Τέλος διαδρομής

Το Ποντίκι

του Στάθη

Τέλος διαδρομής (απ’ ό,τι φαίνεται) για τον ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον όπως τον ξέρουμε.

Θα μπορούσε να δώσει την τελευταία μάχη με αξιοπρέπεια. Ίσως μάλιστα έτσι να κέρδιζε και κάτι.

Επέλεξε πάλι τον πολιτικαντισμό και τη δημαγωγία.

Άξιος της τύχης του.

Η τύχη της Ελλάδας είναι το ερώτημα.

Επ’ αυτού «τις βούλεται αγορεύειν;». Στις κάλπες βεβαίως…

Ο Στάθης Σταυρόπουλος με το ΜέΡΑ25

Νέα Κρήτη

Ο γνωστός σκιτσογράφος - δημοσιογράφος ΣΤΑΘΗΣ, με αγώνες δεκαετιών, θα ζητήσει την ψήφο των πολιτών της Α’ Αθηνών με το ΜέΡΑ25.

Ο ίδιος μίλησε στον 98.4 αναφέροντας τους λόγους της υποψηφιότητας του.
Το πρωί ενημέρωση, ψυχαγωγία όλη μέρα...

Προς τους φίλους…

Το Ποντίκι

του Στάθη

  Φίλοι, σύντροφοι, συντρόφισσες, κυρίες και κύριοι, συνταξιδιώτες, ναυτάκια μου και καπετάνισσες,

  με τους παλιούς έχουμε συνταξιδέψει επί μακρόν, δύο Ιλιάδες και δύο Οδύσσειες, με άλλους συνταξιδεύουμε χρόνια τώρα και με άλλους γνωριζόμαστε για λιγότερον καιρό, αλλά, νομίζω, εις βάθος.

  Σας προλαβαίνω, δεν πρόκειται για αποχαιρετιστήριο κείμενο, το ταξίδι μας θα συνεχισθεί, η καθημερινή μας παρέα επίσης – με τις συνταυτίσεις μας, τις κόντρες μας, κι όλα τα ωραία, άλλοτε σε μέρες ηλιόλουστες ή βραδάκια αστροφεγγαρόφωτα κι άλλοτε με την αρμύρα της αγριάδας να μας δέρνει.

  Ο άνθρωπος είναι αυτά που θυμάται. Και όπως προσθέτει ο φίλος μου ο Πετρουλάκης, ο άνθρωπος είναι οι φίλοι του. Το πρώτο αφορά την ύπαρξή μας, το δεύτερο τη διαδρομή μας. Δεν σας έγραψα ψέματα ποτέ, λάθη έκανα, η ιδεολογία μου σας ήταν πάντα γνωστή (και στις βασικές της αρχές και στην εξέλιξή της), το ίδιο και η πολιτική μου διαδρομή, σχεδόν και η προσωπική μου, διότι αυτά τα δύο ζουν στο ίδιο σπίτι και βγαίνουν στην ίδια αγορά.

Εκβιαζόμαστε; Υποκύπτουμε;

Το Ποντίκι

του Στάθη

  Και όμως! Υπάρχει χειρότερος απ’ τον κυβερνητικό εαυτό του ΣΥΡΙΖΑ, ο προεκλογικός.

  «Τελευταίες μέρες της Πομπηίας» και η κυρία Τασία Χριστοδουλοπούλου φροντίζει την ασφαλή αποκατάσταση της κορούλας της σε καλύτερη θέση στο Δημόσιο, ακριβώς

  όπως θα έκανε και ο τελευταίος κομματάρχης του Δεληγιάννη στην Ελλάδα των κοτζαμπάσηδων. Απορώ (σε κατάσταση απορίας βρίσκομαι άλλωστε τα τελευταία τέσσερα χρόνια) γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβάζει υποψήφια την κυρία Σβίγκου (φερ’ ειπείν) και δεν τη διορίζει κι αυτήν στο Δημόσιο – κάποιες θέσεις θα υπάρχουν ακόμα, «Κόρη της Τασούλας» ας πούμε ή «Κολλητάρι του Πετσίτη».

  Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Είναι η «λογική» με την οποίαν προσπαθούν να δικαιολογήσουν τέτοιες αθλιότητες: «Και η Ν.Δ. τα ίδια έκανε! Και η Ν.Δ. έφερνε ντροπολογίες της τελευταίας στιγμής»! Εξομοίωση δηλαδή! Η ατράνταχτη απόδειξη του «ηθικού πλεονεκτήματος». Άδικο έχουν ύστερα όσοι λένε (ανάμεσά τους και η ταπεινότης μου) ότι έχουμε να κάνουμε με δυο Δεξιές;

  Αλλά, αν αυτό το «τα ίδια έκαναν και οι δεξιοί» αφορά στα πελατειακά του κράτους, χειρότερα ισχύουν για τα ουσιώδη της πολιτικής. Ως «αριστερός του Κόκκαλη» θα κατέβει υποψήφιος ο κ.Φίλης λόγου χάριν; Τι θα λέει

Ο Θίασος

Το Ποντίκι

του Στάθη

-Το Γέτι των Ιμαλαΐων υπάρχει;

-Δεν είμαι βέβαιος.

-Το ον Βαθύτρουπος Μεγαλοποδίξ Αντιποδάριους υπάρχει;

-Όχι!

-Άρα μπορούμε να το αποκλείσουμε από τις αιτίες που προκάλεσαν την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ…

  Οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει τίποτα.

  Ώς την τελευταία στιγμή προσπαθούν με κουτοπονηριές και καραγκιοζιλίκια. Αίφνης ο Τσίπρας θυμήθηκε το αφορολόγητο. Το είχε προτείνει το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ σφύριζε κλέφτικα. Το είχε προτείνει το ΚΙΝΑΛ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν απασχολημένος πώς να φέρει το καζίνο της Πάρνηθας στο Μαρούσι. Το έχει προτείνει η Ν.Δ., ο ΣΥΡΙΖΑ ησχολείτο με το «Μαύρο Μέτωπο» και τις πολακίες τύπου Novartis. Πόσο περισσότερος πτωχοπροδρομισμός επιτέλους;!

  Αίφνης, τρεις - τέσσερις μέρες πριν να προκηρυχθούν οι εκλογές, ο Τσίπρας (και η FYROMπλέον Σία Αναγνωστοπούλου) θυμήθηκαν τις… Γερμανικές Πολεμικές Επανορθώσεις!Ξεφτιλίκια.

  Τίποτα! αιδώς μηδέν! Αλλά ούτε και κάποια στοιχειώδη αντανακλαστικά. Τι δεν έχουν καταλάβει; Γιατί επιμένουν στην αναξιοπρέπεια; Τι δεν αφουγκράζεται ο Τσίπρας; Δεν ακούει ότι οι «θεσπέσιες μουσικές» του θιάσου που πλησιάζει έχουν γίνει «απαίσιες μουσικές»; Δεν μπορεί ούτε την ύστατη στιγμή να απευθυνθεί με λίγο σεβασμό στους Έλληνες;

Βλακεία αγεωμέτρητος

Το Ποντίκι

του Στάθη

Τις μέρες αυτές το Σύμπαν προσπαθεί να αντέξει το δράμα Βενιζέλου. Ο αμνός ο αίρων τας αμαρτίας των πλανητών και των πετρωμάτων, ο σούπερ γίγας που συρρικνώθηκε σε γαλαζωπό νάνο, αυτή η απύλωτη μαύρη τρύπα που έχαψε εισόδημα και εισόδημα και εισόδημα απ’ τους ανθρώπους, βουρλίζεται τώρα και συστρέφεται – ο Εγωτραφείς ψυχομαχά και η γης τονε τρομάσσει.

Τρομάσσει την αλαζονεία, την αυτοαναφορικότητα και τον παραλογισμό, όπως εκείνον του κ. Νίκου Παππά ο οποίος δεν αντελήφθη κάποια συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ, «δυο περιφέρειες χάσαμε» είπε (τις μόνες δυο που είχαν), δεν χάσαμε δα τ’ αυγά και τα πασχάλια (αυτά τα έχασαν στην υπόλοιπη επικράτεια) – αλλά κάνουν σαν να μην το κατάλαβαν! Γιατί; Πάσα εξήγησις δεκτή!

