Άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης μπροστά στην τρόικα – Προσφέρει γη και ύδωρ στους δανειστές

Το Κουτί της Πανδώρας

Άλλη μία… συναρπαστική διαπραγμάτευση με την τρόικα πραγματοποιεί τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση, και το αποτέλεσμα, όπως πάντα, είναι συντριπτική ήττα       για την κυβέρνηση, που συνεπάγεται και συντριπτικά βάρη για τους πολίτες.

Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν από την ελληνική πλευρά, το Μέγαρο Μαξίμου έχει στείλει στην τρόικα προτάσεις για νέα μέτρα-φωτιά, και περιμένει την απάντησή της, αν δηλαδή θα πει το «ΟΚ» και θα επιστρέψει μετά βαΐων και κλάδων στην Αθήνα για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Μεταξύ των μέτρων αυτών είναι η αύξηση του υπερ-μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ για τα ξενοδοχεία από το 6,5% στο 13%, μία κίνηση που προφανώς θα έπληττε τον τουρισμό που τόσο αγαπά και προστατεύει ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά και μία αύξηση στη φορολογία στα τσιγάρα, προκειμένου να καλυφθεί το έλλειμμα του ΕΟΠΥΥ.       

Τα Greek statistics δυσφημούν τη χώρα διεθνώς

kontranews

του Γιώργου Βάμβουκα

Η ΕΛΣΤΑΤ δημοσίευσε χθες τα στοιχεία των αναθεωρημένων τριμηνιαίων εθνικών λογαριασμών, που αφορούν την εξέλιξη του ΑΕΠ κατά την περίοδο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου (γ’ τρίμηνο) 2014.

Σε πρόσφατες διεξοδικές αναλύσεις από τη στήλη αυτή, είχα επισημάνει ότι την περίοδο Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2014/2013 και με κριτήριο το προηγούμενο έτος βάσης (2005), ο ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας είναι -0,2%, ενώ με γνώμονα το νέο έτος βάσης (2010) ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης της χώρας μετατρέπεται σε θετικός +0,6%. Η μετατροπή του ρυθμού ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας από αρνητικό σε θετικό, με την αλλαγή μόνο του έτους βάσης από το 2005 στο 2010, συνιστά ελληνική παραδοξολογία και επιβεβαιώνει τον στιγματισμό της χώρας μας με τον προσβλητικό χαρακτηρισμό Greek statistics.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με τα τερτίπια της ΕΛΣΤΑΤ γελάει το παρδαλό κατσίκι, με οικτρή συνέπεια όμως έγκριτοι διεθνείς οργανισμοί παραγωγής εθνικολογιστικών στοιχείων, να δυσπιστούν ως προς την αντικειμενικότητα των μακροοικονομικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ. Ποιος σώφρων ερευνητής μπορεί να πειστεί, ότι, απλά και μόνο με την αλλαγή του έτους βάσης υπολογισμού του πραγματικού ΑΕΠ, ο αναπτυξιακός ρυθμός μιας χώρας από αρνητικός μετατρέπεται αυτόματα σε θετικός; 

Β. Σιούτη: "Ήταν αναμενόμενες οι οικονομικές εξελίξεις"

Νέα Κρήτη

«Αναμενόμενες λίγο-πολύ οι εξελίξεις στην οικονομία και ρευστή η πολιτική κατάσταση λόγω αυτής», είπε μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη η δημοσιογράφος Βασιλική Σιούτη.

«Παζλ για δυνατούς λύτες» και η κατάσταση στο εσωτερικό των κομμάτων, συγκυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κρίσιμα ερωτήματα για την ίδια τα σενάρια περί εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη, η ύπαρξη σχεδίου για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου ενδεχόμενου και η αποτελεσματικότητα των πολιτικών δυνάμεων.

ΜΑΣ ΒΑΖΟΥΝ ΣΕ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΛΕΦΤΑ

iskra

Η Ε.Ε ΚΑΝΕΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΜΕ ΞΕΝΑ ΚΟΛΥΒΑ. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ SPIEGEL

ΘΑ ΜΑΣ ''ΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΜΕ ΤΑ 11 ΔΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΤΧΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ!

Τρίτο πακέτο δήθεν διάσωσης για την Ελλάδα μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM) «αποκαλύπτει» την Κυριακή το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel.

Στην ιστοσελίδα του Spiegel προδημοσιεύτηκε ρεπορτάζ του  τεύχους του που κυκλοφορεί τη Δευτέρα (1/12) ,το οποίο αναφέρεται στο EuroWorkingGroup της προηγούμενης Πέμπτης και στις αποφάσεις που ελήφθησαν σε αυτό για τη χορήγηση ''προληπτικής γραμμής στήριξης'' προς την Ελλάδα.

Σύμφωνα με το Spiegel ανώτεροι αξιωματούχοι από τα κράτη-μέλη της ζώνης του ευρώ συμφωνήσαν σε μεγάλο βαθμό στα τέλη της περασμένης εβδομάδας σε συνάντηση στις Βρυξέλλες ένα τρίτο πρόγραμμα, δήθεν,  στήριξης για την Ελλάδα.

Βάσει των αποφάσεων που ελήφθησαν θα τεθούν στη διάθεση της ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της λεγόμενης προληπτικής χρηματοδοτικής βοήθειας περίπου 11 δισ.ευρώ από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM).

Ο ESM, όμως, δεν θα χρειασθεί να βάλει ούτε ένα ευρώ(!), αφού για το σκοπό αυτό θα χρησιμοποιηθούν τα 11 δις του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας(ΤΧΣ) τα οποία έχουν απομείνει από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και είναι λεφτά του ελληνικού κράτους που είναι εγγεγραμμένα στο ελληνικό χρέος.

Με δύο λόγια η Ε.Ε κάνει για την Ελλάδα μνημόσυνο με δικά μας κόλυβα!

Το Spiegel αναφέρει πως ο ESM διαθέτει δύο εργαλεία προληπτικής χρηματοδοτικής βοήθειας και η Ελλάδα θα κάνει χρήση εκείνου που προβλέπει αυστηρότερους όρους και ελέγχους (Enhanced Conditions Credit Line -ECCL).

Σημειώνεται πως στο EuroWorkingGroup της προηγουμενης Πέμπτη μετείχαν ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών Τάσος Αναστασάτος και ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Σταύρος Παπασταύρου.

Πλειστηριασμοί στα μουλωχτά

Νέα Κρήτη

του Γιώργου Σαχίνη

Σχεδόν στα ψιλά πέρασε πριν μερικές μέρες η συνέντευξη Τύπου του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου, με αφορμή και τις κινητοποιήσεις του νομικού κόσμου αναφορικά και με τις αλλαγές με τροπολογίες στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Κι όμως, τα όσα είπε ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Άρης Ροζάκης για τις επερχόμενες αλλαγές από την 1η-1-2015 συνιστούν ίσως την πιο καθοριστική παρέμβαση με πολλαπλές παρενέργειες από τα δημοσιονομικά της χώρας μέχρι τον πιο αυστηρό πυρήνα της ιδιωτικής σφαίρας, που είναι η ατομική ακίνητη περιουσία.

Σε απλά Ελληνικά, ο κ. Ροζάκης μάς είπε ότι έχουμε πλέον ηλεκτρονικές δικογραφίες, άρα και δίκες χωρίς μάρτυρες αλλά με ένορκες καταθέσεις σε συμβολαιογράφους, απλές παραστάσεις δικηγόρων και δίκες μόνο για τους έχοντες μπικικίνια, που μας φέρνουν ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και αλλαγή προς το χειρότερο των δικαιωμάτων πολίτη αλλά και Δημοσίου, που μέχρι σήμερα είχε προτεραιότητα απαιτήσεων στους πλειστηριασμούς.

Αιφνιδιαστικά

Αυτή η αιφνίδια κατάθεση του σχεδίου νόμου για την τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας οδήγησε το νομικό κόσμο της χώρας σε πανελλαδική αποχή διαρκείας. Μάλιστα ο κ. Ροζάκης σε αυτή τη συνέντευξη τύπου είπε και κάτι που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να έχει ξεσηκώσει όλους τους φορείς της δικαιοσύνης, κόμματα και πολίτες στο πόδι: «Αναιρείται κάθε έννοια δίκαιης δίκης. Με πρόσχημα την επιτάχυνση τις Δικαιοσύνης, καταργούνται οι μάρτυρες στο ακροατήριο». Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, δε θα υπάρχει επιβολή ερωτήσεων από το δικαστή, όσο και από τις αντίδικες πλευρές. «Μάρτυρες θα υπάρχουν μόνο αν κριθεί αναγκαίο. «Ο μάρτυρας όμως δεν είναι περιττός», τονίζει ο πρόεδρος του ΔΣΗ Άρης Ροζάκης, που συμπληρώνει πως με αυτόν τον τρόπο οι πολίτες θα προβαίνουν σε ένορκες βεβαιώσεις για τις οποίες θα επιβαρύνονται οικονομικά.

Οι βασικές αντιρρήσεις των δικηγόρων εντοπίζονται στην κατάργηση εμμάρτυρης κατάθεσης, που σημαίνει ότι πλέον η διαδικασία ενώπιον των ακροατηρίων στις πολιτικές υποθέσεις θα γίνεται με τρόπο διαδικαστικό, με την έννοια που γινόταν μέχρι σήμερα στις διοικητικές υποθέσεις.

Η καθολική απονομιμοποίηση της κομματοκρατίας

Νέα Κρήτη

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ η ελληνική κοινωνία σε ποσοστό που ξεπερνάει το 80% δεν εμπιστεύεται το πολιτικό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι απορρίπτεται συλλήβδην ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, θεσμοί και πολιτικές, δηλαδή στην κυριολεξία όλο το κομματικό σύστημα: κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί κανένα κόμμα δεν συγκεντρώνει πάνω από το 10% του συνόλου του εκλογικού σώματος.

Εάν αυτό συνέβαινε σε μια άλλη δυτική χώρα θα είχε σημάνει συναγερμός, θα είχαν παραιτηθεί κυριολεκτικά οι πολιτικές ηγεσίες, θα είχαν σηματοδοτηθεί μείζονες πολιτικές εξελίξεις. Διότι η απόρριψη αυτή είναι ουσιαστικά καθολική, συνιστά εντολή προς το κομματικό σύστημα να αποχωρήσει για να ανοίξει ο δρόμος για μια νέα κατάσταση. Όντως, η κοινωνία των πολιτών είναι πεπεισμένη όχι μόνο ότι η πολιτική τάξη την πρόδωσε, την λεηλάτησε, την εξαπάτησε, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στη σημερινή καταστροφή, αλλά και ότι συνεχίζει να πολιτεύεται κατά τον ίδιο με το παρελθόν τρόπο ως εάν δεν συνέβη τίποτε.

Παρόλ'αυτά, στην ελληνική χώρα ευρήματα όπως αυτό διέρχονται εν σιωπή, απαρατήρητα, σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Πράγματι δεν συμβαίνει τίποτε διότι η κοινωνία δεν μετράει στη διαδικασία της νομιμοποίησης του πολιτικού προσωπικού ούτε και στις πολιτικές αποφάσεις.

Από τον διάλογο με τους φορείς της πολιτικής τάξης προκύπτει αυτό που αποτελεί καθεστωτική νοοτροπία: Ο πολιτικός θεωρεί ότι η ευθύνη του τελειώνει με το να νομοθετεί, δηλαδή εκεί από όπου όφειλε να αρχίζει. Δεν αισθάνεται ότι τον αφορά η εφαρμογή του νόμου. Για την εφαρμογή του ευθύνεται ο πολίτης, ο Διοικητής του νοσοκομείου, ο Πρύτανης του πανεπιστημίου κλπ. Το γεγονός ότι δουλειά του πολιτικού είναι να μεριμνά για την συνολικά ορθή λειτουργία του δημοσίου (και του ιδιωτικού) χώρου προς το συμφέρον της κοινωνίας των πολιτών παρακάμπτεται. Με τον τρόπο αυτόν η όποια δημόσια υπηρεσία (ή ο υπεύθυνος) αξιολογείται με γνώμονα την κομματική προσήνεια. Συγχρόνως παρέχεται η δυνατότητα στον πολιτικό να επιμερίσει τις ευθύνες έτσι ώστε είτε να μην στοχοποιείται ευθέως και αποκλειστικά ο ίδιος είτε και να "βγαίνει και από πάνω" ως τιμητής. Στο τέλος όταν δημιουργηθεί ένα ακραίο φαινόμενο εξ αιτίας της αβελτηρίας, της ιδιοποίησης των δημοσίων θεσμών κλπ, δεν επιμελείται της αποκατάστασης της τάξης. Ψηφίζει έναν νέο νόμο και "καθαρίζει". Η επωδός του πολιτικού είναι σταθερά ότι φταίνε οι άλλοι ή έστω όχι μόνον αυτός. Μάλιστα, σε μια επίδειξη "δημοκρατικής" ευαισθησίας διδάσκει ότι η εφαρμογή του νόμου αποτελεί αυταρχική επιλογή ή μέτρο.

Η Ελλάς ως Lebensraum

ardin-rixi

Του Γεώργιου Μαλούχου από το Βήμα 

Δεν είναι το πρώτο δείγμα, ούτε, προδήλως, θα είναι (εύκολα) το τελευταίο. Η πορεία της μετατροπής της Ελλάδας σε ένα νέο είδος απομακρυσμένου, σύγχρονου γερμανικού οικονομικού, διοικητικού και, φυσικά, πολιτικού Lebensraum, «ζωτικού χώρου», καθίσταται όμως τώρα πιο εξόφθαλμη παρά ποτέ, με την «ξαφνική κατάκτηση» του πακέτου όλων των περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας.

Κι αυτό, μέσω ενός τιμήματος που άλλοι βρίσκουν… σημαντικό, ενώ, άλλοι πάλι, πιστεύουν ότι είναι μηδαμινό γι΄ αυτά που προσφέρει και δεν θα το συζητούσε ποτέ κανείς αν η χώρα δεν βρισκόταν υπό ξένο οικονομικό έλεγχο, ο οποίος έχει θέσει τέτοιους δήθεν «λάθος» στόχους που μόνον έτσι εξηγούνται…

Πολιτικές, θεσμικές και οικονομικές αποφάσεις, μηχανισμοί διοίκησης, περίπου μονοκρατορία στους μεγάλους αμυντικούς εξοπλισμούς της χώρας και μάλιστα με πλήθος μεγάλων σκανδάλων, πλήρης ηγεμονικός ρόλος στις αποφάσεις για τον τραπεζικό τομέα και για τις αποκρατικοποιήσεις, «συμβουλευτική» αρμοδιότητα στην υγεία και το ασφαλιστικό σύστημα: όλα αυτά, μεταξύ πολλών άλλων, είναι τα όσα έχει πετύχει πλέον το Βερολίνο να περάσουν ουσιαστικά ή και τυπικά στα χέρια του μέσω της ελληνικής κρίσης.

Είναι αστείο λοιπόν να μιλάμε πια για οτιδήποτε άλλο από Lebensraum, ειδικά την ώρα που η φανερή ή σκιώδης παρουσία της γερμανικής κυβέρνησης στο σύνολο πλέον σχεδόν των σημαντικών ελληνικών ζητημάτων όχι απλώς βαίνει αμείωτη, αλλά, αντιθέτως, παρά τα όσα πολλοί πιστεύουν, εδραιώνεται σε κεντρικό επίπεδο και διαρκώς πλέον επεκτείνεται.

