Ξεμπλέκοντας τις έννοιες

 του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Πάλι κινδυνεύει να κυριαρχήσει στην δημόσια συζήτηση η - αρκετά αδιέξοδη - συζήτηση για το δημοσιονομικό και το χρηματοδοτικό κενό. για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2014 (που από 1,5% πάει να μας προκύψει 0,5-0,6% του ΑΕΠ) που "ξεθωριάζει" την συζήτηση για την προσαρμογή εκείνου του 2015 (που, αντί για 3% του ΑΕΠ θεωρούσαμε ότι θα το διαπραγματευθούμε σε 1-1,5%, κατά Βαρουφάκη) . για το στράγγισμα ρευστότητας τώρα που δείχνει ότι ο ξορκισμός "Τρίτου Πακέτου βοήθειας" ούτως ή άλλως δεν πηγαίνει πουθενά, αφού π.χ. οι ενδιάμεσες δόσεις προς αποπληρωμή ΔΝΤ και εξόφληση ομολόγων ΕΚΤ ξεπερνούν τα 15 δις (το δε ΔΝΤ "δεν μπορεί" να συνεχίσει, καταστατικά, άμα το Ελληνικό χρέος σε ορίζοντα 2020 δεν πέσει στο 120% του ΑΕΠ).

 Και είναι αδιέξοδη συζήτηση γιατί, πάνω απ' όλα, αφήνει να μπλέκονται οι έννοιες. Είναι το δημοσιονομικό κενό η υπολογιζόμενη (για το μέλλον) η διαπιστωνόμενη (για το παρελθόν: μην βιαστείτε να πείτε δε ότι το παρελθόν είναι γνωστό – αφού π.χ. για το 2014 "ανακαλύπτουμε" τώρα ότι λείπουν κάπου 2 δις, από τα οποία σχεδόν το 1 είναι από καθυστερήσεις λόγω μη-εκταμιεύσεων Κοινοτικών κονδυλίων, το άλλο κατά το μεγαλύτερο τμήμα προέρχεται από τον προεκλογικό εκτροχιασμό...) λογιστική έλλειψη σε σχέση με ό,τι είχε προϋπολογισθεί.

Ενώ το χρηματοδοτικό κενό είναι "τι λεφτά μας λείπουν", δηλαδή τι ταμείο δεν υπάρχει: υποτίθεται ότι μέχρι το 2020-21 οι Ευρωπαίοι "εταίροι" είχαν αναλάβει να κουβαλάνε εκείνοι το rollover του χρέους μας, ενώ εμείς από πέρσι και μετά, κυρίως από το 2015, θα παρήγαμε πρωτογενή πλεονάσματα ώστε να ξεπληρώνουμε τόκους και να αγγίζουμε (με το προϊόν των ιδιωτικοποιήσεων) το stock του χρέους.

Τώρα, αν θεωρήσουμε ότι : (α) από πέρσι βγαίνει μια τρύπα στην επιφάνεια, (β) φέτος ετοιμάζεται άλλη τρύπα  - κατά τον Κλάους Ρέγκλινγκ του EFSF/ESM μπορεί να πέφτουμε ήδη (πάλι!) σε έλλειμμα, σε πρωτογενές έλλειμμα, (γ) και φέτος το προγραμματισμένο πλεόνασμα του 3% και από το 2016 μέχρι το 2021 τα 4,5% πλεονάσματα αποκλείεται να υπάρξουν, τότε προκύπτει μια ένα σωρευτικό έλλειμμα πόρων της τάξης του 16-20% του ΑΕΠ. Ή, προκύπτει μια "ανάγκη" μη καταβολής ποσών προς ΔΝΤ και ΕΚΤ/Κεντρικές Τράπεζες και EFSF/ESM - που θα σήμαινε, ωραία και καλά, χρεοκοπία.

 Αυτό, λοιπόν, είναι το Τρίτο Πακέτο. Κανένα στοιχείο "πολιτικής απόφασης" ή άλλο σχετικό.

 economia.gr