Το ιδιωτικό συμπληρωματικό νόμισμα

analyst

Υπάρχουν πάντοτε λύσεις, αρκεί να τις αναζητήσει μία κοινωνία με σοβαρότητα, παύοντας να παραπονιέται διαρκώς και παίρνοντας τα ηνία μόνη της – ειδικά οι Έλληνες που έχουν τεκμηριώσει πολλές φορές στο παρελθόν ότι, μπορούν να επιβιώνουν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες (το σύστημα WIR).

.

«Έχουμε την πρώτη ναυτική δύναμη στον πλανήτη, τεράστιο επίτευγμα για μία χώρα των 10,7 εκ. ανθρώπων, ικανότατους επιχειρηματίες και εξαιρετικά εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό – με 2.000.000 πτυχιούχους Πανεπιστημίων. Όλοι αυτοί οι επιχειρηματίες θα μπορούσαν, μέσω των οργανώσεων που διαθέτουν, να δημιουργήσουν άμεσα το δικό τους χρηματοπιστωτικό σύστημα – κάτι που δεν είναι καθόλου δύσκολο σήμερα, με τα εφόδια που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία.

Το συμπληρωματικό νόμισμα που θα έθεταν σε μία τέτοια περίπτωση στην κυκλοφορία, παράλληλα με το ευρώ, εντελώς νόμιμο, σε μία ισοτιμία ανταλλαγής 1:1, θα είχε μόνο πλεονεκτήματα – ενώ δεν θα απαιτούσε την έγκριση της Γερμανίας ή οποιουδήποτε άλλου. Αν μη τι άλλο, θα αύξανε τη ρευστότητα της ελληνικής οικονομίας, προσελκύοντας ενδεχομένως ορισμένα από τα χρήματα που έχουν τοποθετηθεί στις ξένες τράπεζες – ενώ θα διευκόλυνε τις προσπάθειες ανάπτυξης της οικονομίας μας. Η δυνατότητα του δε να συνδυαστεί με την κρυπτογραφημένη μέθοδο έκδοσης νομισμάτων «τύπου BITCOIN» είναι ολοφάνερη – ενώ θα μπορούσε να απωθήσει το ευρώ στη βιτρίνα του παρελθόντος».

.

Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Η Ελλάδα συνεχίζει να έχει πρόβλημα ρευστότητας, αφού μόνο από την πληρωμή των τόκων των δανείων της που είναι κυρίως εξωτερικά, φεύγουν κάθε χρόνο πάνω από 6 δις € – ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις των επιχειρήσεων της από τις ξένες πολυεθνικές το εντείνουν, μεταξύ άλλων επειδή τα κέρδη τους οδηγούνται στο εξωτερικό. Σε κάθε περίπτωση, από το παράδειγμα της ποσότητας χρήματος Μ2 (μετρητά, καταθέσεις όψεως, αμοιβαία, άλλες προθεσμιακές κλπ. – όλα όσα δηλαδή μπορούν να μετατραπούν γρήγορα σε μετρητά), σε σύγκριση με την Πορτογαλία (γράφημα, Ελλάδα μπλε στήλες αριστερή κάθετος – Πορτογαλία διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος), φαίνεται καθαρά το μέγεθος του προβλήματος – το οποίο δυσχεραίνει κατά πολύ την ανάπτυξη της. Επίσης ο λόγος, για τον οποίο η Πορτογαλία αναπτύσσεται, αφού η ρευστότητα της έχει υπερβεί την εποχή προ της κρίσης ενώ η Ελλάδα δολοφονείται (με τη ρευστότητα της να έχει καταρρεύσει) – από τη Γερμανία προφανώς

Το υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα εμποδίζει την ανάπτυξη

του Κώστα Μελά

Η απαίτηση για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% μέχρι το 2022 σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία θα είναι σε θέση να καλύψει το Γενικό Δημοσιονομικό Έλλειμμα, το οποίο μέχρι και το 2022 (λήξη της περιόδου χάριτος πληρωμής τόκων των δανείων από το EFSF και τα διακρατικά δάνεια) κυμαίνεται περίπου στα 6,2 δις ευρώ. Από το 2023 και μετά, τουλάχιστον μέχρι το 2030, το ύψος των τόκων που πρέπει να καταβάλει η Ελλάδα αυξάνει σημαντικά. Αν μάλιστα το ύψος των επιτοκίων ανεβεί, οι τόκοι θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο.

Με τη βασική υπόθεση ότι ο μέσος ρυθμός μεγέθυνσης του ΑΕΠ της χώρας θα είναι τουλάχιστον 1,5%, το σταθερό ύψος  του πρωτογενούς πλεονάσματος ως ποσοστό του ΑΕΠ (3,5%) σημαίνει συνεχή αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος σε απόλυτους αριθμούς. Σύμφωνα με την υπόθεση που έχουμε κάνει, το 2022 πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% θα αντιστοιχεί περίπου σε 7 δισ ευρώ. Δηλαδή, μέχρι το 2022  θα υπερκαλύπτει τις απαιτήσεις για πληρωμή των τόκων και θα κατευθύνεται στην αποπληρωμή του δημοσίου χρέους.

Ο συνδυασμός πρωτογενών πλεονασμάτων, μεγέθυνσης του ΑΕΠ και περιόδου χάριτος (μη καταβολή τόκων για τα δάνεια που αναφέραμε παραπάνω) μέχρι τουλάχιστον το 2022 θα μειώσει σημαντικά το λόγο χρέους/ΑΕΠ.  Η επιδιωκόμενη έξοδος της Ελλάδος στις αγορές θα μπορέσει να αναχρηματοδοτεί τα ληξιπρόθεσμα χρεολύσια.

