Η κατ’ επίφαση Δημοκρατία

analyst

Σήμερα, «δημοκρατία» σημαίνει μία εκλεγμένη ολιγαρχία οικονομικών και πολιτικών ελίτ – στην οποία οι κεντρικοί τομείς της κοινωνίας και ιδιαίτερα η Οικονομία, δεν υφίστανται ουσιαστικά κανέναν δημοκρατικό έλεγχο και λογοδοσία. Την ίδια στιγμή, μεγάλα τμήματα της κοινωνικής οργάνωσης της δικής μας ζωής, ευρίσκονται εκτός τη δημοκρατικής σφαίρας – ενώ η «ελευθερία» είναι συνώνυμη με την ελευθερία των οικονομικά ισχυρών, κρατών ή ατόμων και κανενός άλλου. Για παράδειγμα, η Γαλλία είναι ελεύθερη, ενώ η Ελλάδα ασφαλώς όχι – αφού έχει μετατραπεί σε γερμανική αποικία.

.

Άποψη

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Υπενθυμίζουμε πως στις χώρες της Δύσης οι ψηφοφόροι δεν μπορούν να αλλάξουν τις πολιτικές, μέσα από τις εκλογές – επειδή οι κυριαρχούσες ελίτ ελέγχουν όποιον τις κερδίσει. Οι εκλογές δίνουν μεν την εντύπωση της Δημοκρατίας, αλλά η ψήφος των ανθρώπων δεν αλλάζει τις πολιτικές που ευνοούν τις ελίτ. Ως εκ τούτου, η βούληση του λαού είναι ανύπαρκτη – δεν εφαρμόζεται ποτέ. Με ακόμη πιο απλά λόγια, οι ελίτ ουσιαστικά «αγοράζουν» τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες αντιπαραθέσεις των έμμισθων από τις ελίτ πολιτικών.

Κίτρινα Γιλέκα: «Όλα για τη Notre Dame τίποτα για τους Άθλιους»

του Σταύρου Λυγερού

Η καταστροφική πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων μπορεί να συγκλόνισε όλους τους Γάλλους (και όχι μόνο), αλλά δεν στάθηκε ικανή να σταματήσει τα Κίτρινα Γιλέκα από την εβδομαδιαία εξεγερσιακή τους διαμαρτυρία. Το γεγονός, μάλιστα, ότι οι πλούσιοι της Γαλλίας άνοιξαν τα πορτοφόλια τους και έκαναν γενναιόδωρες δωρεές για την αποκατάσταση του εμβληματικού ναού, προκάλεσε ποικίλα σχόλια. Αυτό το Σάββατο (23ο στη σειρά) οι διαδηλωτές φώναζαν το εύγλωττο σύνθημα «Όλα για τη Notre Dame τίποτα για τους Άθλιους«, παραπέμποντας στα δύο μνημειώδη έργα του Βίκτωρα Ουγκώ.

Τα Κίτρινα Γιλέκα δεν ήρθαν απλώς να προστεθούν σε μία σειρά γεγονότων, τα οποία επιβεβαιώνουν ότι η λεγόμενη φιλελεύθερη συναίνεση (Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά), που κυριάρχησε στη Δύση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κλυδωνίζεται. Ανεβαίνουν “πίστα” σ’ αυτή τη διαδικασία: η κοινωνική αντίδραση δεν εκφράζεται πλέον μόνο ως αντισυστημική ψήφος, αλλά και ως κοινωνική σύγκρουση.

Η Δύση δεν βρίσκεται στο 2007, παρότι οι άρχουσες ελίτ έχουν την τάση να διαβάζουν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε πριν την εκδήλωση της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Γι’ αυτό και συνήθως διαψεύδονται, γεγονός που τραυματίζει την αξιοπιστία τους. Δεν τους είναι, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση ημιανταρσίας. Η ημιανταρσία μικρομεσαίων στρωμάτων εκδηλώθηκε πρώτα στις κάλπες και προσέλαβε τη μορφή αντισυστημικής ψήφου. Με το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων ανέβηκε ένα επίπεδο, προσλαμβάνοντας διαστάσεις κοινωνικής αναταραχής. Τα γεγονότα, πάντως, είναι πολλά και πεισματάρικα για να τα αγνοήσουμε.

Οι πρώτες τεκτονικές αλλαγές έλαβαν χώρα στην Ελλάδα των Μνημονίων. Η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να φθάσει το ποσοστό που έπαιρνε όταν υφίστατο βαριά ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα, παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Η νεοφιλελεύθερη επανάσταση

analyst

Οποιοσδήποτε πολιτικός ισχυρίζεται πως ενδιαφέρεται μόνο για το καλό της κοινωνίας, θεωρείται υποκριτής και ψεύτης από τους Πολίτες – οι οποίοι πιστεύουν ακράδαντα ότι, η ενασχόληση του με την πολιτική έχει ως στόχο το μελλοντικό πλουτισμό του και τίποτα άλλο. Εάν είναι δε ήδη πλούσιος, τότε όλοι πιστεύουν πως ο σκοπός του είναι η διασφάλιση του πλούτου του – μέσω του επηρεασμού των αποφάσεων και των νόμων, προς όφελος του.  

.

«Με την ονομασία «νεοφιλελεύθερος, οικονομικός ιμπεριαλισμός» περιγράφεται η ιδέα, σύμφωνα με την οποία κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά υποκινείται από την προσπάθεια για υλική επιτυχία – οπότε η κοινωνική μας αξία σήμερα εξαρτάται από την ικανότητα μας να κερδίζουμε χρήματα. Η «καπιταλιστική» αυτή λογική, το κυνήγι πλούτου, επικράτησε μετά την επανάσταση του ακραίου νεοφιλελευθερισμού τη δεκαετία του 1980 – ενώ αργότερα μεταφέρθηκε στην Πολιτική, με αποτέλεσμα να προκληθεί μία βαθιά δυσπιστία μεταξύ των κοινωνιών και της εξουσίας, των Εθνών καλύτερα και των κυβερνήσεων τους.

Η συγκεκριμένη απώλεια της εμπιστοσύνης των ανθρώπων στα πολιτικά κόμματα, των Πολιτών προς την Πολιτεία, δεν είναι εύκολο να ανακτηθεί – αφού δεν υπάρχουν ρεαλιστικές λύσεις αποσύνδεσης της καπιταλιστικής λογικής από την Πολιτική. Επομένως, με βάση την επικρατούσα θεωρία, θα πρέπει να συνηθίσουμε τη δυσπιστία απέναντι στην Πολιτική, καθώς επίσης το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των ελίτ και του υπόλοιπου πληθυσμού – ενώ τα διάφορα σκάνδαλα πολιτικής διαφθοράς, από τη Γαλλία και τη Γερμανία, έως την Ελλάδα και τον πρόεδρο του Περού, τεκμηριώνουν πως έχει κυριαρχήσει πλέον ο «νεοφιλελεύθερος, οικονομικός ιμπεριαλισμός» στις περισσότερες χώρες του πλανήτη: το κυνήγι του πλούτου και από τους πολιτικούς» (B. Milanovic με πολλές παρεμβάσεις).

.Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, ο δυτικός κόσμος έχει βυθιστεί σε μία βαθιά πολιτική κρίση – ενώ η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά μάλλον τον κανόνα. Η κρίση αυτή περιγράφεται ως μία κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους πολιτικούς θεσμούς και στις κυβερνήσεις– αν και δεν είναι μόνο δυτικό φαινόμενο αλλά παγκόσμιο, με μοναδική διαφορά το γεγονός πως τα  «τεκταινόμενα» στη Δύση αποσπούν περισσότερο το ενδιαφέρον, επειδή τα δυτικά ΜΜΕ κυριαρχούν σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Εκτός αυτού πιστεύαμε ανέκαθεν πως στις οικονομικά προηγμένες, δημοκρατικές και φιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες δεν θα μπορούσε να υπάρξει αυτή η αποσύνδεση μεταξύ των κυβερνήσεων και των κυβερνωμένων – δεν θα το επέτρεπε δηλαδή η δημοκρατία.

Η ελίτ εναντίον της κοινωνίας

analyst

Άρθρο

– του Πέτρου Χασάπη

Το δίλημμα που τίθεται πλέον μέσα στην ελληνική κοινωνία ή αν θέλετε η σύγκρουση που υποφώσκει και η οποία θα ενταθεί στο άμεσο μέλλον, με πρώτο δείγμα στις επερχόμενες εκλογές, είναι αυτή ανάμεσα στην ελληνική ελίτ και στην ελληνική κοινωνία.

Η συνεχιζόμενη κατάρρευση της μεσαίας τάξης, η κατάρρευση του εθνικού κράτους και η ανασφάλεια (οικονομική αλλά και εξ αιτίας του οργανωμένου και μη εγκλήματος) που εξαπλώνεται σε μεγάλα στρώματα της κοινωνίας, η παραμονή στη χώρα μας εκατοντάδων χιλιάδων παράνομων μεταναστών, σε συνδυασμό με την πλήρη ασφάλεια και πλουτισμό της ελίτ, ωθεί πλέον τα πράγματα σε σύγκρουση με τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης.

Το δίλημμα «Δεξιά – Αριστερά», που για πολλές δεκαετίες επικρατούσε στην ελληνική πολιτική σκηνή, δεν υφίσταται πλέον, καθόσον αφενός διεθνώς η νεοφιλελεύθερη δεξιά και η νεοφιλελεύθερη νεοαριστερά συγκλίνουν πια στον στόχο και στα μέσα της διάλυσης των εθνικών κρατών και της επικράτησης της παγκοσμιοποίησης, αφετέρου και στην Ελλάδα, συγκυβερνούσαν μέχρι πρόσφατα αριστερά με δεξιά (ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ) και ακόμα κάποια στοιχεία της δεξιάς συνεχίζουν να στηρίζουν τη νεοαριστερά στην εξόντωση έθνους και κοινωνίας. Η δε επερχόμενη νεοφιλελεύθερη φιλογερμανική ΝΔ, δεν θα έχει κανένα πρόβλημα (το διακηρύσσει εξάλλου) να εφαρμόσει τις αποφάσεις της νεοαριστεράς ή ακόμα και να συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ και θα το δείτε στο μέλλον, όπως το έκανε και με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Και όλα αυτά προκειμένου να μην θιγούν τα συμφέροντα της ελίτ.

Τα Κίτρινα Γιλέκα αποκαλύπτουν την απεχθή όψη της Ευρώπης

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Δύο συγκλονιστικές ειδήσεις που πέρασαν στα ψιλά των κυρίαρχων μίντια αυτές τις ημέρες τεκμηριώνουν την αυτοχειρία της Ευρώπης. Το Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας δημιούργησε Επιχειρησιακό Κέντρο σε αντιατομικό καταφύγιο μέσα στο Λονδίνο μπροστά στο ενδεχόμενο ενός άτακτου Brexit! Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν αποφάσισε να βγάλει τον στρατό για να αντιμετωπίσει τα Κίτρινα Γιλέκα, παρ΄ ότι λίγες βδομάδες νωρίτερα είχε ψηφίσει έναν αυστηρότατο νόμο κατά των διαδηλώσεων και είχε ξεκινήσει διαβουλεύσεις με τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Οι δύο αυτές εξελίξεις που στηρίζονται ενδεχομένως σε κάποιες βαρύνουσες δικαιολογίες, μπορούν εύκολα να εκληφθούν ως δολοφονία εξ αμελείας της δημοκρατικής Ευρώπης, αν όχι ως προμελετημένο έγκλημα. Κι αυτό γιατί η αμέλεια δεν δικαιολογείται παρά μόνο ως τυφλότητα των κυρίαρχων τάξεων που θεωρούν τα πάντα φυσικά και λογικά όταν εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και όλα λαϊκιστικά, μηδενιστικά και φασιστικά όταν διεκδικούν τα δικαιώματα των πολλών.

