Νέα Πολιτική
του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*
Η εορτή της Αναστάσεως παρήλθε για άλλη μια φορά χωρίς όπως φαίνεται να σηματοδότησε και την αρχή της παλιγγενεσίας του ελληνικού κράτους. Αναμενόμενο το γεγονός, καθόσον η μέγιστη εορτή της Χριστιανοσύνης συνδέεται με τον εσωτερικό αγώνα εκάστου Χριστιανού-ανθρώπου με τα ελαττώματα και πάθη της ανθρώπινης φύσεως. Ως εκ τούτου και παρά τις ευχές για καλή Ανάσταση του έθνους, ελάχιστοι ανέμεναν ένα τέτοιο θαύμα το οποίο και πιθανόν να μην αξίζουμε.
Ως έθνος-κράτος εξακολουθούμε να διάγουμε μια ζοφερή περίοδο, πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και αξιακής κατάπτωσης. Ταυτόχρονα οι απειλές αποσταθεροποίησης έχουν προ πολλού διέλθει από τα σύνορα μας και έχουν για τα καλά εγκατασταθεί στο εσωτερικό μας πεδίο. Φυσικά και δεν αναφέρομαι πρωτίστως στους πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες αλλά στη διάχυτη αναξιοκρατία, φαυλοκρατία, οικογενειοκρατία, νεποτισμό, ελάχιστη προσπάθεια, παρασιτισμό και διαφθορά που έχουν καταστεί μόνιμα συστατικά της ελληνικής ζωής σε όλα τα επίπεδα. Ταυτόχρονα ενισχύονται όμως και οι εξωτερικές πηγές αστάθειας ενώ οι απειλητικοί γείτονες καιροφυλακτούν για το μοιραίο ολίσθημα που θα τους επιτρέψει να μετουσιώσουν σε πράξεις τις πολύχρονες διεκδικήσεις τους. Η αλήθεια είναι ότι η παρούσα διεθνής κατάσταση ενίσχυσε τη γεωπολιτική μας σημασία και αναγκάζει εχθρούς και φίλους να λαμβάνουν υπόψη όχι την ισχύ μας, αλλά την αναγνωριζόμενη αξία του χώρου που καταλαμβάνουμε. Σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον, οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας, βιώνοντας αναπόφευκτα τις συνέπειες της γενικότερης κατάπτωσης, πασχίζουν να διατηρήσουν μια στοιχειώδη αποτρεπτική ικανότητα τονώνοντας ταυτόχρονα το εθνικό αίσθημα.
Διάχυτο το αίσθημα απογοήτευσης και απελπισίας, γεγονός που καταδεικνύεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Οι αλλεπάλληλες αλλαγές πολιτικών ηγετών, κομμάτων και συνδυασμών δεν αποτέλεσαν λύση. Ούτε οι μικροί και βραχύβιοι πολιτικοί συνασπισμοί και κινήσεις απέδειξαν την αναγκαία αγωνιστικότητα, οργάνωση και ορμή για να πιέσουν το πολιτικό σύστημα. Προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους σίγουρα υπήρξαν αλλά όταν εμφανίστηκαν και εντάχθηκαν στα πολιτικά κόμματα αλλοτριώθηκαν και κατέστησαν φερέφωνα ενός διαπλεκόμενου πολιτικού συστήματος ή στην καλύτερη περίπτωση περιέπεσαν στην αφάνεια.
Ιδέες μιας συνταγματικής εκτροπής, με οποιοδήποτε τρόπο, ακούστηκαν αλλά μάλλον αποτελούν μια εφιαλτική λύση άγνωστης κατάληξης, υψηλού ρίσκου και μη αποδεκτή. Η παρούσα ιστοσελίδα και το αντίστοιχο περιοδικό της «Νέας Πολιτικής» πριν μικρό χρονικό διάστημα αφιέρωσαν ολόκληρο τεύχος στην αγωνιώδη αναζήτηση «ηγέτη». Δυστυχώς ως λαός διάγουμε ακόμη την περίοδο της ανωριμότητας και εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στην ύπαρξη μιας στιβαρής προσωπικότητας που θα μας οδηγήσει έξω από το τέλμα. Λησμονούμε τις τραγικές (παγκόσμια) συνέπειες των πράξεων ισχυρών αλλά συνάμα αλαζονικών ηγετών. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε τη σημασία της ομαλής λειτουργίας των θεσμών που θα επιτρέψουν την έξοδο από την κρίση. Αυτούς ακριβώς τους θεσμούς, με την πρώτη ευκαιρία τους λοιδορούμε και προσπαθούμε να τους καταστήσουμε όργανα των κομματικών μηχανισμών και της οικογενειοκρατίας.
Άρα βρισκόμαστε προ ενός αδιεξόδου? Ένα σύστημα που δεν επιτρέπει την ανάδειξη ηγετών ενώ ταυτόχρονα αδρανοποιεί τους θεσμούς εκείνους που μπορούν ενδεχομένως να θέσουν σε επανεκκίνηση τον κρατικό μηχανισμό. Απαισιόδοξη διαπίστωση αλλά μάλλον αληθινή. Μια λογική διαπίστωση είναι ότι ένα παραπλήσιο σύστημα μπορεί μόνο να καταρρεύσει εκ των έσω, δηλαδή με την ανάδειξη σε καίριες θέσεις 2-3 ανθρώπων, που με την κατάλληλη ευκαιρία θα αναλάβουν την αποστολή της αποδομήσεως του συστήματος. Συνωμοτική η λύση αλλά δύσκολη στην εφαρμογή. Αφενός το σύστημα διαθέτει τις ασφαλιστικές δικλείδες ώστε να απομονώσει έγκαιρα τέτοια άτομα και αφετέρου η φιλαρχία δεν εγγυάται ότι τα τελευταία θα συνεχίσουν αγαστά να εργάζονται για παρόμοιους αγαθούς σκοπούς.
Απομένει πλέον η έσχατη λύση της «δημιουργικής καταστροφής», το όνειρο του αναγεννώμενου, εκ της στάχτης του, μυθολογικού φοίνικα? Αλλά ποιο θα είναι το κόστος και θα είναι εγγυημένο το τελικό αποτέλεσμα? Υπάρχουν όμως και οι αισιόδοξοι που προτείνουν το σενάριο της καθημερινής τριβής, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, γκρεμού και ισορροπίας, ελπίζοντας σε μικρά σταδιακά βήματα προόδου και μιας λύτρωσης σε ακαθόριστο χρονικό διάστημα. Μια λύση που προϋποθέτει όμως ωριμότητα όχι μόνο από το ανίκανο πολιτικό μας σύστημα αλλά κυρίως από όλους εμάς τους πολίτες. Προϋποθέτει και επιβάλλει την δημιουργική αντίδραση μας όχι μόνο σε πράξεις της διοίκησης, περισσότερο ή λιγότερο εύστοχες, που θίγουν τα συμφέροντα μας αλλά κυρίως την αντίδραση μας σε κάθε μορφή διαφθοράς και καταπάτησης των θεσμών. Μια λύση και συνάμα τελευταία ελπίδα μας που προϋποθέτει την εγρήγορση μας και την παραμέληση του κακώς εννοούμενου ατομικού συμφέροντος. Προϋποθέτει δηλαδή ένα ακόμη θαύμα, μια εσωτερική Ανάσταση του καθενός μας. Αυτό άραγε δεν είναι και το μήνυμα του Πάσχα που τόσο απλόχερα σκορπάμε αυτές τις ημέρες;
* Υποστράτηγος εα, Διευθυντής Μελετών του ΕΛΙΣΜΕ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου