Νέα Κρήτη
 |
Τα βαθύτερα αίτια πίσω από τα γεγονότα, τα οποία οδηγούν μια πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, όπως για παράδειγμα την Ελλάδα, στα ελλείμματα και στην υπερχρέωση, είναι η μακροχρόνια έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς την Πολιτεία - προς την πολιτική, προς τους θεσμούς, προς το "πλαίσιο" λειτουργίας (επιχειρηματικό, φορολογικό κ.ά.), καθώς επίσης προς τις πάσης φύσεως υπόλοιπες "εξουσίες" (ΜΜΕ, συνδικαλιστικές οργανώσεις κ.λπ.).
Του Γιώργου Σαχίνη
Το ότι η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα, τρεις γενιές Ελλήνων το αγνοούσαν και πολλοί ακόμη και σήμερα είτε δυσπιστούν, είτε το αγνοούν, εκτός φυσικά των αρπακτικών που νέμονται τη χώρα. Βλέπετε, το βιβλίο του κομμουνιστή επιστήμονα Δημήτρη Μπάτση ("Η βαρεία βιομηχανία στην Ελλάδα"), που εκτελέστηκε δίπλα στον Μπελογιάννη, μπορεί στους πανεπιστημιακούς κύκλους και τα επιτελεία της Τραπέζης της Ελλάδος να θεωρούνταν ως το απόλυτο τεκμηριωμένο σύγγραμμα του είδους, για όλες τις εποχές, αλλά εξακολουθούσε για τρεις δεκαετίες να είναι απαγορευμένο, ακριβώς τότε που η χώρα θα έπρεπε να το έχει ως οδηγό για την παραγωγική και αναπτυξιακή πορεία της.
Στα τέσσερα χρόνια αυτής της ολιστικής κρίσης στην Ελλάδα, που είναι όμως κρίση της ευρωζώνης και δομικό δημιούργημα του ευρώ, μάθαμε τελικά και με άγριο τρόπο ορισμένα γεγονότα. Η χρεωκοπία τώρα ενός κράτους δεν προκαλείται τόσο από την υπερχρέωση ή από την απώλεια της πιστοληπτικής αξιολόγησής του, όσο από την άρνηση των πολιτών του να συμμετέχουν στη χρηματοδότησή του, καθώς επίσης στις προσπάθειες εξυγίανσης της οικονομίας του - από την ανυπακοή τους, δηλαδή, στα μέτρα που επιλέγονται από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Κατ' επέκταση, μια κυβέρνηση είναι "καταδικασμένη" όταν δεν είναι ικανή να εφαρμόσει τα προγράμματα που έχει ψηφίσει ή συμφωνήσει με τους δανειστές - όταν δεν μπορεί πλέον να πείσει τους πολίτες να πληρώσουν, κερδίζοντας, ως οφείλει, την εμπιστοσύνη τους.
Τέλος, όταν μια χώρα χρεωκοπεί, είναι μάλλον αναπόφευκτες οι αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις - με το Κοινοβούλιο ή τους υπόλοιπους θεσμούς της να απειλούνται με την "τύχη" της "λαιμητόμου και της Βαστίλης", έτσι όπως βιώθηκαν στα πλαίσια της Γαλλικής Επανάστασης.
Σε κάθε περίπτωση, πάντοτε υπάρχουν λύσεις, ακόμη και όταν μια χώρα ευρίσκεται στο χείλος της καταστροφής - υπερχρεωμένη, εξευτελισμένη, υποχείριο των δανειστών ή των "εταίρων" της και "καταρρακωμένη". Αρκεί να υπάρξει, έστω και την ύστατη στιγμή, μια επαρκής, έντιμη πολιτική ηγεσία, η οποία να μπορέσει να ανακτήσει την πλήρη εμπιστοσύνη των πολιτών της - υποχρεώνοντας τους θεσμούς, καθώς επίσης όλες τις υπόλοιπες εξουσίες, να λειτουργήσουν σωστά και με ανιδιοτέλεια, προς όφελος του συνόλου.
Ο στοχαστής Νόαμ Τσόμσκι το έχει περιγράψει ακόμη πιο εύστοχα: «Τα ρεύματα του αναρχισμού, τα οποία πάντοτε θεωρούσα πιο πειστικά, επιδιώκουν μια άκρως οργανωμένη κοινωνία, η οποία ενσωματώνει πολλά διαφορετικά είδη δομών - χώρο εργασίας, κοινότητα και πολλαπλές άλλες μορφές εθελοντικών ενώσεων. Η κοινωνία όμως αυτή ελέγχεται από τους συμμετέχοντες και όχι από εκείνους που είναι σε θέση να δίνουν διαταγές - εκτός εάν η εξουσία μπορεί να δικαιολογηθεί, όπως συμβαίνει ορισμένες φορές, σε συγκεκριμένες περιστάσεις».
