Τι ελέγχει η Εφορία πριν διαγράψει χρέη

Πώς σαρώνει Κτηματολόγιο, υποθηκοφυλακεία, τράπεζες εσωτερικού και εξωτερικού, θυρίδες, χρηματιστηριακές και επενδυτικές εταιρείες

Σε 8 διαφορετικούς ελέγχους προβαίνει η Εφορία πριν διαγράψει το χρέος οφειλέτη του Δημοσίου, πραγματοποιώντας ένα ανελέητο «σαφάρι» για τον εντοπισμό περιουσιακών στοιχείων όχι μόνον του ίδιου, αλλά και των μελών της οικογενείας του, άλλων συγγενών και συνυπόχρεων προσώπων.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΑΑΔΕ ερευνούν εξονυχιστικά όλες τις πιθανές «κρυψώνες» όπου θα μπορούσαν να βρουν περιουσιακά στοιχεία, όπως είναι το Κτηματολόγιο, τα υποθηκοφυλακεία, τράπεζες εσωτερικού και εξωτερικού για καταθέσεις, θυρίδες, χρηματιστηριακές και επενδυτικές εταιρείες για μετοχές και μερίδια αμοιβαίων κεφαλαίων.

Τα τελευταία στοιχεία της ΑΑΔΕ δείχνουν ότι η συντονισμένη αναζήτηση περιουσιακών στοιχείων και εισοδημάτων των παλαιών οφειλετών δείχνει να αποδίδει καθώς εισπράττονται αρκετά εκατομμύρια ευρώ, αλλά είναι «σταγόνα στον ωκεανό».

Με το ενδελεχή αυτόν έλεγχο, η Εφορία  επιχειρεί να διαχωρίσει τα χρέη από εκείνα που θεωρούνται εισπράξιμα, από τα χρέη τα οποία είναι αδύνατο να εισπραχθούν.

Στην πραγματικότητα δεν διαγράφονται, αλλά χαρακτηρίζονται ανεπίδεκτα είσπραξης, με μια σειρά αυστηρών διαδικασιών. Δηλαδή μπαίνουν στην άκρη, ώστε οι εισπρακτικές υπηρεσίες να ασχοληθούν με τα χρέη που είναι εισπράξιμα.

Ποιοι και πώς μπορούν να διαγράψουν παλαιές οφειλές

Οι αιτήσεις διαγραφής παλαιών οφειλών θα γίνονται ηλεκτρονικά, μέσω ειδικής πλατφόρμας στον ΕΦΚΑ, που αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία εντός των επόμενων ολίγων ημερών.

της Ρούλας Σαλούρου

Διαγραφή παλαιών οφειλών, που δημιουργήθηκαν πριν από τη λειτουργία του ΕΦΚΑ την 1η Ιανουαρίου 2017, καθώς και «πάγωμα» όλων των διαδικασιών αναγκαστικών μέτρων είσπραξης, που πιθανώς να «τρέχουν» ήδη από το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ), προβλέπουν για 3 μεγάλες ομάδες ασφαλισμένων οι πρώτες υπουργικές αποφάσεις που υπέγραψε χθες ο υφυπουργός Τάσος Πετρόπουλος.

Οι αιτήσεις διαγραφής παλαιών οφειλών θα γίνονται ηλεκτρονικά, μέσω ειδικής πλατφόρμας στον ΕΦΚΑ που θα τεθεί σε λειτουργία εντός των επόμενων λίγων ημερών, εφόσον οι υπουργικές αποφάσεις δημοσιευθούν σε ΦΕΚ.

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Η διαδικασία αναμένεται να είναι απλή, θα υπάρχουν όμως και δικλίδες ασφαλείας που θα αποτρέπουν πιθανή εκμετάλλευση των ευνοϊκών διατάξεων από τους λεγόμενους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Ετσι, παρότι προβλέπεται ότι μέχρι την έκδοση απόφασης διαγραφής αναστέλλονται τα αναγκαστικά μέτρα εις βάρος του οφειλέτη, εξαιρούνται οι περιπτώσεις αβάσιμων ή προσχηματικών αιτήσεων. Αναλυτικά, οι 3 πρώτες υπουργικές αποφάσεις αφορούν παλαιές οφειλές για τις οποίες υπάρχει «εύλογη αμφιβολία» και έχουν δημιουργηθεί πριν από την 1η Ιανουαρίου 2017 από: 

Διασπορά ψεύτικων ελπίδων

analyst

Χωρίς την ονομαστική διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους η Ελλάδα θα καταστραφεί εντελώς αλλάζοντας παράλληλα ιδιοκτήτες, ενώ θα διακινδυνεύσει ακόμη και να χαθεί ως Έθνος – οπότε όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν με τα παραισθησιογόνα που διατηρούν τους ανθρώπους σε μία ελπιδοφόρα αποχαύνωση, για να μην συνειδητοποιούν που οδηγούνται.   

.

«Πρέπει να έχουν αντιληφθεί πια όλοι οι Έλληνες ότι, οι «Τρόικες» θα μας ζητούν 2 € μέτρα, για να μας δανείσουν με τόκο 1 € – ενώ την ίδια στιγμή θα μας κλέβουν 4 € με διάφορους τρόπους, όπως τελευταία με τις τράπεζες και με τα αεροδρόμια, χωρίς να το παίρνουμε καν είδηση. Επίσης πως τα μνημόνια παράγουν μαζικά ανέργους, οδύνη, φτώχεια και εξαθλιωμένους υποψηφίους για τις φυλακές – ενώ θα συνεχίζονται επ’ άπειρον όσο δεν αντιδράει κανένας».

.του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση  

Εισαγωγικά, η διαγραφή ενός μέρους του υπέρογκου δημοσίου χρέους της Ελλάδας, όπως η στρατιωτική της άμυνα και η εξόφληση των πολεμικών αποζημιώσεων που της οφείλει η Γερμανία, αποτελούν εθνικά θέματα – τα οποία οφείλουν να αντιμετωπίζονται από όλα τα κόμματα μαζί, με τη σύσταση ανάλογων επιτροπών που θα πλαισιώνονται από ξένους οργανισμούς όπου υπάρχει ανάγκη. Ειδικά όσον αφορά το δημόσιο χρέος, θα πρέπει να συσταθεί μία διακομματική Επιτροπή, η οποία οφείλει να στελεχωθεί με ικανούς τεχνοκράτες και διαπραγματευτές – με τη συμμετοχή ξένων νομικών ή οικονομικών εταιρειών που είναι σε θέση να προσφέρουν τη βοήθεια που χρειάζεται.

Κίνδυνος εμφυλίου πολέμου

analyst

.

Όλοι στο Σύνταγμα, συνειδητοποιώντας όμως πως ο εχθρός της Ελλάδας δεν είναι εντός, αλλά εκτός των τειχών της – η πρωσική κυβέρνηση δηλαδή που έχει στόχο την υφαρπαγή των περιουσιακών μας στοιχείων, τη διάλυση της ενότητας και του Έθνους μας υποδαυλίζοντας τη δημιουργία αντιπάλων στρατοπέδων, καθώς επίσης τον εδαφικό διαμελισμό μας με αφετηρία τα Σκόπια.

.του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Εισαγωγικά, μόνο εάν παραμείνουμε ενωμένοι θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε, ξεπερνώντας μία από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες στη μακραίωνη ιστορία μας – μία βαθιά κρίση που από οικονομική τραγωδία, τείνει να εξελιχθεί σε εθνική καταστροφή. Δυστυχώς ξανά ο νούμερο ένα εχθρός της Ελλάδας, η πρωσική κυβέρνηση, έχοντας εισβάλλει στη χώρα μας οικονομικά αυτή τη φορά, προσπαθεί να ολοκληρώσει την κατοχή της, διαχωρίζοντας μας σε αντίπαλα, εχθρικά στρατόπεδα – με απώτερο στόχο τον εδαφικό διαμελισμό μας, κατά το παράδειγμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας, αν και χωρίς τη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων.

Ο στόχος της αυτός φαίνεται καθαρά στο θέμα του Σκοπιανού, όπου έχει πείσει ύπουλα την κυβέρνηση μας ότι, η επίλυση του θα ωφελήσει την Ελλάδα – εκθειάζοντας το νεαρό πρωθυπουργό μας γκεμπελικά ως «ηγέτη», ο οποίος γνωρίζει καλύτερα από την πλειοψηφία των Πολιτών το συμφέρον της χώρας, ενώ έχει το πολιτικό σθένος να το επιβάλλει μονομερώς!

Δεν πιστεύω βέβαια πως η ελληνική κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός καλύτερα και ο υπουργός εξωτερικών, αφού αυτοί οι δύο παίρνουν τις αποφάσεις, ενεργούν προδοτικά – επειδή δεν παύουν να είναι Έλληνες που ασφαλώς αγαπούν την πατρίδα τους, όπως όλοι μας. Αντίθετα, έχω την άποψη πως διαπράττουν ένα κορυφαίο σφάλμα, χωρίς καν να το συνειδητοποιούν – έχοντας χειραγωγηθεί έντεχνα από τους Γερμανούς, οι οποίοι μεταξύ άλλων θέλουν να πλήξουν τη Ρωσία κατά τα ίδια τους τα ΜΜΕ, ενώ οι Αμερικανοί απλά παραμένουν ουδέτεροι.

Οι διαγραφές χρεών σε Αργεντινή, Ισημερινό, Γερμανία

του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου

Η άρνηση πληρωμής δημόσιου χρέους είναι έννομη πράξη, κατά το διεθνές δίκαιο, ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των 200 τελευταίων περίπου ετών, έχουν προσφύγει σε αυτή, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις. Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, πού αρνήθηκαν στην πορεία την ‘βοήθεια’ του ΔΝΤ ή και διέγραψαν μεγάλο ποσοστό του δημόσιου χρέους τους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των ‘προγραμμάτων αρωγής’ καθώς και οι υπάρχουσες δυνατότητες στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ.

Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του παγκόσμιου πολέμου, που προκάλεσε-επέβαλε η ίδια , και την μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της.

Πώς η Γερμανική απάτη και μικροσυμφέροντα εμποδίζουν διαγραφή Ελληνικού χρέους

του Διονύση Χιόνη

Η διαφωνία μεταξύ ΕΕ, Γερμανίας (Β. Σόιμπλε) και ΔΝΤ σχετικά με το ελληνικό χρέος περιληπτικά  μπορεί να συνοψιστεί στα ακόλουθα επιχειρήματα. Η γερμανική πλευρά πιστεύει ότι η ελληνική οικονομία μπορεί να παράγει πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ και η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων θα δώσει στην ελληνική οικονομία το κατάλληλο  αναπτυξιακό momentum.

Το χρέος δεν είναι βιώσιμο

Στην άλλη άκρη βρίσκεται το ΔΝΤ όπου από τον Ιούνιο του 2015 (Greece: Preliminary Draft DSA Ιούνιος)  ανακάλυψε (για πρώτη φορά)  ότι το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο και διαφωνεί με την πρόβλεψη ότι η ελληνική οικονομία μπορεί να παράγει μεγάλα δημοσιονομικά πλεονάσματα για μεγάλο  χρονικό διάστημα. Κάπου στην μέση βρίσκεται η ευρωπαϊκή επιτροπή όπου ενώ εκφράζει την άποψη ότι το χρέος δεν μπορεί να είναι εξυπηρετίσιμο ισχυρίζεται ότι η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους μπορεί να αποκατασταθεί από ένα συνδυασμό μεταρρυθμίσεων και δημοσιονομικών πλεονασμάτων καθώς και βραχυχρόνιων παρεμβάσεων.

Η μεθοδολογία που προβληματίζει

Σε όλες τις προαναφερόμενες απόψεις χρησιμοποιούνται  ως δείκτες βιωσιμότητας οι μικτές χρηματοδοτικές ανάγκες (=τοκοχρεολύσια-(δημοσιονομικό πλεόνασμα+έσοδα ιδιωτικοποιήσεων)) ή τον λόγο χρέος /ΑΕΠ. Για να είναι βιώσιμο πρέπει ο λόγος χρέος/ΑΕΠ  να βαίνει μειούμενος και οι χρηματοδοτικές ανάγκες να μην ξεπερνούν το 15% του ΑΕΠ.

Οι ανεκτίμητες υπηρεσίες του πρωθυπουργού

analyst

Έπεισε την πλειοψηφία των Ελλήνων πως είναι αδύνατη η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη χωρίς μνημόνια, ότι δεν είναι τόσο άσχημο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, καθώς επίσης πως η σκλαβιά του χρέους είναι υποφερτή.

.

«Η Ελλάδα έχει πλέον το ηθικό έρεισμα να απαιτήσει τη διαγραφή μέρους του χρέους της, εναλλακτικά το πάγωμα του στο διηνεκές, αφού έχει υποβληθεί σε μία αιματηρή εγχείρηση που διήρκεσε επτά ολόκληρα χρόνια, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανένας – επειδή οι Έλληνες γνώριζαν τις δικές τους ευθύνες.

Η εγχείρηση όμως απέτυχε με ευθύνη των χειρουργών, ο ασθενής βρίσκεται σε κώμα, ενώ όλοι αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Ελλάδας στη διαγραφή του χρέους – γεγονός που σημαίνει πως είναι υποχρεωμένοι οι δανειστές της να το καταλάβουν, καθώς επίσης η κυβέρνηση της να πάψει επιτέλους να εκβιάζεται, σκύβοντας διαρκώς το κεφάλι, εκλιπαρώντας και ζητιανεύοντας.

Δυστυχώς όμως ο πρωθυπουργός προσέφερε μία πραγματικά ανεκτίμητη υπηρεσία στην παγκόσμια ελίτ, καθώς επίσης στη Γερμανία: έπεισε την πλειοψηφία των Ελλήνων πως είναι αδύνατη η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη χωρίς μνημόνια, ότι δεν είναι τόσο άσχημο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης πως η σκλαβιά του χρέους είναι υποφερτή.

Σωστά λοιπόν η καγκελάριος είχε δηλώσει ευχαριστημένη τον Αύγουστο του 2015 ότι, «οι εκλογές στην Ελλάδα δεν είναι μέρος του προβλήματος, αλλά της λύσης του» – αν και ελάχιστοι κατάλαβαν τότε τι ακριβώς εννοούσε ή ποιός ήταν ο στόχος που έκλεισαν οι τράπεζες, επιβάλλοντας αμέσως μετά ελέγχους στη διακίνηση των κεφαλαίων» (ΒΒ).

του Ιάκωβου Ιωάννου

Άποψη

Οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν καμία απολύτως αντίρρηση να πληρώνουν τους φόρους που πραγματικά τους αναλογούν στο κράτος τους, ακόμη και αν δεν είναι ανταποδοτικοί – παρά το ότι δηλαδή δεν εισπράττουν αντίστοιχες υπηρεσίες, όπως συμβαίνει σε πολλά άλλα κράτη.

