Ο τίτλος τιμής των αντί-ΣΥΡΙΖΑ

analyst

Η αφήγηση ενός δράματος, μίας πραγματικής τραγωδίας στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν ξεκινάει από τον επίλογο, αλλά από τον πρόλογο. Όχι από το «τραγικό επίμετρο», όπως είναι η σημερινή κυβέρνηση, αλλά από «ξεκάθαρο πρελούδιο», στο οποίο κανένα κόμμα δεν έδωσε σημασία.

.

«Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το «αντί» εθεωρείτο πως φέρει αρνητικό φορτίο. Δεν προτείνει, αλλά απορρίπτει. Δεν οικοδομεί, αλλά αποδομεί. Στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία, στην εποχή των παγετώνων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η θεώρηση έχει ανατραπεί. Εδώ και τρία χρόνια ζούμε οριακές καταστάσεις. Εδώ και τρία χρόνια η πατρίδα μας γνωρίζει, πέραν όλων των άλλων, μιαν ηθική κατάπτωση με την απόπειρα της βίαιης ανατροπής των παραδεδεγμένων αξιών της κοινωνίας μας. Γνωρίζει μια πρωτοφανή πολιτική πόλωση που μοιραία συσπείρωσε δυνάμεις από διαφορετικούς ιδεολογικοπολιτικούς χώρους.

Σήμερα, όπως και το 1974, κανένας δεν ρωτά τι θα γίνει μετά. Όλοι αγωνιούν για το πότε θα παραδώσει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία. Για το τι θα επακολουθήσει θα αποφασίσει ο Ελληνικός λαός. Έτσι, είναι λογικό να γίνεται πόλος συσπείρωσης το κόμμα που, κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο, διεκδικεί την εξουσία από τον ΣΥΡΙΖΑ. Θέλω να πιστεύω πως αυτό θα συνέβαινε αν στην θέση της ΝΔ ήταν οποιοδήποτε άλλο κόμμα του δημοκρατικού τόξου. Γιατί αυτό το μένος κατά του ΣΥΡΙΖΑ; γιατί το σύνθημα «φύγετε» κυριαρχεί στην πολιτική ζωή του τόπου; Πολλά τα ερωτήματα, που συνοψίζονται σε μια απάντηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα κανονικό κόμμα, οι Συριζαίοι δεν είναι κανονικοί άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – ούτε περίπτερο δεν μπορούν να διαχειρισθούν. Σε ένα μήνα θα το έχουν χρεοκοπήσει, όπως χρεοκόπησαν, με την υπερφορολόγηση, εκατομμύρια Έλληνες. Συγχρόνως, όπως φάνηκε και στην μεγάλη πυρκαγιά, μισούν τον λαό γιατί αυτός τους απορρίπτει. Είναι κάτι που τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, διαπαιδαγωγημένα με το δόγμα πως η Αριστερά είναι ο μόνος υπηρέτης του λαού, δεν μπορούν να το αποδεχθούν. Δεν μπορούν να αποδεχθούν το γεγονός πως όπου εμφανίζονται, αποδοκιμάζονται” (Σ.Μ.).

.

του Ιάκωβου Ιωάννου

Επικαιρότητα

Το παραπάνω είναι μέρος ενός άρθρου που κοινοποίησε ο αντιπρόεδρος της ΝΔ λέγοντας πως είναι εξαιρετικό. Τον εξυπηρετεί; Ασφαλώς, ακόμη και ένας εντελώς ανόητος το καταλαβαίνει, αφού προωθεί άμεσα – ούτε καν έμμεσα – τη ΝΔ. Επιρρίπτει άλλωστε όλες τις ευθύνες του σημερινού, άθλιου καταντήματος της Ελλάδας αποκλειστικά και μόνο στην παρούσα κυβέρνηση που φιλοδοξεί να κληρονομήσει η ΝΔ. Με έναν τρόπο που μοιάζει να απευθύνεται σε ηλιθίους, οι οποίοι έχουν ξεχάσει την υπογραφή του καταστροφικού PSI από την τεχνοκρατική κυβέρνηση που στηριζόταν από τη ΝΔ, το δεύτερο μνημόνιο, το Mea Culpa του κ. Σαμαρά στη Merkel και τόσα άλλα.

"Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος"

Του Γιώργου Ι. Κωστούλα
Στα  μισά της δεκαετίας του ΄70, αμερικανική τράπεζα στην οποία εργαζόμουν εμφανίσθηκε σε διαφημιστική καταχώρηση με την περίφημη φράση του τίτλου. Το σκεπτικό των διαφημιστών ήταν ότι θα κολακεύαμε το καταθετικό, κυρίως, κοινό. 

Μία τράπεζα, ένας ναός του χρήματος, έβαζε πάνω απ΄ αυτό τον άνθρωπο και συνειρμικά παρέπεμπε  στο σεβασμό που του οφειλόταν. Αυτά, βέβαια, σύμφωνα με τη διάχυτη επικρατούσα άποψη, γύρω από  το νόημα της φράσης του Πρωταγόρα. Ότι, δηλαδή, ανυπέρβλητο μέτρο, πάνω από το κάθε τι είναι ο άνθρωπος. Είναι όμως έτσι; Αυτό είναι το νόημα τής φράσης; Η απάντηση είναι: Όχι ακριβώς. Τουλάχιστον, σύμφωνα με την ερμηνεία που βρήκα στο  βιβλίο τού Γερμανού ελληνιστή Wilhem Nestle, "Από το μύθο στο λόγο", Εκδόσεις Γνώση, όπου φωτίζεται πλήρως ο λόγος του ιδιοφυούς σοφιστή.  