Σε κάθε περίπτωση η φερόμενη ως δημοκρατική δεξιά, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα -που υποκριτικά απομάκρυνε προσωρινά τον Όρμπαν από τους κόλπους του-, με την επιλογή του Μάνφρεντ Βέμπερ επιβεβαίωσε πως η δημοκρατία έχει καταλήξει να είναι ένα εργαλείο διαχείρισης της επικυριαρχίας των ισχυρών και του κεφαλαίου.

Τι φοβούνται οι Βρετανοί από ένα Brexit χωρίς συμφωνία; Προφανώς ελλείψεις σε τρόφιμα, καύσιμα, φάρμακα που μπορεί να προκαλέσουν λεηλασίες. Μήπως φοβούνται την διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου; …την έκπτωση της βασιλείας; Μήπως φοβούνται και εξεγέρσεις ισλαμικών πληθυσμών; Ποιος ξέρει; Οιοδήποτε σχετικοί φόβοι είναι εύλογοι. Αλλά το να ανακοινώνεις πως έχεις Επιχειρησιακό Κέντρο εξοπλισμένο με όλες «τις απαραίτητες υποδομές» που είναι επανδρωμένο με «μια ομάδα έτοιμη να στηρίξει οποιαδήποτε επιχείρηση σε περίπτωση ανάγκης» είναι άλλο πράγμα.

Πέντε βασανιστικά ερωτήματα για την ελληνική κακοδαιμονία

του Γεώργιου Παπασίμου

H Ελλάδα έχει εισέλθει, μετά την μνημονιακή της ένταξη το 2010 έως σήμερα, σε έναν κακοτράχαλο κατηφορικό δρόμο, που θυμίζει την οδό του Αχέροντα. Χρησιμοποιήθηκε ως διεθνές πειραματόζωο μαζικής επίθεσης για βίαιη αναίρεση κατακτημένων δικαιωμάτων και ως κοινωνικό εργαστήριο, ως προς την αντίσταση και την κοινωνική ενσωμάτωση.

Η διερεύνηση των βαθύτερων αιτιών και των πτυχών, που οδήγησαν σε αυτή την καταστροφική εξέλιξη, δεν μπορεί να είναι επιφανειακή και επιδερμική, κάτω από μονομερείς και δογματικές θεωρήσεις. Προϋποθέτει σοβαρή και σε βάθος ανάλυση όλων των πτυχών του προβλήματος. Είναι προφανές, ότι την ουσιαστική απάντηση στο ζήτημα αυτό δεν μπορούν να δώσουν, σε καμιά περίπτωση, οι δύο κυρίαρχα αναπαραγόμενες απόψεις ενός ιδιαίτερα φτωχού πνευματικά πλαισίου, που διέπει το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, αλλά και τον χώρο της διανόησης.

Η πρώτη εξ αυτών ομιλεί περί ειδικής περίπτωσης της Ελλάδος, ως εξαίρεσης του κανόνα, που οφείλεται πρωτίστως στην ανικανότητα και την ιδιορρυθμία του ελληνικού λαού. Η άποψη αυτή, είναι προφανές, ότι εξυπηρετεί την ευρωπαϊκή ελίτ, που μετατράπηκε σε έναν σκληρό δανειστή μιας ιστορικής χώρας, πλήρους μέλους της Ευρωζώνης και διέπραξε κατά συρροή εγκληματικά οικονομικά λάθη, που πλέον έχουν συνομολογηθεί από τους πάντες.

Ο Καισαρισμός τροφοδοτεί εξ αντιδιαστολής τις «δυνάμεις του αίματος»

του Κώστα Μελά

Η προσαρμογή του θεσμικού πλαισίου της ΕΕ στα ζητήματα που έθετε η παγκοσμιοποίηση έγινε κυρίως μέσω της Συνθήκης του Μάαστριχτ και με όσα νομοθετήματα ακολούθησαν. Ο βασικός λογικός πυρήνας των θεσμικών ρυθμίσεων ήταν σε μεγάλο βαθμό η άσκηση της οικονομικής πολιτικής με βάση προκαθορισμένα κριτήρια. Την ευθύνη για την πραγμάτωσή τους θα είχαν «ανεξάρτητες» και «γραφειοκρατικές» δομές που δεν ελέγχονται από τις κυβερνήσεις, δηλαδή από την καθολική ψηφοφορία των πολιτών.

Η αδήριτη πραγματικότητα σε πολλές περιπτώσεις έθεσε εν αμφιβόλω αυτή την οικονομική  πολιτική, όπως πχ. στο θέμα της διάσωσης των κρατών. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι οι αναγκαστικές αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν ενδυνάμωσαν, αντί να αμβλύνουν, την παρουσία αυτών των «αυτόνομων» τεχνοκρατικών δομών. Έφεραν, μάλιστα, στην Ευρώπη τον υπ’ αριθμόν ένα «τεχνοκρατικό» οργανισμό, το ΔΝΤ.

Η κρίση, δηλαδή, αντί να οδηγήσει τις ευρωπαϊκές ελίτ σε περισσότερη πολιτική αντίληψη των πραγμάτων, τις οδήγησε σε μεγαλύτερη «τεχνοκρατική» αντίληψη. Κατ’ αυτό τον τρόπο διεύρυνε το χάσμα μεταξύ των λαϊκών αναγκών και των δικών τους αποφάσεων. Διευρύνθηκε περισσότερο το λεγόμενο δημοκρατικό κενό, το οποίο εξ αρχής υπάρχει στην ΕΕ.

Η στρατηγική τύφλωση των νεοελληνικών ελίτ

του Θεόδωρου Ράκκα

Η γνωστή ρήση του Θουκυδίδη «Ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του», από τον διάλογο Μηλίων-Αθηναίων, περιγράφει εύστοχα το πλαίσιο και τη χρονική συγκυρία, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η -κατά τα άλλα αναγκαία- επίσκεψη Τσίπρα στην Άγκυρα. Μπορεί μεν η αποτρεπτική ισχύς της χώρας, ειδικά στο σκέλος της αεροπορίας, να είναι ακόμα αξιόπιστη, αλλά το ελληνοτουρκικό ισοζύγιο ισχύος βαίνει σταθερά προς πλήρη ανατροπή.

Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί το γεγονός πως έχουμε φτάσει να συζητάμε, κρυφά και φωναχτά, για μια συνολική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών, από εκεί που κάποτε αναγνωρίζαμε σαν μοναδική διαφορά τον ορισμό της υφαλοκρηπίδας; Συν τοις άλλοις, η εμφαντική υποχώρηση της Ελλάδας στο Μακεδονικό, αποτελεί συντριπτική ένδειξη ότι η εξωτερική της πολιτική ετεροκαθορίζεται. Ετεροκαθορίζεται από αυτούς με τους οποίους ο Ελληνισμός επέλεξε να συγκλίνει-ταυτιστεί, θεωρώντας ότι είναι το μοναδικό μέσο ανάσχεσης της τουρκικής απειλής.

Η βαθιά παλαιοκομματική νοοτροπία των ελλαδικών ελίτ, σε συνδυασμό με τη στρεβλή ανάγνωση της ιστορίας, τις τυφλώνουν στρατηγικά. Τις τυφλώνουν υπό το πρίσμα ότι αρνούνται να κατανοήσουν τους κανόνες του διεθνούς συστήματος και των διακρατικών σχέσεων. Τα «ανήκουμε στη Δύση» και «είμαστε Ευρωπαίοι», συνοδευόμενα από μια πεποίθηση πολιτισμικής και αξιακής ταύτισης, δυστυχώς δεν αποτελούν ικανές συνθήκες, οι οποίες θα διασφαλίσουν την έμπρακτη υποστήριξη της Δύσης στα συμφέροντα του Ελληνισμού.

Οι ψευδοελίτ και ο λαός

ardin-rixi

H νέα βαθιά διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας

του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 150

Το ζήτημα της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών προκάλεσε μια νέα βαθιά διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας, κατ’ εξοχήν ανάμεσα στις ελίτ και τον λαό. Διότι το μεγαλύτερο μέρος της αυτοαποκαλούμενης ελίτ της χώρας, κατ’ εξοχήν της πολιτικής, αλλά και της ακαδημαϊκής, αντιμετώπιζε το Μακεδονικό μόνο από την άποψη των διεθνών συσχετισμών, της γεωπολιτικής. Σε αυτά τα πλαίσια θεωρούσε πως, παρ’ ότι οι απαιτήσεις των Σκοπιανών είναι παράλογες, εν τούτοις, επειδή η Ελλάδα δεν μπορεί να σπαταλά «πολύτιμο διπλωματικό δυναμικό» σε ένα τέτοιο ζήτημα, θα πρέπει, έστω και με κάποιες αβαρίες και υποχωρήσεις, να κλείσουμε το ζήτημ ώστε να επικεντρωθούμε σε άλλα ζητήματα και κινδύνους. Μάλιστα, για όσους προέρχονται από την αριστερά, αυτό το σκεπτικό ενισχύεται με τη θετική προκατάληψη υπέρ των «Σλαβομακεδόνων αδελφών», που οδηγεί τα περισσότερα τμήματα της αριστερόστροφης ελίτ σε μια περιφρονητική αντιμετώπιση του «βουκεφαλισμού», δηλαδή του ενδιαφέροντος του ελληνικού λαού για την ιστορική Μακεδονία.

Όταν κατέρρευσε η ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία και η «Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας» διεκδίκησε τη μετατροπή της σε ανεξάρτητο κράτος, ήταν ακόμα δυνατός ένας συμβιβασμός, λαμβάνοντας υπ’ όψη πως η Ελλάδα διεκδικούσε με αξιώσεις τη μετατροπή της σε επίκεντρο των Βαλκανίων, μετά την κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου. Τότε, μια ισχυρή, συγκριτικά με τα βαλκανικά μεγέθη της εποχής, Ελλάδα, θα μπορούσε να εντάξει την Αλβανία, τα Σκόπια, τη Βουλγαρία και ίσως και τη Σερβία και τη Ρουμανία σε μια ομάδα χωρών που, με επίκεντρο την Ελλάδα, θα συγκροτούσαν έναν ευρωπαϊκό βαλκανικό πόλο, ικανό να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Με αυτό το σκεπτικό τότε υποστήριζα τη δυνατότητα ενός τέτοιου συμβιβασμού με τον Γκλιγκόροφ γύρω από το όνομα Σλαβομακεδονία. Εξάλλου, τότε, τα Σκόπια και οι περισσότεροι Σλάβοι των Σκοπίων διεκδικούσαν τον «μακεδονισμό» ως καθαρά σλαβική ταυτότητα, ενώ δεν είχε ακόμα συγκροτηθεί ο αλβανικός εθνικισμός, η Αλβανία ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης και το Κόσοβο αποτελούσε μέρος της Σερβίας, επομένως η «Σλαβομακεδονία» ήταν εφικτή ως λύση.

Οι ανίκανες ελίτ, ο λαός και το εθνικό συμφέρον

ardin-rixi

Σκίτσο του Αρκά 

του Γιώργου Καραμπελιά από το Liberal

Το ζήτημα  της υπογραφής της συμφωνίας των Πρεσπών προκάλεσε μια νέα βαθιά διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας, κατ’ εξοχήν ανάμεσα στις ελίτ και τον λαό.

Πράγματι, το μεγαλύτερο μέρος της αυτο-αποκαλούμενης ελίτ της χώρας, κατ’ εξοχήν της πολιτικής, αλλά και της ακαδημαϊκής, αντιμετωπίζει το Μακεδονικό κατ’ εξοχήν από την άποψη των διεθνών συσχετισμών, της γεωπολιτικής. Σε αυτά τα πλαίσια θεωρεί πως παρ’ ότι οι απαιτήσεις των Σκοπιανών είναι παράλογες, εν τούτοις,η Ελλάδα δεν μπορεί να σπαταλά «πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο» σε ένα τέτοιο ζήτημα. Θα πρέπει λοιπόν, έστω και με κάποιες «αβαρίες» και υποχωρήσεις να κλείσουμε το ζήτημα, έτσι ώστε να μπορούμε να επικεντρωθούμε σε άλλα ζητήματα. Μάλιστα, για όσους προέρχονται από την αριστερά, αυτό το σκεπτικό ενισχύεται με τη θετική προκατάληψη υπέρ των «Σλαβομακεδόνων αδελφών»[1], που οδηγεί τα περισσότερα τμήματα της αριστερόστροφης ελίτ σε μια περιφρονητική αντιμετώπιση του «βουκεφαλισμού», δηλαδή του ενδιαφέροντος του ελληνικού λαού για την ιστορική Μακεδονία.

