Carillion: Ο δεύτερος θάνατος της Θάτσερ

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Άρη Χατζηστεφάνου

«Η Carillion καταστρέφει τη φήμη του καπιταλισμού», έγραφε στον πρωτοσέλιδο τίτλο της η σκανδαλοθηρική εφημερίδα Sun του Ρούμπερτ Μέρντοχ, αμέσως μετά την κατάρρευση της κατασκευαστικής εταιρείας Carillion. Η πραγματικότητα, βέβαια, ήταν ότι είχαμε να δούμε με τόση καθαρότητα το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλισμού από την εποχή της κατάρρευσης της Lehman Brothers και παλαιότερα της Enron. Με περισσότερους από 43.000 υπαλλήλους, εντός και εκτός Βρετανίας, που κινδυνεύουν να βρεθούν στην ανεργία και περισσότερα από 450 ενεργά συμβόλαια για την κατασκευή νοσοκομείων, σχολείων, σιδηροδρομικών δικτύων και άλλων έργων υποδομής που μένουν ημιτελή, η κατάρρευση της Carillion σηματοδοτεί την ολοκληρωτική αποτυχία των θατσερικών ιδιωτικοποιήσεων. Παράλληλα, όμως, δείχνει και τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τους εργαζόμενους και το δημόσιο συμφέρον από τις συμπράξεις ιδιωτικού και δημοσίου τομέα (ΣΔΙΤ), που εφάρμοζαν σαν πανάκεια όλες οι κυβερνήσεις Εργατικών και Συντηρητικών.

Το βρετανικό κράτος καλείται τώρα να πληρώσει για δεύτερη φορά τον λογαριασμό για να σώσει χιλιάδες θέσεις εργασίας και συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων, εάν δεν θέλει να δει την ολοκληρωτική κατάρρευση βασικών λειτουργειών του δημοσίου – από τα σχολικά γεύματα μέχρι τη λειτουργεία μεγάλων νοσοκομειακών μονάδων. 

Θάτσερ: η ιδρύτρια της Ε.Ε.

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Περικλή Κοροβέση

Το 1987, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ήδη οκτώ χρόνια στην εξουσία, σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό «Woman’s own», εξηγούσε τη φιλοσοφία της όπως την είχε πραγματώσει στο κυβερνητικό της έργο.

«Τι είναι η κοινωνία; Δεν υπάρχει. Υπάρχουν άντρες, γυναίκες και οικογένειες. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτούς. Αυτό είναι έργο δικό τους». Και λιγάκι πιο κάτω εξηγούσε γιατί διέλυσε το κράτος πρόνοιας.

«Ερχεται ο άλλος και σου λέει: “Και σε τι μου χρησιμεύει να εργαστώ; Τα ίδια παίρνω από το ταμείο ανεργίας”. Δηλαδή η κοινωνία αποτελείται από μεμονωμένα άτομα. Επιβιώνουν αυτοί που το αξίζουν και οι άλλοι είναι άξιοι της τύχης τους». Η γυναίκα που εφάρμοσε πρώτη στην Ευρώπη το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού (μετά τον δικτάτορα Πινοσέτ και τον Ρίγκαν) είναι αξιοθαύμαστη για τον κυνισμό της.

Το λέει ορθά-κοφτά. Τα καλύτερα άτομα, δηλαδή η οικονομική και τραπεζιτική ελίτ, έχουν όλα τα δικαιώματα και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Αν δεν μπορέσατε τώρα, εσείς οι υπόλοιποι, να γίνετε βιομήχανοι και χρηματιστές, είναι απόδειξη της ανικανότητάς σας.

Με μια πιο προσεκτική ανάγνωση αυτής της σκέψης, που εδώ που τα λέμε είναι διάχυτη και σε εμάς με τον λαϊκό αφορισμό «Οποιος θέλει δουλειά βρίσκει», είναι η προσαρμογή της θεωρίας των ανώτερων και κατώτερων φυλών στο δόγμα του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.

Οταν η Θάτσερ πίεζε τον Οζάλ για επανέναρξη των συνομιλιών

Οπως κάθε χρόνο με την εκπνοή του έτους, η βρετανική κυβέρνηση προχώρησε στον αποχαρακτηρισμό αριθμού εγγράφων που αφορούν τις εσωτερικές εξελίξεις, αλλά και την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Αυτή τη φορά τα έγγραφα προέρχονται από το πρωθυπουργικό γραφείο (10 Ντάουνινγκ Στριτ) και από το αρχείο των συνεδριάσεων του υπουργικού συμβουλίου. Καλύπτουν την περίοδο 1989-1990 και αφορούν την  τρίτη  κυβέρνηση  Θάτσερ  (1987-1989).

Εκτός από τη συνάντηση της Μάργκαρετ Θάτσερ με τον πρόεδρο της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ, στην οποία οι δύο ηγέτες συζήτησαν και το Κυπριακό (PREM 19/3199), οι υπόλοιποι φάκελοι δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον. Η συνάντηση εκείνη έγινε με αφορμή την επίσκεψη της Βρετανίδας πρωθυπουργού στην Τουρκία για να συμμετάσχει στην 75η επέτειο της Μάχης της Καλλίπολης.

Συνομιλίες Θάτσερ - Οζάλ (25 Απριλίου, 1990), Κυπριακό: «Η διχοτόμηση ποτέ δεν έχει επιλύσει κανένα πρόβλημα και θα είναι μεγάλο σφάλμα αυτός να είναι ο αντικειμενικός μας στόχος», τόνισε η Μάργκαρετ Θάτσερ στον Τουργκούτ Οζάλ. Οπως επεσήμανε η Βρετανίδα πρωθυπουργός στον Τούρκο πρόεδρο, εάν ο στόχος παρέμενε μια ενιαία Κύπρος, τότε θα έπρεπε να καταβληθούν προσπάθειες για να επαναληφθούν οι συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων. «Ο πρόεδρος Βασιλείου προσφέρει μια πολύ καλύτερη προοπτική για έναν διακανονισμό από οποιονδήποτε άλλο πρόεδρο της Κύπρου», σημείωσε η Θάτσερ στον Οζάλ. Η πρωθυπουργός της Βρετανίας, στη συνάντηση εκείνη, δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι ο γ.γ. των Η.Ε. της είχε ζητήσει να εγείρει το πρόβλημα της Κύπρου με τον πρόεδρο της Τουρκίας. Η Θάτσερ εξέφρασε την απογοήτευσή της για την αποτυχία του τελευταίου γύρου συνομιλιών στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με τη Θάτσερ, υπεύθυνος αυτή τη φορά για την κατάρρευση του διαλόγου με τον πρόεδρο Γιώργο Βασιλείου ήταν ο ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας Ραούφ Ντενκτάς. Στη συνάντησή της με τον Οζάλ, η Βρετανίδα πρωθυπουργός ήθελε να μάθει εάν ο Τούρκος πρόεδρος ακόμη συμφωνούσε μαζί της ότι στο Κυπριακό βασικός στόχος ήταν η επίλυση του προβλήματος στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Το αιώνιο παραμύθι της Θάτσερ, τα αστεία μέτρα και η βία που έγινε Κυπριακό

Outside the Wall

"Η Θάτσερ νίκησε τους χούλιγκανς, τους εξαφάνισε με συνοπτικές διαδικασίες. Απέκλεισε τις αγγλικές ομάδες απ’την Ευρώπη, έφτιαξε τις συνθήκες του πρωταθλήματος, απέβαλε τη βία στα γήπεδα, άλλαξε το ποδόσφαιρο και το έκανε αυτό που βλέπουμε σήμερα".

Με πάνω-κάτω αυτά τα λόγια γίνεται για δεκαετίες η αφήγηση των κατορθωμάτων της Θάτσερ ενάντια στη βία στα αγγλικά γήπεδα τη δεκαετία του 80. Αφήγηση που επανέρχεται στην εγχώρια καθημερινότητα κάθε φορά που γίνονται επεισόδια, κάθε φορά που επιβάλλονται ποινές, κτλ.

Ένας μύθος χωρίς βάση

Εννιά στα δέκα κείμενα που γράφονται για τη βία έχει μέσα το όνομα της Θάτσερ και κατορθώματά της. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Η αναφορά στα κατορθώματα της Θάτσερ όσον αφορά τη βία έχει την ίδια ακρίβεια με την αναφορά στους άθλους του Ηρακλή. Πρόκειται για μύθο.

Για τον Ηρακλή δεν μπορούμε να ξέρουμε αν πραγματικά υπήρξε και τι ακριβώς έκανε. Όμως, η Θάτσερ υπήρξε και ξέρουμε τι έκανε: τίποτα απολύτως απ’την αφήγηση που τη συνοδεύει.

Πάνε δυόμιση χρόνια από τότε που σε σχετικό κείμενο εξηγήσαμε αναλυτικά γιατί είναι απλώς ένας μύθος όλα όσα αποδίδονται στη Θάτσερ. Θα το κάνουμε ξανά, όχι μόνο γιατί καλό είναι να πάψουμε να πιστεύουμε σε παραμύθια, αλλά γιατί θα μας βοηθήσει να δούμε, με ρεαλιστικές και όχι ψεύτικες βάσεις, το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση του δικού μας προβλήματος.

Το αιώνιο παραμύθι της Θάτσερ, τα αστεία μέτρα και η βία που έγινε Κυπριακό

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Θέμη Καίσαρη

Η Θάτσερ νίκησε τους χούλιγκανς, τους εξαφάνισε με συνοπτικές διαδικασίες. Απέκλεισε τις αγγλικές ομάδες απ’την Ευρώπη, έφτιαξε τις συνθήκες του πρωταθλήματος, απέβαλε τη βία στα γήπεδα, άλλαξε το ποδόσφαιρο και το έκανε αυτό που βλέπουμε σήμερα».

Με πάνω-κάτω αυτά τα λόγια γίνεται για δεκαετίες η αφήγηση των κατορθωμάτων της Θάτσερ ενάντια στη βία στα αγγλικά γήπεδα τη δεκαετία του 80. Αφήγηση που επανέρχεται στην εγχώρια καθημερινότητα κάθε φορά που γίνονται επεισόδια, κάθε φορά που επιβάλλονται ποινές, κτλ.

Ένας μύθος χωρίς βάση

Εννιά στα δέκα κείμενα που γράφονται για τη βία έχει μέσα το όνομα της Θάτσερ και κατορθώματά της. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Η αναφορά στα κατορθώματα της Θάτσερ όσον αφορά τη βία έχει την ίδια ακρίβεια με την αναφορά στους άθλους του Ηρακλή. Πρόκειται για μύθο.

Για τον Ηρακλή δεν μπορούμε να ξέρουμε αν πραγματικά υπήρξε και τι ακριβώς έκανε. Όμως, η Θάτσερ υπήρξε και ξέρουμε τι έκανε: τίποτα απολύτως απ’την αφήγηση που τη συνοδεύει.

Πάνε δυόμιση χρόνια από τότε που σε σχετικό κείμενο εξηγήσαμε αναλυτικά γιατί είναι απλώς ένας μύθος όλα όσα αποδίδονται στη Θάτσερ. Θα το κάνουμε ξανά, όχι μόνο γιατί καλό είναι να πάψουμε να πιστεύουμε σε παραμύθια, αλλά γιατί θα μας βοηθήσει να δούμε, με ρεαλιστικές και όχι ψεύτικες βάσεις, το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση του δικού μας προβλήματος.

Η Θάτσερ και η συντριβή του απεργιακού κινήματος των Ανθρακωρύχων (1984-1985)

Νέα Πολιτική

του Τάσου Πανουτσόπουλου*

Η κυβερνητική θητεία της Thatcher ξεκίνησε με τρεις απεργιακές κινητοποιήσεις. Η πρώτη ξέσπασε στον κρατικό τομέα της βιομηχανίας χάλυβα, τον Ιανουάριο του 1980 και οδήγησε στην ήττα της Iron and Steel Trades Federation. Μία ακόμα απεργία των δημοσίων υπαλλήλων σημειώθηκε μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουλίου του 1981. Το 1982, ηττήθηκαν τα συνδικάτα των σιδηροδρομικών και της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας (NHS) που επίσης απεργούσαν.

Το 1972 η Εθνική Ένωση Ανθρακωρύχων (NUM) είχε πραγματοποιήσει απεργία επτά εβδομάδων και το 1974 πραγματοποίησε μία ακόμα, τεσσάρων. Ο πρωθυπουργός Edward Heath απέτυχε να τους αντιμετωπίσει. Από το 1975 το Συντηρητικό Κόμμα υποστήριξε τον «εκδημοκρατισμό» των συνδικάτων και των δικαιωμάτων των μελών έναντι της ηγεσίας και των καταστατικών. Το 1977 ο Nicholas Ridley συνέταξε Έκθεση (Ridley Report), σχετικά με τη λειτουργία των εθνικοποιημένων βιομηχανιών και τις αποεθνικοποιήσεις.

Μεταξύ 1980 και 1984, προωθήθηκε σταδιακά η αναμόρφωση των απεργιακών δικαιωμάτων. Οι τρεις σχετικοί νόμοι ήταν ο Employment Act (1980), που περιόριζε τη νόμιμη περιφρούρηση των απεργιών, τις δευτερογενείς δράσεις, και τις συμφωνίες «closed shop» για τις οποίες απαιτούνταν το 80% των εργαζομένων μέσω μυστικής ψηφοφορίας. Με άλλο νόμο του 1982, τα συνδικάτα υποχρεώνονταν σε καταβολή αποζημιώσεων, σε περίπτωση παράνομων ενεργειών, παρεχόταν δε στους εργοδότες η δυνατότητα απόλυσης απεργών. Τέλος, ο Trade Union Act (1984) διεύρυνε τις κατηγορίες εκείνων που δικαιούνταν να μηνύσουν τα συνδικάτα για ζημιές, θέσπιζε τη διεξαγωγή ψηφοφορίας πριν την ανάληψη συνδικαλιστικής δράσης και επέβαλλε την ανάδειξη των μελών των εκτελεστικών οργάνων των συνδικάτων μέσω μυστικής ψηφοφορίας τουλάχιστον κάθε πέντε χρόνια.

Η κληρονομιά της Θάτσερ*

Το Ποντίκι

Συνήθως, όταν πεθαίνει κάποιος, αφήνει πίσω του «αναμνήσεις» της ύπαρξής του. Ο κόσμος συζητάει όσα «θυμάται» από τη ζωή του, τα λόγια του, τα έργα του. Στην περίπτωση της Θάτσερ όμως υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Η ζωή, τα λόγια και τα έργα της μοιάζουν σήμερα με ταινία επιστημονικής φαντασίας, με μια προφητεία για το μέλλον... Μια ταινία που μετατράπηκε τελικά στο δικό μας ζοφερό παρόν.

Η Ε.Ε., την οποία τόσο μίσησε και απαξίωσε η Σιδηρά Κυρία, την έχει κάνει σήμερα «θεό» (με χοντροκομμένο γερμανικό περιτύλιγμα και χωρίς ίχνος «βρετανικού» χιούμορ, είναι αλήθεια) και οι πολίτες από άκρη σε άκρη της Γηραιάς Ηπείρου καλούμαστε να πληρώσουμε με το στανιό έναν αιματηρό φόρο «κληρονομίας» που ωχριά μπροστά στον «κεφαλικό φόρο» που οδήγησε τελικά τη Θάτσερ στην έξοδο από την πρωθυπουργία.

Κανένα δάκρυ για τη Θάτσερ [Μια τριλογία άρθρων "για την κληρονομιά του σκότους" που άφησε η Μέγαιρα]

Outside the Wall

Το blog επέλεξε να αναδημοσιεύσει τρεις πηγές που σκιαγραφούν εν μέρη το προφίλ της Μέγαιρας - Θάτσερ... Ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τα θύματα των πολιτικών επιλογών της.

Ακολουθούν οι αναδημοσιεύσεις:
1. Θάτσερ-Ρίγκαν-Φρίντμαν: Η μαύρη παράδοση της τρόικας -Το «αόρατο χέρι» της αγοράς και η «σιδηρά κυρία»
2. Ο μύθος της Θάτσερ για το ποδόσφαιρο
3. Catastroika: H Naomi Klain και Slavoj Zizek για τη Thatcher

και ένας μεγαλοπρεπής επικήδειος....

1. Θάτσερ-Ρίγκαν-Φρίντμαν: Η μαύρη παράδοση της τρόικας

Το «αόρατο χέρι» της αγοράς και η «σιδηρά κυρία»

Το κακό που προκαλούν ορισμένοι οι άνθρωποι, συνεχίζει να ζει και μετά τον θάνατό τους. Η κληρονομιά της Θάτσερ αφήνει αυτή την πικρή γεύση. Πιστή στην ιδέα του οικονομικού φιλελευθερισμού, του κοινωνικού συντηρητισμού και του μεγαλείου της Βρετανίας, συνέτριψε τα συνδικάτα και ιδιωτικοποίησε μεγάλο μέρος της βρετανικής βιομηχανίας και οικονομίας. Η μαύρη κληρονομιά της «τρόικας» Θάτσερ-Ρίγκαν-Φρίντμαν, βαραίνει στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων έως σήμερα.