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Πρώτα απ΄ όλα, το σπουδαίο και ευρέως διαδεδομένο αυτό μνημείο του αποφθεγματικού λόγου κυκλοφορεί συνήθως κολοβό: "Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος". Η πλήρης φράση είναι: "Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε μη όντων ως ουκ έστιν".

Σήμα κατατεθέν η ασημαντότητα

του Γιώργου Τζεδάκη  – 

Όταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης έγραφε το 1995 για την “άνοδο της ασημαντότητας”, κανείς, ίσως, απ’ όσους τον διάβασαν (πιθανόν ούτε και ο ίδιος ο στοχαστής) δεν μπορούσε να φανταστεί ότι 20 χρόνια μετά, η ασημαντότητα θα γινόταν το σήμα κατατεθέν της ελληνικής κοινωνίας και της ίδιας της χώρας. Στη σημερινή Ελλάδα, οι ασημαντότητες βρίσκονται στις κορυφές του ιδιωτικού και δημόσιου βίου, αφού κάποιες άλλες ασημαντότητες φρόντισαν γι’ αυτό.

Η αμάθεια, ή ακόμα χειρότερα η ημιμάθεια, η έλλειψη αξιών, αρχών και αξιοπρέπειας είναι τα “όπλα” ενός αφανούς κινήματος που έχει αναγάγει την ασημαντότητα σε διαβατήριο προσωπικής, κοινωνικής και φυσικά πολιτικής ανέλιξης. Και αν το αμερικανικό όνειρο είναι αυτό που δίνει τη δύναμη στον κάθε πολίτη να διεκδικήσει την επιτυχία στη ζωή του, ο ελληνικός εφιάλτης είναι αυτός που επιτρέπει στους ασήμαντους να ανέβουν τα σκαλοπάτια της επιτυχίας, πατώντας, όμως, επί αξιόλογων συμπολιτών τους.

Να κρατηθούμε από την ψυχή μας…

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Στους δύσκολους καιρούς τείνουμε να αναζητούμε βοήθεια απ’ έξω. Όμως αυτό είναι λάθος. Είναι προς τα μέσα που πρέπει να ψάξουμε. Στους δύσκολους καιρούς «πρέπει να κρατηθούμε από την ψυχή μας!»

του Λαοκράτη Βάσση

Από τότε που ξεκίνησαν οι υπογραφές των μνημονίων η κατάσταση της χώρας συνεχώς όλο και να χειροτερεύει. Η ηγέτιδα τάξη, για πάρα πολλούς λόγους δεν έχει αντιληφθεί τα βαθύτερα αίτια της κρίσης που περνάει ο τόπος. Και, βεβαίως, αφού δεν έχει αντιληφθεί τα βαθύτερα αίτια, δεν έχει καταστρώσει και σωστή στρατηγική εξόδου από την κρίση.

Είμαστε σε διαρκή πτώση, χωρίς όμως να συνειδητοποιούμε εις βάθος την κατάστασή μας. Συνήθως τις μεγάλες κρίσεις τις συνοδεύει ένα σύμπτωμα: Είναι σαν να κουβαλάνε ναρκωτικό, εξαιτίας του οποίου οι άνθρωποι που υφίστανται τις κρίσεις δεν καταλαβαίνουν τα βαθύτερα αίτιά τους. Ή, αλλιώς, σαν να τις συνοδεύει αυτό που θα λέγαμε «σύνδρομο Τιτανικού». Δεν έχουμε φτάσει, όμως, ακόμα στον πάτο της κρίσης. Κατρακυλάμε. Διαρκώς κατρακυλάμε.

Αριστεία: μεταξύ δαρβινισμού και εξισωτισμού

του Λαοκράτη Βάσση  – 

Δεν μπορώ να μη πω πως είναι μελαγχολικό που χρειάζεται  να λέγονται και να τονίζονται τα αυτονόητα για την «αριστεία». Υπό την πρόκληση, μάλιστα, είτε της ύβρεως περί «ρετσινιάς» της, που συνιστά μια από τις πλέον απαξιωτικές κακοποιήσεις της, είτε της «αριστοκρατικής φετιχοποίησής» της που συνιστά και τη χειρότερη άρνησή της ως κοινωνικής αξίας.

Παρότι πιστεύω πως παραβιάζω ανοιχτές θύρες με τη συνηγορία μου υπέρ της κουλτούρας της «αριστείας», θα περιοριστώ, με περιληπτική υπαινικτικότητα, στη θεώρησή της, υπό όρους, ως κοινωνικής υπεραξίας και κοινωνικής επένδυσης. Που είναι καρπός της μεταξύ «κοινωνικού δαρβινισμού» και «κοινωνικού εξισωτισμού» λογικής της αριστοτελικής μεσότητας. Όπου, ας μου επιτραπεί η σχηματικότητα, ο «κοινωνικός δαρβινισμός» είναι η ιδεολογική της παραμόρφωση απ’ τα «δεξιά». Ο δε «κοινωνικός εξισωτισμός» είναι η ιδεολογική της παραμόρφωση απ’ τα «αριστερά».

Τη φετιχοποίησή της αριστείας τη διαπερνά η αριστοκρατική αντίληψη της προνομιακής «καστοποίησής» της στην ήπια εκδοχή της και του «κοινωνικού δαρβινισμού» στην ακραία εκδοχή της. Τη δε ενοχοποίησή της τη διαπερνά η προκρούστεια και ισοπεδωτική αντίληψη του «κοινωνικού εξισωτισμού».

Οι αξίες και το μέλλον μας

Οι άνθρωποι είναι πολυάσχολοι σήμερα, «έχουν γίνει τα εργαλεία των εργαλείων τους». Πώς έχει επηρεάσει λοιπόν αυτή η φθίνουσα πορεία της Ευρώπης τους πολίτες της; Έχουμε καταντήσει να ζούσε σε αξιοκρατικές κοινωνίες που έχουν χάσει τις αξίες τους.

