Πρωταθλήτρια η Ελλάδα σε ανεργία, μέγεθος δημόσιου χρέους και μείωση ΑΕΠ

kontranews

του Γιώργου Βάμβουκα

Η παρατεταμένη κρίση που μετά το 2008 πλήττει την εθνική μας οικονομία, ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως και αρκετοί δήθεν ειδικοί σε θέματα οικονομικής πολιτικής, είτε από άγνοια, είτε σκόπιμα, παραπληροφορούν την κοινή γνώμη. Ημιμαθείς οικονομολόγοι και κομπογιαννίτες πολιτικοί βγαίνουν σε τηλεοράσεις, σε ράδια, στο διαδίκτυο, κ.λπ., παραθέτοντας αναλύσεις και εξάγοντας συμπεράσματα για το μέλλον της ελληνικής και της διεθνούς οικονομίας, που δεν έχουν ουδεμία τεχνοκρατική θεμελίωση και κατ’ αυτό τον τρόπο παραπλανούν τους πολίτες. Μια εσφαλμένη άποψη που συχνά ακούγεται από χείλη οικονομολόγων, πολιτικών, δημοσιογράφων, κ.λπ., είναι ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση από τις οικονομίες της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.

Όσοι επικαλούνται τέτοιες λανθασμένες απόψεις, είτε δεν έχουν μελετήσει τους κύριους μακροοικονομικούς δείκτες των χωρών αυτών, είτε συνειδητά παρερμηνεύουν τα στοιχεία για επικοινωνιακούς λόγους που μόνο αυτοί γνωρίζουν.

Παρατηρήσεις: Χθες (4.3.2015) τα ονομαστικά επιτόκια των 10ετών ομολόγων της Ιρλανδίας ήταν 0,9%, της Ισπανίας 1,4%, της Πορτογαλίας 1,9% και της Ελλάδας 9,7%. Οι εξαγωγές αφορούν προϊόντα και υπηρεσίες. Το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) είναι σε τρέχουσες τιμές και το ποσοστό ανεργίας προκύπτει από το λόγο αριθμός ανέργων ατόμων προς συνολικό εργατικό δυναμικό. 

Τα στατιστικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στον πίνακα του κειμένου προέρχονται από την Eurostat (Statistical Annex of European Economy, Autumn 2014) και απεικονίζουν ορισμένους από τους βασικότερους μακροοικονομικούς δείκτες των συγκεκριμένων χωρών. Από τα στατιστικά στοιχεία του πίνακα, προκύπτει ότι η μακροοικονομική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, είναι κατά πολύ δυσμενέστερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη οικονομική κατάσταση της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας. Τα κυριότερα συμπεράσματα που εξάγονται από τα στοιχεία του πίνακα είναι τα ακόλουθα: 

1) Η πρώτη και ουσιαστικότερη διαπίστωση είναι ότι η Ελλάδα έχει εμφανώς τον υψηλότερο λόγο δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ. Με κριτήριο τα στοιχεία του 2014, το χρέος της γενικής κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα ήταν 176,4%, όταν στην Πορτογαλία είναι 127,7%, στην Ιρλανδία 110,5% και στην Ισπανία 98,1%. Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ελλάδα είχε και συνεχίζει να έχει, τον υψηλότερο λόγο δημόσιο χρέος/ΑΕΠ από την οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωζώνης (20 χώρες) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (28 χώρες). 

2) Κατά την περίοδο 2008-2014, το ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές (ή ονομαστικό ΑΕΠ) της Ελλάδας από 242,1 συρρικνώθηκε σε 179,1 δις ευρώ (€), που μεταφράζεται σε ποσοστό μείωσης -26%. Απεναντίας, το ονομαστικό ΑΕΠ στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο, υποδηλώνοντας ότι η Ελλάδα συνιστά την μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που σφυροκοπείται ανελέητα από τη οικονομική κρίση. 

3) Ως οικτρή συνέπεια της παρατεταμένης κρίσης που διέρχεται η ελληνική οικονομία, είναι η δραματική άνοδος του ποσοστού ανεργίας από 7,6% το 2008 σε 26,9% το 2014. Αξιοπρόσεκτο είναι ότι το 2014, τα ποσοστά ανεργίας στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία ήταν 11,1% και 14,5%, δηλαδή εμφανώς πολύ χαμηλότερα απ’ ότι στη χώρα μας. 

Τα στατιστικά στοιχεία του πίνακα εκπέμπουν το απαισιόδοξο μήνυμα, ότι, η Ελλάδα χαρακτηρίζεται σήμερα πρωταθλήτρια σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, σε μέγεθος δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ, σε ποσοστό ανεργίας και στη συρρίκνωση του ΑΕΠ. Όσοι συγκρίνουν την μακροοικονομική κατάσταση της Ελλάδας, με την αντίστοιχη μακροοικονομική θέση της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, υποστηρίζοντας πως οι χώρες αυτές βρίσκονται στην ίδια μοίρα, διαπράττουν σοβαρό λάθος και παραπλανούν την ελληνική κοινωνία. 

Αδιάψευστη είναι η μαρτυρία των ονομαστικών επιτοκίων των 10ετών ομολόγων, τα οποία χθες (4.3.2014) ήταν 9,7% για την Ελλάδα και μόλις 0,9% για την Ιρλανδία, 1,4% για την Ισπανία και 1,9% για την Πορτογαλία. Αν τα spreads των 10ετών ελληνικών ομολόγων ήταν σήμερα έστω και 450 μονάδες βάσης, η Ελλάδα θα είχε την δυνατότητα να αντλήσει από τις διεθνείς χρηματαγορές, όσα δις ευρώ θα χρειαζόταν για την χρηματοδότηση των τρεχουσών δημοσιονομικών της δαπανών και όχι να εκλιπαρεί τους “θεσμούς” για την παράταση της υφιστάμενης δανειακής σύμβασης.