Η Ομολογία

Outside the Wall

Κατεβαίνει τα σκαλιά χαρωπή-χαρωπή, σαν άγριο κατσίκι, κατά πως την έλεγε από μικρή ο πατέρας της. Ασανσέρ δεν παίρνει ποτέ. «Τρείς όροφοι όλοι κι όλοι, να γυμνάσουμε και λίγο το θεϊκό κορμί μας», αστειεύεται. Είναι φοιτήτρια πια. Δεν χωρατεύεται με τη ζωή. Έχει σκοπό να την αρπάξει απ’ τα μαλλιά, σαν να’ ταν καμιά πονηρή που πήγε να της φάει το γκόμενο.

Κανονικά, μονάχα η κατάσταση στο σπίτι τη βαραίνει. Άνεργος ο πατέρας, έκλεισε το μαγαζί και γυρνάει τώρα σαν το φάντασμα. Απ' το σαλόνι στην κρεβατοκάμαρα και πάλι πίσω. Τον βαριέται, μωρέ, έτσι που τον βλέπει. Κι οι μελαγχολικές μουσικές του, κάθε που βάζει κανά δίσκο στο παλιό του πικάπ! Φάλτσο στην αισιόδοξη φύση της. Μα τι να του πει; Παρηγοριές της πλάκας της φαίνονται κι αυτηνής τα λόγια της. Κι απ’ την άλλη, αν δεν ήταν η μάνα της στο δημόσιο, να τα κουτσοβολεύουνε, ούτε φαΐ που λέει ο λόγος δεν θα ‘χανε. Να και τώρα πάλι, τον άφησε να κοιμάται. Μεσημέρι κοντεύει κι αυτός κοιμάται! Όχι πως είναι κανας τεμπέλης ο πατέρας της. Προκομμένος άνθρωπος είναι. Μα προκοπή δεν είδε στη ζωή του και φαίνεται πως σ’ αυτή την ηλικία πια, όταν η αποτυχία χτυπάει την πόρτα, σέρνει μαζί και τη φίλη της, την κατάθλιψη. 

4/04/12 … ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ! ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ !

Το Ραφείο

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ! ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ !

Μια πράξη απελπισίας ή μια ύστατη μεγαλειώδης πολιτική κίνηση ?Ο Δ. Χριστούλας διάλεξε το θάνατο όχι σαν ένα αδύναμο αναξιοπαθών θύμα μιας άνωθεν επιβαλλόμενης κακής οικονομικής συγκυρίας , όπως θέλουν να το παρουσιάσουν τα ΜΜΕ και να το θάψουν .

” Βαλθήκατε να με θάψετε … αλλά ξεχάσατε πως είμαι σπόρος .” λέει ο ποιητής .Ο Δ.Χριστούλας βάδισε στο θάνατο ως θύμα οικειοθελούς “σφαγής ” στο βωμό της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας . ΄Ηταν τόσο απελπισμένος όσο ο Σαμουήλ στο Κούγκι , οι Σουλιώτισες στο Ζάλογγο ,ο Μαρίνος Αντύπας , η Πηνελόπη Δέλτα και τόσοι και τόσοι άλλοι σε μια ατελείωτη αλυσίδα θυσιών , που ξεκινάει από την Ιφιγένεια . Εθελοντής σε μια θυσία για να φυσήξουνπάλι οι άνεμοι στα ιστία μας , προς την κατάκτηση των χαμένων αξιών και ιδανικών , που σκέπασε η σήψη και δυσωδία του διεφθαρμένου εγκληματικού πολιτικού συστήματος . Ήρωας που με το συνειδητό θάνατο του θέλησε να αφυπνίσει τα κοιμισμένα μας αντανακλαστικά και να πυροδοτήσει τον αγώνα για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ , ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ , ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κι ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ .Το αίμα των ηρώων είναι δικό μας ! η Ιστορία είναι δική μας ! η Ελλάδα είναι δική μας !

