Αναλώσιμος Βαρουφάκης ή αναλώσιμη Κυβέρνηση;

kontranews

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Οταν, λοιπον, ξεκινούσε ετούτη η Οδύσσεια της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με την Ευρώπη και τους “εταίρους” μας - Οδύσσεια που θα βρεθεί σε μια νέα στιγμή ιλίγγου, σχεδιασμένου αλλά όχι και ελεγχόμενου στο Eurogroup αυτής της Δευτέρας 9ης Μαρτίου - η κεντρική/καθοδηγητική ευθύνη στον Γιάννη Βαρουφάκη θεωρήθηκε ότι είχε διάφορα πλεονεκτήματα.

Εξωστρεφής, κοσμοπολίτης, ψιλο-γνώριμος των διεθνών/αγγλοσαξονικών media ο (κατά δική του περιγραφή) απο-σύμπτωση-καθηγητής-Οικονομικών, κουβαλούσε μια συγγένεια με κύκλους ακαδημαϊκού ριζοσπαστισμού - μια “δανεική διάσταση Ανδρέα Παπανδρέου” είπαν κάποιοι. Μια άποψη για την διαπραγμάτευση, με θεωρητικοποιημένη (Θεωρία των Παιγνίων κλπ.) προσέγγιση στην λογική της ανατροφής αν μη της κόντρας, με την κατεστημένη Ευρωπαϊκή/Γερμανική ορθοδοξία - “κάτι απο Χρύσανθο Λαζαρίδη” θεώρησαν άλλοι. Με βαθιές ρίζες στο ωραίο μας μεταπολεμικό κατεστημένο, αλλά χωρις σφιχταγκαλιάσματα και βαριές υποθήκες όπως π.χ. του Γκίκα Χαρδούβελη ή (τον θυμάστε;) του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

Καλά όλα αυτά. Όμως το κυριότερο ήταν άλλο: ο Βαρουφάκης, για τον ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίστηκε εξαρχής αναλώσιμος. Υπό τριπλήν έννοια: μη όντας οργανικά ενταγμένος στον ΣΥΡΙΖΑ, άμα “χρειαζόταν” να σπρωχτεί προς τα έξω δεν θα ήταν αναμενόμενο να δημιουργήσει τριγμούς. μη διαθέτοντας “ομάδα” ή/και μη προσκείμενος σε “πλατφόρμα”/τάση/συνιστώσα δεν θα συμπαρέσυρε επικινδυνα άλλους. προπαντός, όμως, λόγω χαρακτήρα δεν θα καθόταν λογικά να κοντραριστεί αν βρισκόταν στο κέντρο αντιπαράθεσης, “θάπαιρνε τα κουβαδάκια του και σ’ άλλη παραλία”. (Άλλωστε κυκλοφορεί η - πειστική - πληροφορία ότι αυτήν την εικόνα, αν μη διαβεβαίωση είχε δώσει και στον Αλέξη Τσίπρα ο ίδιος).

Αυτά ίσχυαν - ας πούμε - μέχρι την διαδοχή των συναρπαστικών Eurogroup, με ουσιαστικότερους σταθμούς εκείνου της 12ης Φεβρουαρίου (που έμεινε άκαρπο, χωρίς κοινό ανακοινωθέν) και του άλλου της 20ης Φεβρουαρίου (όπου δόθηκε η αίσθηση λύσης, πάντως διεξόδου). Αυτά ίσχυαν, επίσης, μέχρι την μεταμόρφωση Βαρουφάκη σε πολιτικό σύμβολο, σε αγλάϊσμα του σταρ-σύστεμ, σε στόχο των διεθνών media -διαλέξτε τι προτιμάτε! Εδώ και κάποιες εβδομάδες, όμως, εκεί που είχαμε/είχαν στον ΣΥΡΙΖΑ χρήσιμα αναλώσιμο Βαρουφάκη, τείνουν να ανακαλύψουν ότι διαθέτουν... αναλώσιμη Κυβέρνηση.

Τι εννοούμε μ’ αυτό; Εννοούμε ότι η διαπραγματευτική λογική Βαρουφάκη (όχι η μέρα-την μέρα τακτική, το ξεδίπλωμα της προσέγγισής του στον χρόνο), με την εξεζητημένη χρήση του εντυπωσιασμού και του παραδόξου έρχεται και “καταλαμβάνει” την συνολική Κυβερνητική δράση. Η ατάκα λατρεύεται: δείτε την απόπειρα Κοτζιά να απειλήσει “την Ευρώπη” ότι θα γεμίσει τζιχαντιστές, άμα δεν στηρίξει την Ελλάδα, όπως ο Βαρουφάκης απειλούσε (χωρίς αποτέλεσμα: είδαμε τις πολλαπλές ένδοξες υποχωρήσεις στο Eurogroup) με συστημικό σοκ αμα δεν μας δείχνονταν βολικοί/accommodating. Ο συνδυασμός παράπονου με καταγγελία κυριαρχεί: δείτε τον ίδιο τον Δραγασάκη, να εξηγεί πως η ΕΚΤ του Μάριο Ντράγκι δεν ενσωμάτωσε στην πολιτική της έναντι της Ελλάδας το συμπεράσματα (δηλαδή: την δική μας ανάγνωση των συμπερασμάτων!) του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου - χωρίς, προδήλως, να ακούγεται. 

Το κυριότερο όμως είναι το άλλο: το πώς το Μαξίμου, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας - ο οποίος, σημειωτέον, υπήρξε ο ουσιαστικός διαπραγματευτής στα Eurogroup όταν ο Βαρουφάκης έκανε (αποτελεσματικότατα: μην επαναλαμβανόμαστε!) το παγώνι - επιχειρεί να προσπεράσει τα αδιέξοδα με γλώσσα ακαμψίας και πρακτική διαλλακτικότητας. Όμως, έχοντας δει τον Βαρουφάκη στο Eurogroup να υποχωρεί και να ξαναυποχωρεί αρκεί να κερδίσει λίγη “δημιουργική ασάφεια”, συν λίγες φωτογραφήσεις / phοto opps και κάποια πικρόχολα ή συμπαθητικά tweets, οι Ευρωπαίοι νομίζουν ότι γνωρίζουν “πως αντιμετωπίζονται οι Έλληνες”, “ετούτοι εδώ”.

Κινδυνεύει να καταστήσει τον εαυτό της αναλώσιμο, η Κυβέρνηση.