Οι ανησυχίες της ΕΚΤ

analyst

Ήδη αποφασίστηκε η έναρξη του TLTRO – ΙΙΙ  πράγμα που σημαίνει ότι οι πρόδρομοι αναπτυξιακοί δείκτες δείχνουν  ότι η ευρωπαϊκή οικονομία θα συνεχίσει να έχει προβλήματα αντιμετώπισης του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού και κυρίως προβλήματα αποκατάστασης του ρυθμού ζήτησης σε επίπεδα που θα δικαιολογούν επενδυτικές πρωτοβουλίες.

.Άποψη

– του Σαράντου Λέκκα

Πολλές φορές οι λεκτικές παρεμβάσεις με στόχο τον εφησυχασμό των δρώντων σε μια οικονομία δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα όταν οι επικείμενες πράξεις δείχνουν ότι υπάρχει πρόβλημα και δει σημαντικό.

Η στάση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όπου εν μέσω λεκτικών παρεμβάσεων για την ικανοποιητική αναπτυξιακή προοπτική της ευρωπαϊκής οικονομίας δρομολογεί την νέα φάση στοχευμένης μακροπρόθεσμης χρηματοδότησης δείχνει ότι υπάρχει αναπτυξιακό πρόβλημα στην ευρωπαϊκή οικονομία.

Οι στοχευμένες πράξεις μακροπρόθεσμης αναχρηματοδότησης γνωστές με την τεχνοκρατική περιγραφή TLTROs (Targeted Longer-Term Refinancing Operations) ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2014.

Στόχος η παροχή ρευστότητας με χαμηλό επιτόκιο (το αρχικό επιτόκιο ήταν ίσο με το αντίστοιχο των πράξεων κύριας αναχρηματοδότησης αυξημένο κατά 10 μονάδες βάσης, τότε 0,15%, ενώ σήμερα είναι χωρίς καμία προσαύξηση ήτοι 0%) και η  αύξηση των πιστώσεων προς την πραγματική οικονομία.

Η Φάρσα του Κοινού Χρήματος;

του Κώστα Κόλμερ

Συνέρχονται σήμερα (5.4.19) στο Βουκουρέστι οι υπουργοί οικονομικών των 29 χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής...Διαίρεσης (ΕΔ), για ν’ αποφασίσουν την αύξηση και την κατανομή του κοινοτικού προϋπολογισμού. Οι απόψεις των, ως συνήθως, διχάζονται: Οι μεν χώρες του ευρώ επιθυμούν να έχουν αυτές τον έλεγχο του κοινού χρήματος αφού αυτές το διαχειρίζονται, εξαιρέσει της χώρας μας που είναι με το ένα πόδι εκτός της ευρωζώνης, η μόνη τελούσα ακόμη υπό … «κάπιταλ-κοντρόλς» (τηλελληνιστί) .

Οι δε υπόλοιπες 12 (της Βρεταννίας εισέτι συμπεριλαμβανομένης), υποστηρίζουν ένα ευρύτερο προϋπολογισμό της Κοινότητος όπως μέχρι τούδε, συμμετέχοντας στην διαχείριση των κονδυλίων, διατιθέμενα συνήθως σε φαραωνικά έργα και γεωργικές επιδοτήσεις των πλουσίων αγροτών της Κοινότητος.

Εν τούτοις, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο κοινοτικός προϋπολογισμός που δεν αντιπροσωπεύει  ούτε το 1,5% τους συνολικού εισοδήματος των χωρών της Ε.Δ. αλλά το κοινό νόμισμα, που δεν είναι και τόσο κοινό. Δεκαεπτά διαφορετικά επιτόκια έχει στις χώρες-μέλη  το ευρώ και άλλες τόσες διαβαθμίσεις δημοσίου του εξωτερικού χρέους, εντός όμως της Ε.Δ.

Προσδεθείτε εν όψει αναταράξεων

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ρευστότητα. Αυτή είναι η λέξη που αποτυπώνει ίσως πληρέστερα την κατάσταση που επικρατεί εν όψει των ευρωεκλογών, αλλά και των δικών μας εθνικών εκλογών. Η Ελλάδα βρίσκεται μόλις ένα βήμα μακριά από τα μνημόνια, αλλά πολύ μακριά ακόμη από ό,τι θα μπορούσε να αποκληθεί «κανονικότητα». Η Ευρώπη αφήνει πίσω της μια εποχή δεκαετιών που χαρακτηρίστηκε από ηρεμία, αύξηση των προσδοκιών και κάποια βήματα ενοποίησης, καθώς η αδυναμία της να δώσει πειστικές απαντήσεις στην πρόσφατη κρίση άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και ξεπήδησαν πολλές και ποικίλες θύελλες.

Το Eurogroup ήρθε προσφάτως να μας υπενθυμίσει ότι, παρά το σχετικό περιθώριο που έχουμε να αποφασίζουμε σε επιμέρους πολιτικά μέτρα, στις σοβαρές αποφάσεις η γνώμη των δανειστών είναι η κρίσιμη. Διαφορετικά μια νέα κρίση χρέους μπορεί να μας γυρίσει πολλά βήματα πίσω. Αυτό είναι ένα ακόμη κριτήριο στο πώς πρέπει να διαβάζουμε και τις εσωτερικές προεκλογικές εξαγγελίες.

Αν όμως στην Ελλάδα η επιτήρηση παραμένει αυστηρή και η χώρα σε έναν δρόμο από τον οποίο δεν μπορεί να παρεκκλίνει σοβαρά, στη Γηραιά Ήπειρο τα πράγματα είναι ακόμη πιο σύνθετα. Η πολιτική καθεστηκυία τάξη αποσυντίθεται επί τη βάσει της λιτότητας και του μεταναστευτικού καθώς κόμματα και κινήματα – εξ αριστερών και, κυρίως, εκ δεξιών – αμφισβητούν το σημερινό ευρωπαϊκό στάτους, αλλά χωρίς κάποιο ξεκάθαρο σχέδιο.

Προς δραματική κρίση ρευστότητας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Toυ Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Το πρόβλημα είναι κρίσιμο και κάτω από αυτό ελλοχεύουν μύριοι όσοι κίνδυνοι για την οικονομία και τη δημοκρατία. Η πραγματική ωρολογιακή βόμβα για την ελληνική κοινωνία και την οικονομική της κατάσταση δεν είναι τόσο το δημόσιο χρέος της χώρας όσο το αντίστοιχο ιδιωτικό. Αυτό το τελευταίο, μάλιστα, κρύβει αμέτρητες παγίδες και αποτελεί πραγματική πληγή σε μια κοινωνία αντιπαραγωγική και έντονα αποπροσανατολισμένη. 

Ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος

Μια κοινωνία που πολύ σωστά υιοθέτησε το δυτικό καταναλωτικό πρότυπο, αφήνοντας όμως κατά μέρος την παραγωγική του διάσταση.

Στο πλαίσιο αυτό, μια προσεκτική ανάλυση ορισμένων επίσημων αριθμών, τους οποίους οι πολιτικοί για ευνόητους λόγους κάνουν γαργάρα, μας φέρνει μπροστά σε μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτήν που προσφάτως περιέγραφε ο κύριος πρωθυπουργός, μιλώντας στη Βουλή.

 Διότι, πολύ απλά, οι αριθμοί στους οποίους αναφερόμεθα μας δείχνουν ότι το κρυφό ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα είναι ίσως πολύ χειρότερο από το επίσημο δημόσιο.

«Μέχρι σήμερα, γνωρίζουμε ότι 2 εκατομμύρια Έλληνες έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές από καταναλωτικά δάνεια και κάρτες, ύψους 15 δισ. ευρώ. Άλλοι 420.000 έχουν “κόκκινα” στεγαστικά δάνεια ύψους 26 δισ. ευρώ και 305.000 επαγγελματίες και πολύ μικρές επιχειρήσεις έχουν μη εξυπηρετούμενα δάνεια 15 δισ. ευρώ. Όλοι χρωστούν σε όλους και φυσικά όλοι μαζί στο Δημόσιο, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το οποίο αθροίζουν πρόσθετα χρέη 90 δισ. ευρώ. Εάν σε αυτά προστεθεί και ο δανεισμός των μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων, που αθροίζει “κόκκινα” δάνεια ύψους 45 δισ. ευρώ, τότε οι οφειλές του ιδιωτικού τομέα υπερβαίνουν το ΑΕΠ της χώρας και φθάνουν τα 200 δισ. ευρώ, ένα νούμερο που δεν θα μπορούσε να αποπληρωθεί στο ορατό μέλλον. Ακόμα χειρότερα στο νούμερο αυτό θα πρέπει να προστεθεί και το χρέος μας προς το σύστημα TARGET2 ,το οποίο πρέπει να ξεπερνά τα 40 δισ. ευρώ.

«Σαρώνουν» τα αποθεματικά των κρατικών φορέων

Του Κωστή Πλάντζου

Εντολή στους κρατικούς φορείς να διαθέσουν στην κυβέρνηση και την τελευταία ικμάδα ρευστότητος που τυχόν τους έχει απομείνει, δίνει το υπουργείο Οικονομικών. Καθώς η χώρα παραμένει ουσιαστικά αποκλεισμένη από τις αγορές, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κύριος Γιώργος Χουλιαράκης υπέγραψε την απόφαση με την οποία θα η κυβέρνηση θα «σαρώσει» κάθε ευρώ από την ρευστότητα των κρατικών φορέων. Η απόφαση προβλέπει «καρατόμηση» των διοικήσεων που δεν συμμορφώνονται. Στον αντίποδα, νομοθετώντας την «υποχρεωτική κατάθεση διαθεσίμων» των οργανισμών του δημοσίου στην ΤτΕ, το υπουργείο Οικονομικών προφυλάσσει τις διοικήσεις από ευθύνες για ενδεχόμενη «απιστία».

Η εντολή είναι σαφής: «Οι Φορείς της Γενικής Κυβέρνησης ανοίγουν υποχρεωτικά λογαριασμό ταμειακής διαχείρισης στην Τράπεζα της Ελλάδος εντός 30 ημερών από τη δημοσίευση της παρούσας», προκειμένου να μεταφέρουν τα ταμειακά τους διαθέσιμα στην Τράπεζα της Ελλάδας, κρατώντας σε τραπεζικούς λογαριασμούς μόνο όσα τους είναι απολύτως αναγκαία για τις τρέχουσες συναλλαγές τους.

