπιών αλλά και των κρατών της περιοχής. Πυλώνας όλων των παραπάνω, το Κιρκούκ και η πετρελαιοφόρα περιφέρειά του, τα μέλη του Περιφερειακού Συμβουλίου του οποίου έλαβαν σήμερα την πιο κρίσιμη απόφαση στη νεότερη ιστορία της περιοχής.

Αποφάσισαν να ενεργοποιήσουν το Άρθρο 140 του συντάγματος του Ιράκ, που ισχύει από το 2005, και να πραγματοποιήσουν δημοψήφισμα με το ερώτημα αν οι κάτοικοι της Περιφέρειας Κιρκούκ επιθυμούν να ανήκουν στην Αυτόνομη Κουρδική Διοίκηση ή να παραμείνουν υπό τη διοίκηση της Βαγδάτης, όπως γίνεται μέχρι σήμερα.