Στην Ελλάδα φυσικά χάνουμε, με την υπερπληροφόρηση που πολλές φορές γίνεται σκόπιμα, το νήμα. Ολόκληρος πρώην γ.γ. Εξοπλισμών δίπλα σε τρεις υπουργούς, ο κ. Κάντας, όχι απλά καταθέτει στη Δικαιοσύνη για τις μίζες από τα εξοπλιστικά. Παραδίδει τρεις λογαριασμούς εξοχώριους κάπου στην Άπω Ανατολή με 12 εκατομμύρια από μίζες, για τους οποίους το υπουργείο Οικονομικών ήδη άνοιξε λογαριασμό επαναπατρισμού τους. Ε, τα μισά από αυτά αφορούν μίζες για τα υποβρύχια!!! Αλλά στη Βουλή, αντί να υπερκεράσουν την πρόταση Τσίπρα για εξεταστική, οι δύο κυβερνητικοί εταίροι ασχολούνται πώς επικοινωνιακά θα ρεφάρουν σε ένα θέμα που το υπουργείο Οικονομικών, που οι ίδιοι κουμαντάρουν, φέρνει πίσω τα λεφτά από τις μίζες!!! Δηλαδή, λένε όχι σε μια εξεταστική για μίζες που οι ίδιοι φέρνουν πίσω, αντί να τη διευρύνουν και να ψάξουν όσο πιο βαθιά και απόλυτα μπορούν. Το γνωστό για "τον Καίσαρα και τη γυναίκα του"... πάει περίπατο.
Ο Μισέλ έχει κάθε λόγο να χαίρεται, από τόσες αναφορές σε μίζες και ταξίδια μέσω Siemens, με απαλλακτικά εξεταστικών επιτροπών, όπως ο Άκης στο παρελθόν, τελικά έγινε επίκεντρο ρεζιλέματος, για παραβάσεις του ΚΟΚ, αφού η πλαστογράφηση πινακίδων πέρασε στο ντούκου.
Στην αξιωματική αντιπολίτευση πάλι, δύο βουλευτές έχουν μετοχές στην εταιρεία που καταγγέλλουν για "αρπακτικό" από την ιταμή επένδυση για εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική, μέχρι ως σύμβουλος για το ελληνικό χρέος και την αξιοπιστία του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος! Υπάρχει και ο Δημήτρης Τσουκαλάς, βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην ΠΑΣΟΚ. Αυτός άνοιξε ένα μεγάλο κεφάλαιο με την εφάπαξ αποζημίωση που έλαβε από την εταιρεία στην οποία εργαζόταν, την τράπεζα ΑΒΝ AMRO, η οποία ως γνωστόν διεσώθη από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.
Η τράπεζα ABN AMRO στην Ελλάδα υφίσταται ως γραφείο αντιπροσωπίας εδώ και αρκετά χρόνια, αφού ως τράπεζα με φυσικό δίκτυο καταστημάτων έχει πάψει να υφίσταται από το 2002, όταν το δίκτυο καταστημάτων της εξαγοράστηκε από την Ασπίς Bank, του Παύλου Ψωμιάδη! Ο κ. Τσουκαλάς μετείχε στα λεγόμενα DAF!
Δεν είναι τα γνωστά φορτηγά ή τα λεωφορεία, αλλά τα ομαδικά ασφαλιστήρια συμβόλαια, τα οποία αποτελούν ένα μεγάλο κοινό μυστικό όλων των εργαζομένων, που εργάζονται σε σοβαρές και λιγότερο σοβαρές εταιρείες και σε υπό κρατικό έλεγχο εταιρείες, όπως είναι οι ελληνικές τράπεζες και οι ελληνικές ασφαλιστικές εταιρείες. Είναι κοινό μυστικό γιατί όλοι το ξέρουν και όλοι ωφελούνται.
Αυτά τα συμβόλαια DAF (Deposit Administration Fund) είναι αποταμιευτικά προγράμματα, στα οποία εισφέρουν οι εταιρείες και εργαζόμενοι σταθερές ή μεταβλητές εισφορές, ενώ το συνολικό ποσό που συγκεντρώνεται καταβάλλεται στον εργαζόμενο εφάπαξ, με την αποχώρηση από την εργασία. Τα συμβόλαια αυτά είναι ομαδικά και ατομικά.