Ποιες είναι οι ...τρέχουσες ανάγκες; Οι φορείς θα κινούνται με ορίζοντα δεκαπενθημέρου! Με βάση την απόφαση, το μέγιστο όριο ρευστότητας που οι Φορείς επιτρέπεται να διατηρούν σε λογαριασμούς σε πιστωτικά ιδρύματα εκτός Τράπεζας της Ελλάδας, υπολογίζεται σε καθημερινή βάση και ισούται με τις εκτιμώμενες καθαρές ταμειακές ανάγκες του Φορέα (εισπράξεις μείον πληρωμές) για το επόμενο δεκαπενθήμερο. Το δεκαπενθήμερο νοείται σε ημερολογιακούς όρους.

Τράπεζες: Κρίσεις Κεφαλαιακής Επάρκειας και Κρίσεις Ρευστότητας

iskra

του Σπύρου Στάλια

Μια Τράπεζα για να μείνει ανοιχτή, θα πρέπει τα δάνεια που έχει δώσει, που είναι περιουσιακά στοιχεία της Τράπεζας από το οποία αποκομίζει κέρδη κάθε μήνα, να είναι μεγαλύτερα ή τουλάχιστον ίσια με τις υποχρεώσεις της, δηλαδή με τις καταθέσεις που έχουν κάνει οι πολίτες και οι επιχειρήσεις σε αυτή.

Αν λοιπόν η αξία των περιουσιακών στοιχείων της Τράπεζας μειωθεί, με άλλα λόγια τα δάνεια δεν εξυπηρετούνται, κοκκινίζουν, πιο πολύ απ’ ότι η αξία των υποχρεώσεων τους, δηλαδή των καταθέσεων, τότε η Τράπεζα καθίσταται αφερέγγυα.

Αυτό τι σημαίνει; Ακόμα και αν η Τράπεζα πουλήσει όλα της τα περιουσιακά στοιχεία (δάνεια, καταθέσεις δικές της στην Κεντρική Τράπεζα, κρατικά ομόλογα, μετοχές εταιρειών, ομόλογα εταιρειών, κτίρια, σπίτια, γη, κα) είναι δυνατόν να μην μπορεί, ακόμα και τότε, να καλύψει τις υποχρεώσεις της στους καταθέτες της.

Αν αυτό το γεγονός επισυμβεί τότε η Τράπεζα αυτή κακώς λειτουργεί.

Δυο είναι οι αιτίες που οι Τράπεζες καθίστανται αφερέγγυες.

Η πρώτη προέρχεται από την έλλειψη επαρκών κεφαλαίων και η άλλη από την έλλειψη ρευστότητας.

1. Έλλειψη επαρκών κεφαλαίων, σημαίνει ότι η Τράπεζα δεν έχει επαρκή κεφάλαια για να καλύψει ζημιές από περιουσιακά της στοιχεία πχ κόκκινα δάνεια.

Ασφυξία και ρευστότητα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Βασίλη Κωστούλα

vkost@naftemporiki.gr

Οι επιχειρήσεις ψέγουν τις τράπεζες, που δεν δανείζουν. Οι τράπεζες ψέγουν τις επιχειρήσεις, που δεν είναι ικανές να δανειστούν. Το δυστύχημα είναι ότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Επιχειρηματικοί παράγοντες επισημαίνουν ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωζώνης με αρνητικό χρηματοδοτικό κενό, τονίζοντας ότι οι ανάγκες για χρηματοδότηση υπερβαίνουν τη διαθεσιμότητα. Υπογραμμίζουν επίσης ότι η ελληνική επιχείρηση έρχεται πρώτη στην Ευρώπη στον φόβο απόρριψης του αιτήματος χρηματοδότησης από τις τράπεζες.

Τραπεζικοί παράγοντες αντικρούουν την κριτική ότι δεν διαθέτουν τους πόρους για να χρηματοδοτήσουν την ελληνική οικονομία. Αντιθέτως, εντοπίζουν το πρόβλημα στην πλευρά της ζήτησης για δάνεια και συγκεκριμένα στο γεγονός ότι τα προτεινόμενα projects σε μεγάλο βαθμό «δεν είναι επιλέξιμα».

Η αδυναμία, ωστόσο, είναι φανερή και επιτείνεται για τις τράπεζες αφενός από το υψηλό απόθεμα των μη εξυπηρετούμενων δανείων, αφετέρου από τον παρατεταμένο αποκλεισμό του Δημοσίου από τις αγορές. Ο «λογαριασμός» καταλήγει στις επιχειρήσεις. Κυρίως λόγω των υψηλών επιτοκίων, έξι στις δέκα εταιρείες στην Ελλάδα δεν προτίθενται να ζητήσουν νέο δάνειο στο άμεσο μέλλον κι έτσι δεν θα τονώσουν τη ρευστότητα στα ταμεία τους (έρευνα ΟΕΕ).

Ο χειμώνας έρχεται και από ρευστότητα τίποτα

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Σαν μη έφθαναν οι πυρκαγιές, ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι ξεκαθάρισε, στις 26 Ιουλίου, ότι κατόπιν λήξεως (στα μέσα Αυγούστου) της «ενισχυμένης εποπτείας» της ελληνικής οικονομίας, δεν πρόκειται να ανανεωθεί η παρέκκλιση (waiver) για την αποδοχή των ελληνικών ομολόγων με σκοπό την παροχή ρευστότητος στις τράπεζες καθ’ όσον αυτά «δεν είναι επιλέξιμα για την πιστωτική χαλάρωση» (QE).

Λίγο νωρίτερ, ο Μπενουά Κερέ, στέλεχος του παρανόμου Eurogroup εδήλωσε ότι κατόπιν της μονομερούς παρατάσεως του μειωμένου ΦΠΑ δια τα ακριτικά νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, θα καθυστερήσει η καταβολή της τελευταίας δόσεως 15 δισ. ευρώ του τρίτου διασωστικού προγράμματος εξ 86 δισ. ευρώ που συνήψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2016 με την «τιμωρητική» Κομισιόν (κατά Βίκτωρα Όρμπαν πρωθυπουργό της Ουγγαρίας).

Ολίγον αργότερον, εγνώσθη ότι απέτυχαν οι προσπάθειες του διδύμου Τσακαλώτου-Χουλιαράκη στη Νέα Υόρκη, να ανταλλάξουν κρατικά ομόλογα, αξίας 4,2 δισ. ευρώ με νέα 10ετή, καθώς τα ξένα Funds θεωρούν μη βιώσιμο μακροπροθέσμως το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος.

Υπερβάλλουσα ρευστότητα χωρίς ανάπτυξη

analyst

Τα χαμηλά επιτόκια δεν ενίσχυσαν την οικονομική ανάπτυξη, δεν δημιούργησαν επενδυτικά πλαίσια, δεν δημιούργησαν θέσεις εργασίας, δεν βελτίωσαν την θέση νοικοκυριών και επιχειρήσεων, δεν μείωσαν το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών.

 .

 Άποψη

– του Σαράντου Λέκκα

Οι  μη συμβατικές μορφές νομισματικής πολιτικής που χρησιμοποίησε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα –ΕΚΤ για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιούργησε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση που για πολλούς έχουν αποτυπωθεί ως  ποσοτική χαλάρωση  ή επί το λαϊκότερο ως κόψιμο χρήματος θεωρητικά αποτελούσαν  το απόλυτο πληθωριστικό υπόβαθρο .

Πόσο όμως λειτούργησε αυτό το υπόβαθρο μετά από την παρατεταμένη χρονικά χρησιμοποίηση των μη συμβατικών πρακτικών από την πλευρά της ΕΚΤ ;

Καταρχήν μη συμβατικές μορφές νομισματικής πολιτικής θεωρούνται όλες οι παρεμβάσεις που χρησιμοποιούνται όταν η μείωση των βασικών επιτοκίων προσεγγίζουν τα ελάχιστα δυνατά επίπεδα που σε πλείστες των περιπτώσεων είναι τα μηδενικά.

Η ΕΚΤ οδήγησε το βασικό της επιτόκιο στο μηδέν στις 16 Μαρτίου 2016 όταν από τα τέλη του 2011 το είχε συρρικνώσει κάτω από το επίπεδο του 1%.

Η μη ανταπόκριση των οικονομίων της ευρωζώνης  στα μηδενικά επιτόκια όπως άλλωστε ήταν φυσιολογικό μιας και η κρίση είχε πρωτόγνωρη  δυναμική οδήγησε στο αυτονόητο , σε πιο στοχευμένες μορφές δράσεις .

Οι ελίτ και ο πόλεμος των μετρητών

analyst

Τα λογιστικά χρήματα προωθούνται ως μοναδικό μέσο συναλλαγών, ταυτόχρονα με την ψηφιακή/βιομετρική ταυτοποίηση κάθε χρήστη υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου και κάθε ταξιδιώτη – ενώ οι βιομετρικές πληροφορίες του πληθυσμού συγκεντρώνονται σε βάσεις δεδομένων, στις οποίες έχουν πρόσβαση οι δημόσιες υπηρεσίες που ελέγχονται από τις ελίτ της κάθε χώρας.

.

«Ο όρος «ελίτ», ως ακριβώς αντίθετο του οποίου θεωρείται ο όρος «μάζα», χαρακτηρίζει το περιορισμένο σε μέγεθος τμήμα ενός κοινωνικού συνόλου, το οποίο αποτελούν οι «εκλεκτοί», οι «άριστοι» ή οι «πρωτεύοντες» – ενώ είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται σε κάθε είδους κοινωνική κατηγορία, ακόμη και στους εγκληματίες ή στις πόρνες. Μεταξύ των ελίτ, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι κυβερνώσες – οι οποίες διακρίνονται (α) στους λέοντες, οι οποίοι κυβερνούν με τη δύναμη και αντιπροσωπεύονται κυρίως από τους στρατιωτικούς, καθώς επίσης (β) στις αλεπούδες που κυβερνούν με την πονηριά και αντιπροσωπεύονται από τους πολιτικούς.

Περαιτέρω, οι λέοντες που ανέρχονται συνήθως στην εξουσία με τη βία, χρησιμοποιούν τις αλεπούδες στην καθημερινή διακυβέρνηση – με τελικό αποτέλεσμα να εφησυχάζουν και να παρακμάζουν, οπότε ανατρέπονται από τις αλεπούδες που χρησιμοποιούν τότε τους λέοντες ως το μηχανισμό βίας, με τον οποίο κυβερνούν. Η παρακμή τώρα των αλεπούδων οδηγεί με τη σειρά της στην ανατροπή τους και στην ανάληψη της εξουσίας ξανά από τους λέοντες – οπότε επαναλαμβάνεται ο αέναος κύκλος της αλλαγής (Pareto).

Ρευστότητα που δεν ξεδιψά...

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Ειρήνης Σακελλάρη

esak@naftemporiki.gr

Μια λίμνη ρευστότητας από την οποία δεν μπορούν να πιουν ούτε η χώρα ούτε οι τράπεζες σε τούτη τη φάση βλέπουν οι αναλυτές. Εκτιμούν πως οι διεθνείς επενδυτές δεν είδαν τα yields της προηγούμενης έκδοσης του Δημοσίου να πέφτουν αρκετά ώστε να αποκομίσουν κέρδη, ενώ σημειώνουν πως η αστάθεια στην περιοχή θα συνεχίσει να αποτελεί εμπόδιο στις επιδιώξεις άντλησης νέας ρευστότητας ιδιαίτερα από το Ελληνικό Δημόσιο.

Σε ό,τι αφορά το Ελληνικό Δημόσιο, το road show στις ΗΠΑ, αν και βολιδοσκοπεί την κατάσταση, ως κυριότερο στόχο θέτει να πείσει τους ξένους επενδυτές πως το ελληνικό χρέος είναι πράγματι βιώσιμο και επομένως να φτιάξει το κλίμα. Όσον αφορά τις εκδόσεις, μιας και το μαξιλάρι καλύπτει την κυβέρνηση, μπορούν να τεθούν στα προσεχώς.

Η Ελλάδα, μολονότι ψάχνεται προς αυτήν την κατεύθυνση, δεν έχει πραγματικά κανέναν λόγο να προχωρήσει βεβιασμένα σε κάποια έκδοση αυξάνοντας το κόστος του δανεισμού της. Οι λόγοι prestige δεν είναι αρκετοί για κάτι τέτοιο μέσα στο 2018 τουλάχιστον.

Ούτε η Ιταλία ούτε η ένταση των ελληνοτουρκικών ούτε καν το «Μακεδονικό», που θα μπορούσε να δώσει μια νότα αισιοδοξίας, σιγοντάρουν τα «πρίμα του δανεισμού» και μάλιστα ενός μάλλον άσκοπου δανεισμού..

Ζητείται «φρέσκο Χρήμα»

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

του Θάνου Τσίρου

ttsiros@naftemporiki.gr

Η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θεωρείται διασφαλισμένη σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο ορίζοντα καθώς και οι υποχρεώσεις είναι περιορισμένες και το ειδικό αποθεματικό των 24 δισ. ευρώ λειτουργεί καθησυχαστικά για τις αγορές. Η δυνατότητα παραγωγής πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξεως του 3,5% επίσης αντιμετωπίζεται ως κάτι το εφικτό με δεδομένες και τις δημοσιονομικές επιδόσεις της χώρας κατά τα τελευταία τρία χρόνια. Αυτό που προβληματίζει είναι η συνεχιζόμενη έλλειψη ρευστότητας στην αγορά, η οποία αποτυπώνεται και στην πορεία της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Στον ορίζοντα υπάρχουν πολλά μέτρα που θα στενέψουν ακόμη περισσότερο την ήδη περιορισμένη ρευστότητα. Η επικείμενη μείωση των συντάξεων μέσα από την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς θα «κόψει» έως και 3 δισ. ευρώ από μια κοινωνική ομάδα η οποία είτε καταναλώνει απευθείας είτε στηρίζει άλλα μέλη της οικογένειας για να καταναλώσουν αυτά. 

Αναβολή πληρωμών τώρα!

analyst

Είμαι απολύτως σίγουρος πως η κυλιόμενη πτώχευση που βιώνουμε, είναι απείρως χειρότερη από οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να μας συμβεί, καθώς επίσης ότι, είναι προτιμότερο ένα οδυνηρό τέλος, από μία οδύνη δίχως τέλος – η εμπειρία της Ρωσίας και της Αργεντινής, όσον αφορά τη χρεοκοπία τους.

.

«Όταν οι Γερμανοί θέλουν να επιβληθούν σε ένα σκυλί τους, «εκπαιδεύοντας» το για να τους υπακούει, του δίνουν μεταξύ άλλων πολύ λίγη τροφή, τιμωρώντας το για τυχόν ανυπακοή του – είτε πραγματική, είτε ενδεχόμενη (προληπτικά). Το διατηρούν λοιπόν συνεχώς πεινασμένο, έως ότου υποταχθεί εντελώς – δείχνοντας του βέβαια πως υπάρχει τροφή, άρα ελπίδα και προοπτική να πάψει κάποτε να πεινάει, αλλά χωρίς να του επιτρέπουν να την αγγίζει μόνο του.

Κατ’ αναλογία, όταν κανείς διαπιστώνει πως οι δόσεις, με τις οποίες χρηματοδοτείται η Ελλάδα καθυστερούν πάντοτε, είναι συνεχώς λιγότερες από τις συμφωνηθείσες, ενώ απαιτούνται έναντι πολλαπλά ανταλλάγματα, εκτός από την πλήρη υποταγή των εκάστοτε κυβερνήσεων της χώρας καθώς επίσης των Πολιτών, με την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους  να μετατίθεται συνεχώς στο μέλλον, δεν μπορεί παρά να το συγκρίνει με το παράδειγμα του συμπαθούς κατοικίδιου – κατανοώντας έτσι πού οφείλεται η συλλογική αποχαύνωση που επικρατεί πλέον στην πατρίδα μας» (πηγή).

