Εξοπλιστικά

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Ο μηχανισμός προμήθειας των αμυντικών εξοπλισμών στις διάφορες τριτοκοσμικές «μπανανίες» είναι μία δαιδαλώδης και αδιαφανής διαδικασία, στην οποία εμπλέκονται πολλοί φορείς. Η ουσία είναι οι τερατώδεις «προμήθειες», τις οποίες καταβάλλουν οι πολυεθνικές που πουλάνε οπλικά συστήματα, προκειμένου να διασφαλίσουν την προτίμηση του αγοραστή.

Είναι φυσικά αστείο να θεωρείται ένοχος «λαδώματος» ο υπουργός Στρατιωτικών μιας τριτοκοσμικής χώρας (μιλάμε πάντοτε θεωρητικά), και να εμφανίζεται ως άσχετος ο πρωθυπουργός που τον διόρισε και τον διατήρησε στην θέση του. Ιδίως σε πολιτεύματα πρωθυπουργοκεντρικού χαρακτήρα, όπου την συνολική ευθύνη έχει ο πρωθυπουργός.

Στην πραγματικότητα οι «προμήθειες», δηλαδή οι μίζες, διοχετεύονται στο κόμμα εξουσίας, και όχι μόνον στον αρμόδιο υπουργό. Τα ποσά είναι τόσο μεγάλα, ώστε αρκούν για να χρηματοδοτήσουν τις λειτουργικές, επικοινωνιακές, πελατειακές και προεκλογικές ανάγκες του κυβερνώντος κόμματος, και αυτός είναι ο πραγματικός προορισμός τους. Κάποια (όχι ευκαταφρόνητα) ψιχία εισπράττουν διάφοροι εμπλεκόμενοι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος κατευθύνεται στα «μαύρα» κομματικά ταμεία.

Έτσι διαμορφώνεται και εμπεδώνεται η πολιτική κυριαρχία στις πολιτικά υπανάπτυκτες χώρες, με αποτέλεσμα να αίρεται ο πολιτικός ανταγωνισμός, η ισοπολιτεία, η ισηγορία, η ισότιμη επικοινωνιακή παρουσία των κομμάτων και τελικά η ουσία της δημοκρατίας. Διότι όσα κόμματα δεν έχουν πρόσβαση στον πακτωλό «μαύρου χρήματος» που εξασφαλίζουν τα εξοπλιστικά προγράμματα, είναι καταδικασμένα να μείνουν στο περιθώριο της πολιτικής σκηνής.

Όπως κανείς αντιλαμβάνεται εύκολα, η διαδικασία αυτή ενέχει τεράστιους εθνικούς κινδύνους. Διότι η παραγγελία οπλικών συστημάτων με κριτήριο όχι την συμβατότητά τους με τις γεωστρατηγικές ιδιομορφίες  και τις αμυντικές ανάγκες της χώρας αλλά την υψηλότερη «προμήθεια», οδηγεί σε ελλειπή θωράκιση της χώρας. Κάτι που δεν γίνεται ορατό παρά μόνον σε περίπτωση συρράξεως ή θερμού επεισοδίου, όταν θα είναι πια πολύ αργά.

Αλλά και κάτι άλλο: όταν μία κυβέρνηση γνωρίζει ότι δεν διαθέτει κατάλληλο αμυντικό εξοπλισμό, θα αισθάνεται διαπραγματευτικά αδύναμη και θα προβαίνει σε συνεχείς υποχωρήσεις, προκειμένου να αποφύγει τυχόν σύγκρουση με ολέθριες συνέπειες και την αναπόφευκτη αναζήτηση ευθυνών που θα ακολουθήσει.

Αυτά συμβαίνουν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου και αναφέρονται εδώ ως θεωρητική άσκηση πολιτικής επιστήμης, για την περαιτέρω επιστημονική κατάρτιση των αναγνωστών μας.

*Διευθυντής της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)