Το λόμπι της χολής, από τον Χριστούλα στο μαγκάλι

Outside the Wall

Ένας χρόνος από την αυτοκτονία, ένας ασταμάτητος «χορός» καθεστωτικής αθλιότητας

Σε λίγες ημέρες (4 Απριλίου) συμπληρώνεται ένα χρόνος από την αυτοκτονία – πολιτική διακήρυξη του συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα. Ένας χρόνος διαρκούς αθλιότητας εκ μέρους των «πάνω». Ας θυμηθούμε – όλο και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα απορρέουν…

Απρίλιος 2012. Το «όλον ΠΑΣΟΚ» ήταν «εκεί», με την ιδιότητα του αγριότερου καθεστωτικού «μαντρόσκυλου». «Ενωμένο» – εμετικό. «Ενωμένο» (η σήψη ενίοτε γίνεται συγκολλητική ουσία) και αποφασισμένο να …απαντήσει στον Χριστούλα. Επί των «επάλξεων», ο εκ των «κηπουρών» του ΓΑΠ, Πάνος Μπεγλίτης, ο «βενιζελικός» Πάρις Κουκουλόπουλος, ο «μια κατηγορία μόνος μου» Μίμης Ανδρουλάκης…

Ο Μπεγλίτης διερωτήθηκε αν ο νεκρός «είχε χρέη ή δεν είχε, αν τα έφαγαν τα παιδιά του ή τα έφαγε ο ίδιος»! Λες και τον ήξερε και χθες… Ο Κουκουλόπουλος, πάλι, εστίασε στο «δημόσιο συμφέρον», λέγοντας: «Εάν ο ίδιος άνθρωπος είχε άλλη προσέγγιση, θα μπορούσε να μας βοηθήσει για το πώς τα 4 δισ. του 2004 για δαπάνες φαρμάκου έγιναν 9 δισ. μέσα σε λίγα χρόνια»!! Επειδή έφριξαν οι πάντες, ο Κουκουλόπουλος «διευκρίνισε»: Ο απεσταλμένος (του) δικαστικός κλητήρας, εκείνος που κωπηλατούσε στον Αχέροντα ποταμό πασχίζοντας να προλάβει την ψυχή του Χριστούλα, για μάρτυρα την ήθελε κι όχι για το εδώλιο. Α, ίσως ήθελε επίσης να ελέγξει αν κρατούσε (η ψυχή) τον οβολό που έπρεπε να αφήσει στο πορθμείο του Χάροντα. Διότι ο Χριστούλας ήταν και υποστηρικτής του κινήματος «Δεν Πληρώνω». Ως εκ τούτου, πιθανόν να προκαλούσε απώλεια εσόδων του πορθμείου – πέραν του αδιευκρίνιστου ρόλου του στη διόγκωση της φαρμακευτικής δαπάνης.

Πάνε να πνίξουν τις εκλογές με αίμα- Υπονοούμενα Παπαδήμου για αναβολή τους

Eπικίνδυνα παιχνίδια με την εσωτερική ασφάλεια της χώρας παίζει πλέον η κυβέρνηση Παπαδήμου καθώς διαπιστώνουν ότι όχι απλά θα συντριβούν οι μνημονιακές δυνάμεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά την επομένη των εκλογών το περίφημο Μνημόνιο, όπως έχουμε σημειώσει και στο παρελθόν θα αξίζει λιγότερο από την αξία του χαρτιού επάνω στο οποίο έχει γραφτεί, έτσι και αποτυπωθεί η βούληση των πολιτών όπως δείχνουν όλες οι μέχρι σήμερα δημοσκοπήσεις.

Χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα την πραγματική αιτία για την οποία τον έκαναν πρωθυπουργό (με εκείνη την θεατρική παράσταση-«αγανακτισμένη» αποχώρηση  του Γιώργου Καρατζαφέρη προέδρου του ΛΑΟΣ την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου στο Προεδρικό Μέγαρο), ο τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος, δήλωσε σήμερα από την Κύπρο ότι «το έργο της κυβέρνησης θα ολοκληρωθεί με την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος που θα έχει γίνει έως τις 20 Απριλίου».