Ετσι, το πιο κομβικό ζήτημα για τη χώρα είναι πλέον αν αυτή η πορεία μπορεί ή δεν μπορεί να αντιστραφεί – κάτι που σίγουρα θα είναι αδύνατον πάντως να συμβεί με την παρούσα κυβέρνηση η οποία και έχει την ιστορική ευθύνη για το γεγονός ότι οι Γερμανοί έχουν όλα όσα επιθυμούν πλέον στην Ελλάδα – μένει να δούμε αν κάτι τέτοιο θα επεκταθεί και στους ενεργειακούς πόρους, νυν και επόμενους προς αξιοποίηση, ή και σε άλλα πεδία υποδομών κοκ.

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΔΥΟ ΚΡΑΤΗ ΠΟΥ ΤΑ ΕΛΕΓΑΝ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΣΥΡΙΑ

iskra

Του Π.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Ο διεθνούς φήμης δημοσιογράφος Πάτρικ Κόκμπερν καλύπτει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή από το 1979, ως ανταποκριτής αρχικά των Financial Times και στη συνέχεια του Independent. Εχει τιμηθεί για τις ανταποκρίσεις του από τον πόλεμο του 2003 στο Ιράκ και τις αιματηρές συγκρούσεις που συνόδευσαν την αμερικανική κατοχή. Αφορμή γι’ αυτή τη συνέντευξη στάθηκε η ελληνική έκδοση του βιβλίου του «Η επιστροφή των τζιχαντιστών», από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Είναι το τέταρτο βιβλίο του για το Ιράκ, επικεντρωμένο, αυτή τη φορά, στο «Ισλαμικό Κράτος» (ISIS), που αναστατώνει την ευρύτερη περιοχή, έχοντας καταλάβει μεγάλες εκτάσεις της χώρας, όπως και της γειτονικής Συρίας.

Επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά με τον Πάτρικ Κόκμπερν στο Λονδίνο, όπου είχε μόλις επιστρέψει από την τελευταία του αποστολή στη Βαγδάτη. Τον ρωτήσαμε αν έχει μείνει κάτι σε αυτή τη χώρα που να μοιάζει με ενιαίο κράτος.

«Κάτι έχει μείνει, αλλά βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση», θα μας πει. «Οι τρεις βασικές κοινότητες του Ιράκ, δηλαδή οι σιίτες, οι σουνίτες και οι Κούρδοι, βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση και έχουν χαράξει άτυπα σύνορα μεταξύ τους. Σύνορα που διατρέχουν και την ίδια την πρωτεύουσα και διαμορφώθηκαν στον εμφύλιο μεταξύ σιιτών και σουνιτών, το 2006-07. Αν βρίσκεσαι στη Βαγδάτη, δεν μπορείς να μετακινηθείς λίγα μίλια δυτικά, γιατί από εκεί αρχίζει η επικράτεια του ISIS, που ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Ανμπάρ. Στον Βορρά βρίσκεται το ιρακινό Κουρδιστάν, σε εμπόλεμη κατάσταση με το “Ισλαμικό Κράτος”, και στο Νότο η σιιτική επικράτεια. Πάντως, η διατήρηση κάποιας μορφής κρατικής οντότητας δεν αμφισβητείται άμεσα από κανέναν. Ακόμη και οι σουνίτες, που αποτελούν περίπου το 20% του πληθυσμού και αισθάνονται σήμερα καταπιεσμένοι από τη σιιτική κυβέρνηση, φιλοδοξούν κάποια μέρα να ξανάρθουν στα πράγματα, όπως επί Σαντάμ Χουσεΐν».

Υπάρχει στ’ αλήθεια κίνδυνος να πέσει στα χέρια του ISIS η Βαγδάτη; «Δεν το νομίζω», απαντά ο κ.Κόκμπερν. «Η Βαγδάτη διαθέτει ισχυρότατες παραστρατιωτικές δυνάμεις των σιιτών, που αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού, πέρα από τα αμερικανικά στρατεύματα. Το ISIS θα μπορούσε να προκαλέσει χάος με μια εξέγερση των σουνιτών στη δυτική Βαγδάτη, αλλά θεωρώ εντελώς απίθανο να καταλάβει ολόκληρη την πόλη.

Σε κάθε περίπτωση, η αμερικανική στρατηγική αποδεικνύεται ατελέσφορη. Παρά τους βομβαρδισμούς, το ISIS διατηρεί ή και επεκτείνει τις θέσεις του σε Συρία και Ιράκ. Ο περίφημος διεθνής συνασπισμός που έφτιαξαν οι Αμερικανοί περιλαμβάνει κράτη που δεν πολεμούν το ISIS, όπως η Τουρκία, ηΣαουδική Αραβία και το Κατάρ, ενώ δεν περιλαμβάνει τις κατεξοχήν εχθρικές του δυνάμεις, όπως το Ιράν, η Συρία και η Χεζμπολάχ. Η αποτυχία μιας τέτοιας τραγελαφικής στρατηγικής είναι προδιαγεγραμμένη».

ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΜΕ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ...

Αριστείδης ο γιος του Λυσιμάχου (ο επονομαζόμενος Δίκαιος): μια βιογραφία

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

(σημ. Φιλίστωρος: γραμμένο και αφιερωμένο για τον Θοδωρή την Πηγή και το αγοράκι τους)

Ο Αριστείδης, ο γιος του Λυσιμάχου, υπήρξε ένας από τις κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες που ανέδειξε η Αρχαία Αθήνα.Γεννήθηκε το 550 π.Χ. περίπου και κατάγονταν από τον δήμο της Αλωπεκής της Αντιοχίδας φυλής. Από τα πρώτα βήματα του στον πολιτικό βίο της πόλης του, συνδέθηκε με τον ιδρυτή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας Κλεισθένη και προσχώρησε στο αριστοκρατικό κόμμα έχοντας ως βασικό του πολιτικό αντίπαλο τον Θεμιστοκλή. Το πρώτο πολιτικό αξίωμα που έλαβε ο Αριστείδης ήταν αυτό της επιμελητείας των δημοσίων εξόδων, όταν και αποκάλυψε μια σειρά από οικονομικά σκάνδαλα και ατασθαλίες τα οποία αφορούσαν τον Θεμιστοκλή και συνεργάτες του. Ο Θεμιστοκλής αντέδρασε αμέσως προσπαθώντας να του χρεώσει οικονομικές ατασθαλίες, αλλά ο Αριστείδης απέδειξε το αβάσιμο των ισχυρισμών αυτών προστατεύοντας το όνομα του και την τιμή του.

Η πρώτη Περσική εκστρατεία με τον Δάτη και τον Αρταφέρνη, βρίσκουν τον Αριστείδη έναν από τους δέκα εκλεγμένους στρατηγούς, οι οποίοι ως γνωστόν, αναλάμβαναν την συνολική διοίκηση του Αθηναϊκού στρατού ανά ημέρα. Ο Αριστείδης υπήρξε ο πρώτος ο οποίος παραιτήθηκε από την στρατηγία δίνοντας την θέση του στον Μιλτιάδη πείθοντας και τους υπολοίπους να πράξουν το ίδιο για να υπηρετηθεί αποτελεσματικότερα το συμφέρον της πατρίδας. Ο Μιλτιάδης με την στρατηγία του συνέτριψε τους Πέρσες στην μάχη του Μαραθώνα και ο Αριστείδης πολέμησε δίπλα στον πολιτικό του αντίπαλο Θεμιστοκλή στην πρώτη γραμμή στο κέντρο της Αθηναϊκής παράταξης που δέχθηκε και την μεγαλύτερη Περσική πίεση (ἐν δὲ τῇ μάχῃ μάλιστα τῶν Ἀθηναίων τοῦ μέσου πονήσαντος καὶ πλεῖστον ἐνταῦθα χρόνον τῶν βαρβάρων ἀντερεισάντων κατὰ τὴν Λεοντίδα καὶ τὴν Ἀντιοχίδα φυλήν, ἠγωνίσαντο λαμπρῶς τεταγμένοι παρ' ἀλλήλους ὅ τε Θεμιστοκλῆς καὶ ὁ Ἀριστείδης). Μετά το τέλος της μάχης, και την αποχώρηση του Περσικού στόλου ο Αθηναϊκός στρατός με επικεφαλής τον Μιλτιάδη έσπευσε να υπερασπιστεί την Αθήνα σε περίπτωση Περσικής επίθεσης και ο Αριστείδης ορίστηκε από τον Μιλτιάδη να παραμείνει με ένα στρατιωτικό τμήμα στο πεδίο της μάχης, φυλάσσοντας τους αιχμαλώτους και τα λάφυρα που είχε αφήσει ο εχθρός.

ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ… “ΕΓΚΩΜΙΟΝ”

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ας πάρουμε μια γεύση από την τελευταία «ανάλυση» του υπουργού της κυβέρνησης Σαμαρά, του κ.Βορίδη, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για τα 40χρονα της ΝΔ:      

Παρατήρηση πρώτη: Αυτά που ακούσαμε δεν έρχονται από την εποχή του Ελλάς – Ελλήνων - Χριστιανών. Αυτά εκπορεύονται από την Ελλάδα του Ελλάς - Ελλήνων - Μνημονιακών.  

Παρατήρηση δεύτερη: Ο ακροδεξιός λόγος ακόμα και στην πιο «σοβαρή» εκφορά του δεν παύει να είναι ιδεολογικά αδαής. Ίσως μάλιστα αυτός να είναι ένας από τους πιο σοβαρούς κινδύνους της ακροδεξιάς ρητορικής: Η ευκολία της που την κάνει να φλερτάρει διαρκώς με την ευήθεια. Εν προκειμένω οι ακροδεξιοί, βρισκόμενοι σε κατάσταση διαρκούς μειονεξίας λόγω της ηθικής αναπηρίας των ιδεών και των πρακτικών τους, εκείνο που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν είναι η έννοια της ιδεολογικής κυριαρχίας με την έννοια της ηθικής υπεροχής. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το εξής: Ποτέ, κυρίες και κύριοι, η Αριστερά και οι κομμουνιστές δεν διέθεταν ιδεολογική κυριαρχία στην ελληνική κοινωνία. Διότι πολύ απλά αν διέθεταν την ιδεολογική κυριαρχία θα διέθεταν και την πολιτική κυριαρχία.

Εκείνο που όντως διέθεταν και διαθέτουν, και φυσικά αυτό είναι που στεναχωρεί τους Βορίδηδες μέχρι του ορίου να σκάσουν από τον καημό τους, είναι ότι η Αριστερά διαθέτει με το μέρος της την ιδεολογική της ταυτοποίηση με το δίκιο, με τον αλτρουισμό, με τον ουμανισμό, με την αυτοθυσία, με τονπατριωτισμό. Αλλά, άλλο πράγμα η κυριαρχία κι άλλο η δικαίωση, άλλο η υπεροχή. Διότι όπως λέει κι ένας σοφός, τί να το κάνεις να έχεις το δίκιο με το μέρος σου αν δεν μπορείς να το εφαρμόσεις…

Αυτή η δικαίωση – με την έννοια της αδιαμφισβήτητης ηθικής υπεροχής - των ιδεών της Αριστεράς και των κομμουνιστών έναντι των πολιτικών αντιπάλων τους, ήταν φυσικό να βρει την αντανάκλασή της στην Τέχνη, στον πολιτισμό, στη μουσική, στο τραγούδι, στα γράμματα, στη λογοτεχνία. Και αυτή η Τέχνη, επειδή ακριβώς μιλούσε με τη γλώσσα του λαού – αλλιώς δεν θα ήταν γνήσια Τέχνη - βρήκε φυσικά τη θέση που της άξιζε, ως γνήσια Τέχνη, και στην καρδιά του λαού. Για να το ξεριζώσει αυτό ο κ.Βορίδης, παρότι εκείνος είναι που έχει τους ιδεολογικούς μηχανισμούς στα χέρια του - από το κράτος και την εκπαίδευση μέχρι την εκκλησία και την πλειοψηφία των ΜΜΕ - θα έπρεπε να ξεριζώσει την καρδιά του λαού. Κομματάκι δύσκολο, ακόμα τουλάχιστον.  

Παρατήρηση τρίτη: Παλιότεροι - δεν ξέρω πόσο φίλοι είναι του πρώην ΕΠΕΝίτη κ.Βορίδη - θέματα όπως αυτά που εκείνος ανάλυσε στην τοποθέτηση που ακούσαμε για τους κομμουνιστές τραγουδιστές, ζωγράφους, ποιητές, λογοτέχνες και ηθοποιούς, τα είχαν λύσει ως εξής: Με στρατοδικεία σκοπιμότητας και με κρουαζιέρες στη Μακρόνησο, στον Αϊ Στράτη, στα Γιούρα, στην Ικαρία, στην Ακροναυπλίακαι στη Λέρο. Ο ίδιος, όμως, δεν μας είπε: Πώς ακριβώς σκέφτεται να εισηγηθεί τη λύση του ίδιου προβλήματος. Υπάρχουν άραγε στο κεφάλι του κ.Βορίδη και των ομοίων του πτέρυγες των «Νέων Παρθενώνων» που δεν έχουν χτιστεί ακόμα;  

«ΕΞΩ Η ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!» ΛΕΕΙ ΤΩΡΑ Η ΜΑΡΙΝ ΛΕΠΕΝ

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

 Ισχυρότερο είναι το σοκ αυτήν τη φορά από εκείνο που αισθανθήκαμε την περασμένη εβδομάδα, όταν το κύριο άρθρο της εφημερίδας της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε" είχε τίτλο "Κυρία πρόεδρος Μαρίν Λεπέν". Αυτήν την Παρασκευή η Μαρίν Λεπέν χτύπησε μέσα στη Γαλλία, με συνέντευξή της στη δεξιά εφημερίδα της γαλλικής πλέον ελίτ "Λε Φιγκαρό". Με δεδομένο ότι η εφημερίδα αυτή ανήκει στον Ντασό, έναν από τους κορυφαίους Γάλλους επιχειρηματίες που κύρια δραστηριότητά του είναι να παράγει τα πολεμικά αεροσκάφη Μιράζ, τα όσα λέει σε αυτήν τη συνέντευξή της η ηγέτης του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου αποκτούν πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα. Και μόνο το γεγονός ότι ένας δημοσιογράφος του "Φιγκαρό" ρωτάει τη Μαρίν Λεπέν "Σε περίπτωση νίκης στις προεδρικές εκλογές, ποια θα είναι η πρώτη σας πολιτική πράξη;" υποδηλώνει τη στήριξη μερίδας της γαλλικής επιχειρηματικής ελίτ στο αδιανόητο μέχρι πρότινος ενδεχόμενο να εκλεγεί η Μαρίν Λεπέν πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γαλλίας! Η απάντηση της Λεπέν βάζει μπουρλότο στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή! "Αν εκλεγώ πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα αναλάβω την υποχρέωση απέναντι στους Γάλλους να οργανώσω σε έξι μήνες ένα δημοψήφισμα για την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση!", υπογραμμίζει ρίχνοντας πολιτική βόμβα. "Κατά τη διάρκεια αυτών των έξι μηνών θα πάω στις ευρωπαϊκές αρχές για να διαπραγματευθώ την επιστροφή στη Γαλλία τεσσάρων ουσιωδών κυριαρχιών: εδαφικής, νομισματικής, νομοθετικής και οικονομικής", προσθέτει η Λεπέν. Μιλάει, δηλαδή, για πλήρη αποδόμηση της ΕΕ, γιατί η επιστροφή στη Γαλλία της κυριαρχίας επί του εδάφους της σημαίνει ότι η κυβέρνηση της Γαλλίας και μόνο αυτή θα αποφασίζει ποιος θα μπαίνει και ποιος θα βγαίνει από τη χώρα.

.Με άλλα λόγια, αυτό σημαίνει κατάργηση της συνθήκης του Σένγκεν για την ελεύθερη κίνηση ατόμων στην ΕΕ! Η αποκατάσταση της νομισματικής κυριαρχίας της Γαλλίας σημαίνει απλούστατα κατάργηση του ευρώ και της οικονομικής και νομισματικής ένωσης της ΕΕ! Οσο για την αποκατάσταση της νομοθετικής και οικονομικής κυριαρχίας της Γαλλίας, αυτή συνεπάγεται δραστικότατη συρρίκνωση τωννομοθετικών δραστηριοτήτων της Κομισιόν τόσο στα πολιτικά όσο και στα οικονομικά θέματα! Η Μαρίν Λεπέν έχει σαφέστατες πολιτικές θέσεις περί του τι θα κάνει επ' αυτού του ζητήματος: "Εν συνεχεία είτε η Ευρωπαϊκή Ενωση θα αποδώσει στον γαλλικό λαό αυτά τα τέσσερα στοιχεία, είτε θα αρνηθεί και εγώ τότε θα ζητήσω από τους Γάλλους να ψηφίσουν "ναι" στο δημοψήφισμα για να βγούμε από την ΕΕ!", τονίζει χωρίς περιστροφές. Δεν αφήνει περιθώρια παρανόησης των επιλογών που έχει η ΕΕ - δηλαδή η Γερμανία: ή θα υποκύψει αποδεχόμενη τους γαλλικούς όρους που ουσιαστικά αποσυνθέτουν την ΕΕ ή θα φύγει η Γαλλία από την ΕΕ, οπότε η ΕΕ θα διαλυθεί, γιατί ούτε ευρώ ούτε ΕΕ υπάρχουν χωρίς τη Γαλλία!

Το χάνουμε το νερό πατριώτη… Τι θα κάνεις για αυτό;

Ελεύθερος να σκέφτεσαι

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Διαβάζοντας τον τύπο μένει κανείς έκπληκτος για το πώς εννοεί η παρούσα κυβέρνηση τις επενδύσεις. 

Επενδύσεις είναι να πουλήσουμε , γιατί περί αυτού πρόκειται , το νερό της  χώρας;  Μας περνάνε  για  ανεγκέφαλους όταν αναιδέστατα λένε ότι θα παραχωρήσουν την «διαχείριση» και όχι τις υποδομές και τις πηγές;

¨Όταν δε διαβάζεις και την παρομοίωση του εκπροσώπου της SuezEnvironment, για το πώς θέλουν να μας παρουσιάσουν την επικειμένη επιχειρηματική δραστηριότητα τους:  «Το στέλεχος της Suez χαρακτήρισε το φαινόμενο, σαν αυτό ενός μισθωτή που χρηματοδοτεί την ανακαίνιση ενός σπιτιού που δεν του ανήκει.» ¹Νιώθεις περίεργα... 

 

Μετά από αυτή την δήλωση κάποιος θα μπορούσε να πει ότι έχουμε να κάνουμε με φιλάνθρωπους  και φιλέλληνες. Ποιον κοροϊδεύουν;

Και συνεχίζουμε με τις παρακάτω δηλώσεις:  «η εταιρεία "θα λάβει σοβαρά υπόψη της το τοπικό όραμα για την πόλη", ενώ δεν έχει αντίρρηση στη συμμετοχή αιρετών εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης, ως ανεξάρτητων μελών, στο νέο διοικητικό συμβούλιο που θα προκύψει.» ² και στην συνέχεια ο ίδιος λέει ότι : "Το δημοψήφισμα είναι μεν σημαντικό, αλλά αποτελεί πράξη πολιτικής. Πιστεύω ότι πρέπει να μείνουμε στο νομικό μέρος, στην απόφαση του ΣτΕ», καταλαβαίνεις πόσο υπολογίζουν τους θεσμούς και την θέληση του λαού.²

Αλλά αρκετά με την  Suez Environment Θα αναφερθούμε μια ακόμα φορά στα αυτονόητα που αυτή η κυβέρνηση θέλει να «ξεχνά»:

Υπουργική απόφαση κλείνει τα «Παιδικά Χωριά SOS»

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Σε άμεσο κίνδυνο βρίσκεται η συνέχιση της λειτουργίας των Παιδιών Χωριών SOS λόγω υπουργικής απόφασης που δημοσιεύθηκε στις αρχές Οκτωβρίου και με την οποία στην ουσία «καταργείται στην πράξη η λειτουργία στη χώρα μας των ήδη υπαρχόντων Παιδικών Χωριών SOS – και φυσικά κάνει απαγορευτική τη δημιουργία νέων – εφόσον στις προϋποθέσεις της νέας ρύθμισης δεν συμπεριλαμβάνεται καμιά διάταξη που να διέπεται από την αντίληψη «κάθε παιδί να μεγαλώνει σε μία οικογένεια, σε ένα σπίτι, με τα φυσικά του αδέλφια»»

Ειδικότερα στην ανακοίνωση αναφέρεται: «Σε άμεσο κίνδυνο βρίσκεται η συνέχιση της  λειτουργίας  των Παιδικών  Χωριών  SOS με την υπουργική απόφαση που δημοσιεύθηκε στις αρχές Οκτωβρίου σε σχετικό ΦΕΚ, με το οποίο αναθεωρείται, με καθυστέρηση είκοσι ετών, ο τρόπος ίδρυσης και οργάνωσης των Μονάδων Προστασίας παιδιών (Ι.Δ.) και συγχρόνως τίθενται νέες προϋποθέσεις για τα ήδη λειτουργούντα κοινωνικά προγράμματα.

Μετά την παγκόσμια πρωτοτυπία να φορολογούνται στη χώρα μας τα κοινωφελή Ιδρύματα και Σωματεία, με τη νέα υπουργική απόφαση, καταργείται στην πράξη η λειτουργία στη χώρα μας των ήδη υπαρχόντων Παιδικών Χωριών SOS – και φυσικά κάνει απαγορευτική τη δημιουργία νέων – εφόσον στις προϋποθέσεις της νέας ρύθμισης δεν συμπεριλαμβάνεται καμιά διάταξη που να διέπεται από την αντίληψη «κάθε παιδί να μεγαλώνει σε μία οικογένεια, σε ένα σπίτι, με τα φυσικά του αδέλφια»

Η υπουργική απόφαση:

• υποχρεώνει το διαχωρισμό ανά ηλικίες των παιδιών σε διαφορετικά κτήρια και αφαιρείται η δυνατότητα στα φυσικά αδέλφια να μεγαλώνουν στον ίδιο χώρο όπως γίνεται στις οικογένειες των Παιδικών Χωριών SOS.
• οι χωροταξικές και κτηριολογικές προδιαγραφές που απαιτούνται, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με βασική θέση της παιδαγωγικής μας αντίληψης και πρακτικής που επικρατούν στην Ευρώπη για την απο-ιδρυματοποίηση.

«Ευθύνη Προστασίας» και «προστάτες»

Outside the Wall

Στις 12 Νοεμβρίου 1998, ο τότε γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ -και "σοσιαλιστής"- Χαβιέ Σολάνα εκφώνησε μια βαρυσήμαντη ομιλία με θέμα "Διασφαλίζοντας την ειρήνη στην Ευρώπη". Η ομιλία αυτή έγινε στα πλαίσια ενός συμποσίου για την πολιτική αναθεώρηση της συνθήκης της Βεστφαλίας (1648).

Παρένθεση. Η συνθήκη της Βεστφαλίας είναι η συνθήκη με την οποία όχι μόνο τερματίστηκε ο σκληρός και πολυαίμακτος Τριακονταετής Πόλεμος αλλά μπήκαν και τα θεμέλια για την σύγχρονη Ευρώπη, μιας και σ' αυτήν διατυπώθηκε για πρώτη φορά η έννοια της εθνικής κυριαρχίας. Η βασική βεστφαλιανή αρχή είναι απλή: όλα τα έθνη-κράτη έχουν απόλυτη κυριαρχία επί των εδαφών τους και δεν επιτρέπεται ανάμειξη ξένων δυνάμεων σε εσωτερικά θέματα. Κλείνει η παρένθεση.

Με την μνημειώδη ομιλία του ο Σολάνα διέγραψε τις βεστφαλιανές αρχές, ξεχνώντας ότι όλες οι αστικές επαναστάσεις τού 18ου και του 19ου αιώνα βρήκαν πρόσφορο έδαφος και εκδηλώθηκαν χάρη σ' αυτές ακριβώς τις αρχές. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα της ομιλίας:

- Ο ανθρωπισμός και η δημοκρατία -δυο αξίες ουσιαστικά άσχετες με την βεστφαλιανή τάξη πραγμάτων- μπορούν να χρησιμεύσουν ως σημεία αναφοράς στην επεξεργασία μιας νέας διεθνούς τάξης, καλύτερα προσαρμοσμένης στην ασφάλεια και τις προκλήσεις τής σύγχρονης Ευρώπης. (...)

Η Θάτσερ και η συντριβή του απεργιακού κινήματος των Ανθρακωρύχων (1984-1985)

Νέα Πολιτική

του Τάσου Πανουτσόπουλου*

Η κυβερνητική θητεία της Thatcher ξεκίνησε με τρεις απεργιακές κινητοποιήσεις. Η πρώτη ξέσπασε στον κρατικό τομέα της βιομηχανίας χάλυβα, τον Ιανουάριο του 1980 και οδήγησε στην ήττα της Iron and Steel Trades Federation. Μία ακόμα απεργία των δημοσίων υπαλλήλων σημειώθηκε μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουλίου του 1981. Το 1982, ηττήθηκαν τα συνδικάτα των σιδηροδρομικών και της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας (NHS) που επίσης απεργούσαν.

Το 1972 η Εθνική Ένωση Ανθρακωρύχων (NUM) είχε πραγματοποιήσει απεργία επτά εβδομάδων και το 1974 πραγματοποίησε μία ακόμα, τεσσάρων. Ο πρωθυπουργός Edward Heath απέτυχε να τους αντιμετωπίσει. Από το 1975 το Συντηρητικό Κόμμα υποστήριξε τον «εκδημοκρατισμό» των συνδικάτων και των δικαιωμάτων των μελών έναντι της ηγεσίας και των καταστατικών. Το 1977 ο Nicholas Ridley συνέταξε Έκθεση (Ridley Report), σχετικά με τη λειτουργία των εθνικοποιημένων βιομηχανιών και τις αποεθνικοποιήσεις.

Μεταξύ 1980 και 1984, προωθήθηκε σταδιακά η αναμόρφωση των απεργιακών δικαιωμάτων. Οι τρεις σχετικοί νόμοι ήταν ο Employment Act (1980), που περιόριζε τη νόμιμη περιφρούρηση των απεργιών, τις δευτερογενείς δράσεις, και τις συμφωνίες «closed shop» για τις οποίες απαιτούνταν το 80% των εργαζομένων μέσω μυστικής ψηφοφορίας. Με άλλο νόμο του 1982, τα συνδικάτα υποχρεώνονταν σε καταβολή αποζημιώσεων, σε περίπτωση παράνομων ενεργειών, παρεχόταν δε στους εργοδότες η δυνατότητα απόλυσης απεργών. Τέλος, ο Trade Union Act (1984) διεύρυνε τις κατηγορίες εκείνων που δικαιούνταν να μηνύσουν τα συνδικάτα για ζημιές, θέσπιζε τη διεξαγωγή ψηφοφορίας πριν την ανάληψη συνδικαλιστικής δράσης και επέβαλλε την ανάδειξη των μελών των εκτελεστικών οργάνων των συνδικάτων μέσω μυστικής ψηφοφορίας τουλάχιστον κάθε πέντε χρόνια.

Η κρίση της οικονομικής επιστήμης.

ΑΚΙΟΕ

Του Γιώργου Δουράκη

Crash test δεν πέρασαν μόνο οι τράπεζες. Πέρασε και η οικονομική επιστήμη. Η παγκόσμια πιστωτική κρίση του 2008 - η χειρότερη των τελευταίων 80 ετών - ήταν γι' αυτήν η ώρα της αλήθειας, η έσχατη δοκιμασία, η υπέρτατη αξιολόγηση. Η ώρα που η ατίθαση πραγματικότητα πήρε εκδίκηση από την αλαζονική μακροοικονομική θεωρία, πλήττοντας το κύρος και την αξιοπιστία των οικονομολόγων, που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα.

Τι τους καταμαρτυρούν; 

Πρώτον, ότι πιάστηκαν κυριολεκτικά στον ύπνο. Οχι μόνο δεν κατάλαβαν τον επερχόμενο οικονομικό «σεισμό», αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή υποστήριζαν αφελώς ότι η εμπνευσμένη νομισματική πολιτική των κεντρικών τραπεζών είχε θέσει την παγκόσμια οικονομία σε σταθερή και αδιατάρακτη τροχιά ανάπτυξης («Great Moderation»).

Δεύτερον, ότι πέρασε πολύς καιρός μέχρι να καταλάβουν ότι πρόκειται για συστημική κρίση τεραστίων διαστάσεων (από τη στιγμή που ξέσπασε και μετά). Πράγματι η αξιοπιστία των διεθνών οικονομικών οργανισμών επλήγη ανεπανόρθωτα, αφού έπεφταν διαρκώς έξω στις βραχυχρόνιες προβλέψεις τους.

"Θεωρίες και Μερισματική Πολιτική.....Πρόσθεση και Αφαίρεση, Πολλαπλασιασμός και Διαίρεση"

Banking News

Από την Νούλα Χρυσσοχοῒδου

Οι επιχειρηματικές μονάδες αντιμετωπίζουν τη Μερισματική Πολιτική (Dividend Policy) ως ένα σημαντικό κομμάτι της χρηματοοικονομικής τους πολιτικής και όχι άδικα. Μια επιχείρηση παίρνει αποφάσεις  σχετικά με τη διαχείριση των κερδών της και αφορούν στον τύπο, στο μέγεθος και στο χρόνο των διανομών μερισμάτων που πραγματοποιεί στους κοινούς μετόχους. Συγκεκριμένα μια επιχείρηση καλείται να αποφασίσει στο αν θα διανείμει τα κέρδη της ως μέρισμα στους μετόχους της ή αν προβεί σε χρηματοδότηση επενδυτικών σχεδίων ή γενικά σε συνδυασμό των παραπάνω στρατηγικών.  Όλες οι παραπάνω αποφάσεις είναι αυτές που καθορίζουν τον βαθμό της εσωτερικής χρηματοδότησης μιας επιχείρησης.  Η Μερισματική πολιτική δίνει πληροφορίες στους μετόχους σχετικά με την πορεία της επιχείρησης αλλά και με τις επιδόσεις της.

Θα διαβεί τον Ρουβίκωνα ο Μάριο Ντράγκι;

ΑΚΙΟΕ

Η έναρξη της ποσοτικής χαλάρωσης για τον Μάριο Ντράγκι προϋποθέτει ότι έχει διασαφηνίσει τα αναγκαία μέτρα, που πρέπει να λάβει, ανεξαρτήτως του εάν τα λάβει τελικά και του πότε θα συμβεί κάτι τέτοιο. 

Με μία «λίστα αγορών», η οποία ενδεχομένως να περιλαμβάνει ομόλογα που εξέδωσαν εταιρείες, κρατικοί φορείς ευρωπαϊκών κρατών και κυβερνήσεις, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας οδηγεί τους συνεργάτες του σε μία στρατηγική αγοράς περιουσιακών στοιχείων. Με τις απόψεις των μελών του διοικητικού συμβουλίου της Τράπεζας να εκτείνονται σε ένα φάσμα από το «δεν χρειάζεται ακόμη» μέχρι το «έχουμε ήδη αργήσει», το πρώτο μέλημα του Μάριο Ντράγκι είναι να μετρήσει τη στήριξη για κάθε είδους δυνητική αγορά. Στη χθεσινή του ομιλία στο φινλανδικό Κοινοβούλιο επισήμανε ότι το τρέχον πρόγραμμα στήριξης δεν έχει αποτυπώσει τον αντίκτυπό του στην πραγματική οικονομία ακόμη, ενώ αναφέρθηκε στην πιθανότητα να υπάρξει και άλλο. 

«Το τρέχον πρόγραμμα», όπως είπε ο κ. Ντράγκι, «έχει χειροπιαστά αποτελέσματα, ωστόσο, απαιτείται χρόνος για να υλοποιηθούν πλήρως οι επιπτώσεις του. Εντούτοις, εάν καταστεί αναγκαίο να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους έτι περαιτέρω μιας ιδιαίτερα παρατεταμένης περιόδου χαμηλού πληθωρισμού, τότε το διοικητικό συμβούλιο ομόθυμα υποστηρίζει τη δέσμευσή του να χρησιμοποιήσει επιπρόσθετα μη συμβατικά εργαλεία εντός του πλαισίου της εντολής του». 

Η στάση του εναρμονίζεται με προηγηθέντα σχόλια του αντιπροέδρου του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος, Βίκτορ Κονστάνσιο, ο οποίος προχθές είχε δηλώσει πως η καλύτερη στιγμή για να εξετάσει κανείς το εάν θα θέσει σε εφαρμογή νέα μέτρα όπως η αγορά κρατικών ομολόγων, είναι το προσεχές έτος, όταν ο αντίκτυπος από την αγορά περιουσιακών στοιχείων θα μπορεί να μετρηθεί. 

Μπούμερανγκ για την Αμερική ο "πόλεμος πετρελαίου"

Νέα Κρήτη

Ο Πόλεμος του πετρελαίου δεν θα λήξει σήμερα στη Βιέννη. Το φάσμα της οικονομικών ερειπίων, που εγείρει ο πόλεμος του πετρελαίου, πλανάται στην αίθουσα της Βιέννης όπου συνεδριάζουν σήμερα οι υπουργοί χωρών-μελών του ΟΠΕΚ, σε μιαν αγωνιώδη απόπειρα των πιο φτωχών από αυτές να πείσουν τις πλουσιότερες να μειώσουν την παραγωγή τους.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Η πτώση της τιμής του πετρελαίου κατά τριάντα και πλέον δολάρια το βαρέλι από τον Ιούνιο, οφειλόμενη σε οικονομικά αλλά και πολιτικά αίτια, απειλεί να εξουθενώσει παραγωγούς χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής για τις οποίες οι εξαγωγές πετρελαίου αποτελούν βασική πηγή εισοδήματος. Αντιπροσωπεύει επίσης βαρύ πλήγμα για την οικονομία του Ιράν, ήδη βαρύτατα τραυματισμένη από τις αμερικανικές κυρώσεις, αλλά και για την ανθεκτικότερη ρωσική οικονομία.

Όλες γενικώς οι πετρελαιοπαραγωγοί χώρες δοκιμάζονται από την πτώση των τιμών, αλλά η Σαουδική Αραβία, ακολουθούμενη από τα αραβικά κράτη που την περιστοιχίζουν, διαθέτει ικανά αποθέματα κεφαλαίων για να συνεχίσει την αποχή της από τον παρεμβατικό ρόλο που είχε στο παρελθόν, χειριζόμενη τη στρόφιγγα για την εξισορρόπηση προσφοράς και ζήτησης στην αγορά.

Ισχνές είναι εξ αυτού του λόγου οι προοπτικές επιτυχίας της σημερινής διάσκεψης στη Βιέννη, δοθέντος ότι η ισχυρότερη παραγωγός και άλλοτε ενοποιός δύναμη του ΟΠΕΚ, η Σαουδική Αραβία, δεν έχει ιδιαίτερη πίεση να τερματίσει τον πόλεμο του πετρελαίου, ενώ έχει αντίθετα λόγους να αναμένει οφέλη από την συνέχισή του.

ΕΡΕΥΝΑ: Ο θαυμαστός κόσμος των τραπεζών – Οι «κομπίνες» που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Μεγάλη έρευνα του Κόκκινου σε συνεργασία με τον paratiritis.gr. Από σήμερα στο πόρταλ του σταθμού stokokkino.gr το πρώτο μέρος της έρευνας. Σκίτσο: KAP

«Τα παίρνουμε από τους πολλούς, για να δώσουμε στους λίγους», αυτή η φράση που ακούστηκε στην ταινία «Το Κεφάλαιο», συμπυκνώνει μία μεγάλη αλήθεια: το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα ανακαλύπτει τρόπους και εφαρμόζει μεθόδους για να κάνει τους πλούσιους ακόμα πιο πλούσιους και τους τραπεζίτες πλουσιότερους.

Αν τύχει και αυτά τα παιγνίδια κριθούν παράνομα, τότε τα πρόστιμα που πέφτουν λειτουργούν τις περισσότερες φορές ως ένας ακριβός εξαγνισμός.

Άλλωστε, η πρόσφατη εμπειρία δείχνει ότι καμία τράπεζα δεν χρεοκόπησε εξαιτίας των προστίμων, σε αντίθεση με τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων, που είτε λοιμοκτόνησαν είτε χρεωκόπησαν εξαιτίας των πρακτικών των τραπεζών.

Του Γ. Τριποταμιανού από τον paratiritis.gr

Για οιονδήποτε ανώνυμο επιχειρηματία που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη χώρα της ΕΕ, στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία ή οπουδήποτε στον αναπτυγμένο κόσμο, η συμμετοχή σε δραστηριότητες που: διευκολύνουν τη φοροδιαφυγή, φουσκώνουν τις τιμές, νοθεύουν τον ανταγωνισμό ή που με τεχνητούς τρόπους ανεβάζουν τις τιμές ή διαθέτουν επικίνδυνα ή «μαϊμού» προϊόντα, θα σήμαινε λουκέτο, πολυετείς ποινές κάθειρξης, διασυρμό και διαπόμπευση κι εξοντωτικά πρόστιμα.

Κοντολογίς, για εκατομμύρια μικρούς μεσαίους και ανώνυμους επιχειρηματίες, η ποινή είναι μία: ο οικονομικός, κοινωνικός και –ενίοτε-βιολογικός …θάνατος.

Αν όμως η επιχείρηση είναι τράπεζα, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Το μαγαζί «γλυτώνει» με ένα πρόστιμο, που όσο μεγάλο και αν ακούγεται για τα αυτιά των κοινών θνητών, απλώς περιορίζει τα κέρδη της συγκεκριμένης οικονομικής χρήσης. Τα αφεντικά της, εξακολουθούν να απολαμβάνουν τις παχυλές αμοιβές τους.

Κοινωνική κρίση στον πυρήνα της ευρωζώνης

Νέα Κρήτη

Ρεκόρ ανεργίας σε Γαλλία και Ιταλία, μαζί με επιδείνωση των δημοσιονομικών, δυσφορία για την οικονομική πολιτική και την άκαμπτη στάση του Βερολίνου συνθέτουν ένα εύφλεκτο μείγμα αλλά αποτυπώνουν και ένα παιχνίδι εξουσίας με δυσδιάκριτη κατάληξη

Σε 3.460.900 ανέρχονται πλέον οι Γάλλοι πολίτες που είναι άνεργοι. Πρόκειται για ένα αριθμό αυξημένο κατά 28.400 πρόσωπα (+0,8%) σε σχέση με τον Οκτώβριο, ενώ σε ετήσια βάση καταγράφεται μια αύξηση 5,5%.

Συνολικά η ανεργία στη Γαλλία συνεχίζει να πλήττει πάνω από το 10% του ενεργού πληθυσμού, κάτι το οποίο σηματοδοτεί τη συνεχιζόμενη αποτυχία της κυβέρνησης υπό τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ να σταματήσει την απώλεια θέσεων εργασίας.

Σε επίπεδα ρεκόρ αυξήθηκε τον Οκτώβριο η ανεργία και στην Ιταλία, καθώς οι επιχειρήσεις δεν προχωρούν σε προσλήψεις εν μέσω της μεγαλύτερης σε διάρκεια ύφεσης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταδίδει το πρακτορείο Bloomberg.

Συγκεκριμένα, το ποσοστό της ανεργίας έφθασε στο 13,2% από 12,9% τον προηγούμενο μήνα, σύμφωνα με ανακοίνωση της ιταλικής στατιστικής υπηρεσίας.

Η ανεργία των νέων από 15 έως 24 ετών αυξήθηκε στο 43,3% από 42,7% τον Σεπτέμβριο.

Σε πρόγραμμα… διαρκείας η Ελλάδα – Νέοι αυστηροί όροι για τη συνέχιση της χρηματοδότησης

Το Ποντίκι

(Αναδημοσίευση από dw.de)

Σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα της οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt, μέσω μιας «πιστωτικής γραμμής με ενισχυμένους όρους» οι Ευρωπαίοι θέλουν να κρατήσουν την Ελλάδα σε μεταρρυθμιστική τροχιά.
 
Όπως αναφέρει εμπιστευτική έκθεση της Taskforce στην Ελλάδα, την οποία επικαλείται η γερμανική εφημερίδα, στόχος είναι να δοθεί στην Ελλάδα «μελλοντικά μια πιστωτική γραμμή με ενισχυμένους όρους», η λεγόμενη γραμμή πίστωσης ECCL, η οποία θα συνδέεται με μια συμφωνία για μεταρρυθμίσεις. Όπως αναφέρουν ωστόσο κυβερνητικοί κύκλοι, ακόμη δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση καθώς οι σχετικές διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη.
 
Στο έγγραφο της Taskforce αναφέρεται συγκεκριμένα ότι «δεν έχει αποφασιστεί ακόμη η δομή της συνεργασίας». Όπως εκτιμούν ωστόσο κυβερνητικοί κύκλοι, η συμφωνία αυτή δεν πρόκειται να είναι τόσο λεπτομερής όσο είναι το τρέχον δεύτερο πρόγραμμα βοήθειας, το οποίο προβλέπει εκατοντάδες μεμονωμένα μέτρα. Υπό συζήτηση φαίνεται πως βρίσκονται μερικές δεκάδες όροι.

Ώρα για σοβαρές και μεγάλες αποφάσεις

Νέα Κρήτη

Για έναν περίεργο τρόπο κάποιοι άνθρωποι φαίνεται να πιστεύουν ότι το Μαξίμου είναι το Κούγκι και μοιάζουν αποφασισμένοι να τινάξουν τα πάντα στον αέρα. Το χτεσινό αδιέξοδο στο Παρίσι κάνει ορατό σε όλους το μέγεθος του προβλήματος. Ο Αντώνης Σαμαράς θα πρέπει να αλλάξει γραμμή όσο ακόμη είναι καιρός. Να απομακρύνει από κοντά του όσους ονειρεύονται να κάνουν την επανάσταση που δεν έκαναν όσο ήταν παιδιά και όσους επιχειρούν ακροβασίες με τα εθνικά μας θέματα.

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Παρά το κλίμα αισιοδοξίας που είχε διαμορφωθεί από την ίδια την κυβέρνηση πριν από τη συνάντηση με την τρόικα, στο Παρίσι τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Κάτι για το οποίο είχαμε προειδοποιήσει έγκαιρα. Για την ακρίβεια, ειπώθηκαν και πάλι πράγματα που είχαν ήδη ειπωθεί πολλές φορές τους τελευταίους τρεις μήνες. Δεν υπήρξε πρόοδος. Για να το κάνουμε ακόμη πιο καθαρό: Αν η κυβέρνηση συμφωνήσει τα μέτρα που ζητάει η τρόικα, τα μέτρα αυτά δε θα περάσουν από τη Βουλή. Αν δεν πάρει τα μέτρα, δεν υπάρχει περίπτωση να ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση.

Αυτό που δεν έχει γίνει ακόμη κατανοητό από τα κυβερνητικά στελέχη είναι ότι η τρόικα δεν ενδιαφέρεται για τα παιγνίδια μικροπολιτικής που παίζονται στο εσωτερικό της χώρας. Δεν είναι διατεθειμένοι να "εξυπηρετήσουν" τον Σαμαρά ή οποιονδήποτε άλλον πολιτικό. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η βιωσιμότητα του προγράμματος. Επειδή θα πρέπει στη συνέχεια να δώσουν εξηγήσεις στα δικά τους Κοινοβούλια και στους δικούς τους φορολογούμενους.

BYZANTIUM THE LOST EMPIRE 2- Βυζάντιο Η χαμένη αυτοκρατορία

Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου 2011 – Κούρεμα του χρέους

oikonomica

Πολύς λόγος γίνεται από την πρώτη εμφάνιση της ελληνικής κρίσης χρέους για «κούρεμα» ομολόγων. Τι σημαίνει όμως αυτό το κούρεμα και πως μπορεί να διευκολύνει την αποπληρωμή του χρέους μιας χώρας. Έχουμε εξηγήσει σε προηγούμενο άρθρο τι είναι το ομόλογο. Κούρεμα σημαίνει ότι απομειώνεται η ονομαστική του αξία του ομολόγου κατά ένα ποσοστό, και ο κάτοχος λαμβάνει πλέον μικρότερα μερίσματα και μικρότερο ποσό με τη λήξη του ομολογιακού δανείου. Είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα; Με μια συμφωνία κουρέματος 50%, όπως αυτή της 26ης Οκτωβρίου 2011, μειώνει το κρατικό χρέος στο μισό; Ως συνήθως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Το κούρεμα αυτό στην περίπτωση του ελληνικού χρέους είναι εθελοντικό και δεν περιλαμβάνει το σύνολο του χρέους της χώρας.

Η εθελοντική φύση της συμμετοχής στο πρόγραμμα είναι βασικό συστατικό έτσι ώστε να μην ενεργοποιηθούν τα CDS τη λειτουργία των οποίων εξηγήσαμε σε προηγούμενοάρθρο. Επιπρόσθετα από το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων εξαιρείται το δάνειο που έχει λάβει η χώρα από την τρόικα, καθώς και τα ομόλογα που κρατάει στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ. Εξαιρούνται επίσης τα ομόλογα που έχουν ημερομηνία λήξης μετά το 2020.

Ας εξετάσουμε όμως τις τρεις αυτές εξαιρέσεις μία μία. Η εξαίρεση πρώτη φαντάζει φυσιολογική, αφού το κούρεμα αφορά ομόλογα και όχι δάνεια, όπως είναι αυτό που έχει λάβει η χώρα από την τρόικα. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς εύκολα ότι ο λόγος που συνάφθηκε αυτό το δάνειο ήταν όχι μόνο για να αποπληρωθούν ομόλογα επενδυτικών οργανισμών που έληγαν αυτή την περίοδο, αλλά και να διαφοροποιηθεί η φύση αυτού του κομματιού του χρέους, έτσι ώστε να αποφευχθεί το κούρεμά του σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους ήταν βέβαιο από την αρχή. Το αντικείμενο των συνομιλιών και διαπραγματεύσεων που λαμβάνει χώρα από το 2010 και μετά είναι το πως θα εξασφαλίσει η κάθε πλευρά την αποπληρωμή όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού χρέους που έχει στην κατοχή της.