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Έφης Τριήρη

etriiri@naftemporiki.gr

Μας πονάει αυτή η Ευρώπη στην οποία μάθαμε να ζούμε. Στο όνειρο της συνοχής, της μεγαλύτερης ενοποίησης και ασφάλειας, υιοθετήσαμε περισσότερα αρνητικά από θετικά, μπήκαμε σε μία στείρα διαδικασία πειθαρχίας και συμβιβαστήκαμε με έναν νέο τρόπο ζωής, ανταλλάσσοντας την ανθρώπινη ταυτότητα με ηλεκτρονική. Μας έμαθαν να νιώθουμε σαν άβουλα πειραματόζωα και τώρα παρατηρούμε τις ανθρώπινες μάζες να βουλιάζουν σαν να βρίσκονται σε κινούμενη άμμο.

Χάσαμε το όραμα για το κοινωνικό πρόσωπο της Ευρώπης, αποκοπήκαμε από το οικονομικό-κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας, περιορίσαμε σε πολλούς τομείς τα δικαιώματά μας, τελειοποιήσαμε την εκπαίδευση, αλλά καταποντίσαμε την παιδεία μας. Το αρχικό πολιτικό όραμα έχει ξεχαστεί, εμποδίζοντας την Ευρώπη να λειτουργήσει με αλληλεγγύη και με ενιαία στρατηγική στο πεδίο της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν ηγέτες με σθένος και αποφασιστικότητα ικανοί να κοιτάξουν πέρα από τη μακροοικονομική πειθαρχία και τη δημοσιονομική υστερία. Αλήθεια, τι μπορούν να κάνουν οι πολίτες εάν θεωρούν ότι οι αλλεπάλληλες παρόμοιες κυβερνήσεις δεν δρουν σωστά; Μήπως μας έχουν μάθει να δεχόμαστε έτοιμες λύσεις;

Ο συνάνθρωπος ως εμπόρευμα...

Outside the Wall

Γράφει ο mitsos175.

«Αποτροπιασμό προκαλεί η υπόθεση παιδοφιλίας, με δράστη έναν 55χρονο επιχειρηματία από τον Βόλο και θύμα ένα 14χρονο κορίτσι, που εξιχνίασε η Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Κέρκυρας. Πρόκειται για έναν «άνθρωπο» υπεράνω υποψίας -όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις- καθώς είναι εύπορος επιχειρηματίας του Βόλου, παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον επιχειρηματία την ώρα που επιχειρούσε να βιάσει το κορίτσι μέσα σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην Κέρκυρα. Άκουσαν τις φωνές της νεαρής κοπέλας που προσπαθούσε να αντισταθεί και εισέβαλαν την κατάλληλη στιγμή στο χώρο. Αμέσως του πέρασαν χειροπέδες και οδηγήθηκε στην Ασφάλεια του νησιού.

Συνελήφθη και η μητέρα για κατάχρηση ανηλίκου σε ασέλγεια, καθώς σύμφωνα πληροφορίες, ο επιχειρηματίας της έδινε χρήματα και άλλα δώρα προκειμένου να του δίνει για αντάλλαγμα τις κόρες της για την διασκέδασή του. Σε βάρος του επιχειρηματία και της μητέρας σχηματίστηκαν δικογραφίες, ενώ η 14χρονη παρακολουθείται πλέον από παιδοψυχολόγους».

Καθάρματα υπήρχαν πάντοτε και πάντα θα υπάρχουν. «Στην αναμπουμπούλα όμως ο λύκος χαίρεται», έτσι, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, οι «λυκάνθρωποι» ξεσαλώνουν. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι, οι οποίοι έχουν χρήματα, νομίζουν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα. Ότι τα πάντα πουλιούνται κι αγοράζονται.

Mάθημα Γενικών Αξιών για τη Γη

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Οι πολιτισμοί, τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος, που διατηρούν πιστεύω και πρακτικές που βασίζονται σε μια σχέση σεβασμού με τον φυσικό κόσμο έχουν κοινές κοσμολογικές αξίες, έχουν κοινές κοινωνικές πρακτικές. Οι πρακτικές αυτές, μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα διότι αποτελούν το μοντέλο κοινωνικών δομών που ονειρευόμαστε, που προσπαθούμε –συνήθως ανεπιτυχώς, να αναπαράγουμε. Τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι ζουν σε στενή σχέση με τη Γη; Η κοινωνία που διαμορφώνουμε θα είναι πιθανολογώ συμμετοχική, δημοκρατική, θα διέπεται από αρχές ισότητας, οι άνθρωποι θα έχουν ελεύθερο χρόνο, θα είναι οικολογική και βιώσιμη. Όπως η μεστή ολότητα του φυσικού κόσμου, τέτοιου είδους πρακτικές διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από την ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, που πηγάζει από υγιείς ψυχές και που ταυτόχρονα προστατεύουν από το να αναδυθούν ψυχολογικές διαστροφές, όπως οι καταχρήσεις και η κακομεταχείριση.