«Αυτό δεν ήταν αυτοκτονία, ήταν κρατική δολοφονία»

Σεισάχθεια

Όπως ταίριαζε σε έναν πρωτοπόρο αγωνιστή της δημοκρατίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης ήταν η σημερινή πολιτική κηδεία του Δημήτρη Χρίστουλα.
Χιλιάδες αγωνιστές και σύντροφοι του από τον κόσμο των κινημάτων παρευρέθηκαν στον τελευταίο αποχαιρετισμό του. Με συνθήματα όπως «Αυτό δεν ήταν αυτοκτονία, ήταν κρατική δολοφονία», «Το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει», «ένας στο χώμα χιλιάδες στον αγώνα», «σ’ αυτό τον κόσμο, σ’ αυτή την κοινωνία η επανάσταση δεν είναι ουτοπία» κ.α τίμησαν με την παρουσία τους το τελευταίο ταξίδι του δολοφονημένου από το αστικό κράτος αγωνιστή, δίνοντας την υπόσχεση ότι θα σταθούν στα μετερίζια του αγώνα για να υλοποιήσουν τα οράματα και τις επιθυμίες του, που μας άφησε παρακαταθήκη.

ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑ

του Π. Αρβανίτη Μέλους της ΕΛ.Λ.Α.Σ

Αυτός ο ευλογημένος τόπος, σε κάθε δύσκολη εποχή που περνούσε, γένναγε πάντα ανθρώπους που ποτέ τους δεν έβαζαν  μπροστά το εγώ τους  και τα δικά τους, αλλά τα εμάς και τα δικά μας.

Παραδείγματα πολλά, ήρωες αμέτρητους, σε κάθε εποχή  θα υπήρχε και κάποιος που δεν θα λογάριαζε το πλήθος των εχθρών του τόπου- πλήθος   απείρως περισσότερο – και  πρότασσε αρχές , όπως ελευθερία, δημοκρατία, ανεξαρτησία και άλλες πολλές, που ίσως μόνο η ελληνική γλώσσα παράγει.

Η συγκλονιστική επιστολή της κόρης του Δ. Χριστούλα

Ελεύθερη Ελλάδα

«Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου (Δημήτρη Χριστούλα), δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής.

Η συγκεκριμένη πράξη του τέλους, είναι μια συνειδητή πολιτική πράξη, απολύτως συνεπής με όσα πίστευε και έπραττε όσο ζούσε. Στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, σκοτώνουν τα αυτονόητα.
Για κάποιους, για ”τα πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας΄΄, σε μια τέτοια κατάσταση, η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σα φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης.

Η σιωπή του κ. Δημήτρη

Τον ακούτε;

Περπατάει ανάμεσά μας.

Δεν είναι εύκολο,

είναι τόσο αθόρυβος.

Έχει το άγγιγμα της ιστορίας -

φέρεται να χαμογελάει.

Κανείς δεν ξέρει στ’ αλήθεια να πει,

πόσο γενναίος ήταν.

Πώς να μετρήσεις έναν άνθρωπο;

Με λόγια ή με αριθμούς;

Με αγάπη, φίλους, συγγενείς;

Με τα έργα του;

Ή με λυγμούς;

Είχε το άγγιγμα της ιστορίας

κι άσπρα μαλλιά,

ο κύριος Δημήτρης.

Κι αλήθεια τα κατάφερε,

να γράψει το σημείωμα,

να πει όλη την αλήθεια -

ίσως να ήταν νηστικός και να ‘γραφε -

τα ρούχα να διπλώσει,

να συγυρίσει λίγο,

να ντυθεί,

ν’ ανοίξει την πόρτα του σπιτιού και να κλειδώσει για τελευταία φορά -

μα τι να κοίταξε πριν φύγει; κάποια φωτογραφία ίσως -

να πήγε ως την εξώπορτα,

να βγήκε στον δρόμο,

τα χέρια του στις τσέπες - το αισθάνομαι

- να ‘φτασε στον σταθμό.

Να.

Το ρολόι απέναντι λέει την ώρα.

Ήταν πρωί και είχε πιει καφέ. Μπορεί να έκανε κι ένα τσιγάρο.

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου...»

Τι ωραίο χι κύριε Δημήτρη

και τι ωραίο λάμδα...

μήπως να έσβηνε την υπογράμμιση;

 «που επί 35 χρόνια εγώ μόνον(χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι’ αυτή».

Και τι ωραίο νι στο «μόνο», επίσημο

προστακτικό, αδιάψευστο.

Σαν σφαίρα.

Α, το πιστόλι.