Πολλές επιχειρήσεις έχουν συνάψει τέτοια συμβόλαια με το προσωπικό τους. Τα πιο διαδεδομένα ήταν της Αγροτικής Τράπεζας και της Αγροτικής Ασφαλιστικής, διότι ξεκίνησαν από παλιά, το 1985.
Οι μάγκες της Αγροτικής είχαν προβλέψει οι εργαζόμενοι να αποζημιώνονται με ένα μισθό για κάθε έτος στην υπηρεσία. Όμως υπολόγιζαν την αποζημίωση με το μέσο μισθό του τελευταίου 12μήνου που ήταν στην υπηρεσία, άρα του μέγιστου μισθού, συμπεριλαμβανομένου των δώρων του Πάσχα, των Χριστουγέννων και του επιδόματος αδείας. Έτσι, έβγαιναν στη σύνταξη και έπαιρναν, εκτός από τη σύνταξη, και γενναίες αποζημιώσεις βασισμένες σε αυτά τα συμβόλαια (οι εισφορές διαχρονικά ουδέποτε κάλυπταν τις συνολικές αποζημιώσεις).
Το ίδιο όμως έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν κάποιοι τραπεζίτες. Μια κυπριακή τράπεζα, ένα χρόνο πριν βάλει λουκέτο στην Ελλάδα, ρευστοποίησε εσπευσμένα τα ομαδικά ασφαλιστήρια συμβόλαια του προσωπικού, όμως μόνο για τους εργαζόμενους που είχαν 10 χρόνια και πάνω εργασίας. Τότε, τα πήραν χοντρά κάποια στελέχη, οι οποίοι μάλιστα διπλο-αποζημιώθηκαν όταν η τράπεζα πουλήθηκε και μείωσε το προσωπικό!!!
Άλλος πήρε 400.000 ευρώ, άλλος 500.000 ευρώ, άλλος 800.000 ευρώ κ.λπ. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, δηλαδή.
Τέτοια συμβόλαια έχουν εν ενεργεία και άλλοι τραπεζίτες σε τράπεζες που ελέγχονται από το ελληνικό Δημόσιο και, όπως λέγεται στην αγορά, προβλέπουν αποζημιώσεις πολλών εκατομμυρίων.
Το παράδοξο βέβαια δεν είναι τα ασφαλιστήρια συμβόλαια των εργαζομένων. Όμως οι εταιρείες που κλείνουν ή τις χρηματοδοτούν όλοι οι άλλοι φορολογούμενοι τότε δεν μπορούν να δίνουν διπλές αποζημιώσεις στους εργαζόμενους και κυρίως στους υψηλόμισθους.
Η Αριστερά οφείλει να είναι αριστερά
Εκτός των άλλων, υπάρχει κι ένα θέμα που ελέγχεται ως μεμπτό: Τα συμβόλαια αυτά δεν πληρώνονται σε περίπτωση μη επάρκειας του λογαριασμού και ο δικαιούχος δεν έχει αξίωση κατά της ασφαλιστικής. Όμως υπάρχουν περιπτώσεις που πληρώθηκαν αρκετά συμβόλαια, ενώ δεν επαρκούσε ο "λογαριασμός", τον οποίο τον πλήρωσαν οι Έλληνες φορολογούμενοι.
Αν λοιπόν για τα δύο κόμματα της κυβέρνησης, που διαφέντεψαν τη χώρα εδώ και τέσσερις δεκαετίες, υπάρχει "και ο Καίσαρας και η σύζυγός του", για την Αριστερά, που λέει πως δεν έχει ασκήσει ουσιαστικά καμία κυβερνητική εξουσία, ισχύει απόλυτα το ότι η Αριστερά δεν πρέπει να είναι ούτε ο Καίσαρας, ούτε η γυναίκα του, για να επιδεικνύει απλώς τιμιότητα. Οφείλει να είναι η Αριστερά. Και σίγουρα όχι μέτοχος της Black Rock... ή "παίχτης" στα DAF...
Δε χρειαζόμαστε νέα πολιτικά κόμματα, αφού έχουμε ήδη αρκετά - αυτό που χρειαζόμαστε είναι να πείσουμε ή να απαιτήσουμε από ένα τουλάχιστον κόμμα από τα υπαρκτά, υποσχόμενοι την ψήφο μας, να υιοθετήσει δεσμευτικά στο πρόγραμμά του τη συμμετοχή των πολιτών στην ψήφιση των νόμων. Τότε και η ρήση του Τσόμσκι θα έχει αποκτήσει νόημα, αλλά και η ελπίδα κάτι νέο να γεννηθεί θα μείνει ζωντανή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου