Η ανάπτυξη ως κοσμική θρησκεία, η κοινωνική πίτα και οι "λύκοι"

του Κώστα Μελά

Η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης στη σοσιαλδημοκρατική αντίληψη ήταν πάντα δεμένη με την αντίστοιχη έννοια της ευημερίας, ως μεγέθους μετρήσιμου και συνεπώς ποσοτικού. Η άποψη που επικρατεί στο συλλογικό φαντασιακό των σύγχρονων κοινωνιών της ευημερίας προϋποθέτει την ανάδειξη της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία όμως έχει θεμελιώδη πολιτική σημασία.

Είναι γνωστό πως η οικονομική ανάπτυξη αποτελεί το καθολικό ιδεολόγημα της σύγχρονης Δυτικής Κοινωνίας που ενεργοποιεί τη συλλογική βούληση και επιτρέπει την ύπαρξη των προτεραιοτήτων της αναδιανεμητικής δικαιοσύνης, από τη μεριά των κοινωνικών ομάδων που τη συγκροτούν. Υπό μια έννοια η οικονομική ανάπτυξη είχε (και έχει) καταστεί η κοσμική θρησκεία των ανεπτυγμένων βιομηχανικών κοινωνιών: η πηγή της ατομικής κινητοποίησης, η βάση της πολιτικής σταθερότητας, το πεδίο για την επιστράτευση της κοινωνίας προς έναν κοινό σκοπό.

Η δικαστική εξουσία βλέπει μια χαρά

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Η απεικόνιση της Θέμιδας με τη ζυγαριά, τη ρομφαία και το μαντήλι στα μάτια περιγράφει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πεμπτουσία της Δικαιοσύνης σε έναν ιδανικό, «τέλειο» κόσμο.

 

Στον πραγματικό κόσμο, ωστόσο, το «δίκαιο» δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη συστηματική προσπάθεια συντήρησης του δεδομένου συσχετισμού των δυνάμεων που δρουν και συγκρούονται μέσα σε μια κοινωνία.

 

Βασικός πυλώνας για την εξασφάλιση της συντήρησης και διαιώνισης της δεδομένης «τάξης» είναι η δικαστική εξουσία, συνεπικουρούμενη από λοιπούς μηχανισμούς καταστολής.

 

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η δικαστική εξουσία δεν μπορεί να ταυτιστεί με την ιδανική έννοια της Δικαιοσύνης, όσο κι αν διαχέεται υποδόρια ότι λειτουργεί εξ ονόματός της.

 

Υπό αυτήν την έννοια, η δικαστική εξουσία δεν είναι τυφλή και δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη.

Ίδιο χρώμα, ίδιο μοτίβο

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμποιρκής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Οι έρευνες ξεκίνησαν το 2009, ύστερα από αποκαλύψεις στελέχους της DePuy, θυγατρικής του αμερικανικού κολοσσού Johnson & Johnson, ότι οι πωλήσεις ορθοπεδικών υλικών στην Ελλάδα από το 2000 ως το 2006 ήταν υπερτιμολογημένες σε ποσοστό που προσέγγιζε ακόμη και το 35%, από το οποίο το 20% κατέληγε σε γιατρούς που χρησιμοποιούσαν τα υλικά, είτε με απευθείας παράδοση χρημάτων είτε με τη μορφή δώρων, όπως ταξίδια.

Αρχές Ιουλίου 2019, το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης απάλλαξε τους τρεις πανεπιστημιακούς γιατρούς, λόγω παραγραφής, για δωροληψία (πλημμέλημα με το νέο ΠΚ) και τους αθώωσε για το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές πράξεις, αφού «δεν προέκυψε πορεία του χρήματος», ανατρέποντας την πρωτόδικη καταδίκη σε ποινές 11 έως 14 ετών.

Το πρώτο μέρος του ελληνικού σκέλους του διεθνούς σκανδάλου της DePuy δείχνει πώς θα κινηθεί και το δεύτερο, με κατηγορούμενους γιατρούς, στελέχη νοσοκομείων, αλλά και της βρετανικής εταιρείας.

Γ. Κοντογιώργης - Η ιδέα της δικαιοσύνης στον Αριστοτέλη

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Η ιδέα της δικαιοσύνης στον Αριστοτέλη», που έγινε στις 4.6.2014 στο Διεπιστημονικό Κέντρο Αριστοτελικών Μελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του 2ου «Διεθνούς Colloquium για τον Αριστοτέλη»

Νέος Ποινικός Κώδικας: Βρόμικη δουλειά, με το… γάντι

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Μια από τις τελευταίες πράξεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι η ψήφιση του νέου Ποινικού Κώδικα. Στο εν λόγω νομοσχέδιο, που υποστηρίχτηκε εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ και από το εναπομείναν Ποτάμι, ασκήθηκε κριτική και εξαπολύθηκαν πυρά εναντίον του για την ευμενή μεταχείριση που επιφυλάσσει σε «κλέφτες, ληστές και τρομοκράτες». Από την άλλη πλευρά υπήρξαν και θετικά σχόλια για τις αυστηρές ποινές που ο νέος Κώδικας επιβάλλει στους «ατίθασους» οδηγούς. Αυτό που σε γενικές γραμμές απουσίασε από τη δημόσια κριτική – πλην ελάχιστων εξαιρέσεων – είναι μια πτυχή του νέου Ποινικού Κώδικα, η οποία ενδεχομένως εξηγεί και τη σπουδή με την οποία η απελθούσα κυβέρνηση φρόντισε να τελειώσει τη δουλειά λίγες μέρες πριν να ολοκληρώσει τη θητεία της.

Αυτή η κρυφή πτυχή άρχισε να φωτίζεται αυτήν την εβδομάδα από την απόφαση του δικαστηρίου που υποχρεώθηκε τελικά, με βάση τις διατάξεις του νέου Ποινικού Κώδικα, να αθωώσει ή να επιβάλει ποινές - χάδια στους κατηγορούμενους για το σκάνδαλο της Siemens.

Ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Δεν πάει πολύς καιρός, με αφορμή τη λήξη της θητείας των δύο ανώτατων δικαστικών, που έγινε χαμός για το ποιος πρέπει να διορίσει τη νέα ηγεσία της Δικαιοσύνης. Η αλήθεια είναι ότι και μόνο η λέξη διορισμός στη μικρή μας Πολιτεία δεν σε καθησυχάζει για αξιοκρατία και ανεξαρτησία. Φέρνει στο νου ημέτερους και δεσμούς ιδιαίτερους. 

Τη λύση-απάντηση έδωσε τελικά χθες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θα βασιστεί η κυβέρνηση για την επιλογή προέδρου και εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στα πρόσωπα που είχε εγκρίνει η Διάσκεψη των Προέδρων της προηγούμενης Βουλής ή θα ξεκινήσει εκ νέου τη διαδικασία από μηδενική βάση; 

Ό,τι κι αν γίνει, το βασικό δεν θα αλλάξει. Η ηγεσία της Δικαιοσύνης διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Των εξουσιών η διάκριση, σε μια πρώτη ανάγνωση, δεν γνωρίζει και μεγάλη άνθηση. 

Είναι, βλέπετε, και των (πρώην) δικαστικών η προθυμία να κατέβουν στης πολιτικής τα θρανία, που καλλιεργεί τη δυσπιστία.

Ο Εξευτελισμός Της Δικαιοσύνης Συνεχίζεται

του Σταύρου Καλεντερίδη

«Είναι αλήθεια πως η πατριωτική στάση επιβάλλει την υποστήριξη μας σε μια νέα κυβέρνηση – μέχρι τουλάχιστον να έχουμε δείγματα ανικανότητας ή κακοδιαχείρισης».

Αυτά ήταν τα λόγια μου τον Απρίλιο του 2015, όταν η χώρα μόλις είχε γλιτώσει από τα σαγόνια της κυβέρνησης Σαμαρά για να καταλήξει στους χαυλιόδοντες της αυτοαποκαλούμενης κυβέρνησης της αριστεράς.

Πολλά έχουν περάσει από τότε όμως σίγουρα οι Έλληνες πολίτες έχουμε ωριμάσει πολιτικά. Πλέον, έχοντας δοκιμάσει κυριολεκτικά τα πάντα, γνωρίζουμε το πολιτικό βιογραφικό όλων και έτσι, η «εποχή του χρυσόψαρου» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Πλέον, όλο το πολιτικό σύστημα διαθέτει βεβαρημένο πολιτικό μητρώο, και η κριτική απέναντι στην χιλιοδοκιμασμένη νέα παλαιοκομματική κυβέρνηση της ΝΔ, ξεκίνησε από την ημέρα κιόλας των εκλογών.

Συγκεκριμένα, για να επαναλάβω ένα χωρίο του άρθρου του ’15, «τα “νέα” πρόσωπα της κυβέρνησης είναι όσο νέα είναι και τα απολιθώματα δεινοσαύρων την πρώτη μέρα έκθεσης τους στο μουσείο». Αυτό ίσχυε για τον Σύριζα τότε, το αυτό ισχύει και για την ΝΔ σήμερα. Η ιλαροτραγικότητα της απερχόμενης υπουργού Ξενογιαννακοπούλου (νυν ΣΥΡΙΖΑ και πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ) και του νεοδιορισθέντος υπουργού Χρυσοχοΐδη (νυν ΝΔ και πάλαι ποτέ βαθύ ΠΑΣΟΚ που ψήφιζε μνημόνια δίχως να τα διαβάσει), εξηγεί μέχρι και στους ανεπίδεκτους μαθήσεως ότι με τις εκλογές δεν αλλάζει τίποτα απολύτως στην Ελλάδα. Δεν είναι λοιπόν υπερβολή να λέμε πως «όλοι οι πολιτικοί είναι το ίδιο», πως πρόκειται για την ίδια πολιτική οικογένεια, το ίδιο πολιτικό σύστημα, την ίδια ομοειδή μάζα που δρα συνασπισμένη, εναντίον της κοινωνίας και των ανθρώπων της.

Εκλογίκευση ποινών όσων διώκονται για χρέη στο Δημόσιο

Οι νέες διατάξεις εφαρμόζονται, σύμφωνα με το άρθρο Δεύτερο του νόμου αυτού, από τη 1.7.2019. Λόγω της αναδρομικής ισχύος της επιεικέστερης διάταξης ποινικού νόμου κατά το άρθρο 2 του νέου Ποινικού Κώδικα, οι κοινοποιούμενες διατάξεις καταλαμβάνουν και τις εκκρεμείς, δυνάμει του άρθρου 25 του ν. 1882/1990, στο ακροατήριο υποθέσεις.

Σταματούν με εγκύκλιο της ΑΑΔΕ «διπλές» διώξεις για το ίδιο φορολογικό αδίκημα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Γιώργου Κούρου

gkouros@naftemporiki.gr

Εκλογικεύονται με τον νέο Ποινικό Κώδικα οι ποινές για όσους διώκονται για χρέη προς το Δημόσιο, καθώς σταματούν οι «διπλές» διώξεις ακόμη και για το ίδιο φορολογικό αδίκημα το οποίο χαρακτηρίζεται και ως ποινικά κολάσιμο.

Συγκεκριμένα, με τις νέες διατάξεις, που ισχύουν από την 1η Ιουλίου, δεν συμπεριλαμβάνονται και δεν υπολογίζονται για τον προσδιορισμό της ποινικής ευθύνης του οφειλέτη οι ακόλουθες οφειλές:

*τα χρέη που προέρχονται από τη μη εκτέλεση (αμιγώς) χρηματικών ποινών που επιβλήθηκαν από ποινικό δικαστήριο και οι σχετικές με αυτές προσαυξήσεις, τόκοι και λοιπές επιβαρύνσεις.

*τα χρέη που προέρχονται από τα φορολογικά αδικήματα και αφορούν ουσιαστικά τα «κλασικά» εγκλήματα φοροδιαφυγής που διαπράττονται με πρόθεση, όπως η μη πληρωμή φόρου εισοδήματος, Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ), ΦΠΑ κ.ά., μαζί με τις σχετικές με αυτά προσαυξήσεις, τόκους και λοιπές επιβαρύνσεις.

Στην εν λόγω μάλιστα περίπτωση το άτοπο της διπλής αξιολόγησης των αξιόποινων φορολογικών παραβάσεων «θεραπεύεται» από το γεγονός ότι τα ποσά που αποτελούν το αποκομισθέν ή το επιδιωχθέν προϊόν αυτών αποκλείονται πλέον από την αντικειμενική υπόσταση του ποινικού αδικήματος μη καταβολής χρεών, δεδομένου ότι και μόνο η μη καταβολή των εν λόγω ποσών είναι ποινικά κολάσιμη βάση του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας.

Η Θέμις έχει νεύρα. Κι εμείς

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Δεν είν’ από επάγγελμα, δεν είναι αυτός ο λόγος, που πήγα και στριμώχτηκα στο πρωτοδικείο. Ήθελα να δω πώς λειτουργεί το δικαστικό χωριό. 

Ένα μελίσσι σκορπισμένο στα εννιά, δέκα, δώδεκα (;) κτήρια της Ευελπίδων. Μπαίνω στο τέταρτο και με το που δρασκελίζω το κατώφλι, νιώθω σαν να μου γνέφει ο Ψαθάς. Η Θέμις έχει νεύρα. Κι εμείς. Ξεφτισμένοι τοίχοι, λιγοστές καρέκλες, διάδρομος αδιάβατος από τον κόσμο, ζέστη, σουξέ στα γκισέ, που για να φτάσεις πρέπει χίλια ανθρώπινα εμπόδια να ξεπεράσεις. 

«Από δω είναι η ουρά για την αίτηση εξάλειψης;». Τι να σας πω, για την αίτηση διάλυσης θα μου φαίνονταν πιο πιθανό. Πού να σταθώ; Στις μύτες των ποδιών; Αφόρητη η κατάσταση, αφόρητος ο διάδρομος αναμονής, τουλάχιστον δεν καπνίζει κανείς. Μη μου πείτε ότι ο νόμος το απαγορεύει, γιατί το αμπρί με γυρεύει. 

Πρόλαβε να βάλει τα χαρτιά πάνω στο γκισέ, ελπίζοντας πως δεν θα απορριφθεί η αίτησή του, ποιος αριθμός συζητείται; Ψύχραιμοι οι δικηγόροι, κοκκινίζει μια κυρία, κιτρινίζει μια ιστορία. Στρίμωγμα, τίναγμα, σκονισμένα γραφεία, εγκατάλειψη. Αν άφηνε κάποιος την τελευταία του πνοή, δεν θα το πρόσεχε κανείς. Πώς να ακούσεις τη σιωπή των ρουθουνιών, όταν δεν ακούς τη φωνή της Δικαιοσύνης, που πρέπει να είναι τυφλή, αλλά εδώ προσπαθούν να με πείσουν ότι πρέπει να είναι και παλαιική.

Ανώτατα Μικροπολιτικά

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Η θητεία των δύο ανώτατων δικαστικών λήγει στις 30 Ιουνίου. Οι εκλογές θα γίνουν στις 7 Ιουλίου.

Κυβερνητικά στελέχη επιμένουν ότι είναι επιτακτικό να καλυφθούν οι κενές θέσεις πριν από τη λήξη της θητείας των αποχωρούντων, καθώς από τις κάλπες της Αγίας Κυριακής μπορεί να μην προκύψει αμέσως κυβέρνηση και αν πάμε σε υπηρεσιακή, πρόεδρος Ανωτάτου Δικαστηρίου πρέπει να είναι επικεφαλής. Αυτά λένε δημοσίως. Ευκόλως εννοούμενο τι φοβούνται. Τη δικαστική ρεβάνς.

Τις ανησυχίες τους επέτεινε η δήλωση του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ για τις πέντε παραμέτρους της στρατηγικής ήττας, με δεύτερη «να χάνεις τη δυνατότητα επιλογής των προσώπων που θα καλύψουν τις κορυφαίες θέσεις της Δικαιοσύνης μετά τις 30 Ιουνίου».

Η κυβέρνηση εμμένει, με το επιχείρημα ότι η διαδικασία προεπιλογής της Διάσκεψης των Προέδρων είχε ολοκληρωθεί στη Βουλή, και ρίχνει την εύκολη βολή για ανοιχτές δικαστικές υποθέσεις των πολιτικών της αντιπάλων.

Η αντιπολίτευση επισημαίνει ότι από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει την προκήρυξη βουλευτικών εκλογών δεν μπορεί να λαμβάνει καμία απόφαση, πέραν των πράξεων διαχείρισης τρεχουσών υποθέσεων. Βάσει Συντάγματος και νόμου απαγορεύονται οι υπηρεσιακές μεταβολές στην προεκλογική περίοδο και πάντως μετά την έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος διενέργειας εκλογών. Επισήμως δεν έχει αρχίσει (προεκλογική περίοδος), επί της ουσίας, όμως, το παιχνίδι έχει ανοίξει.

Αδιακρισία των Εξουσιών

Αρχαιώθεν, η ανάμιξη της πολιτικής με την Δικαιοσύνη είναι μία ατυχής ιστορία. Όσον χρόνον η απονομή της στην αρχαία Αθήνα ήταν έργον του Αρείου Πάγου, δηλ. των ευγενών δικαστών, η δημοκρατία τα πήγαινε καλά. Όταν την ποινική δικαιοσύνη ανέλαβε η Ηλιαία με τους 6.000 λαϊκούς δικαστές, κατεδίκασε εις θάνατον τον Σωκράτη.

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Έτσι και τώρα με την ηγεσία της δικαιοσύνης της τρίτης Ελληνικής δημοκρατίας, η μεν κυβέρνηση έσπευσε να επιλέξει αρχιδικαστές προτού λήξει η θητεία των εν ισχύϊ– στα τέλη του τρέχοντος μηνός - η δε αντιπολίτευση, μεθυσμένη από την πρόσφατη εκλογική της νίκη απέρριψε μία συναινετική πρόταση του σ.Αλέξη Τσίπρα, την πρώτη και μοναδική στην πενταετή θητεία του ως πρωθυπουργού, να επιλέξουν από κοινού με τον κ. Μητσοτάκη την επομένη ηγεσία του Αρείου Πάγου. Έχασε ο Κυριάκος μία ευκαιρία και εξετέθη ότι θέλει κι αυτός… «τον Γερμανό του». Δηλ. την ιδική του ηγεσία στην δικαιοσύνη.

Οι εν συνήθη αχρησία «συνταγματολόγοι» βρήκαν την ευκαιρία να ξεσπαθώσουν, ενώ ο παραβιάσας πάσαν έννοια διακρίσεως των εξουσιών επί της παντοκρατορίας του, ευτραφής κυρ-Ευάγγελος, είπε την παρόλα του, ότι «εγένετο παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης» - σαν ήταν η πρώτη φορά.

Η Δικαιοσύνη ως λάφυρο

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Ένας από τους μύθους, ίσως ο μεγαλύτερος, της αστικής δημοκρατίας είναι η διάκριση των εξουσιών. Σύμφωνα μ αυτόν τον μύθο η Δικαιοσύνη ως ανεξάρτητος πυλώνας εξουσίας στέκεται εκεί, τυφλή – για να κρίνει με ίσους όρους αν οι πάντες και τα πάντα βρίσκονται και κινούνται εντός της νομιμότητας και των κανόνων. Ο (δι)ορισμός, ωστόσο, της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την εκάστοτε κυβέρνηση, περιγράφει τη ρωγμή μέσα από την οποία μπορεί κάποιος να δει, πέρα από τον μύθο, την πραγματικότητα.

Η ελληνική πραγματικότητα στη Δικαιοσύνη αποκαλύπτεται αυτές τις μέρες, για μια ακόμη φορά, από τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση συγκρούονται για το ποιος θα ασκήσει αυτό το δικαίωμα, δηλαδή ποιος θα διορίσει την ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων της χώρας.

Η σκοπιμότητα και των δύο πολιτικών δυνάμεων είναι προφανής: Και οι μεν και οι δε επιθυμούν να τοποθετήσουν στις θέσεις αυτές «δικούς» τους ανθρώπους είτε για να εξασφαλίσουν την προστασία τους είτε για να πιέσουν ή να κυνηγήσουν τους αντιπάλους τους. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε την απρόσκοπτη συνέχιση των υποθέσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη και αφορούν αντίπαλα πολιτικά πρόσωπα και ταυτόχρονα μια «δική» της ηγεσία στη δικαιοσύνη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως προστασία σε μια ενδεχόμενη επιθυμία της ΝΔ να πάρει ρεβάνς καταδιώκοντας σημερινά κυβερνητικά στελέχη. Από την πλευρά της και η ΝΔ επιδιώκει το ίδιο: μια «δικιά» της ηγεσία η οποία θα σταματήσει να ασχολείται με δικά της παιδιά και θα αρχίσει να επικεντρώνει την προσοχή της σε πράξεις των αντιπάλων της όσο αυτοί ασκούσαν την εξουσία.

Έλλειψη, κατά το Σύνταγμα, εξουσίας από την παρούσα κυβέρνηση προς πλήρωση κενών θέσεων της δικαιοσύνης

Του Ιωάννη Θεοδωρόπουλου,

Πτυχιούχου του Ινστιτούτου Ανωτάτων Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου

Από την στιγμή που ο Πρωθυπουργός εξαγγείλει ότι πρόκειται να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών, όπως ακριβώς συνέβη μετά την συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ της 26^ης τρέχοντος μηνός, (και πριν δηλαδή κατά το πνεύμα του Συντάγματος τυπικώς εκδοθεί το  περί τούτου Προεδρικό Διάταγμα) αφού έτσι ο Πρωθυπουργός δηλώνει, πανηγυρικά, ότι αποσυνδέει για το εφεξής χρονικό διάστημα, μέχρι την διενέργεια εκλογών, την περαιτέρω υπόσταση της κυβερνήσεως από την ύπαρξη κοινοβουλευτικού ερείσματος, η κυβέρνησή του παύει να είναι πολιτική κυβέρνηση και καθίσταται υπηρεσιακή.

Μία ούτως καθιστάμενη υπηρεσιακή κυβέρνηση αποστερείται εφεξής της εξουσίας να ασκήσει στο όλο εύρος του το σύνολο των νομίμων αρμοδιοτήτων μίας πολιτικής κυβερνήσεως, αφού,  σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, που κατοχυρώνει ως θεμελιώδη οργανωτική βάση του πολιτεύματος το κοινοβουλευτικό σύστημα, δεν διαθέτει πλέον, λόγω εκλείψεως της υπό διάλυση Βουλής, το, αξιούμενο, συνταγματικώς, προς λήψη πολιτικού χαρακτήρος αποφάσεων, αναγκαίο κοινοβουλευτικό έρεισμα. Εκείνο και μόνον που είναι συνταγματικώς επιτρεπτό σ΄ αυτήν, δηλ. την κυβέρνηση, ως αντικείμενο ασκουμένων αρμοδιοτήτων, είναι, αποκλειστικά, η διαχείριση τρεχουσών υποθέσεων και η αντιμετώπιση αιφνιδίως παρουσιαζομένων εξαιρετικών καταστάσεων. Απεναντίας, η κατ΄ ενάσκηση υφισταμένων αρμοδιοτήτων μιας πολιτικής κυβερνήσεως, λήψη πολιτικού χαρακτήρος αποφάσεων, εκφεύγει, κατά το Σύνταγμα, της εξουσίας μιας υπηρεσιακής κυβερνήσεως.

Όσο πάνε και πυκνώνουν τα σύννεφα στην ευρύτερη γειτονιά μας. Ήδη, μετά τη νέα κλιμάκωση της πίεσης των ΗΠΑ μέσω της επιβολής οικονομικών περιορισμών στην Τεχεράνη, ήταν θέμα χρόνου το Ιράν να εκδηλώσει την αντίδρασή του. Το έκανε δηλώνοντας τη μερική αποχώρησή του από τη συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Η αμερικανική απάντηση ήταν η αποστολή αεροπλανοφόρου στον Περσικό Κόλπο. Η αιτιολογία ήταν ότι υπάρχουν «πολλαπλές αξιόπιστες απειλές» εναντίον αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ και άλλες περιοχές, είτε από τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις είτε από συμμάχους της Τεχεράνης στην περιοχή. Ταυτοχρόνως οι Αμερικανοί αποφάσισαν να αυξήσουν στο 25% τους δασμούς στα προϊόντα που εισάγονται από την Κίνα στο πλαίσιο του οικονομικού «πολέμου» της Προεδρίας Τραμπ με το Πεκίνο. Η απόφαση αυτή αναμένεται να επηρεάσει κινεζικές εισαγωγές στις ΗΠΑ 200 δισ. δολαρίων. Στην Τουρκία, όπως οι περισσότεροι ανέμεναν, η αρμόδια αρχή διέταξε την επανάληψη των δημοτικών εκλογών στην Κωνσταντινούπολη. Η απάντηση της αντιπολίτευσης, η οποία έχει ταχθεί σύσσωμη κατά του Ερντογάν, ζητάει από την πλευρά της επανάληψη όλων των τελευταίων (δηλαδή βουλευτικών και προεδρικών) εκλογών. Απέναντι στον Ερντογάν στέκονται και οι παλαιοί του σύμμαχοι Αμπντουλάχ Γκιουλ και Αχμέτ Νταβούτογλου. Κι όλα αυτά εν μέσω της κατακόρυφης αύξησης που καταγράφει η τουρκική επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο εις βάρος των συμφερόντων και της κυριαρχίας της Κύπρου και της Ελλάδας. Λίγο παραδίπλα, το Ισραήλ βομβάρδισε 320 στόχους στη Γάζα και επιδεικτικά έπληξε τα γραφεία του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων Αναντολού τις ημέρες που η Άγκυρα απέρριπτε με έμφαση τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ για τις τουρκικές κινήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου. Το Ισραήλ ταυτοχρόνως συμβάλλει στη δημιουργία αρνητικού κλίματος για το Ιράν υπενθυμίζοντας ότι δεν θα επιτρέψει σε καμιά περίπτωση την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από τον μεγάλο γεωπολιτικό του αντίπαλο. Αυτό είναι το κλίμα μέσα στο οποίο ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας ανήγγειλε την αποστολή και δεύτερου γεωτρύπανου στην Ανατολική Μεσόγειο εντείνοντας την ανησυχία στην Ελλάδα για το ενδεχόμενο πρόκλησης μιας κρίσης στο Καστελλόριζο, το οποίο έχουν ήδη «σημαδέψει» οι Τούρκοι. Υπάρχει όμως κάτι απ’ όλα αυτά στη δημόσια πολιτική συζήτηση/αντιπαράθεση στην Ελλάδα; Απολύτως τίποτε. Τα πάντα καλύπτονται από κραυγές περί «ηθικών πλεονεκτημάτων» και διαπλοκής – εξαίρεση αποτελούν μόνο τα θετικά φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης. Μήπως όμως υπάρχει κάποια άλλη συζήτηση, έστω κάτω από το τραπέζι; Κάτι σαν υπόγεια συνεννόηση μεταξύ των κομμάτων εξουσίας για το πώς η χώρα θα αντιμετωπίσει την αυξανόμενη ρευστότητα; Δύσκολο σε μια χώρα όπου όλα τα σκιάζει η Novartis και τα πλακώνει ο Πολάκης...

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Και δεύτερο γεωτρύπανο στην ανατολική Μεσόγειο ανήγγειλε ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερο πονοκέφαλο στην Αθήνα (κυβέρνηση και αντιπολίτευση), η οποία ευλόγως ανησυχεί για το ενδεχόμενο η επόμενη τουρκική κίνηση να αφορά το Καστελλόριζο.

Η μη κήρυξη ΑΟΖ εκ μέρους της Ελλάδας, η οποία σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην πολιτική «κατευνασμού» της Τουρκίας και στην έγερση αξιώσεων εκ μέρους της γείτονος χώρας, η προσπάθεια έμπρακτης αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης, το «γκριζάρισμα» ζωνών στο Αιγαίο και η διεύρυνση του στρατιωτικού χάσματος μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας είναι τα στοιχεία που δημιουργούν όλο και μεγαλύτερο περιθώριο για την κλιμάκωση της επιθετικότητας της Άγκυρας.

Η ανησυχία στην Αθήνα, σε επίπεδο κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, είναι απολύτως δικαιολογημένη, καθώς παράλληλα εξελίσσεται μια σοβαρή σύγκρουση μεταξύ της Τουρκίας από τη μια πλευρά και των ΗΠΑ και της Ε.Ε. από την άλλη.

Ένας ακόμη παράγοντας ανησυχίας, όμως, για τον οποίο δεν θα ακούσει κάποιος εύκολα κουβέντα στην καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση, είναι η εσωτερική κατάσταση της δικής μας χώρας, η οποία, πέρα από τη συνεχή ενδυνάμωση της παραδοσιακής και μόνιμης τουρκικής απειλής, βρίσκεται παγιδευμένη σε μια σειρά προβλήματα που δεν της επιτρέπουν να «χαλαρώνει» ούτε λεπτό.

Η χαμένη αθωότητα του... «στρατηγού» Τσουκάτου

Μετά από 11 χρόνια δικαστικών ερευνών, ανακρίσεων και σπατάλη χρόνου, προτείνεται να αθωωθεί το μόνο πολιτικό πρόσωπο που έχει ομολογήσει ότι ήταν ο κομιστής «μαύρου» χρήματος. 

Γράφει ο Κ. Μαρκάζος*

Τελικά η ελληνική Δικαιοσύνη είναι ικανή να μας εκπλήξει δυσάρεστα με τον πλέον απρόβλεπτο τρόπο. Είχα την αφέλεια να πιστεύω ότι ο Θεόδωρος Τσουκάτος θα φορτωνόταν όλες τις αμαρτίες για την παράνομη χρηματοδότηση των κομμάτων.

Όμως η εισαγγελέας Ελένη Σκεπαρνιά (πρέπει να καταγράφονται και τα ονόματα των δικαστικών) πρότεινε την απαλλαγή του (και άλλων 13 κατηγορουμένων) στη δίκη για τα μαύρα ταμεία της Siemens.

Το σκεπτικό είναι ότι τα χρήματα δεν δόθηκαν στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ αλλά σε υπαλλήλους του OTE, οι οποίοι όμως δεν εντοπίστηκαν μετά από πολύχρονες έρευνες. Αν καταλάβαμε δηλαδή καλά, αν ομολογήσει κάποιος μια παράνομη πράξη και πει και μερικά ψέματα, αθωώνεται, αν δεν βρεθεί πού ακριβώς πήγε το προϊόν του εγκλήματος.

Με το ίδιο σκεπτικό μπορεί κάποιος να δολοφονήσει -ας υποθέσουμε στο όνομα του καλού του κόμματος ή της πατρίδας-, να ομολογήσει, αλλά τελικά να αθωωθεί αν εξαφανίσει το πτώμα.

Ο ίδιος ο δικηγόρος του κατηγορουμένου δήλωσε ότι «η πρόταση της κ. Εισαγγελέως περί αθώωσης του Θ. Τσουκάτου, ανεξαρτήτως της εσφαλμένης αιτιολογίας της, είναι μία πρώτη δικαίωση της Δικαιοσύνης και της λογικής». Πραγματικά πρόκειται για θρίαμβο λογικής, καθώς από εσφαλμένες αιτιολογίες καταλήγουμε σε ορθές και δίκαιες αθωώσεις.

Στη Δικαιοσύνη η σύμβαση για τη visa - To ΥΠΕΞ κρύβει έγγραφα σχετικά με τον διαγωνισμό

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Στη Δικαιοσύνη (προς διερεύνηση) θα οδηγηθεί, όπως όλα δείχνουν, η υπόθεση της σύμβασης για την «ανάδειξη παρόχου υπηρεσιών υποστήριξης προξενικών αρχών για τη θεώρηση ταξιδιωτικών εγγράφων» (visa). Με αυτήν την υπόθεση το «Ποντίκι» – όπως θυμούνται οι επιμελείς αναγνώστες του – ασχολήθηκε πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2016, πολύ πριν αυτή η ιστορία εξελιχθεί κατ’ αρχήν σε πεδίο ενδοκυβερνητικής αντιπαράθεσης και στη συνέχεια σε πολιτική κόντρα ανάμεσα σε δύο – πρώην πια – υπουργούς της κυβέρνησης, τους Νίκο Κοτζιά και Πάνο Καμμένο.

Από τότε, τον Δεκέμβριο του 2016, το «Ποντίκι» είχε μεταφέρει πληροφορίες και καταγγελίες που είχε από πηγές του στο ΥΠΕΞ για μεθοδεύσεις στην εξέλιξη του εν λόγω διαγωνισμού με στόχο την προαποφασισμένη κατάληξή του.

Δύο χρόνια αργότερα, από τον Οκτώβριο του 2018, το «Ποντίκι» επανήλθε με τρία δημοσιεύματα περιγράφοντας σε ρεπορτάζ επακριβώς τις μεθοδεύσεις στην εξέλιξη του διαγωνισμού, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο το ΥΠΕΞ υπέγραψε μια σύμβαση της οποίας η υλοποίηση έχει «σκοτεινές» πτυχές, καθώς:

1. Οι όροι για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό για την υλοποίηση ενός απαιτητικού (σε τεχνολογική - οικονομική υποδομή) έργου επέτρεψαν τη συμμετοχή σε μια ανύπαρκτη μέχρι εκείνη τη στιγμή εταιρεία, που ιδρύθηκε 15 μέρες νωρίτερα, με ελάχιστο (αναλογικά με το εύρος του έργου) μετοχικό κεφάλαιο. Η εν λόγω εταιρεία κέρδισε τελικά τον διαγωνισμό.

Δικαιοσύνη: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας

του Γιάννη Παπαδογιάννη 

Είναι πολύ πιθανό πως αν υπήρχε μια στοιχειώδης τάξη, μια στοιχειώδης οργάνωση, ένας στοιχειώδης επαγγελματισμός στην Ελληνική Δικαιοσύνη, η χώρα να μην είχε φτάσει σε αυτά τα χάλια.

Όμως δεν υπάρχει. Η δικαιοσύνη ίσως αποτελεί τον καθρέφτη της χώρας, ή πιο σωστά της αναποτελεσματικότητας της χώρας: χαοτική πολυνομία, συστηματική στρεψοδικία (δηλαδή χρήση τυπικών κανόνων και σοφισμάτων και η αποφυγή της ουσίας του νόμου), ευνοιοκρατία και μια άνευ προηγουμένου ανοργανωσιά των δικαστηρίων.

Η εξαιρετικά μεγάλη αργοπορία στην απονομή δικαιοσύνης αποτελεί ένα ακόμα χρόνιο πρόβλημα που δεν αντιμετωπίζεται και ουσιαστικά ακυρώνει την έννοια της δικαιοσύνης!

Η ελληνική δικαιοσύνη φαίνεται ότι το μόνο που κάνει καλά είναι να καθυστερεί και να δημιουργεί εμπόδια σε οτιδήποτε πάει να γίνει οργανωμένα και με σχέδιο, και ταυτόχρονα να είναι εντελώς ανήμπορη να αντιμετωπίσει την προκλητική παραβατικότητα που κυριαρχεί στη χώρα.

Ωστόσο, ίσως το πιο τρομακτικό από όλα είναι η ανεπάρκεια και η έλλειψη παιδείας των δικαστικών λειτουργών.  Η γιγάντωση του… κινήματος Σώρρα ήταν αποτέλεσμα δικαστικής απόφασης (που αναιρέθηκε μετά από χρόνια) η οποία, λίγο πολύ, αποδέχονταν τα τρισεκατομμύρια του κ. Σώρρα!

Έγκλημα, Κώδικες, έριδες, προκλήσεις

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

«Δώρο στη Χρυσή Αυγή» η διάταξη ως προς τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. «Περιορισμός του αξιόποινου του βιασμού». «Πλημμέλημα η κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών». «Στα μαλακά οι καταχραστές». Και η καθαρίστρια με το πλαστό πιστοποιητικό.

Αυτά έχουν μείνει στον αφρό από τις προτεινόμενες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, έργο που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια, έργο πολλών επιτροπών, έργο ειδικών, που καταργεί τα μισά άρθρα του Ποινικού Κώδικα και προσθέτει 30.

Οι Κώδικες δεν αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο. Η τελευταία φορά ήταν το 1951 και η αυστηρότητα, η σκληρότητα ήταν το χαρακτηριστικό Νο1. Μετά τη δικτατορία, τον πόλεμο, την Κατοχή και τον εμφύλιο.

Από τις πρώτες μέρες του απελευθερωτικού αγώνα το 1821 έγινε έντονα αισθητή η ανάγκη για την ίδρυση ελληνικών ποινικών δικαστηρίων και για τη διατύπωση ελληνικών ποινικών νόμων. Η δεύτερη Εθνοσυνέλευση στο Άστρος συγκρότησε την 1η Απριλίου 1823 μια επιτροπή με εννέα μέλη, που κανένα δεν ήταν νομικός, για τη σύνταξη Ποινικού Κώδικα. Το «Απάνθισμα των εγκληματικών της δευτέρας των Ελλήνων Εθνικής Συνελεύσεως» ήταν ένα μάλλον εμπειρικό νομοθέτημα που προσπαθούσε να ικανοποιήσει ανάγκες της ζωής με έναν τρόπο πολύ άμεσο χωρίς θεωρητικές προκατασκευές, σύμφωνα με τον Γ. Α. Μαγκάκη.

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ...

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Γνωρίζατε ότι, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Ελλάδα είναι 132η από τις 190 χώρες του δείκτη «Doing Business 2019» ως προς την ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης και ότι στη χώρα μας χρειάζονται 1.580 ημέρες, πάνω δηλαδή από τέσσερα χρόνια, για την επίλυση μιας συγκεκριμένου τύπου δικαστικής διαφοράς για μια επιχείρηση; 

Μήπως έχετε πληροφορηθεί ότι η Ελλάδα έχει μία από τις χειρότερες αναλογίες δικαστικών υπαλλήλων ανά δικαστή (1,5:1 το 2016, όταν ο μέσος όρος χωρών του Συμβουλίου της Ευρώπης ήταν 3,9:1); 

Ακόμη κι έτσι, και παρά την οικονομική μπόρα, δικαστές έχουμε (25,8 ανά 100.000 κατοίκους, μ.ό. Συμβουλίου Ευρώπης 21,5), και υπερπλεόνασμα δικηγόρων (390 ανά 100.000 κατοίκους, ενώ στη Γαλλία 98, στην Ελβετία 142, στο Βέλγιο 164 και στην Πορτογαλία 296). 

Σίγουρα έχετε παρατηρήσει ότι το δικαστικό σύστημα δεν χρησιμοποιεί σε σημαντικό βαθμό τεχνολογικές λύσεις και πνίγεται σε χαρτιά και διυλίσεις, αλλά έχετε ακούσει ότι η χώρα έχει έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς δικαστηρίων κατά κεφαλήν στην Ε.Ε. (3 ανά 100.000 κατοίκους, όταν η Ιταλία έχει 1,4 και η Πορτογαλία 2,5, η δε Ολλανδία 0,2); 

Τεκμήρια αθωότητας για… ενόχους!

Η καταδικαστική απόφαση για τον Νίκο Γεωργιάδη, το «τεκμήριο της αθωότητας» και οι αντιδράσεις. Η υπόθεση, η θέση της Νέας Δημοκρατίας, το χάος στη Δικαιοσύνη και η ανάγκη να επικρατήσει η λογική. 

Γράφει ο Κ. Μαρκάζος

Η πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση του Γ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, το οποίο έκρινε ένοχο χωρίς ελαφρυντικά κατά πλειοψηφία τον Νίκο Γεωργιάδη (ΝΓ) για κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών στη Μολδαβία, γέννησε αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις γεμάτες ένταση και πάθος.

Δεν είμαι σε θέση να κρίνω την ποιότητα της συγκεκριμένης δικαστικής διαδικασίας. Για τη συζήτηση της υπόθεσης ισχύουν όμως τα εξής:

1. Όποιος καταδικαστεί από Δικαστήριο είναι ένοχος μέχρι (και εφόσον) κηρυχθεί αθώος από ανώτερο Δικαστήριο. Είτε είναι φίλος ή αντίπαλος, είτε πιστεύουμε ότι είναι θύμα δικαστικής πλάνης (ή ακόμη και αν όντως είναι θύμα), πάλι ένοχος είναι. Η αποδοχή των δικαστικών αποφάσεων είναι το τίμημα της Δημοκρατίας, ακόμη και όταν διαφωνούμε με αυτές.

2. Μια πρωτόδικη απόφαση δεν είναι τελεσίδικη. Όποιος όμως καταδικάζεται πρωτοδίκως είναι καταδικασμένος. Αυτό σημαίνει ότι ούτε ο ίδιος ούτε οι συνήγοροι ή οι μάρτυρες υπεράσπισής του, ούτε κάποιοι φίλοι του από το κόμμα στο οποίο ανήκει μπορούν να επικαλούνται το τεκμήριο αθωότητας.