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Έχω γράψει τα εξής: «Αν ήμουν πρωθυπουργός δεν θα υπέγραφα την αξιολόγηση, θα κατέθετα αμέσως αγωγή εναντίον των παράνομων δανειακών συμβάσεων στο ευρωπαϊκό δικαστήριο (θα προτιμούσα το Συνταγματικό της Γερμανίας γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία πως είναι δίκαιο, αλλά δεν επιτρέπεται)  και θα προέβαινα σε αναβολή πληρωμών έως ότου αποφασίσει – καταργώντας φυσικά τα μνημόνια.

Τέλος εποχής για το φθηνό χρήμα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Οριστικοί τίτλοι τέλους για την εποχή του φθηνού χρήματος; Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν θα έλθει από Ουάσιγκτον ή Φραγκφούρτη, αλλά από… το Τόκιο. Μία δεκαετία μετά την πιστωτική κρίση και η παγκόσμια οικονομία φαίνεται να μην έχει πλέον ανάγκη τη στήριξη των κεντρικών τραπεζών. Η φθηνή ρευστότητα σχεδόν 11 τρισ. δολαρίων και οι γενναίες μειώσεις επιτοκίων που οδήγησαν το κόστος δανεισμού σε μηδενικά επίπεδα, συνέβαλαν στην έξοδο από την ύφεση και ήταν από τους βασικούς «πυλώνες» για το χρηματιστηριακό ράλι που άρχισε από το 2009 και χαρακτηρίσθηκε από αλλεπάλληλα ιστορικά ρεκόρ.

Με τα σήματα κινδύνου για φούσκες να εκπέμπουν απειλητικά και με τις κεντρικές τράπεζες να σημειώνουν επιτυχία και στον βασικό τους στόχο -που είναι η αποκατάσταση του πληθωρισμού- έχει σημάνει η ώρα να αναλάβουν τα «γεράκια», με ρότα προς την ομαλοποίηση της νομισματικής πολιτικής. Η πρώτη κίνηση έγινε από τη Φέντεραλ Ριζέρβ των ΗΠΑ, τον Δεκέμβριο του 2015. Και τώρα, υπό την απειλή της υπερθέρμανσης, η Fed του Τζερόμ Πάουελ προχωρά με πιο επιθετικές κινήσεις, με τις αγορές να βλέπουν τέσσερις αυξήσεις εντός του 2018. Στροφή και από την Τράπεζα της Αγγλίας, που τον Νοέμβριο του 2017 αύξησε το κόστος χρήματος, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο για τουλάχιστον μία ακόμη αύξηση φέτος, καθώς η υποτιμημένη στερλίνα φουντώνει τον πληθωρισμό.

Στα 7 δισ. ευρώ οι προσφορές για το 7ετές ομόλογο - στο 3,5% το επιτόκιο

Για ταχεία υπερκάλυψη του ποσού των 3 δισ. ευρώ που ζητούσε το ελληνικό δημόσιο με την έκδοση του 7ετούς ομολόγου κάνουν λόγο πληροφορίες του Capital.gr.  

Σύμφωνα με (τραπεζικές) πηγές με τις οποίες επικοινώνησε το Capital.gr η έκδοση  του ομολόγου εξασφάλισε επιτόκιο πολύ κοντά στο 3,5%, παρά το γεγονός ότι οι ανάδοχοι θεωρούσαν σαν ρεαλιστικό στόχο ένα επιτόκιο κοντά στο 3,75%. Το ύψος του επιτοκίου επιβεβαίωσε και ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος ο οποίος σε δηλώσεις του μετά τη συνάντησή του με τον Ευρωπαίο Επίτροπο Πιέρ Μοσκοβισί ανέφερε: "γνωρίζετε ότι υπήρχε μεγάλη αναστάτωση στις αγορές τις τελευταίες ημέρες και δεν υπήρχε ρευστότητα, παρ' όλα αυτά οι προσφορές είναι διπλάσιες της ζήτησης και το επιτόκιο είναι στο 3,5%". 

Η υπερκάλυψη του (επιτοκιακού) στόχου επιτυγχάνεται με προσφορές που προς το παρόν ξεπερνούν τα 6,5 δισ. ευρώ, τείνοντας προς ένα επιτόκιο της τάξης του 3,5%. 

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι συνολικά οι προσφορές έχουν ξεπεράσει τα 7 δισ. ευρώ.

Το φαινόμενο του Φεβρουαρίου

analyst

Η συνεχιζόμενη πτώση των τελευταίων ημερών στα διεθνή χρηματιστήρια ίσως σημαίνει πως ξεκίνησε το αναμενόμενο και νομοτελειακό παγκόσμιο κραχ, το οποίο θα ήταν θανατηφόρο για πολλά κράτη – αν και είναι πολύ ενωρίς να το πει κανείς, αφού θα μπορούσε να αποτελεί το ξεκίνημα της τελικής μεγάλης φούσκας (ηχητικό).  

.