Κανένας μην το δει

Ίσως τρομάξει, ιδίως τα παιδιά.

Η Έμμυ μου...

αντίο αγάπη μου,

θυμάσαι που τραγουδάγαμε μαζί

το ’75 Θοδωράκη;

Για τους δικούς μας τους νεκρούς.

Μα ποιος σφυράει;

Ήρθε το τρένο.

Τι ώρα είναι; Οχτώ και είκοσι.

Δεν έχει σημασία η ώρα.

Μόνον να είναι πρωί,

όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό,

παράταιρο απ’ την θανατερή σου πράξη.

Τον βλέπετε;

Μπήκε στο μετρό.

Χαμογελάει στα παιδιά.

Έχει το άγγιγμα της ιστορίας.

Κι άσπρα μαλλιά.

Ετών εβδομήντα εφτά.

Κύριε Δημήτρη, αντίο.

Πήγε εννιά παρά.

Σταμάτης Καλογερόπουλος 

Ποίηση και Αφήγηση

Η σιωπή του κ. Δημήτρη

Ελεύθερη Ελλάδα

   

Το τελευταίο επιχείρημα

Το συγκλονιστικό γεγονός της αυτοκτονίας του 77χρονου συνταξιούχου, χτες το πρωί 4/4 στην πλατεία Συντάγματος, συντάραξε το πανελλήνιο. Δεν πέρασαν λίγες ώρες και το σύστημα επιστράτευσε όλα του τα μέσα: τα καθάρματα τύπου Μπεγλίτη και Κουκουλόπουλου με την λάσπη του να προσβάλλουν τον αυτόχειρα και την οικογένεια του, τον Ευαγγελάτο και το κανάλι των φασιστοειδών ΣΚΑΪ με τους ψυχολόγους που προσπάθησαν να δώσουν μια «κουρεμένη» ερμηνεία του συμβάντος, τα ΜΑΤ εχτές το βράδυ που μας ψέκασαν, μας χτύπησαν και τόλμησαν να περάσουν από το σημείο της αυτοκτονίας με τα κεράκια, τα λουλούδια και τα σημειώματα.

Ποια εικόνα πάνε να φτιάξουν για τον 77χρονο;

"Τίμησαν" τον νεκρό με... χημικά και ξύλο- VIDEO

Από τα Επίκαιρα

Η σκανδάλη που τράβηξε ο 77χρονος συνταξιούχος το πρωί της Τετάρτης στο Σύνταγμα φαίνεται πως ήταν αρκετή για απασφαλίσει την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου…

 Απόδειξη η ένταση που επικράτησε χθες το απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους, καθώς σημειώθηκαν επεισόδια ανάμεσα σε αστυνομικούς και πολίτες που συγκεντρώθηκαν με αφορμή την αυτοκτονία του ηλικιωμένου φαρμακοποιού.

Η ζωή εν τάφω στο Σύνταγμα

του Γιώργου Δελαστίκ
www.ethnos.gr

Σοκ υπέστη όλη η Ελλάδα από τη συγκλονιστική αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού χθες το πρωί. Οχι μόνο από το τραγικό προσωπικό στοιχείο που πάντα ενέχει μια οποιαδήποτε αυτοκτονία και γι' αυτό συνεγείρει τον συναισθηματικό κόσμο όλων των ανθρώπων που μαθαίνουν την είδηση.

Η χθεσινή αυτοκτονία δονεί συθέμελα την ελληνική κοινωνία ολόκληρη πάνω απ' όλα επειδή είχε υψηλότατο περιεχόμενο πολιτικού συμβολισμού.
Είναι καταρχάς η επιλογή του τόπου που έλαβε χώρα το δραματικό γεγονός: στην Πλατεία Συντάγματος, με ό,τι αυτή συμβολίζει στην ελληνική Ιστορία. Μπροστά στη Βουλή, όπου οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού καθορίζουν τη μοίρα του ψηφίζοντας νόμους που ανυψώνουν ή καταβαραθρώνουν τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων.