     Αυτή η επίδειξη βλακείας πρέπει να έχει μια εξήγηση, δεν μπορεί! Ανεξήγητο είναι μόνον το ερώτημα της ύπαρξής μας. Ο τρόπος όμως με τον οποίον υπάρχουμε επιδέχεται πολλών εξηγήσεων. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ όμως η επιστήμη φαίνεται να δυσκολεύεται – ελάτε στη θέση της, βγάζεις άκρη με το υβρίδιο Φίλης - Κόκκαλης; δεν βγάζεις. Όμως, για να σοβαρευτούμε, οσονούπω προκηρύσσονται εθνικές εκλογές. Για ποια πράγματα συζητάμε; Συζητάμε για το Χρέος; Συζητάμε για την τουρκική απειλή στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη;

Τίποτα απ’ όσα έχουμε κάνει δεν πάει χαμένο, αν δεν πάμε χαμένοι κι εμείς…

Το Ποντίκι

 του Στάθη

    «Κυβερνήσαμε μόνον τους εννέα τελευταίους μήνες» είπε η κυρία Φωτίου – και, το επανέλαβε ο Τσίπρας. Για μια φορά

     είπαν, ο Θεός να τους συγχωρέσει, την αλήθεια. Ομολόγησαν δηλαδή ότι ήταν ανδρείκελατων Βρυξελλών, της Τρόικας των «θεσμών», του ΔΝΤ, των ευρωπαϊκών τραπεζών και άλλων συναφών επιτηδευμάτων.

     Αλλά, και όταν λένε την αλήθεια – ο Θεός να τους συγχωρέσει – δεν μπορούν να μην πουν ταυτοχρόνως και ένα ψέμα. Δεν ήταν ανδρείκελα, είναι! Διότι η Εποπτεία συνεχίζεται, διότι οι συνέπειες των Μνημονίων παραμένουν εδραίες, με τη χώρα υποθηκευμένη, το Χρέος να διαιωνίζεται (αυξανόμενο) και την εγχώρια πολιτική να βυθίζεται στην κινούμενη άμμο του παράλογου και του ανήθικου.

Μια πολιτική ατελέσφορη, διότι στο πλαίσιό της δεν μπορεί να οργανωθεί κανενός είδους εθνική στρατηγική, με τη συγκυρία να γίνεται θέμα τυχαιότητος.

     Η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν κυβέρνηση ανδρεικέλων, η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν κυβέρνηση ανδρεικέλων και η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είναι κυβέρνηση ανδρεικέλων – διότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, η Εποπτεία είναι εδώ, το Χρέος είναι εδώ, η Κατοχή (και η φτώχεια που αυτή συνεπάγεται για τους εργαζόμενους και τα μεσαία στρώματα) είναι εδώ.

Game of Thrones - Ο πόλεμος των ψήφων

Το Ποντίκι

του Στάθη 

• «Το μήνυμα ελήφθη» είπε ο Τσίπρας κι αμόλησε ξανά τον Πολάκη…

• Γιουβέντους - Μπίστης 88 - 0! Ήταν πουλημένη η διαιτησία.

• Η θεραπεία με Novartis ουδέν απέδωσε. Οι ασθενείς επέζησαν.

• Τα Νεφελίμ υπάρχουν! Απόδειξη το ότι εκλέγονται. Ο Βελόπουλος.

• Τελευταία στα μπούνκερ της ΕΡΤ βρέθηκε η Δούρου των αγρών. Ζήτησε να την αφήσουν να λέει τον καιρό.

Sic transit gloria mundis

twitter: @st_stavropoulos

email: stathispontiki@gmail.com

* Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2075 στις 30-5-2019

Δύο δεξιές στην ίδια πόλη

Το Ποντίκι

του Στάθη

Αν το προηγούμενο Κοινοβούλιο, τη μεταλλάξει του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ολότελα μνημονιακό με εξαίρεση το ΚΚΕ, ήταν συνάμα και ολότελα δεξιό.

Ο ίδιος κίνδυνος μας παραμονεύει, αν η σύνθεση του επόμενου Κοινοβουλίου δεν περιέχει, πλην ΚΚΕ, και μια σοβαρή παρούσα αντιμνημονιακή Αριστερά – μάλιστα μιαν Αριστερά σεδιαδικασία αναγέννησης.

Στο επόμενο Κοινοβούλιο είναι προφανές ότι θα κυριαρχεί η Δεξιά, η Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη, είτε με αυτοδυναμία είτε όχι. (Ας αφήσουμε τα περί πόλων τα εννιάμερα) – σ’ αυτήν τη δεξιά κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα κληθεί να ασκήσει αξιωματική αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα αδύνατον, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε το ίδιο δεξιά και δεξιότερη πολιτική. Αριστερή, κι αυτή μέσα σε πολλά εισαγωγικά, θα είναι μόνον η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς θα πρόκειται για μια (αξιωματική) αντιπολίτευση όχι σε πολιτική, αλλά σε μικροπολιτική βάση με έντονες τιςδημαγωγικές διαστάσεις. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αντιπολιτευθεί όσα ο ίδιος έκανε (για να ξαναπάρει την εξουσία και να τα ξανακάνει). Εκτός από πολιτικό οξύμωρο κάτι τέτοιο θα είναι και θεσμικό οξύμωρο.

Βαρετή γελοιότης

Το Ποντίκι

  Κομμένα τα κουλά με τον Κούλη! Ένας - ένας οι φεουδάρχες της Ν.Δ. υποβάλλουν ευπειθώς τα σέβη τους στον Κυριάκο Μητσοτάκη τον Επιβεβαιωμένο! Σαμαράς, μάλιστα νύκτωρ, κι είτα ο πολύς Κουρασμένος και πολύ Σιωπηλός Καραμανλής. Δημοκρατία - δημοκρατία, αλλά οι τελετουργίες έλκουν την καταγωγή τους απ’ το απώτατο παρελθόν, το κάργα βαθύ και άκρως δηλωτικό.

  Τώρα μένει και οι κρυφές εύνοιες να φανερωθούν λιγάκι, τα συζητούν ήδη αυτά στα γραφεία τους και τις λέσχες τους οι Δυνατοί – οι σύζυγοι στις βεγγέρες και στα τηλέφωνα – ξέρετε τι εύνοιες, τίτλοι και τι βαριά πουγκιά μοιράζονται μεταξύ τυρού και αχλαδίου, τι επισφραγίζεται με ένα «εννοείται, χρυσή μου» και μ’ ένα «οκέυ, φίλε μου».

  Στο άλλο στρατόπεδο αναμαλλιασμένοι περιστρέφονται κι ολολύζουν οι τσουρουφλισμένοι. Άλλοι αμετανόητοι κι άλλοι προβληματισμένοι για ποιο πράγμα να μετανοήσουν και πώς.  Πολλοί από τους μικρομέγαλους, μεγαλόσχημους του ηθικού πλεονεκτήματος (που αυτόκλητοι ιδιοποιήθηκαν) σχίζουν τα ιμάτιά τους σαν τον Καγιάφα και τα ρίχνουν στον Άννα που τους ηπάτησε,

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά

Το Ποντίκι

του Στάθη

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αλλά δεν είναι κόμμα της Αριστεράς. Σημείο καμπής και στη συνέχεια αντιστροφής, υπήρξε το Δημοψήφισμα του 2015. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε kolotumba και στράφηκε εναντίον της θέλησης του λαού. Μετά απ’ αυτό η μετάλλαξή του άνοιξε πανιά, διασπάσθηκε, και στράφηκε εναντίον του ίδιου του λαού κι όχι μόνον εναντίον της θέλησής του στη συγκεκριμένη συγκυρία. Εύκολα άρχισε να

παίρνει μέτρα εναντίον των τάξεων πλην μίας, της αστικής, εύκολα άρχισαν πολλά στελέχη του να ωφελούνται από την άσκηση της εξουσίας κι εύκολα πολλοί άρχισαν να ασκούν την εξουσία σκαιά και σκαιότατα. Ένα μείγμα

μεταλλαγμένων, ψευτών και ανίκανων που προσκύνησε το ίδιο και γονάτισε τη χώρα. Καμιά πλέον σχέση με την Αριστερά – η «Αριστερά» που Γονάτισε άρχισε να διασύρει την Αριστερά στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας, όσον και στα μάτια του κόσμου. Οι πάντες έχασαν πάσαν ιδέα για τον έλληνα ριζοσπάστη ηγέτη που αποδείχθηκε κολαούζος των πιο σκοτεινών νεοφιλελεύθερων δυνάμεων στην Ένωση. Και στον κόσμο.

Ταυτοχρόνως, με τη Συμφωνία των Πρεσπών δόθηκε σε πολλούς Έλληνες πολίτες η εντύπωση ότι η Αριστερά είναι εθνομηδενιστική, ενώ οι Αμερικάνοι διαπίστωσαν ότι την «Αριστερά» του Τσίπρα θα έπρεπε να την έχουν εφεύρει από καιρό, πολύ πριν από το 2012.

13η σύνταξη, Τρίτη και 13

Το Ποντίκι

του Στάθη

Το έπος της σάχλας. Και ήρθε η ώρα της απομυθοποίησης. Ο Τσίπρας και πλήθος εκ των συν αυτώ ενεδύθησαν την Ύβριν. Και ως στολή λαμπρή (εξκουβίτορες και σφουγγοκωλάριοι μαζί) την περιέφεραν στις Πρέσπες, στο Μάτι, στα ευρωπαϊκά κονκλάβια, στα σπίτια των ανθρώπων,παντού.

  Τίποτα το ηρωικό και ουδέν το πένθιμο υπάρχει στην ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Τα μνημόνια που ο Τσίπρας θα έσκιζε, τον έσκισαν. Δεν έπαθε ξαφνικά αφλογιστία η έπαρση και η αλαζονεία τους, από καιρό τους υπονόμευαν. Παλαιές και διαρκείς αμαρτίες πλήρωσε η κυβέρνηση κι όχι μόνον τις επ’ εσχάτοις ανοησίες του κ. Βερναρδάκη ή του κ. Τζανακόπουλου. Δεν πρόκειται για αστοχία υλικού, όλο το υλικό ήταν ευθύς εξαρχής σκάρτο και τοξικό.

Δεν έγινε πάνω στα κότερα Πολάκης ο Τσίπρας, ήταν πάντα Πολάκης. Και όταν υποθήκευε τη χώρα ήταν Ρότσιλδ. Τώρα ήρθε ο λογαριασμός, κι έρχεται κι άλλος.

  Όμως, θα συνεχίσουν τον ίδιο χαβά, διότι είναι ο εαυτός τους και δεν μπορούν να είναι κάτι άλλο. Ορισμένοι εξακολουθούν (και μάλιστα είναι πολλοί) να βρίζουν τον λαό. Άλλοι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ βρίζουν τους άλλους μισούς. Και άλλοι (όπως ο πολύς, στην απομυθοποίησή του, κ.Παππάς) βρίσκουν την αιτία του κακού στην… αποχή (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν μεγαλύτερη όταν ο ΣΥΡΙΖΑ νικούσε) και σε άλλους τους φταίει η περιφορά (που οι ίδιοι έκαναν) του… Τζουμάκα στα κανάλια. Αιτίες ήττας, επιπέδου ελαφράς ταξιαρχίας! κι ελαφρόμυαλης.

Το παράδοξο συνεχίζει την πορεία του μέσα στο αδιέξοδο…

Το Ποντίκι

του Στάθη

  Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε συντριπτική, μένει να αποδειχθεί αν είναι και στρατηγική. Στις εθνικές εκλογές και μετά απ’ αυτές.

  Οι αιτίες της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολλές και γι’ αυτό αυτή η ήττα υπήρξε τόσο βαριά. Επί τροχάδην: πλήρωσε για τη συμφωνία των Πρεσπών, για την προσπάθεια εξαπάτησης του λαού με προεκλογικά μπιχλιμπίδια, για τα συνεχή ψέματα, την πόλωση, τον πολακισμό, την αφόρητη προπαγάνδα, τη διαστροφή της λογικής και την καταρράκωση της ηθικής.

  Δεν είναι βέβαιον αν την πλήρωσε για την περιαγωγή της χώρας σε κατάσταση υποτέλειας (πολιτικής και οικονομικής), ούτε αν πλήρωσε τίμημα που του αναλογεί για τον πολιτειακό εκφυλισμό. Έχω τη γνώμη ότι το εκλογικό σώμα περιεστράφη γύρω απ’ τα συμπτώματα κι όχι τιςαιτίες του κακού.

  Και το μεν εκλογικό σώμα «καλά και άγια» έπραξε, αλλά εκείνοι που θα έπρεπε να έχουν αναδείξει τις αιτίες του κακού δεν τα κατάφεραν. Και επίσης συνετρίβησαν. Μιλώ για την Αριστερά αριστερά της «αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ. Όπου, πλην του ΚΚΕ που παρέμεινε εν πολλοίς σταθερό και στάσιμο, τα υπόλοιπα σχήματα απώλεσαν εαυτούς.

Τοπ τεν (του μηδέν)

Το Ποντίκι

του Στάθη

  Δυστυχώς, αρκετές μέρες πριν από τις εκλογές μάζεψαν τον Πολάκη και τον έβγαλαν απ’ την κυκλοφορία. Βρίζει τώρα ο έρμος από μέσα του να μην ακούγεται. Η βουβή βρισιά όμως είναι επικίνδυνη σαν το πνιγμένο φτέρνισμα. Σκάει μέσα σου και σε σκάει…

 Είπα Πολάκης και θυμήθηκα ένα από τα πιο δασύτριχα που έχει κάνει αυτό το κρο-μανιόν. Ήδη απ’ την αρχή της θητείας του. Έκαμε τότε μια τούρτα με το πρόσωπο του Άρη Βελουχιώτη!! Κι ύστερα την έφαγε!! Αυτός και οι συνεργάτες του.

  Θε μου φύλαγε!

***

  Πάλι καλά που η κυρία Δούρου δεν πήγε στο Μάτι να ψήσει αρνιά…

***

  Μπορεί η γέφυρα (προς την κεντροαριστερά) που έστησε ο Τσίπρας να πήγε κατά διαβόλου, αλλά πάει κατ’ ευχήν το προσκλητήριο του ΣΥΡΙΖΑ, προς τις προσωπικότητες ευρέως πέλματος (που θα έλεγε και ο κυρ-Λεβέντης). Εκτός απ’ τον κ. Κόκκαλη στο κάλεσμα της Ιστορίας ανταποκρίθηκε και ο κ. Άρης Σπηλιωτόπουλος. Και αμώ τις συνιστώσες! Το Αιγαίο ανήκει στα κότερα.

Ψήφος: ψυχή ή ψύχος

Το Ποντίκι

του Στάθη

  Η Novartis ψηφίζει σ’ αυτές τις εκλογές; Κι αν ψηφίζει, ποια Novartis ψηφίζει; Η Novartis(ανεξιλέωτο) σκάνδαλο ή η Novartis σκευωρία κατά των πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ;

  Η Κάθαρση τι ψηφίζει; τον Τσίπρα που την έκανε γαργάρα (άγος του Χρηματιστηρίου, PSI, μίζες εξοπλιστικών, Ολυμπιακοί κ.ά.) ή μήπως η Κάθαρση ψηφίζει Μητσοτάκη – άνδραν ενάρετο υπεράνω διαπλοκής, Siemens και Αγίων Οικογενειών;

  Ο Πολάκης πάντως ψηφίζει! Ότι είμαστε μαλάκες. Ή για να εκφρασθώ πιο δημοκρατικά, ο τράγος αυτός ψηφίζει πως όσοι δεν είμαστε μαλάκες, είμαστε μαλάκηδες.

  Καλημέρα κυρίες και κύριοι – τι να κάνουμε; η δημοκρατία εκτός των άλλων είναι και ένα εύθυμο πολίτευμα. Μπορεί να σου στείλει στη Βουλή το αενάως εγκαινιαζόμενο βαγόνι του μετρό Θεσσαλονίκης ή ένα κότερο γεμάτο με τα ψέματα του Τσίπρα – στη χώρα μας που κάποτε ψήφιζαν τα δένδρα (είχαμε πρώιμες οικολογικές ευαισθησίες) τώρα μπορούν να ψηφίζουν τα βαγόνια

  τα έξι συντάγματα τρολ του κ. Νίκου Παππά και πάσα άλλη χυδαιότης αυτοπροσώπως.

  Υπάρχουν όμως και κάποιοι ψήφοι που έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα – τι ψηφίζει λόγου χάριν ο κ.Πάιατ; Φασίστες στην Ουκρανία – εκεί! εδώ όμως τι ψηφίζει; Τσίπρα ή Μητσοτάκη; Κύπρο ή Ερντογάν; Η κυρία

1848 ή 1914;

Το Ποντίκι

του Στάθη

Ευρώπη. Η ανοιχτομάτα κόρη. Όπου ο κ. Μακρόν για να μη νικήσει η κυρία Λεπέν, σπάει κεφάλια διαδηλωτών και κόβει πρόστιμα σε όσους δεν διαμαρτύρονται ευπρεπώς. Η Ευρώπη με το Ευρωκοινοβούλιο της πλάκας, που δεν έχει καμιά αρμοδιότητα, με δικαίωμα λόγου ενός λεπτού ο κάθε ευρωβουλευτής. Για μια ερώτηση. Χωρίς απάντηση. Ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία μια τέτοια κατά συνθήκην φάρσα!

Στο Καρλομάγνειο αυτό μόρφωμα οι άρχοντες της Εκτελεστικής Εξουσίας δεν εκλέγονται, ενώ οι ηγέτες των κρατών - μελών είναι μια πλειάδα ντήλερς, ένα υπηρετικό προσωπικό της οικονομικής τυραννίας.

     Κι όμως, εκατοντάδες τόνοι χαρτί, αμέτρητη ηλεκτρονική ύλη περιστρέφονται γύρω απ’ αυτό το τίποτα, του δίνουν υπόσταση. Μιλάμε κι ακούμε, διαλεγόμαστε και διαφωνούμε για ένα φάντασμα – αν θα μπορούσε να υπάρξει αλλιώς, αν θα μπορούσε να μετεξελιχθεί, αν πάει πίσω ή μπρος, αν το σύστημα έχει να χωρίσει τίποτα απ’ το αντισύστημα, μια ομηρική πολυλογία. Για να λέγονται πολλά, τζόγος να γίνεται – για να γίνεται τζίρος.

     Βεβαίως, δεν γίνεται αλλιώς! το παν είναι να μη φθάνουμε στην ουσία των πραγμάτων. Η Ευρώπη έριξε στη Γιουγκοσλαβία βόμβες απεμπλουτισμένου ουράνιου. Τώρα η Σερβία κάνει ό,τι μπορεί για να μπει στην Ένωση. Εν τέλει η Ένωση δεν θα μπορούσε να ‘ναι αλλιώς.

Το παραβάν

Το Ποντίκι

του Στάθη

Δεν ξέρω τι θα σκέφτεσθε όταν βρεθείτε πίσω απ’ το παραβάν, αλλά η αφεντιά μου θα νοιώθει περίκλειστη από ένα σιδηρούν παραπέτασμα μνημονίων. Χωρίς Σύνταγμα, αλλά με Εποπτεία, χωρίς αυτεξούσιο αλλά υπό καθεστώς δουλείας.

     Μαζί μου στο παραβάν θα μπει το Δούλεμα επί τετραετίαν (και μαζί του η δεκαετής παγίδα), τα ψέματα και τα ψέματα και τα ψέματα. Μαζί μου μέσα στο παραβάν θα μπει και το Υπερταμείο, τα απολεσθέντα αεροδρόμια και τα τριάκοντα αργύρια.

     Για αυτά τα τελευταία έχω ένα σκληρό (είναι η αλήθεια) νόμισμα για να τους πληρώσω κι εγώ με τη σειρά μου. Έχω έναν οβολό. Απ’ αυτούς που βάζανε στο στόμα των πεθαμένων, εισιτήριο για τον Βαρκάρη.

Μιλώ για τους πολιτικώς νεκρούς, τα ζόμπι και τα λοιπά βδελύγματα, σκέλεθρα και ράκη που έχουν κάνει την πολιτική ζωή ένα αψέντι αμοραλισμού και κυνισμού. Μέσα στο παραβάν θα βρω τον κ. Πάιατ να μου προτείνει Τσίπρα ή Κούλη, συνδιαχείριση του ορυκτού μας πλούτου με τον Ερντογάν και μια Μακεδονία φυτίλι στο μπαρουτοβάρελο.

     Όταν αγγίξω τα ψηφοδέλτια θα δω την ατίμωση των γερόντων και τον εξοστρακισμό των νέων. Θα μου σφίξει την καρδιά η ευέλικτη και υποαμειβόμενη εργασία, θα μου δαγκώσει την καρδιά η ανεργία και θα με κοροϊδέψει κατά πρόσωπο η νέα διαπλοκή (όσον και η παλαιά) ενώ με το γοργόνειο μάσκα στο πρόσωπό της θα μου απευθυνθεί η προπαγάνδα: να με πετρώσει.

Οψόμεθα…

Το Ποντίκι

του Στάθη

Δεδομένο 1: Όταν ο Τσίπρας δεν λέει ψέματα λέει το αντίθετο από εκείνο που κάνει. Για παράδειγμα η πιο αναξιοπρεπής πράξη των τελευταίων δεκαετιών ήταν η φόρα παρτίδα και απολύτως ξετσίπωτη απόπειρα εξαγοράς συνειδήσεων με τη λεγόμενη 13η σύνταξη. Αυτό ο Τσίπρας το ονόμασε ωδή στην «αξιοπρέπεια των συνταξιούχων»!!

     Συνειδήσεις που εξαγοράζονται υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Ο πέλεκυς όμως είναι πιο βαρύς για τον εκμαυλιστή, για εκείνον που τις εξαγοράζει, για εκείνον που παίζει με τον πόνοτων «πολλών». Που μάλιστα ο ίδιος έχει προκαλέσει.

     Δεδομένο 2. Ο «ψυκτιΚούλης» (κατά το προσφυές του διαδικτύου) κάνει ό,τι μπορεί για να μειώσει τη διαφορά του απ’ τις επιδόσεις της κυρίας Μεγαλοοικονόμου. Αξιοπερίεργο! Ήδη τα καπετανάτα (το σύνολο των οποίων αποτελεί τη Ν.Δ.) αλληλοσφάζονται για αλληλοκατηγορούνται για την επιβράδυνση του κεντροδεξιού βηματισμού.

     Κάθε μέρα αναρωτιόμαστε τι «γκάφα» θα κάνει σήμερα ο Κούλης για να δώσει φιλί ζωής στον Τσίπρα. Περίεργον! Να πρόκειται περί αγνής περίπτωσης βλακείας ή οι Αμερικανοί δεν έχουν εγκαταλείψει ακόμα τον πρωθυπουργό και κάνουν τον Κούλη κράτει; Πάντως τα κουλά του Κούλη είναι ανεκδιήγητα και προοιωνίζονται διακυβέρνηση τύπου Τσίπρα.

Σέλφι με την ψήφο μας

Το Ποντίκι

του Στάθη

Είναι ένα περίεργο συναίσθημα – δεν ξέρω αν το νιώθετε κι εσείς. Παρά την προεκλογική φασαρία που κάνουν οι δυο κοκορομάχοι (μια φασαρία κοκορόμυαλη), στην πιάτσα δεν κυκλοφορεί αίσθημα εκλογών.

  Λίγες μόνο μέρες πριν από τις ευρωεκλογές κι ελάχιστα πράγματα στην επικράτεια προσιδιάζουν σε εκλογικό κλίμα. Εκτός από κάτι χαροκαμένες συγκεντρώσεις των κοκορομάχων σε ανοιχτούς ή κλειστούς χώρους κι εκτός από την άχαρη εμφάνιση στις οθόνες μας διαφόρων πολεμιστών περί όνου σκιάς, ουδέν θυμίζει εκλογές. Λογικόν.

  Οι πολίτες αποξενωμένοι. Οι πολιτικοί κούφιοι, ο διάλογος ανύπαρκτος, η λάσπη με το καντάρι, πραγματικά πρόκειται για την πιο τζούφια προεκλογική περίοδο των τελευταίων δεκαετιών.Λογικόν.

  Δεν υπάρχουν επίδικα στο προτεκτοράτο, δεν διακυβεύονται λύσεις, δεν εκκρεμούν ερωτήματα, δεν απασχολούν πιθανές επιλογές. Το πράγμα είναι στρωμένο, έχει πάρει τον δρόμο του και ο καυγάς των κοκορομάχων αφορά σε παραλλαγές του ίδιου αμανέ.

  Ουδέν απ’ τα σοβαρά συζητείται, όπως συνήθως άλλωστε σε προεκλογικές περιόδους, αλλά αυτήν τη φορά όλα έχουν πέσει πολύ χαμηλά – ανούσια κι ευτελή. Τόσον που να γίνονται ανυπόφορα.

Το Βαγόνι

Το Ποντίκι

του Στάθη

  Δεν σας καταλαβαίνω που γελάτε (αν και ουδέν γελοίον συμβαίνει) καθώς έλεγε το προγονικό για να προσδιορίσει τους μωρούς. Δεν καταλαβαίνω γιατί στα (δεύτερα) εγκαίνια του (ίδιου) βαγονιού

  βλέπετε το γελοίον του κ. Σπίρτζη ή της κυρίας Νοτοπούλου και δεν βλέπετε την αλληγορία του σουρεαλισμού, ένα κλίμα από Ιονέσκο

  «ένα βαγόνι σταματημένο», που λέει και το λαϊκό άσμα, ένα βαγόνι του πουθενά – φοβάμαι, στερείσθε καλλιτεχνικώς.

  Κλείστε τα μάτια και πείτε «βαγόοονι» κι αν δεν αισθανθείτε τον άνεμο της ιστορίας να διασχίζει τα τοπία της μαλακίας, εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη. Βαγόνι. Είναι «μακέτο» αυτό; (Σημίτης). Όχι, είναι φωτογραφία του Κατρούγκαλου που καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι δίπλα στον Νταβούτογλου

  είναι ένα βαγόνι γεμάτο τροπολογίες