Ανάλυση

Όλοι γνωρίζουμε το «January effect» (εφέ του Ιανουαρίου), κατά το οποίο αυξάνονται συνήθως οι τιμές των μετοχών (α) ως αποτέλεσμα της πτώσης τους το Δεκέμβριο, επειδή οι επενδυτές πουλούν για να εγγράψουν κεφαλαιακά κέρδη ή για να καλύψουν τις ζημίες τους και (β) λόγω του ότι χρησιμοποιούν τις ετήσιες προμήθειες τους (bonus) για να αγοράσουν μετοχές τον επόμενο μήνα. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει ακόμη μία φορά την αναποτελεσματικότητα των αγορών και την ανάγκη ρύθμισης τους από τα κράτη, για να μην καταστρέψουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα – επειδή, εάν ήταν ορθολογικές όπως ισχυρίζονται οι ακραία νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι, δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Μία μελέτη πάντως που είχε αναλύσει στοιχεία από το 1904 έως το 1974 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, η μέση απόδοση των μετοχών τον Ιανουάριο ήταν πενταπλάσια από κάθε άλλο μήνα του έτους – ειδικά όσον αφορά τις μικρές εταιρείες, με κριτήριο την κεφαλαιοποίηση τους. Στα πλαίσια αυτά, είναι φυσιολογική η πτώση των τιμών των μετοχών το Φεβρουάριο (February effect) – πολύ περισσότερο όταν τα αποτελέσματα των εταιριών που δημοσιεύονται τους πρώτους μήνες δεν είναι ανάλογα των τιμών τους. Εν τούτοις, επειδή το Δεκέμβριο δεν υπήρξε σοβαρή πτώση στα χρηματιστήρια, υπάρχουν κενά στις ερμηνείες του φαινομένου του Ιανουαρίου – άρα και του Φεβρουαρίου.

Η ανακύκλωση της ρευστότητας

analyst

του Σαράντου Λέκκα

Μέχρι και την ώρα που ανέκυψε θέμα κουρέματος του δημοσίου χρέους της Ελλάδος τα κρατικά ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης θεωρούνταν επένδυση  μηδενικού κινδύνου.

Από το κούρεμα και μετά όλα άλλαξαν.

Η έκθεση των τραπεζών σε κρατικά ομόλογα πλέον εμπεριέχει κινδύνους οι οποίοι θα πρέπει να αποτιμώνται με ανάλογες προβλέψεις.

Οι τράπεζες πάντα είχαν στο χαρτοφυλάκιο τους κρατικό χρέος.

Τα οφέλη ήταν αμφίπλευρα και για το κράτος-εκδότη και για τα πιστωτικά ιδρύματα εγχώρια και μη.

Κατά την περίοδο της κρίσης το κρατικό χρέος που βρίσκονταν στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών αυξήθηκε.

Από το 2009 και έως τα τέλη του 2013 σε επίπεδο Ευρωζώνης τα κρατικά ομόλογα στους  ισολογισμούς των πιστωτικών ιδρυμάτων από τα επίπεδα του 6% αυξηθήκαν στα επίπεδα του 9%.

Αυτό συνέβη ειδικά στο προβληματικό  νότο (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία ) και φυσικά στην Ιρλανδία.

Ο αναίμακτος πρώτος γύρος…

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η συμπεριφορά των δανειστών αποπνέει – προς το παρόν- βούληση να κλείσει χωρίς δράματα η αξιολόγηση – Τι ρόλο παίζουν η πολιτική κατάσταση στην Ευρωζώνη και οι χρησμοί της ΕΚΤ για το QE

Ήλθαν, είδαν, απήλθαν. Ο πρώτος γύρος της τρίτης αξιολόγησης έληξε ασυνήθιστα ήπια, με τους επικεφαλής του κουαρτέτου να επιλέγουν μετριοπαθείς προσεγγίσεις σε αρκετά από τα εκκρεμή ακανθώδη προαπαιτούμενα της αξιολόγησης. Η κυριότερη ένδειξη μετριοπάθειας είναι η σύγκλιση στις εκτιμήσεις για το δημοσιονομικό αποτέλεσμα του 2017: το πλεόνασμα, λένε κυβέρνηση και δανειστές, θα φτάσει φέτος το 2,8% του ΑΕΠ, έναντι στόχου 1,75%. Το υπερπλεόνασμα της μιας ποσοστιαίας μονάδας, περίπου 1,8 δισ. ευρώ είναι το εκκρεμές πεδίο τριβής, μιας και η κυβέρνηση θέλει περίπου 1 δισ. απ’ αυτό να διατεθεί ως «κοινωνικό μέρισμα», ενώ οι δανειστές προτιμούν να κατευθυνθεί όλο το ποσό στην εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου. Η πιθανότητα, πάντως, να επαναληφθεί το περσινό σκηνικό, με το προσωρινό «μπλόκο» του ESM στην εφάπαξ κρατική φιλανθρωπία, είναι από μηδενική έως ελάχιστη. Οι πολιτικοί συμβιβασμοί προκρίνονται από όλες τις πλευρές.

Η μόνη πηγή ρευστότητας

Άλλη μια ένδειξη γι’ αυτό αποτέλεσε και η έγκριση της εκταμίευσης της υποδόσης των 800 εκατ. που εκκρεμούσε από τη δεύτερη αξιολόγηση. Ήταν η «επιβράβευση» για την εξόφληση των συμφωνηθέντων ποσών ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου. Μόνο τον Σεπτέμβριο οι εφορίες έκανα σωρηδόν επιστροφές φόρων ύψους 1,5 δισ. ευρώ για να καλυφθεί η μνημονιακή υποχρέωση, χωρίς να προλάβουν να ελέγξουν στοιχειωδώς αν στον σωρό «ξεπλένονται» συστηματικοί φοροφυγάδες. Αλλά, και τα 800 εκατ. ευρώ που εκταμίευσε ο ESM, όπως ο επικεφαλής του δήλωσε, είναι δεσμευμένα στον ίδιο σκοπό: στην εξόφληση οφειλών του Δημοσίου προς ιδιώτες.