Εν συνεχεία ήταν η απόφαση τέλεσης της πράξης υπέρτατης θυσίας μέσα στο πλήθος. Οχι στην απελπιστική μοναξιά του ιδιωτικού χώρου. Ενώπιον του δήμου, του λαού, ώστε η αυτοκτονία να προσλάβει αυτοδικαίως χαρακτηριστικά κοινωνικού γεγονότος.

Η αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού υπήρξε αναμφισβήτητα πολιτική πράξη. Αυτό το συμπέρασμα απορρέει κατά αδιαφιλονίκητο τρόπο από το σημείωμα που άφησε.

Θυσίασε το πιο πολύτιμο αγαθό που είχε, την ίδια τη ζωή του, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να στείλει προς το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνά την Ελλάδα ένα μήνυμα τόσο ηχηρό που δεν θα μπορούσε, αν όχι να αγνοήσει, τουλάχιστον να ισχυριστεί ότι δεν το άκουσε.

Θέλησε με αυτόν τον σπαρακτικό τρόπο να υπογραμμίσει με το ίδιο του το αίμα τις κοινωνικές συνέπειες της ασκούμενης πολιτικής.

Με το σημείωμα που άφησε καταγγέλλει με σκληρές εκφράσεις τους υπευθύνους και προβλέπει ποια θα είναι κατά την άποψή του η έκβαση της πολιτικής που υλοποιείται.

Εμείς δεν δικαιούμαστε να έχουμε αυταπάτες περί ευαισθητοποίησης της συντριπτικής πλειονότητας των συνιστωσών του πολιτικού συστήματος εξαιτίας του τραγικού γεγονότος. Είμαστε βέβαιοι ότι μάλλον με ενόχληση το αντιμετώπισαν.

Το σημείωμα του νεκρού δεν τους αφήνει περιθώρια, καθώς γράφει: «Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα. Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Ελληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος να ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου».

Και το σημείωμα καταλήγει τονίζοντας: «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι».

Είναι εξόφθαλμο ότι δεν είναι κάποιο προσωπικό αδιέξοδο ανεξάρτητο από την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας που ώθησε τον εμφανώς πολιτικοποιημένο συνταξιούχο φαρμακοποιό στην πράξη του. Οπως είναι επίσης οφθαλμοφανές ότι ούτε το κίνημα διαμαρτυρίας κατά της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι σήμερα όπως χθες, πριν από την ανατριχιαστική κραυγή καταγγελίας του εκλιπόντος.

Θα διαπράξουν σοβαρό, βαρύτατο σφάλμα οι πολιτικοί, ιδίως αλλά όχι μόνο αυτοί που κυβερνούν, αν αγνοήσουν ουσιαστικά το μήνυμα της χθεσινής πολιτικής αυτοκτονίας, ελπίζοντας ότι σε μερικά 24ωρα το πολύ θα έχει ξεχαστεί, ότι θα έχει «αλεστεί» στις μυλόπετρες της καθημερινότητας και της καταιγιστικής επικαιρότητας που βομβαρδίζει τον ελληνικό λαό με αλλεπάλληλα πλήγματα καταβαράθρωσης. Μακάρι να μην κάνουν και αυτό το λάθος.

Η ελληνική κοινωνία έχει ήδη σχιστεί σε δύο στρατόπεδα, που με την πάροδο του χρόνου οι σχέσεις τους γίνονται όλο και πιο απόμακρες.

Η επίδειξη αλαζονείας τέτοιες εποχές μόνο κακό κάνει. Μπορεί να προκαλέσει μέχρι και όλεθρο, αν οι πολιτικοί δεν το συνειδητοποιήσουν εγκαίρως.

ΘΕΤΙΚΟ
Ευτυχώς, οι ταγοί δεν σιώπησαν
Αναντίρρητα θετικό είναι το γεγονός ότι όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, όλα τα πολιτικά κόμματα, έκαναν δηλώσεις για την πολιτική αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού. Δεν έχει σημασία αν όσα είπαν τα αισθάνονταν ή τα ανακοίνωσαν υποκριτικά. Δεν έχει σημασία αν τα είπαν με στόχο να μην έχουν εκλογικές απώλειες ή αν τα πίστευαν. Δεν έχει καν σημασία αν τοποθετήθηκαν μόνο αφού πείστηκαν ότι ήταν αδύνατη η υποβάθμιση του τραγικού γεγονότος στα όρια της αποσιώπησης. Το ότι αυτοβούλως ή αναγκαστικά απευθύνθηκαν στον ελληνικό λαό για το θέμα συνιστά ένα ελάχιστο αναγκαίο όριο εναρμόνισης με τις διαθέσεις της κοινωνίας μας, η οποία θα εξοργιζόταν ακόμη περισσότερο αν οι ταγοί σιωπούσαν και πάλι.

Χαστούκι στην Ελλάδα του μνημονίου

Από Το Ποντίκι

Η αυτοκτονία του ηλικιωμένου πρώην φαρμακοποιού χθες στο Σύνταγμα, δημοσία θέα, ήταν ένα ακόμη σοκ, ένα χα­στούκι στο πρόσωπο της σημε­ρινής μνημονιακής Ελλάδας και όσων διαμορφώνουν την απο­τρόπαιη μοίρα της. Όταν ένας άνθρωπος βάζει τέρμα στη ζωή του λέγοντας ότι «δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου», πολλά μπορεί να πει ο κα­θένας.

Aυτοκτονία και (πολιτικός) αγώνας

Του Δημήτρη Μυ
Το Ποντίκι

«Δεν υπάρχει παρά ένα μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: το πρόβλημα της αυτοκτονίας. Τη στιγμή που αποφασίζεις πως η ζωή αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζήσεις, απαντάς στο βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα, εάν ο κόσμος έχει τρεις διαστάσεις, εάν το πνεύμα διαιρείται σε εννιά ή δώδεκα κατηγορίες, ακολουθούν. Είναι παιχνίδια(...)»
Ο άνθρωπος που αυτοκτόνησε χτες στο Σύνταγμα, έδωσε την απάντησή του στο θεμελιώδες-- όπως το θέτει ο Α. Καμί στο «Μύθο του ΣΙΣΥΦΟΥ» -- φιλοσοφικό ερώτημα. Προφανώς, τέτοιου είδους απαντήσεις δεν τίθενται υπό κρίση. Το περιεχόμενο των ανθρώπινων πεποιθήσεων, όταν μάλιστα αυτό εκφράζεται στην πράξη με τον τρόπο που το έκφρασε ο αυτόχειρας είναι μια απόλυτα προσωπική υπόθεση στην οποία δεν μπορεί να υπεισέλθει κανείς. Ωστόσο, το σημείωμα του συνταξιούχου φαρμακοποιού μας δίνει το δικαίωμα να αποτιμήσουμε την τελευταία του πολιτική πράξη, γιατί αυτή η αυτοκτονία ήταν μια ξεκάθαρη πολιτική πράξη.
Τι τον οδήγησε στην αυτοκτονία το περιέγραψε σαφέστατα στο σημείωμά του ο συνταξιούχος φαρμακοποιός. Το ευρύτερο περιβάλλον είναι γνωστό, μας αφορά όλους στον έναν ή στον άλλο βαθμό. Ας το θυμηθούμε, μένοντας μόνο σε αυτά που έρχονται μετά τις εκλογές:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛ.Λ.Α.Σ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 77χρονου ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Από την ΕΛ.Λ.Α.Σ

Η κυβέρνηση του εμπαιγμού, της απάτης, της ληστείας και της οικονομικής καταστροφής μας, είναι πλέον και κυβέρνηση δολοφόνων!

Το χέρι του συνταξιούχου το όπλισε η ανέχεια που ζούμε όλοι. Τέρμα!

Να ξεσηκωθούμε όλοι απέναντι στον φόβο του αύριο και στην κατάντια του σήμερα. Αλήτη Μπεγλίτη παραιτήσου! Η ζωή μας δεν ανήκει στο ΔΝΤ αλλά σ’ εμάς τους ίδιους.
Λευτεριά, ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία: διαγραφή του παράνομου χρέους.


ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΣΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.


ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΘΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙΤΕ!! ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΞΕΓΕΡΘΕΙΤΕ !!

Η Ελεύθερη Λαϊκή Αντιστασιακή Συσπείρωση

Ο καιόμενος

 Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν

στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του

μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Τ. Σινόπουλος, 1957

   

Έκτακτο: Να μην συνηθίσουμε στον Θάνατο