Κατασκευάζοντας γυαλί στα Νησιά του Σολομώντα

Η πλήρης συμμετοχή στην ζωή και την επιβίωση της ομάδας είναι μια από αυτές τις πρακτικές. Σε πολιτισμούς που βασίζονται στη φύση, ο κάθε ένας σχεδόν είναι ένας ειδικός, ή τουλάχιστον έχει τις ικανότητες να εκτελέσει σχεδόν κάθε μια από τις εργασίες της ομάδας. Αντιθέτως, ελάχιστοι από εμάς έχουμε τις ικανότητες, και ακόμη λιγότεροι είμαστε ειδικοί στο να εκτελέσουμε, λίγες και άνευ σημασίας εργασίες που συμβάλλουν στην λειτουργία της κοινωνίας μας. Και, ακόμη χειρότερα, καθώς οι τεχνολογίες μας γίνονται όλο και πιο σύνθετες και η κοινωνία μας γίνεται όλο και πιο κατακερματισμένη, γινόμαστε όλο και λιγότερο ικανοί. Μόλις ένα πολύ μικρό ποσοστό από εμάς γνωρίζει πώς να εγγράψει μια τηλεοπτική εκπομπή σε βίντεο/dvd, να επιδιορθώσει μια ηλεκτρονική συσκευή, ή να κατανοήσει μια ειδοποίηση ότι κέρδισες το λαχείο. «Αυτό είναι το σχέδιο για ένα βομβαρδιστικό Β-1», είπε η Κάντις Μπέργκεν (σ.τ.μ. Αμερικανίδα ηθοποιός) το 1993 σε μια διαφήμιση σε τηλεοπτικά κανάλια για κινητά. «Αυτό είναι το σχέδιο για το DNA και είναι ένα σχέδιο για το απώτερο μέλλον. Τι το κοινό έχουν; Δεν μπορείς να κατανοήσεις ούτε μια από αυτές!». Εν τω μεταξύ, οι μόνες δραστηριότητες τις οποίες μοιάζει να έχουμε κοινές είναι η κατανάλωση (το «σόπινγκ»), η οδήγηση και η παρακολούθηση τηλεόρασης. Αυτή η στενωπός δεν έχει σχέση με το πώς εξελίχθηκε το ανθρώπινο είδος.

Ο τρομοκράτης της Νίκαιας: Ίσως δεν ήταν συμπτωματική η επιλογή της συγκεκριμένης ημέρας, όπου οι Γάλλοι γιορτάζουν την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη – τις αξίες του Διαφωτισμού

analyst

«Η 14η Ιουλίου είναι η ημέρα της Βαστίλης – όπου η Γαλλία γιορτάζει την απελευθέρωση της το 1789 από ένα αυταρχικό καθεστώς, εγκαινιάζοντας την πορεία της προς τη Δημοκρατία. Το σύνθημα των επαναστατών εκείνης της εποχής ήταν «Ελευθερία, Ισότητα και Αδελφοσύνη» – ενώ ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που το πνεύμα του Διαφωτισμού έδωσε μία πολιτική εντολή, αν και επίσημα υιοθετήθηκε ως αξία από τη 2η Γαλλική Δημοκρατία το 1848«.

.

Στα παραπάνω πλαίσια, θεωρείται πως δεν ήταν συμπτωματική η επιλογή της ημέρας αυτής από τον τρομοκράτη της Νίκαιας – ο οποίος δεν διάλεξε την εποχή της διεξαγωγής των αγώνων ποδοσφαίρου, αλλά τη γιορτή της Ελευθερίας, της Ισότητας και της Αδελφοσύνης, για να δείξει στον κόσμο με την επαίσχυντη πράξη του τι σκέφτεται ο ίδιος για τη Γαλλική Δημοκρατία, καθώς επίσης για τις αξίες του Διαφωτισμού.

Εν προκειμένω, αφήνοντας στην άκρη τις εγκληματικές πράξεις, καθώς επίσης τις πιθανές σκέψεις και τα κίνητρα του αδίστακτου τρομοκράτη,οφείλουμε όλοι μας να αναρωτηθούμε πώς έχουμε «διαχειρισθεί» τις αξίες του Διαφωτισμού στη Δύση – όπου εύκολα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η «Ελευθερία», με τη βοήθεια του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, έχει αναχθεί στο φετίχ της σημερινής κοινωνίας, με μεγάλες δόσεις ασυδοσίας εκ μέρους των ισχυρών, κρατών ή ατόμων.

Ερωτηματικά μετά την Ανάσταση που δεν έρχεται

Νέα Πολιτική

του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Η εορτή της Αναστάσεως παρήλθε για άλλη μια φορά  χωρίς όπως φαίνεται να σηματοδότησε και την αρχή της παλιγγενεσίας του ελληνικού κράτους. Αναμενόμενο το γεγονός, καθόσον η μέγιστη εορτή της Χριστιανοσύνης συνδέεται με τον εσωτερικό αγώνα εκάστου Χριστιανού-ανθρώπου με τα ελαττώματα και πάθη της ανθρώπινης φύσεως. Ως εκ τούτου και παρά τις ευχές για καλή Ανάσταση του έθνους, ελάχιστοι ανέμεναν ένα τέτοιο θαύμα το οποίο και πιθανόν να μην αξίζουμε.

Ως έθνος-κράτος εξακολουθούμε να διάγουμε μια ζοφερή περίοδο, πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και αξιακής κατάπτωσης. Ταυτόχρονα οι απειλές αποσταθεροποίησης έχουν προ πολλού διέλθει από τα σύνορα μας και έχουν για τα καλά εγκατασταθεί στο εσωτερικό μας πεδίο. Φυσικά και δεν αναφέρομαι πρωτίστως στους πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες αλλά στη διάχυτη αναξιοκρατία, φαυλοκρατία, οικογενειοκρατία, νεποτισμό, ελάχιστη προσπάθεια, παρασιτισμό  και διαφθορά που έχουν καταστεί μόνιμα συστατικά της ελληνικής ζωής σε όλα τα επίπεδα. Ταυτόχρονα ενισχύονται όμως και οι εξωτερικές πηγές αστάθειας ενώ οι απειλητικοί γείτονες καιροφυλακτούν για το μοιραίο ολίσθημα που θα τους επιτρέψει να μετουσιώσουν σε πράξεις τις πολύχρονες διεκδικήσεις τους. Η αλήθεια είναι ότι η παρούσα διεθνής κατάσταση ενίσχυσε τη γεωπολιτική μας σημασία και αναγκάζει εχθρούς και φίλους να λαμβάνουν υπόψη όχι την ισχύ μας, αλλά την αναγνωριζόμενη αξία του χώρου που καταλαμβάνουμε. Σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον, οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας, βιώνοντας αναπόφευκτα τις συνέπειες της γενικότερης κατάπτωσης, πασχίζουν να διατηρήσουν μια στοιχειώδη αποτρεπτική ικανότητα τονώνοντας ταυτόχρονα το εθνικό αίσθημα.