Όταν κατέρρευσε η ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία και η «Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας»  διεκδίκησε τη μετατροπή της σε ανεξάρτητο κράτος, ήταν ακόμα δυνατός ένας συμβιβασμός, ίσως γύρω από το όνομα Σλαβομακεδονία, λαμβάνοντας υπ’ όψη πως η Ελλάδα διεκδικούσε με αξιώσεις τη μετατροπή της σε επίκεντρο των Βαλκανίων, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού στρατοπέδου. Τότε, μια ισχυρή, συγκριτικά με τα βαλκανικά μεγέθη της εποχής, Ελλάδα,  θα μπορούσε να εντάξει την Αλβανία, τα Σκόπια, τη Βουλγαρία και ίσως και την Σερβία και τη Ρουμανία σε μια ομάδα χωρών που με επίκεντρο την Ελλάδα θα συγκροτούσαν έναν ευρωπαϊκό βαλκανικό πόλο, ικανό να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Με αυτό το σκεπτικό τότε εγώ προσωπικά υποστήριζα τη δυνατότητα ενός τέτοιου συμβιβασμού με τα Σκόπια και τον Γκλιγκόροφ. Εξάλλου, ακόμα τα Σκόπια και οι Σλάβοι των Σκοπίων διεκδικούσαν τον «μακεδονισμό» ως μια σλαβική ταυτότητα και δεν είχε ακόμα συγκροτηθεί ο αλβανικός εθνικισμός. Η Αλβανία ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης και το Κόσοβο αποτελούσε μέρος της Σερβίας.

Αποκρυπτογραφώντας το γεωπολιτικό δόγμα Τραμπ

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Τελικά, αποδείχθηκε ότι η αδιανόητη απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από τη Συρία δεν ήταν καπρίτσιο ενός ασταθούς χαρακτήρα, ούτε κάποια γκάφα ολκής. Είναι μία έμπρακτη κυνική προειδοποίηση προς τους Ευρωπαίους και τους άλλους δυτικούς συμμάχους για την αλλαγή γεωπολιτικού δόγματος των ΗΠΑ και εν τέλει ολόκληρης της Δύσης.

Η επίσημη δικαιολογία της κίνησης Τραμπ ήταν πως ουσιαστικά «οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους έχουν νικηθεί, άρα εμείς δεν χρειαζόμαστε πια εκεί». Το σοκ που προκάλεσε η απόφαση ήταν τέτοιο, που δεν επέτρεψε στους αναλυτές να ερμηνεύσουν αυτήν τη δικαιολογία, η οποία προφανώς και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Γιατί όλοι γνωρίζουν ότι μπορεί το Ισλαμικό Κράτος να έχασε τα εδάφη που ήλεγχε, αλλά οι μαχητές, του παρότι έχουν νικηθεί, παραμένουν μάχιμοι και αποφασισμένοι να μεταφέρουν όπου μπορέσουν τον τρόμο. Άρα, είναι επικίνδυνοι για τα δυτικά συμφέροντα και ιδιαίτερα για την Ευρώπη, αλλά ο Τραμπ φεύγει, έστω και με αργό ρυθμό…

Άλλωστε, φαίνεται ότι η αμερικανική αποχώρηση γίνεται σε πλήρη συνεννόηση με τη Μόσχα. Ο Σενέρ Λεβέντ έγραψε στο hellasjournal.com ότι η Ρωσία επέβαλε πλήρως τους όρους της στον Ερντογάν στη Συρία. Συγκεκριμένα, απαίτησε «να παραιτηθεί της επίθεσης στο Μάνμπιτς. Να διώξει τους ένοπλους τζιχαντιστές από το Ίντλιμπ. Να σεβαστεί την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Συρίας. Να εφαρμόσει τις διμερείς συμφωνίες που έκαναν. Η είσοδος των δυνάμεων του συριακού καθεστώτος στο Μάνμπιτς την περασμένη βδομάδα και η ανάρτηση της σημαίας τους εκεί αποτέλεσε σημαντική ένδειξη των εξελίξεων που θα συμβούν στο εξής. Κατέρρευσαν τα σχέδια επίθεσης της Τουρκίας».

2019: Έτος αγωνίας για το μέλλον του κόσμου

του Δημήτρη Χρήστου

Το ερώτημα που κυριαρχεί και αναζωπυρώθηκε μετά την ξαφνική απόφαση του Aμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει όλες τις στρατιωτικές μονάδες από το έδαφος της Συρίας, είναι αν ο ηγέτης των ΗΠΑ διαθέτει στοιχειώδη επίγνωση του ρόλου της χώρας του στην παγκόσμια σκακιέρα. Αν έχει μελετήσει προσεκτικά τις κινήσεις του, έστω για τα στενά αμερικανικά συμφέροντα ή γοητεύεται από το χάος που προκαλεί!

Ποια λύση αφήνει πίσω του, για μια χώρα που ως πεδίο βολής ασκούνται χρόνια τώρα βρίζοντας ξένοι φαντάροι; Έδωσε άδεια στον απείθαρχο εθνικιστή Ερντογάν να ξεπαστρέψει τους Κούρδους στους οποίους στηριζόταν για την αντιμετώπιση του ISIS; Και παρέδωσε στον πρόεδρο Πούτιν τη Συρία για να ρυθμίσει τις εκκρεμότητες με βάση τα δικά του συμφέροντα; Απελευθερώνει τον χωροφύλακα της Μέσης Ανατολής, τον Νετανιάχου, να βομβαρδίζει το συριακό έδαφος, κατά το δοκούν, για να εμποδίσει την εδραίωση του Ιράν στη χώρα αυτή.

Οι Ευρωπαίοι απλώς εκπλήσσονται

Ποιος θα απαντήσει; Οι Ευρωπαίοι ηγέτες στο σύνολό τους εξέφρασαν έκπληξη και απογοήτευση για τη νέα κίνηση του Τραμπ. Αυτός είναι ο ρόλος και οι ευθύνες τους; Να σχολιάζουν τα γεγονότα χωρίς να κάνουν τίποτα;

Η σουηδική παράκρουση

analyst

Πολυπολιτισμικές κοινωνίες για να μην είναι συνεκτικές και να ελέγχονται εύκολα από τις ελίτ, ψηφιακά χρήματα χωρίς μετρητά για να μπορούν οι ελίτ να βλέπουν όλες τις κινήσεις των ανθρώπων φορολογώντας τους όσο θέλουν, αθεϊσμός και τώρα εμφυτευμένα μικροτσίπ εθελοντικά ή κρυφά στους ανθρώπους που καθιστούν εφικτή την ολοκληρωτική παρακολούθηση τους!

.

Άποψη

- της Σερένας Νομικού

Η Σουηδία είναι μία χώρα που χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο για πάρα πολλά θέματα που έχουν σχέση με τη νέα τάξη πραγμάτων: για το μεταναστευτικό, για την κατάργηση των μετρητών χρημάτων, για την απομάκρυνση από τις θρησκείες και τώρα για την εμφύτευση τσιπ σε ανθρώπους που επιτρέπουν τον έλεγχο τους από οποιονδήποτε. Παραδόξως βέβαια η κεντρική της τράπεζα που στήριξε από την αρχή την πρωτοβουλία, τέθηκε πρόσφατα εναντίον της απαγόρευσης των μετρητών, όταν φάνηκαν όμως τα αρνητικά επακόλουθα της (πηγή).

Κάτι ανάλογο συνέβη και στο θέμα της μετανάστευσης, όταν αυξήθηκαν κατακόρυφα οι εγκληματικές ενέργειες, οι βιασμοί, οι δολοφονίες και οι απαγορευμένες ζώνες, ενώ δημιουργήθηκε χάος στην κοινωνία της. Όσον αφορά τον αθεϊσμό, οι επιτυχίες του προσηλυτισμού στο φανατικό Ισλάμ είναι χαρακτηριστικές στη χώρα («Ξεκινώντας από το ότι δεν διδάσκεται στα σχολεία κανένα μάθημα θρησκευτικών, από δεκαετίες πριν, πολλοί Σουηδοί αναζήτησαν μόνοι τους μία πνευματική διάσταση της ζωής τους. Είχε δημιουργηθεί ένα κενό στη σύγχρονη κοινωνία τους, το οποίο δεν μπορούσε να γεμίσει ούτε η επιστήμη, ούτε το υψηλό βιοτικό τους επίπεδο. Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει το Ισλάμ» – άρθρο). Λογικά λοιπόν υποθέτω πως θα αλλάξουν άποψη οι Σουηδοί και στην περίπτωση των τσιπ, όταν όμως θα είναι ξανά πολύ αργά.

Η εταιρία τώρα που εξειδικεύεται στα εγχειρήματα αυτού του είδους σε εταιρικό επίπεδο, η σουηδική BIOHAX, είπε πρόσφατα πως το εμφύτευμα τσιπ που διαρκεί μόλις δύο δευτερόλεπτα και συνήθως γίνεται στο χέρι, μεταξύ του δείκτη και του αντίχειρα με τη χρήση σύριγγας, είναι ένας σίγουρος τρόπος διασφάλισης πως η ψηφιακή ταυτότητα ενός ατόμου συνδέεται με τη φυσική του ταυτότητα (πηγή). Επίσης πως είναι ιδανικά για επιχειρήσεις που απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους (πηγή – προφανώς για να τους ελέγχουν ηλεκτρονικά), ενώ στη Σουηδία έχουν ήδη δεχτεί εμφυτεύματα σχεδόν 4.000 άτομα!

Δ. Δεληολάνης: Αναγκαία η αλλαγή της Συμφωνίας του Μάαστριχτ

Νέα Κρήτη

Αναντίστοιχη οικονομική και πολιτική ελίτ στην Ε.Ε. με τις επιθυμίες των λαών

Η εικόνα από το Brexit και τις κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία, μέχρι την κυβερνητική απραξία στη Γερμανία και την κόντρα Ιταλίας –Κομισιόν, δείχνει καθαρά ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ, αμφισβητείται πλέον από τους περισσότερους λαούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση , με τη διαφορά ότι η οικονομική και η πολιτική ελίτ αρνούνται να αντιληφθούν την πραγματικότητα αυτή και επιμένουν στη διατήρηση ενός συστήματος , που οδηγεί σε διάλυση τελικά την Ε.Ε. Αυτό σημειώνει μεταξύ άλλων ο για χρόνια έλληνας ανταποκριτής στη Ρώμη Δημήτρης Δεληολάνης, στον 98.4.

Κατά τον ίδιο, ακόμη κι ένας συμβιβασμός μεταξύ Ιταλικής κυβέρνησης και Κομισιόν, δεν θα είναι παρά μια ανακωχή, σε μια υπόθεση που οδηγεί ήδη όλη την Ε.Ε. σε ακραίες καταστάσεις, όταν ακόμη και το Brexit, δεν αντιμετωπίζεται ως πολιτική ήττα της Ευρωπαϊκής ιδέας, αλλά με τιμωρητικούς όρους, για να μην θελήσουν να φύγουν και άλλες χώρες από την Ε.Ε.

Από το ιστορικό ΠΑΣΟΚ στο «υστερικό» Κέντρο

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Μιχάλη Χατζηκωνσταντίνου

chatzikon@parliament.gr

Είναι πλέον σαφές ακόμη και στον πιο δύσπιστο παρατηρητή ότι ο κομματικός χώρος-κληρονόμος του ιστορικού ΠΑΣΟΚ απέτυχε να αξιοποιήσει πολιτικά την τεράστια ευκαιρία που του έδωσε η «μνημονιακή» εποχή του ΣΥΡΙΖΑ. 

