Τελειώνουν οι προθεσμίες

economia 

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Καθώς βαδίζουμε προς τον τελευταίο μήνα του έτους, συσσωρεύονται οι προθεσμίες που λήγουν. Στα δικά μας, την προθεσμία του Eurogroup (9 Δεκεμβρίου) πάει, την χάσαμε - ή, αν προτιμάτε, την αφήσαμε συνειδητά να φύγει καθώς η Κυβέρνηση Σαμαρά/Στουρνάρα (;) αισθάνεται ότι κινδύνευε αληθινά να πέσει άμα δειχνόταν εφεκτική στις πιέσεις της Τρόικας.

Δεν είναι καθόλου πια βέβαιο, όμως, ότι και η άλλη προθεσμία - που πάλιν εμείς την τάσσουμε, την επικοινωνούμε, την φωνάζουμε, για να μην την τηρήσουμε - θα τηρηθεί. Εκείνη του τέλους Δεκεμβρίου για να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα, ώστε να συνεχίζει να ξετυλίγεται και η χρηματοδότηση και το Πρόγραμμα για την Ελλάδα και να ανοίξει η προοπτική ανακαθορισμού του χρέους - τα γνωστά!

Όμως την ίδια στιγμή (= στην ίδια φάση διεθνούς ενδιαφέροντος, να εξηγούμαστε) πανε να τελειώσουν κι άλλες προθεσμίες. Διεθνούς/πλανητικού ενδιαφέροντος η μια: πρόκειται για την παρολίγον ξέψυχη συμφωνία του Γύρου της Ντόχα - δηλαδή της τελευταίας φάσης των κυλιόμενων διαπραγματεύσεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.

Όπως πάντα, το ζήτημα των αγροτικών προϊόντων (δηλαδή: των αγροτικών επιδοτήσεων) μπλόκαρε επί πολύ την συζήτηση: το γεγονός ότι η απογείωση των διεθνών τιμών των τροφίμων τρόμαξε τις αναπτυσσόμενες χώρες, τις έκανε να προτάσσουν πάλι την επισιτιστική ασφάλεια - δηλαδή την διαφύλαξη της παραγωγής.

Για να μην εκτροχιασθούν οι διαπραγματεύσεις και αναστραφεί το διεθνές κλίμα στα πλαίσια του ΠΟΕ ("προχωράμε, έστω και σερνάμενοι"), έχει προταθεί να ισχύσει για μερικά χρόνια "ρήτρα ειρήνης" (μη-πολέμου θα την έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου), που θα πάγωνε τις προσφυγές εναντίον - ειδικά - αυτού του είδους των επιδοτήσεων.

Ενώ όμως ο γύρος της Ντόχα κινδυνεύει από τις προθεσμίες του, ο πραγματικός κίνδυνος έρχεται από αλλού: από την Εταιρική Σχέση του Ειρηνικού (ΤΡΡ) , που αφορά όπως το λέει η ονομασία της τις χώρες του Ειρηνικού όπου ούτως ή άλλως "τρέχει το μέλλον" και από την Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ), που αφορά τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Η ΤΡΡ έχει κι αυτή προθεσμία - τέλος του 2013 - που όμως μάλλον θα τηρηθεί: έχει πάρει τα πάνω της αφ' ης προσχώρησε η Ιαπωνία στις αρχές του χρόνου. Η ΤΤΙΡ ξεκίνησε μόλις φέτος, αλλά δείχνει να προχωράει.

Γιατί όμως μιλούμε για "πραγματικό κίνδυνο"; Διότι, άμα περιφερειακές/υπερπεριφερειακές συμφωνίες τέτοιου είδους τρέξουν τώρα γρήγορα, ο γύρος της Ντόχα και το διεθνές σύστημα του ΠΟΕ κινδυνεύουν να μείνουν κούφια κελύφη. Αυτά.