Εν τούτοις, είναι άδικο να αναπληρώνουν τους φόρους που δεν αποδίδουν οι μεγάλοι πολυεθνικοί όμιλοι (άρθρο), χρησιμοποιώντας τους φορολογικούς παραδείσους που τους παρέχει η πολιτική ελίτ, ευρισκόμενη στην έμμισθη υπηρεσία τους – κάτι που δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Πολιτικοί τυχοδιωκτισμοί

analyst

 

Δυστυχώς ακόμη μία φορά, ως συνήθως προ σημαντικών εξελίξεων, η προσοχή των Πολιτών «καθοδηγείται» σε εντελώς ανάξια λόγου θέματα, με στόχο τον αποπροσανατολισμό τους – ελπίζοντας να μην επιχειρείται μία πολιτική αποσταθεροποίηση της σοβαρά τραυματισμένης χώρας μας, για να ολοκληρωθεί η κατοχή της.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Άποψη  

Όλα τα θέματα έχουν σχέση με την οπτική γωνία, από την οποία τα εξετάζει κανείς –  κυρίως με το ποιόν ωφελούν ή ζημιώνουν. Για παράδειγμα η έκθεση του ΔΝΤ όπου, εάν θεωρήσει κανείς ότι, σκοπός της χώρας είναι η διαγραφή ενός μέρους του χρέους, τότε είναι θετική – αφού συνεχίζει να χαρακτηρίζει το χρέος ως εξαιρετικά μη βιώσιμο, τοποθετεί οροφή τα 325 δις €, μειώνει την πιστοληπτική γραμμή στο 1,6 δις € από 2 δις € και επισημαίνει πρόβλημα στις τράπεζες ύψους 10 δις € (αν και κατά την άποψη μας είναι μεγαλύτερο).

Εν προκειμένω, έχοντας την άποψη πως χωρίς διαγραφή χρέους, δημοσίου και ιδιωτικού, δεν πρόκειται να έχουν μέλλον οι Έλληνες, αφού διαφορετικά δεν ανακτάται η πιστοληπτική ικανότητα και των δύο τομέων, η οποία είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη, ωφελημένη θα ήταν η Ελλάδα – ενώ ζημιωμένοι οι πιστωτές και οι επίδοξοι νέοι ιδιοκτήτες της, μεταξύ άλλων η Γερμανία του κ. Σόιμπλε.

Εάν όμως ο στόχος της χώρας είναι η συμμετοχή στο QE και ο νέος δανεισμός, η έξοδος δηλαδή στις αγορές, τότε η έκθεση είναι αρνητική – αφού εμποδίζει την ΕΚΤ να συμφωνήσει, καθώς επίσης τους επενδυτές να αγοράσουν ομόλογα ή/και αυξάνει τα επιτόκια, τα οποία ως γνωστόν είναι ευθέως ανάλογα με το μέγεθος του ρίσκου.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις διαγραφής δημόσιου χρέους (Αργεντινή, Ισημερινός, Γερμανία)

του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου*

Η άρνηση πληρωμής δημόσιου χρέους είναι έννομη πράξη, κατά το διεθνές δίκαιο, ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των 200 τελευταίων περίπου ετών, έχουν προσφύγει σε αυτή, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις. Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, πού αρνήθηκαν στην πορεία την ‘βοήθεια’ του ΔΝΤ ή και διέγραψαν μεγάλο ποσοστό του δημόσιου χρέους τους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των ‘προγραμμάτων αρωγής’ καθώς και οι υπάρχουσες δυνατότητες στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ. Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του παγκόσμιου πολέμου, που προκάλεσε-επέβαλε η ίδια , και την μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της.

-Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μία φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, μετά από μια δεκαετία μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίηση των τιμών και σταδιακή αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου, δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά.

Το αποκορύφωμα της χειραγώγησης

analyst

Όπως γράφει ένα γκεμπελικό δημοσιογραφικό αριστούργημα μίας γερμανικής εφημερίδας, η Ελλάδα κερδίζει από το χρέος της, οπότε δεν χρειάζεται η διαγραφή μέρους του – στηριζόμενη στο δημοσίευμα ενός Ισπανού ιδιώτη στο διαδίκτυο, το οποίο δεν έχει καμία απολύτως επιστημονική μεθοδολογία.      

.

«Η Ελλάδα όχι μόνο δεν πληρώνει τίποτα για το χρέος της, αλλά κερδίζει και από αυτό», αναφέρει σε δημοσίευμά της η Frankfurter Allgemeine Zeitung, επικαλούμενη μελέτη του Ισπανού οικονομολόγου, καθηγητή της σχολής Esade της Βαρκελώνης, Πάμπλο Τριάνα. Στο δημοσίευμα τονίζεται:

«Ποτέ στην ιστορία των σύγχρονων κρατών δεν έτυχε καλύτερης μεταχείρισης κάποιος οφειλέτης, όπως σήμερα η Ελλάδα», λέει ο Τριάνα. «Εάν κοιτάξει κανείς όλα τα δεδομένα, η χώρα έχει αρνητικό επιτόκιο για τα χρέη της, κερδίζοντας έτσι στο τέλος χρήματα», εξηγεί ο οικονομολόγος. Με αυτό τον τρόπο αντικρούει τη γνωστή διαπίστωση, ότι η Ελλάδα στενάζει υπό τα μέτρα λιτότητας που της επιβάλλουν οι δανειστές της και πως οι τόκοι που καταβάλλει βυθίζουν τη χώρα περαιτέρω στην κρίση» (πηγή).

.

Άρθρο

Το παραπάνω προέρχεται από μία ελληνική εφημερίδα η οποία, όπως άλλωστε πολλές άλλες, αναπαράγει τα κείμενα ξένων, χωρίς καμία τοποθέτηση της – η οποία θα απαιτούσε προφανώς έρευνα και χρόνο, για να είναι υπεύθυνη και σοβαρή. Η αλήθεια βέβαια είναι εντελώς διαφορετική, ενώ πρόκειται για μία προσπάθεια διασποράς ψευδών «ειδήσεων» εκ μέρους των γερμανικών εφημερίδων – με στόχο τη χειραγώγηση τόσο των αναγνωστών τους, όσο και αυτών που τις αντιγράφουν. Ειδικότερα τα εξής:

Το Σάββατο, η διαδικτυακή σελίδα της γερμανικής εφημερίδας ξεκίνησε γκεμπελικά μία ακόμη καμπάνια δυσφήμισης της χώρας μας με μία ερώτηση: «Κερδίζει η Ελλάδα χρήματα με τα χρέη της;» (πηγή). Την Κυριακή, σε μία ολόκληρη σελίδα του έντυπου οικονομικού της ενθέτου (FAS), ο τίτλος είχε αλλάξει στον εξής: «Το τρικ της Ελλάδας με το χρέος» – ενώ την αμέσως επομένη ημέρα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα της, με τον τίτλο: «Η Ελλάδα κερδίζει χρήματα από τα χρέη της».

Ο μονόδρομος της ονομαστικής διαγραφής

analyst

Picture: Ian Berry, CNN money

Γνωρίζοντας πως οι Έλληνες είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τα πάντα για τα παιδιά τους, είμαστε σίγουροι πως θα το έκαναν, αρκεί να πιστέψουν στη λύση που θα τους προταθεί – πόσο μάλλον εάν καταλάβουν πως κινδυνεύουν να χάσουν πάνω από 1 τρις €, έναντι δανείων που δεν θα υπερβούν ποτέ τα 350 δις €.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση  

Το ΑΕΠ της Ελλάδας το 2016 σε τιμές αγοράς ανήλθε στα 175,9 δις € (πηγή) – άρα το πρωτογενές πλεόνασμα 3,9% του ΑΕΠ το 2016 ήταν 6,86 δις €. Οι τόκοι του 2016 ήταν 6 δις € (γράφημα), οπότε καλύφθηκαν – γεγονός που σημαίνει πως η χώρα μας είχε δημοσιονομικό πλεόνασμα (μετά από τους τόκους), ύψους 860 εκ. €.

.

Βασίλης Βιλιάρδος : Μονόδρομος η Διαγραφή Χρέους – Παγκόσμια Φούσκα

Νέα Κρήτη

Μόνο αδαείς , δεν αντιλαμβάνονται πλέον ότι χωρίς ονομαστική διαγραφή στο ελληνικό χρέος, ελπίδες ανάκαμψης στην ελληνική οικονομία δεν υπάρχουν, λέει ο οικονομολόγος και συντονιστής του site analyst.gr Βασίλης Βιλιάρδος, μιλώντας στον 9.84 . Την ίδια ώρα,  εξήγησε την παραδοξότητα της παγκόσμιας οικονομικής φούσκας, αφού παρά τις γεωπολιτικές εξελίξεις στον πλανήτη, τα χρηματιστήρια εμφανίζονται ατάραχα και οι Κεντρικές Τράπεζες αγοράζουν αβέρτα μετοχές.

Είπε ακόμη ότι χώρες όπως η Ισπανία και η Ιρλανδία, παρά το ότι είχαν κατά πολύ  μεγαλύτερα προβλήματα από την Ελλάδα (υπερχρεωμένος ιδιωτικός τομέας, χρεοκοπημένες τράπεζες, φούσκα ακινήτων), τα κατάφεραν καλύτερα επειδή η δημόσια διοίκηση τους λειτουργεί σωστά - ενώ, αντίθετα, η Ιταλία που είχε λιγότερα προβλήματα και είναι πολύ πιο ισχυρή από την Ελλάδα οδηγείται στην καταστροφή, επειδή ακριβώς έχει τα ίδια ελαττώματα με τη χώρα μας.Οφείλουμε δε να γνωρίζουμε πως η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση είναι ανελέητη, όσον αφορά τις μη ανταγωνιστικές οικονομίες, ακόμη και τις μεγάλες όπως οι Η.Π.Α.

Η ουτοπία της ανάπτυξης

analyst

Τα βασικά προβλήματα της Ελλάδας, τα οποία λύνονται μόνο με τη διαγραφή χρεών, είναι η έλλειψη αξιόχρεων δανειοληπτών, η αύξηση αυτών που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις τους, η απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων, καθώς επίσης η αδυναμία επενδύσεων από το εξωτερικό.

του Βασίλη Βιλιάρδου

«Χωρίς ανάπτυξη όχι μόνο δεν λύνεται κανένα πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά η οικονομία της θα πηγαίνει από το κακό στο τρισχειρότερο, η κρίση θα βαθαίνει συνεχώς, το ασφαλιστικό θα εκραγεί, οι δημόσιες υπηρεσίες θα καταρρεύσουν, τα νοσοκομεία θα κλείσουν και πολύ σύντομα η χώρα θα θυμίζει γκρεμισμένο τοπίο.

Η ανάπτυξη όμως προϋποθέτει πριν από κάθε τι άλλο την ανάκτηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δημοσίου και ιδιωτικού της τομέα, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατή η αύξηση της ζήτησης και της προσφοράς, η κατανάλωση και οι επενδύσεις – άρα τη διαγραφή χρεών, έτσι ώστε να δημιουργηθούν νέα χρήματα στην οικονομία, χωρίς τα οποία όλα τα άλλα είναι ανόητες ψευδαισθήσεις».  

.

Ανάλυση

Αυτό που χρειάζεται πριν από όλα η Ελλάδα για να αναπτυχθεί είναι οι επενδύσεις, οπότε είναι το νούμερο ένα θέμα που πρέπει να μας απασχολεί – εάν δεν θέλουμε να βιώσουμε τρομακτικές καταστάσεις, μεταξύ των οποίων την κατάλυση της Δημοκρατίας.

Ο ΓΚ. ΦΕΛΜΠΕΡΜΑΪΕΡ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Ifo: ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΔΡΑΧΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

iskra

Την επιστροφή στη δραχμή με παράλληλη διαγραφή χρέους, προτείνει για την Ελλάδα, ο Γκάμπριελ Φέλμπερμαϊερ, διευθυντής του τμήματος εξωτερικής οικονομίας του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου IfO.  

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ, σημειώνει ότι και ο ίδιος και το Ifo θεωρούν ότι «η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης απόφαση του 2010» και θέτουν «το μεγάλο ερώτημα» εάν ήταν ορθό «να επιλεγεί η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ ή θα ήταν καλύτερα να είχε αποχωρήσει».

Συγκεκριμένα ο Γκάμπριελ Φέλμπερμαϊερ εκφράζει την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να «πει στους εταίρους της, "πάμε πίσω στο εθνικό νόμισμα προσωρινά, διαγράψτε το χρέος μας άνευ όρων και θα εφαρμόσουμε ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης"».

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΔΡΑΧΜΗ

Κατά τον καθηγητή, όσοι επιμένουν να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη το κάνουν διότι «το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ιταλία, η Ισπανία ίσως κι η Γαλλία». «Η κατάσταση εκεί δεν είναι ακριβώς ίδια αλλά είναι κατά βάση όμοια. Ούτε γι΄ αυτούς δεν είναι το σωστό νόμισμα το ευρώ, αλλά ούτε και για τη Γερμανία είναι...», προσθέτει.

Ωστόσο δεν τάσσεται υπέρ της κατάργησης του ευρώ, αλλά όπως λέει «θέλουμε να καταστήσουμε την νομισματική ένωση μια ελεύθερη ένωση στην οποία να μπορεί μια χώρα μέλος, σε ορισμένες μόνο ειδικές περιπτώσεις, δεν θα είναι δηλαδή ο κανόνας, να αποχωρεί από το ευρώ, να επαναφέρει το εθνικό της νόμισμα με νέα ισοτιμία και μετά να ξαναμπεί. Απαιτείται όμως γι' αυτό μια συντεταγμένη αποχώρηση και βεβαίως η επιτήρηση της διαδικασίας, ώστε η χώρα να επανέλθει στην ευρωζώνη μόνον όταν έχουν εφαρμοστεί οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».

Η πρόταση για GREXIT

analyst

Εάν η διαγραφή θα ήταν της τάξης του 50% του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε το υπόλοιπο να είναι κάτω του 100% του ΑΕΠ, καθώς επίσης εάν το χρέος που θα απέμενε θα μας επιτρεπόταν να πληρώνεται σε δραχμές, τότε θα είχε νόημα να συζητηθεί πολύ σοβαρά – έτσι ώστε να εκπονηθεί ένα σχέδιο, με κάθε λεπτομέρεια.

«Διαγραφή χρέους της Ελλάδας και μετά αντίο. Το ΔΝΤ απειλεί να αποχωρήσει από τη στήριξη της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να είναι η αφετηρία μίας έντιμης συζήτησης, σχετικά με μία γενναιόδωρη διαγραφή μέρους των δημοσίων χρεών της Ελλάδας – όταν η χώρα εγκαταλείψει την Ευρωζώνη» (πηγή).

Άρθρο

Όπως έχουμε ήδη τονίσει, οι Γερμανοί έχουν έναν ειδικό τρόπο εκπαίδευσης των σκυλιών τους, έτσι ώστε να τους υπακούουν (άρθρο) – κάτι που τεκμηριώθηκε ξανά χθες, με την έγκριση μόλις 1,1 δις € αντί των συμφωνηθέντων 2,8 δις €, για να παραμένει πεινασμένο το σκυλί και να αποδέχεται ότι του ζητήσει ο κύριος του.

Εν προκειμένω, τα ζητούμενα από το σκυλί είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η λεηλασία μεγάλου μέρους της ιδιωτικής μέσω κατασχέσεων και πλειστηριασμών, η μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα φθηνού εργατικού δυναμικού, όπως η Πορτογαλία (ανάλυση), η πλήρης υποταγή της κοκ.

Από την άλλη πλευρά όμως, προσφέρεται στη χώρα μας η ευκαιρία να ζητήσει μία γενναιόδωρη διαγραφή του δημοσίου χρέους της, με αντάλλαγμα την επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα – κάτι που θυμίζει σε κάποιο βαθμό ένα κείμενο μας από το παρελθόν (το σενάριο της δραχμής), το οποίο αναφερόταν σε μία τέτοια πιθανότητα.

ΠΩΣ Ο ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΘΑΨΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

iskra

^{ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΤΟΥΣΕΝ ΣΤΟΝ BENJAMIN LEMOINE, ΕΡΕΥΝΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΟ CNRS, ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΚΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΠΣΤΩΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ} 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΑΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ

Η βαθύτερη κατανόηση των αιτιών που οδήγησαν στην συνθηκολόγηση της ελληνικής κυβέρνησης τον Ιούλιο του 2015 και στην υπογραφή ενός επαίσχυντου τρίτου Μνημονίου αποτελεί ένα από τα κεντρικά επίδικα αυτής της περιόδου. Επίδικο όχι μόνο ιστορικού αλλά άμεσα πολιτικού χαρακτήρα. Είναι προφανές ότι μια τέτοιου μεγέθους συντριβή δεν μπορεί να εξηγηθεί με όρους ψυχολογίας, ούτε με όρους απλών λαθών, ούτε αποκλειστικά με όρους προσώπων, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προσωπικές ευθύνες, και μάλιστα τεράστιες, από την πλευρά όσων ηγήθηκαν αυτής του εγχειρήματος.

Η μαρτυρία του Ερίκ Τουσέν αποτελεί πολύτιμη συμβολή σ’αυτήν την προσπάθεια. Το ελληνικό κοινό γνώρισε τον Τουσέν όταν ανέλαβε τον επιστημονικό συντονισμό της Επιτροπής Αλήθειας για τοΔημόσιο Χρέος που συγκροτήθηκε τον Απρίλιο του 2015 υπό την αιγίδα της τότε προέδρου της ΒουλήςΖωής Κωνσταντοπούλου. Ο Τουσέν αριθμεί όμως πολλές δεκαετίες δουλειάς και δράσης πάνω στα ζητήματα του δημόσιου χρέους, και, πριν από την Ελλάδα, είχε συμβάλει στις διαδικασίες λογιστικούκαι πολιτικού έλέγχου του χρέους σε χώρες της Λατινικής Αμερικής (Ισημερινός, Παραγουάη, Βραζιλία), της Ασίας (Ανατολικό Τιμόρ) καθώς και στο πλαίσιο οργανισμών όπως η Αφρικανική Ενωση. Χάρη σ’αυτήν την πλούσια διεθνή εμπειρία βρισκόταν σε προνομιακή θέση όχι μόνο για να συμβάλει στην έρευνα για τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στα νύχια της ευρωπαϊκής και διεθνούς «χρεοκρατίας» αλλά και για να εκτιμήσει τις πολιτικές στρατηγικές που ακολούθησαν σ’αυτό το κομβικής σημασίας πεδίο οι πρωταγωνιστές της νέας ελληνικής τραγωδίας.

Η σημασία της μαρτυρίας του βρίσκεται ακριβώς εδώ. Από την σκοπιά του, αυτήν ενός εξωτερικού παίκτη που βρέθηκε όμως από την αρχή στην πρώτη γραμμή του μετώπου της ελληνικής κρίσης, είχε άμεση γνώση του τρόπου με τον οποίο προσέγγισε το θέμα του χρέους η πολιτική δύναμη που σύντομα αναδείχθηκε ως ο βασικός πρωταγωνιστής των εξελίξεων, ο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα ο ηγέτης του, οΑλέξης Τσίπρας. Αυτό που αποκαλύπτει στο κείμενο που ακολουθεί, απόσπασμα μιας ευρύτερης αφήγησης που αξίζει να μεταφραστεί στα ελληνικά και να διαβαστεί ολόκληρη, είναι ότι η μετατόπιση στο θέμα του χρέους, από την αρχική θέση για διαγραφή και λογιστικό έλεγχο σε λογικές «συναινετικών» και παντελώς ανέφικτων όσο και ανιστόρητων λύσεων τύπου «συμφωνία του Λονδίνου1953», δεν είναι κάτι που συνέβη όταν ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την κυβερνητική εξουσία αλλά πολύ νωρίτερα, και πιο συγκεκριμένα την επαύριο των εκλογών της άνοιξης του 2012, όταν το κόμμα γίνεταιαξιωματική αντιπολίτευση και τα ηγετικά του κλιμάκια αυτονομούνται από τον κομματικό οργανισμόκαι αρχίζουν ουσιαστικά να λειτουργούν ως «σκιώδη κυβέρνηση».

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ (ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ)

iskra

Του ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ Κ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ**

Η άρνηση πληρωμής δημόσιου χρέους είναι έννομη πράξη, κατά τοδιεθνές δίκαιο ,ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των 200 τελευταίων περίπου ετών, έχουν προσφύγει σε αυτή, της Ελλάδαςσυμπεριλαμβανομένης που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις.Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, πού αρνήθηκαν στην πορεία την 'βοήθεια'' του ΔΝΤή και διέγραψαν μεγάλο ποσοστότου δημόσιου χρέους τους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των 'προγραμμάτων αρωγής' καθώς και οι υπάρχουσες δυνατότητες στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ. Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του παγκόσμιου πολέμου, που προκάλεσε-επέβαλε η ίδια, και την μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της.

-Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μία φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, μετά από μια δεκαετία μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίηση των τιμών και σταδιακή αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά τηντιθάσευση του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ ηπαραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου, δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξέναανταγωνιστικά. 

Έξοδος από την Ευρωζώνη, χρεοκοπία και κούρεμα πάνω από το 50% του χρέους

analyst

«Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι η παραίτηση, η συντεταγμένη παραίτηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – η εκούσια αποχώρηση της. Τότε θα πρέπει να συγκαλέσει κανείς μία σύσκεψη των δανειστών της, για να δει τι θα κάνει.Αμέσως μετά να συμφωνηθούν τα ποσοστά διαγραφής, όπως συνήθως συμβαίνει με τις χρεοκοπίες – όπου στην περίπτωση των κρατικών πτωχεύσεων του παρελθόντος εισπράχθηκαν λιγότερα από το 50% των χρεών. Από την Ελλάδα θα εισπραχθούν πιθανότατα πολύ λιγότερα» (K. Willsch, υπεύθυνος για τα οικονομικά του κόμματος της καγκελαρίου – πηγή).

Όλο και περισσότεροι Γερμανοί, πολιτικοί και οικονομολόγοι, τάσσονται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, με την ταυτόχρονη χρεοκοπία της – ελεγχόμενη βέβαια, με την έννοια της διαγραφής ενός μεγάλου μέρους των χρεών της, πάνω από το 50%.

Ο "κόφτης" των Γερμανικών χρεών που λειτούργησε αντίθετα από τον Ελληνικό "κόφτη"

Εβδομήντα χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, συνυπέγραψαν στις 23 Φεβρουαρίου του 1953 τη Συμφωνία του  Λονδίνου για τη διαγραφή-κούρεμα του 62% των τεράστιων Γερμανικών χρεών και την αποπληρωμή του υπολοίπου με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους. Το υπόλοιπο αυτό 38% του χρέους, συμφωνήθηκε να αποπληρωθεί σε 10 - 30 χρόνια σε μάρκα, άτοκα για τα πέντε πρώτα χρόνια και με επιτόκιο  0%-5%, για τα επόμενα χρόνια.Η εξυπηρέτηση αυτού του 1/3 περίπου του χρέους, συμφωνήθηκε να μην ξεπερνά το 5% των εσόδων της Γερμανίας από τις εξαγωγές της και εφ’ όσον τα υπερέβαινε, θα επανεξεταζόταν η γενική συμφωνία για βελτίωσή της ! Όχι μόνο δηλ. διαγράφηκαν σχεδόν τα 2/3 των αιματοβαμένων χρεών της Γερμανίας,αλλά και για το υπόλοιπο περίπου 1/3, θεσπίστηκε ένας φιλικός «κόφτης» για την  αποπληρωμή του, αν η χώρα αδυνατούσε να το εξυπηρετήσει !

Σήμερα και στη δική μας περίπτωση καθιερώθηκε ο περιώνυμος «κόφτης». Με την τραγική διαφορά ότι, λειτουργεί ακριβώς αντίθετα απ’ ότι για τη Γερμανία. Εδώ, η μικρή πλην έντιμος Ελλάς της «νεοφιλελεύθερης» Πρώτης Φορά Αριστεράς, συμφώνησε να  κόβει δαπάνες σε μισθούς, συντάξεις κλπ.,να αυξάνει φόρους και να ξεπουλά δημόσια περιουσία, όταν τα κρατικά έσοδα δεν αρκούν για την αποπληρωμή των τεράστιων και διαρκώς αυξανόμενων χρεών. Τα οποία δεν οφείλονται σε πολεμικές επιδρομές και αιματοκύλισμα της Ευρώπης όπως στην περίπτωση της Γερμανίας, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους δημιουργήθηκε μέσα στην Ευρωζώνη, με κύρια ευθύνη της Ευρώπης.

Δικαίωση της Ισλανδίας για διαγραφή χρέους χωρίς αποζημίωση

Outside the Wall

Απόφαση κόλαφος για τους δανειστές της Ισλανδίας. Η Ισλανδία είχε το δικαίωμα, όταν οι τράπεζές της κατέρρευσαν τον Οκτώβριο του 2008, να αρνηθεί να αποζημιώσει τους ξένους επενδυτές, αποφάνθηκε σήμερα το δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Ανταλλαγών (AELE).

Το δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα που παρουσίασαν η Βρετανία και η Ολλανδία, αναφέρεται στη σχετική δικαστική απόφαση. 
    
Η απόφαση αναμενόταν για να γίνει γνωστό αν οι χρεοκοπημένες τράπεζες πρέπει ή όχι να διασώζονται με δημόσιο χρήμα. 
    
Χιλιάδες άνθρωποι που είχαν πάρει στεγαστικά δάνεια σε ξένα νομίσματα, όσο η ισλανδική Κορώνα ήταν σκληρό νόμισμα, βρέθηκαν να χρωστούν πολύ περισσότερα χρήματα, και οι κατοικίες τους να αξίζουν πολύ λιγότερο, όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες και η οικονομία της χώρας, ενώ έπρεπε να πληρώνουν μεγαλύτερη δόση κάθε μήνα. 
    
Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση βρέθηκαν οι ιδιοκτήτες κατοικιών που είχαν αγοραστεί με κυμαινόμενο επιτόκιο, καθώς οι τιμές των κατοικιών και οι μισθοί έπεφταν, ενώ ο πληθωρισμός είχε πάρει την ανιούσα. Η κατάσταση αυτή προκάλεσε γενική αγανάκτηση, τόσο εναντίον των τραπεζών όσο και της τότε κυβέρνησης.