Με αφετηρία το 6,28% των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015 η Δημοκρατική Συμπαράταξη ή Κίνημα Αλλαγής αρκούσε να εκμεταλλευτεί τη διαρροή ψηφοφόρων που προκάλεσε στον ΣΥΡΙΖΑ η εφαρμογή αυστηρής λιτότητας. Κι όμως, τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τη συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ κάτω από το 60%, το ΚΙΝΑΛ μένει καθηλωμένο σε μονοψήφια ποσοστά, κοντά στην εκλογική επίδοση του Σεπτεμβρίου. Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί αδυνατεί να προσελκύσει έστω και ένα μικρό τμήμα από τους περίπου 700.000 πολίτες που εμφανίζονται να φεύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ; 

Ο ένοχος βρίσκεται στο εσωτερικό και δεν είναι άλλος από την κομματική «ελίτ». Μια μικρή ομάδα πρώην υπουργών, υψηλόβαθμων στελεχών και ισχυρών κομματικών «φίλων» υποσκάπτει συστηματικά όλα αυτά τα χρόνια κάθε προσπάθεια να διευρυνθεί το εκλογικό ακροατήριο.

Το εθνικό κράτος και οι μεταπράτες του «εκσυγχρονισμού»

του Μένιου Τασιόπουλου

Τα όσα δεινά βιώνει τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι έπεσε στην παγίδα να υποτιμήσει την αξία και τη σημασία που έχει το εθνικό κράτος. Οι άρχουσες ελίτ που είχαν αναδειχθεί  μέσα από τις αναταράξεις και τις περιπλοκές της μεταπολεμικής ιστορίας δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Επέδειξαν αμηχανία στις στρατηγικές επιλογές τους για το μέλλον της χώρας.

Κουβαλώντας στους μάλλον αδύναμους ώμους τους μια ιστορία πολέμων, χρεοκοπιών και προπάντων εμφυλιοπολεμικών καταστάσεων, οι άρχουσες ελίτ θεώρησαν ως μοναδική επιλογή να εντάξουν την Ελλάδα στους μεγάλους δυτικούς συνασπισμούς και να την αφήσουν εκεί. Παράλληλα έδωσαν απόλυτη προτεραιότητα στις φιλοδοξίες και στις ματαιοδοξίες τους: πολιτικές, επιχειρηματικές, υπαρξιακές.

Με το πέρασμα των δεκαετιών, η αντίληψη της ενσωμάτωσης στην Ευρώπη έγινε εθνική ιδεολογία και κεντρικός άξονας διαμόρφωσης της εθνικής-κοινωνικής συγκρότησης. Γκρέμισαν θεσμούς, ήθη και έθιμα, παραδοσιακές αξίες και πολιτιστικά πρότυπα μόνο και μόνο για να εμπεδώσουν την μετριότητά τους ως αυθεντία. Έγιναν μεταπράτες ενός σχεδόν μηδενιστικού και ασύμβατου με τον Ελληνισμό εκσυγχρονισμού, στο όνομα πάντα του εξευρωπαϊσμού.

Η ελληνική Ολιγαρχία

analyst

Όταν μια ολόκληρη πολιτική τάξη στέλνει ομοθύμως το λογαριασμό της λεηλασίας στο εξωτερικό, για να δώσουν οι ξένοι λύση στο εσωτερικό πρόβλημα, αντί να λάβει έστω την τελευταία στιγμή τα αναγκαία μέτρα για την ανάταξη της χώρας, το τίμημα θα είναι αναπόφευκτα βαρύ.

.

Ξένη δημοσίευση

– του Γιώργου Κοντογιώργη

Θεωρίες συνωμοσίας, διάχυση ευθύνης και «ισχυρή Ελλάδα».

Αυτό που συνάγεται αβίαστα από την κρίση που μαστίζει τη χώρα είναι ότι η πολιτική τάξη, στην οποία εμπιστεύθηκε η κοινωνία εν λευκώ τις τύχες της, λεηλάτησε ακόμη και την εθνική άμυνα. Δεν δίστασε δηλαδή να υπονομεύσει την ίδια τη δυνατότητα της χώρας να προστατεύσει την ελευθερία της.

Το ενδιαφέρον, εντούτοις, έγκειται στο ότι η κακοδαιμονία της χώρας εξακολουθεί να αποδίδεται από μια μερίδα στην οργανωμένη συνομωσία ξένων. Το και ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ότι και την λύση του προβλήματος η καθεστωτική ολιγαρχία την εναποθέτει ή την μεταθέτει στους ξένους, έναντι ανταλλάγματος προφανώς την εκχώρηση συμφερόντων και ελευθερίας.

Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι οι ξένοι κάθονται απλώς στην άκρη του «ποταμιού» και περιμένουν σαν ώριμο φρούτο την παράδοση της χώρας σ’ αυτούς. Οι μεγάλες ήττες του ελληνισμού, συνέβησαν στην πρωτεύουσά του, όχι στα σύνορα ούτε στο πεδίο της διπλωματίας. Τις προετοίμασε η άρχουσα πολιτική τάξη (ομού με τους συγκατανευσιφάγους), οσάκις κατάφερε να αυτονομηθεί από την κοινωνική συλλογικότητα. Στο πλαίσιο αυτό, δεν δίστασε να μεταβάλει και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας σε «βαρίδια» εξάρτησης.

Το τρίτο μνημόσυνο του δημοψηφίσματος

analyst

Μετά τη νέα οδυνηρή συμφωνία με τους πιστωτές, έχουν πέσει πια οριστικά οι «τίτλοι τέλους» στην Ελλάδα, με καινούργια αφετηρία την παλαιότερη επιδεινωμένη: μία οδύνη δίχως τέλος.

.