Όλο και πιο σκούρες πινελιές στο χάρτη της Ευρώπης

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Απαρνείται ακόμη και τη βιτρίνα των «αξιών» που υποτίθεται ότι τη χαρακτήριζαν

Μια σειρά «μικρά» γεγονότα συμπληρώνουν με όλο και πιο σκούρες πινελιές το χάρτη μιας Ευρώπης που καθημερινά αποδεικνύεται όλο και πιο αποκρουστική, καθώς εγκαταλείπει κάθε πρόσχημα και απαρνείται ακόμη και τη βιτρίνα των «αξιών» που υποτίθεται ότι τη χαρακτήριζαν. Η δημοκρατία αντικαθίσταται από τα κελεύσματα των «αγορών», η λαϊκή κυριαρχία σκυλεύεται από τους ισχυρούς, ο πέλεκυς μιας δρακόντειας νομοθεσίας πέφτει βαρύς πάνω σε όσους αντιστέκονται, και τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων αντιμετωπίζονται από τους σύγχρονους Αρίους ούτε λίγο ούτε πολύ όπως οι εβραίοι, οι σλάβοι και άλλες «κατώτερες φυλές» πριν από 70-80 χρόνια. Υπερβολές; Για να δούμε…

Κείμενα: Ερρίκος Φινάλης

Σκίτσο του Soloup

Είναι όντως σαπισμένο το βασίλειο της Δανιμαρκίας…

Στα τέλη του 2015 η κυβέρνηση της Δανίας (κυβέρνηση μειοψηφίας υπό τον «φιλελεύθερο» Ράσμουσεν, με την υποστήριξη της ακροδεξιάς) ανακοίνωσε ότι εξετάζει τρόπους ώστε οι πρόσφυγες να «συμμετέχουν» στα έξοδα της διαβίωσής τους όσο καιρό ζουν σε αυτή τη χώρα του πολιτισμένου ευρωπαϊκού Βορρά. Σύντομα σοκαρισμένοι ανακαλύψαμε σε τι μεταφραζόταν αυτό: όσοι πρόσφυγες κατάφερναν να φτάσουν στα σύνορα της Δανίας θα πρέπει να δηλώσουν τα τιμαλφή, μετρητά και άλλα πράγματα αξίας που έχουν πάνω τους. Εάν δεν το κάνουν, τα υπάρχοντά τους θα κατάσχονται από το κράτος που τους «φιλοξενεί». Επρόκειτο για πρόταση του ακροδεξιού «Κόμματος του Δανέζικου Λαού», την οποία έκανε αποδεκτή η κυβέρνηση Ράσμουσεν ώστε να μη χάσει την υποστήριξη των ακροδεξιών βουλευτών…

Μπουσίντο (Bu-shi do, Bushido)

Ο «δρόμος» (do) του «πολεμιστή» (bu-shi), ο κώδικας συμπεριφοράς του πολεμιστή και κατ’ επέκταση το αξιακό σύστημα των σαμουράϊ. 

του Βλάσση Γ. Ρασσιά

ΓΕΝΙΚΑ Σύμφωνα με το ιαπωνικό λεξικό «Shogakukan Kokugo Daijiten», το μπουσίντο είναι «η συγκεκριμένη φιλοσοφία («ronri»), που διαδόθηκε μέσω της κοινωνικής τάξης των πολεμιστών από την περίοδο Μουρομάτσι» (σημ. 1333 - 1573) και συγκεκριμένα είναι ο αυστηρός και περίπλοκος κώδικας ηθικής, τον οποίο όφειλε να τηρεί η κλειστή κάστα των Ιαπώνων πολεμιστών και καθόριζε επίσης τόσο την σχέση των πολεμιστών με τον εργοδότη / άρχοντά τους, όσο και την όλη κοινωνική τους παράσταση. Η όλη λογική του μπουσίντο περιστρεφόταν γύρω από τρεις θεμελιώδεις κανόνες, οι οποίοι ήσαν η απόλυτη αφοσίωση στον εργοδότη ή στον όποιον άλλον ιεραρχικά ανώτερο, η απόλυτη αφοβία κατά την μάχη και η με κάθε κόστος, ακόμη και με τον θάνατο, διαφύλαξη της τιμής ή αποφυγή της ατίμωσης. Ο συγγραφέας Ιναζό Νιτόμπε (Inazo Nitobe, 1862 – 1933, χριστιανός ωστόσο και όχι πιστός στην Εθνική Παράδοση) στο πολυμεταφρασμένο στην «Δύση» βιβλίο του «Η Ψυχή της Ιαπωνίας» (πρωτοκυκλοφόρησε το 1900), περιγράφει το μπουσίντο με τα ακόλουθα λόγια: «είναι ένας κώδικας ηθικών αξιών, τους οποίους ο σαμουράϊ όφειλε ή διδασκόταν να τηρεί… και αποτελούσε οργανικό δημιούργημα δεκαετιών και αιώνων στρατιωτικής ζωής».

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η αυτοκριτική ως αναγκαία συνθήκη ενός αισιόδοξου νέου έτους

Νέα Πολιτική

 του Χρήστου Ζιώγα*

Δίχως αμφιβολία το 2015 συντελέστηκαν γεγονότα βάσει των οποίων μπορούμε να το εγγράψουμε ως ξεχωριστό έτος στη σύγχρονη μεταπολιτευτική μας ιστορία. Η άνοδος στην εξουσία της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στη χώρα μας αρκεί για να δικαιολογήσει την παραπάνω διατύπωση. Για την πολιτική πρακτική της δις  εντός του τρέχοντος έτους, εκλεγμένης (συγ)κυβερνήσεως και το αξιολογικό πρόσημο των πεπραγμένων της δεν θα επεκταθώ, διότι πέραν του ότι αποτελούν εν τω γίγνεσθαι και βιωματική εμπειρία για όλο το κοινωνικό σώμα, δεν συνιστούν σκοπό του παρόντος κειμένου, το οποίο επιδιώκει να προσεγγίσει το «ελληνικό ζήτημα» πιο εξατομικευμένα. Πάντως είτε συλλογικά, είτε ατομικά ενσκήψουμε σ’ ένα πρόβλημα, η μη επιτυχής αντιμετώπισή του μου φέρνει στο νου την αστείρευτη σοφία του Π. Κονδύλη, ο οποίος σημείωνε πως: Η αιτιολογία, όμως δεν αποτελεί, δικαιολογία, και δεν ενδείκνυται ως πραξεολογία! (Π. Κονδύλης, Από τον 20^ο στον 21^ο αιώνα, σελ. 182)

Όλοι ελπίζουμε κατά το νέο έτος η πατρίδα μας να εξέλθει της κρίσης, την οικονομική διάσταση της οποίας αισθανόμαστε εντονότερα κατά την τελευταία εξαετία, αντιστρέφοντας εν τέλει και την παρακμιακή πορεία που εγγίζει όλες τις πτυχές του βίου μας. Η υπέρβαση της εξαιρετικά δύσκολης κατάστασης προϋποθέτει πνεύμα αυτοκριτικής, ατομικά επίπονο αλλά κοινωνικά λυσιτελές, που μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να συνιστά αρεστή προοπτική για ένα σημαντικό μέρος του κοινωνικού συνόλου και κατ’ επέκταση της πολιτικής καθεστηκυίας τάξης. Η προφανής ανεπάρκεια της πλειοψηφίας του πολιτικού μας προσωπικού, εκτός από την ευθύνη που μας βαρύνει για την εκλογή του, δεν πρέπει να αποτελεί πρόσχημα για τη δική μας αντικοινωνική συμπεριφορά˙ το να μην ζητώ απόδειξη για την παροχή μιας υπηρεσίας ή την αγορά ενός αγαθού ή το να μην ρυπαίνω τους δημόσιους χώρους δεν έχει καμία σχέση με την ικανότητα ή μη της εκάστοτε κυβέρνησης, ίσως η γλισχρότητα των κυβερνητικών θεσμών και προσώπων να εξυπηρετεί τέτοιες πρακτικές. Αν σε ατομικό επίπεδο αλλάξουμε όλοι μας κατά τι προς το καλύτερο οι θετικές επενέργειες για την κοινωνία θα είναι πολλαπλασιαστικές. 

Η κρίση είναι κυρίως ηθική…

Νέα Κρήτη

Η κρίση που μαστίζει τη χώρα άρχισε πριν πολλά χρόνια και τα αίτιά της είναι κυρίως η εγκατάλειψη ήθους και αξιών. Όταν μια κοινωνία συστηματικά ευνοεί και προωθεί την πελατειοκρατία αντί της αξιοκρατίας, την μετριότητα αντί της αριστείας, τον άκρατο ατομικισμό αντί της ομαδικής εργασίας για το γενικό καλό, τότε είναι καταδικασμένη σε σίγουρη παρακμή. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι κραυγαλαίως εμφανή σε οποιοδήποτε σκεφτόμενο άτομο που αντιμετωπίζει την περίφημη «ελληνική πραγματικότητα» όταν έχει ζήσει για αρκετά χρόνια στο εξωτερικό.

Γράφει ο Σταμάτιος Κριμιζής*

Πριν λίγα χρόνια είχα επισκεφθεί το Boston College και με εντυπωσίασε ο θυρεός του σπουδαίου αυτού πανεπιστημίου, που ήταν γραμμένος στα ελληνικά: «Αιέν Αριστεύειν».

Προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα αυτή τη φράση, όχι μόνο στα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά από κάποιον πολιτικό ηγέτη της πατρίδας μας. Πιστεύω ότι αυτό θα έπρεπε να ήταν το συνεχές «Σήμα Κατατεθέν» της χώρας, αλλά ιδιαίτερα στις ημέρες της κρίσης που περνάμε. Βέβαια, όλοι γνωρίζουμε ότι τέτοιου είδους φράσεις απουσιάζουν από το λεξιλόγιο των πολιτικών μας διότι «δεν πουλάει». Και όμως, πιστεύω ότι υποτιμούν την νοημοσύνη του Έλληνα και τη δίψα του κόσμου για δικαιοσύνη και όραμα.

Η πραγμάτευση των αρχών του Διαφωτισμού στο ανώνυμο έργο «Ελληνική Νομαρχία, ήτοι Λόγος περί Ελευθερίας»

Θέσεις

της Άννας Κοντονή

Το έργο «Ελληνική Νομαρχία, ήτοι Λόγος περί Ελευθερίας», αγνώστου συγγραφέα, δημοσιεύτηκε το 1806 στην Ιταλία.¹ Η πατρότητα του βιβλίου δεν έχει ακόμα διευκρινισθεί. Βέβαια ο συγγραφέας φαίνεται εξοικειωμένος με τις ιδέες του Διαφωτισμού και προσπαθεί να μυήσει τους υπόδουλους Έλληνες σ' αυτές. Η «Ελληνική Νομαρχία» είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα πολιτικού στοχασμού που συντάχθηκαν στα πλαίσια του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και αντιπροσωπεύει τις προσπάθειες διαπαιδαγώγησης των Ελλήνων στη βάση των αρχών της πολιτικής σκέψης των Νέων Χρόνων με σκοπό την εθνική αποκατάσταση. Ο ανώνυμος συγγραφέας είναι φωτισμένος πατριώτης που αγωνίζεται με το κείμενο του για την ελευθερία των Ελλήνων. Με γενναιότητα υπερασπίζεται την αναγκαιότητα της ανεξαρτησίας των Ελλήνων έχοντας την πεποίθηση ότι οι συνθήκες είναι πλέον ώριμες για την οργάνωση του εθνικού αγώνα. Ο συγγραφέας αφιερώνει το έργο του «εις τον Τύμβον του Μεγάλου και Αειμνήστου Ρήγα, του υπέρ της σωτηρίας της Ελλάδος εσφαγιασθέντος». Το κείμενο είναι γραμμένο ασφαλώς στην «απλή διάλεκτο» και στο τέλος του έργου παρατίθεται ένας διάλογος ανάμεσα στον συγγραφέα και δύο φίλους του.

Επειδή έχει ήδη διεξαχθεί η φιλολογική αποτίμηση της αξίας του έργου, γι' αυτό η δική μας μελέτη, αναλύοντας το ίδιο το κείμενο της «Ελληνικής Νομαρχίας» και αναδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο τις ιδεολογικές καταβολές του συγγραφέα, έχει στόχο να εμπλουτίσει τις γνώσεις μας κυρίως γύρω από τις πολιτικές ιδέες, που διαμορφώθηκαν στα πλαίσια του Νεοελληνικού Διαφωτισμού πριν την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Αυτή η γνώση είναι απαραίτητη όχι μόνο για την μελέτη των πολιτικών ιδεών στην μετεπαναστατική Ελλάδα του 19ου αιώνα, αλλά και για την μελέτη της πολιτικής μας ζωής στον 20ο αιώνα.

Η «Ελληνική Νομαρχία» και οι αρχές της ισότητας και της ελευθερίας

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουτζάκη

Ένα από τα σπάνια κείμενα του Ελληνικού Διαφωτισμού, η «Ελληνική Νομαρχία», μέσα στο μεταρρυθμιστικό πνεύμα της εποχής υπό την επιρροή της Γαλλικής Επανάστασης, αποτελεί τεκμήριο επαναστατικότητας για τον υπόδουλο ελληνισμό. Ωστόσο αξίζει να σημειώσουμε ότι παρά τη σκληρή κριτική που ασκεί στους ιεράρχες δεν θίγει για κανέναν λόγο τον θεσμό της Εκκλησίας

Σπάνια ο νεοελληνικός δοκιμιακός λόγος συνδύασε το φλογερό ύφος με τη σοφία και την ακρίβεια, αλλά και τον ενθουσιασμό με τη λογική και τη βαθύτητα όπως η «Ελληνική Νομαρχία» του Ανωνύμου Έλληνος. Έχουμε να κάνουμε με ένα προεπαναστατικό κείμενο, το απαύγασμα του ελληνικού διαφωτισμού, που περικλείει προφητικά και ουσιαστικά την περιπετειώδη συγκρότηση και εξέλιξη του νεότερου ελληνισμού. Πρόκειται για ένα εμβληματικό βιβλίο, η ανάγνωση του οποίου συμβάλλει στην εθνική μας αυτογνωσία, αλλά διαβλέπει και ερμηνεύει από το παρελθόν τα μελλούμενα και το σήμερα. Αυτό το έργο - κλειδί για τον νεότερο ελληνισμό ελάχιστοι Έλληνες το έχουν διαβάσει, πράγμα που εξηγεί ευλόγως την κακιά μας μοίρα. Αλήθεια, ποιος τόπος στη σύγχρονη τουλάχιστον Ιστορία του περιφρόνησε τόσο πολύ την ίδια του την παράδοση, την πνευματικότητά του, τη διαχείριση του πολιτισμού του, των γραπτών του κειμένων; Η «Ελληνική Νομαρχία» παραμένει μια άγνωστη χώρα, όπως ακριβώς και η ίδια η χώρα μας στους πολίτες της...
Το εμβριθές κείμενο κυκλοφόρησε – σαν από ειρωνεία ή σαν από συμβολισμό – ανυπόγραφο, για να απευθυνθεί σε όλους τους Έλληνες, στο σύνολο του ελληνισμού, απελευθερωμένο από την υποκειμενικότητα του προσώπου και της υπογραφής του, τα οποία εγείρουν στη χώρα μας δυσπιστία και ακατανόητη αντιπαλότητα – ενίοτε και εχθρότητα.

«Σεπούκου» ή «Χαρακίρι» («Seppuku», «Hara kiri»)

Κατά την Ιαπωνική Παράδοση μετά την έλευση στην χώρα του Βουδισμού και την καθιέρωση του κώδικα «Μπουσίντο» («Bushido»), η τελετουργική αυτοκτονία σε περίπτωση που απειλείται η τιμή ή η αξιοπρέπεια ενός πολεμιστή ή ευγενή.



του Βλάση Γ. Ρασσιά

«Σεπούκου» ή «Χαρακίρι» («Seppuku», «Hara kiri»). Κατά την Ιαπωνική Παράδοση μετά την έλευση στην χώρα του Βουδισμού και την καθιέρωση του κώδικα «Μπουσίντο» («Bushido»), η τελετουργική αυτοκτονία σε περίπτωση που απειλείται η τιμή ή η αξιοπρέπεια ενός πολεμιστή ή ευγενή: «Η νίκη ή η ήττα είναι αποτελέσματα της τυχαίας δύναμης των συνθηκών. Αυτό που διαφέρει είναι η αποφυγή της αναξιοπρέπειας και αυτό γίνεται μόνο στον θάνατο» («Hagakure» ή «Ο Δρόμος των Σαμουράϊ», 1709 -1716). Η ιδεολογική – ηθική – θρησκευτική βάση του «Σεπούκου», που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην τιμή από την διατήρηση στην ζωή, βρίσκεται στην βουδιστική αντίληψη ότι ο ανθρώπινος βίος είναι μία παροδική κατάσταση, σε συνδυασμό με την κομφουκιανή υπευθυνότητα προς την οικογένεια και τους ιεραρχικά ανώτερους, καθώς και με τον ανιμισμό και την λατρεία των προγόνων του παραδοσιακού - πολυθεϊστικού Σίντο.

Πόσο κοστίζει να ξεδίνει κανείς;

Το Ραφείο

Η διασκέδαση σήμερα που τα χρήματα λιγοστεύουν και τα χαρούμενα πράγματα είναι δυσπρόσιτα

του Βασίλη Καραπιστόλη

Σαν υποκατάστατο της ευτυχίας, η διασκέδαση διέθετε πάντα ακαταμάχητα θέλγητρα. Εξαρτημένη από χίλια δυο, η ευτυχία ξεγλιστράει συνεχώς, ενώ η διασκέδαση πιστεύουμε ότι είναι του χεριού μας. Όποιος πληρώνει το αντίτιμο την αποκτά. Να όμως που σήμερα οι τερπνές υπηρεσίες της γίνονται αναπάντεχα πιο ακριβές. Θα δυστυχήσουμε λοιπόν διπλά; Εκτός από φτωχότεροι θα γίνουμε και ανίκανοι να ξεδίνουμε;

Το όλο ζήτημα ανάγεται στο τι έχουμε στη διάθεσή μας ώστε να ελαφρώνουν τα βάρη. Μέχρι τώρα είχαμε αρκετά πράγματα ειδικά κατασκευασμένα για να φτιάχνουν τη διάθεση. Αποδείχτηκε πως ήταν «χαρούμενα πράγματα για λυπημένους ανθρώπους».

Πράγματι, η διάθεση των ανθρώπων έφτιαχνε όλο και δυσκολότερα, όχι επειδή τα πράγματα που προμηθεύονταν ήταν ελαττωματικά, αλλά επειδή ο εθισμός στην αγορά της διασκέδασης υπενθύμιζε διαρκώς στον αγοραστή ότι ήταν δέσμιος μιας δοσοληψίας. Από το πόσα είχε στην τσέπη του εξαρτιόταν το τι θα ’βαζε στην καρδιά του. Ποθούσε να συγκινηθεί έως δακρύων ή να γελάσει.

Σ. Ροζάνης για την κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Το Ραφείο 

” Η αξία της υλικότητας αντικατέστησε τις πολιτισμικές αξίες – Η εξουσία έχει ως αντικείμενο τη ζωή και όλη μας η ζωή έχει γίνει μια χρηματιστηριακή μεταφορά – Τα πάντα μέσα σε μια Παγκοσμιοποιημένη Τάξη Πραγμάτων δεν χρειάζονται τους λαούς – Το Ευρωπαϊκό πνεύμα είναι παράγωγο του Ελληνικού“.

Ο καθηγητής Φιλοσοφίας και συγγραφέας  Στέφανος Ροζάνης, μιλά στην Φρατζέσκα Σαβοργινάκη (εκπομπή “Πρωινή Αρτηρία”) για την κοινωνική, πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

πηγή : Αντίφωνο

4/04/12 … ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ! ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ !

Το Ραφείο

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ! ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ !

Μια πράξη απελπισίας ή μια ύστατη μεγαλειώδης πολιτική κίνηση ?Ο Δ. Χριστούλας διάλεξε το θάνατο όχι σαν ένα αδύναμο αναξιοπαθών θύμα μιας άνωθεν επιβαλλόμενης κακής οικονομικής συγκυρίας , όπως θέλουν να το παρουσιάσουν τα ΜΜΕ και να το θάψουν .

” Βαλθήκατε να με θάψετε … αλλά ξεχάσατε πως είμαι σπόρος .” λέει ο ποιητής .Ο Δ.Χριστούλας βάδισε στο θάνατο ως θύμα οικειοθελούς “σφαγής ” στο βωμό της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας . ΄Ηταν τόσο απελπισμένος όσο ο Σαμουήλ στο Κούγκι , οι Σουλιώτισες στο Ζάλογγο ,ο Μαρίνος Αντύπας , η Πηνελόπη Δέλτα και τόσοι και τόσοι άλλοι σε μια ατελείωτη αλυσίδα θυσιών , που ξεκινάει από την Ιφιγένεια . Εθελοντής σε μια θυσία για να φυσήξουνπάλι οι άνεμοι στα ιστία μας , προς την κατάκτηση των χαμένων αξιών και ιδανικών , που σκέπασε η σήψη και δυσωδία του διεφθαρμένου εγκληματικού πολιτικού συστήματος . Ήρωας που με το συνειδητό θάνατο του θέλησε να αφυπνίσει τα κοιμισμένα μας αντανακλαστικά και να πυροδοτήσει τον αγώνα για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ , ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ , ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κι ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ .Το αίμα των ηρώων είναι δικό μας ! η Ιστορία είναι δική μας ! η Ελλάδα είναι δική μας !