του Ιάκωβου Ιωάννου

Άποψη

Ακριβώς τρία χρόνια μετά την πρωτοφανή κυβίστηση και τη χαμένη τιμή της «αριστεράς» που αποτελούσε το ύστατο ανάχωμα των Πολιτών, υπό τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Ελλάδα, είναι προφανώς κάτι περισσότερο από δύσκολο να αμυνθεί η ελληνική κοινωνία απέναντι στην σφοδρή επίθεση που δέχεται – με όπλα αιχμής την πολιτική λιτότητας και τα εξοντωτικά μνημόνια, όπου οι δανειστές εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις αδυναμίες της πατρίδας μας λόγω της υπερχρέωσης της, των θεσμικών της ελλειμμάτων, της πολιτικής διαφθοράς και ανικανότητας, του κομματικού κράτους, του ενδοτισμού, της γεωπολιτικής της ανασφάλειας κοκ.

Πόσο μάλλον όταν το κοινωνικό κράτος καταρρέει και οι κοινωφελείς επιχειρήσεις είναι επίσης υπερχρεωμένες, όπως στο παράδειγμα της ΔΕΗ με επισφάλειες που υπερβαίνουν τα 2,5 δις € – ενώ στα πλαίσια του PSI έχουν αποδεχθεί ορισμένες το αγγλικό δίκαιο στα ομόλογα τους, παρά το ότι δεν υπήρχε απολύτως κανένας λόγος.

Πολύ περισσότερο όταν έχει αφελληνισθεί εντελώς ο χρηματοπιστωτικός τομέας της χώρας, με αποκλειστική ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης – ενώ οι τράπεζες έχουν μετατραπεί σε επιθετικά κερδοσκοπικά κεφάλαια (hedge funds) διαχείρισης κόκκινων δανείων, με αμέτρητες κατασχέσεις και πλειστηριασμούς προ των πυλών. Ακόμη δε και τα κυβερνητικά γερμανικά έντυπα, όπως το Spiegel, μας ειρωνεύονται, γράφοντας πως το ξεπούλημα τις Ελλάδας δεν αποφέρει σχεδόν τίποτα – αφού οι τιμές έχουν καταρρεύσει, ενώ φυσικά κανένας δεν επενδύει σε μία χρεοκοπημένη χώρα (πηγή).

Η σημαία και οι ασήμαντοι

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς  – 

Ήρκεσε η πράξη των τριών νέων που σήκωσαν την ελληνική σημαία στα νησιά που οι ίδιοι κατοικούν –ζουν στους Φούρνους, ένα νησιωτικό σύμπλεγμα από αρκετά νησιά– για να αποκαλυφθεί όλη η γελοιότητα και ο ενδοτισμός των ελληνικών ψευδοελίτ. Κατά την προηγούμενη περίοδο ένα μέρος τους, με επικεφαλής τη φιγούρα του υπουργού Άμυνας, επιδίδονταν σε ανέξοδους λεονταρισμούς και «τσάμπα μαγκιές».

Όταν βρέθηκαν μπροστά σε ένα γεγονός αποφασιστικής σημασίας, το οποίο μπορεί να κρίνει ακόμα και την πρόκληση ενός θερμού επεισοδίου, ή ακόμα και πολέμου με την Τουρκία, έσπευσαν να δείξουν τα νώτα τους, καλώντας στην ουσία τους Τούρκους να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο.

Καταρχάς, το νησιωτικό σύμπλεγμα των Φούρνων βρίσκεται 23 μίλια μακριά από τις μικρασιατικές ακτές, ανάμεσα στις οποίες και παρεμβάλλεται το Φαρμακονήσι και η Σάμος. Επομένως, η τουρκική πρόκληση, με την πειρατική αφαίρεση της ελληνικής σημαίας από το μικρότερο νησί του συμπλέγματος (εάν πράγματι συνέβη), ξεπερνάει κάθε προηγούμενο και αποτελεί ένα ουσιώδες βήμα προς την κατάληψη του μισού Αιγαίου, το οποίο διεκδικούν από το 1974 οι Τούρκοι.

Μακεδονικό, ή αλλιώς περί προοδευτικότητας και άλλων δαιμονίων

του Κωνσταντίνου Γρίβα  – 

Οι ελλαδικές ελίτ αποδέχονται απροβλημάτιστα μια σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια, η οποία θα περιέχει τον όρο Μακεδονία. Κάποιοι, μάλιστα, προχωρούν παραπέρα: θεωρούν ότι η Ελλάδα οφείλει να αναγνωρίσει το γειτονικό κράτος με το συνταγματικό του όνομα. Η στάση τους πηγάζει από τη μεταμοντέρνα αντίληψη ότι το έθνος είναι, έτσι και αλλιώς, μια «φαντασιακή κατασκευή» χωρίς πραγματική βάση.

Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, δεν υπάρχει μία ενιαία και αντικειμενικά προσδιορίσιμη ιστορία, αλλά πολλαπλές και υποκειμενικές αναγνώσεις του ιστορικού παρελθόντος. Άρα, δεν μπορεί να υπάρχει αποκλειστική διεκδίκηση από πλευράς της Ελλάδας της ονομασίας και συνακόλουθα και της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς, αφού κάθε ιστορική ανάγνωση είναι το ίδιο σωστή με την άλλη. Στην πραγματικότητα, αυτή η ακραία υποκειμενικότητα μόνον προοδευτική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Αντιθέτως, αποτελεί βάση έδρασης μισαλλόδοξων αναγνώσεων της ανθρώπινης ιστορίας.

Για να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η διεκδίκηση του ονόματος της Μακεδονίας από τα Σκόπια συμβαδίζει και συνυπάρχει με μια δικής τους ανάγνωση της Ιστορίας. Σύμφωνα με αυτήν, τα Σκόπια αποτελούν τον άμεσο και αποκλειστικό, ή έστω σημαντικότερο, κληρονόμο και συνεχιστή της αρχαίας Μακεδονίας, την οποία διαχωρίζουν από την ευρύτερη ελληνική ιστορία και πολιτισμό. Όμως, η άποψη αυτή είναι τόσο αυθαίρετη και ατεκμηρίωτη όσο και οι αντιλήψεις σύμφωνα με τις οποίες ο αρχαίος ελληνικός και ρωμαϊκός πολιτισμός γεννήθηκαν, κλέβοντας τις ιδέες αρχαίων μαύρων διανοητών από τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, όπως υποστήριξαν ακραίοι αφροκεντριστές ιστορικοί στις ΗΠΑ.