Συμπάθεια, και καλά λόγια

economia

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Γέμισαν από Έλληνες –  επίσημους, εννοούμε – σε Βρυξέλλες. Και ο μεν Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, τουλάχιστον, είχε αντικείμενο συγκεκριμένο: να προχωρήσει, να τελειώσουμε, η «διαπραγμάτευση» για το ξεκόλλημα των αυτοκινητοδρόμων. (Προχωράει. 

Όποιος όμως σας διαβεβαιώσει ότι όλα τα εμπόδια ξεπεράστηκαν, μην τον έχετε φίλο!). Ο Βαγγέλης Βενιζέλος – ως ΥΠΕΞ, όχι ως Αντιπρόεδρος – είχε «δουλειά ΝΑΤΟ», στην Υπουργική Σύνοδο, όπου τελικά παίζονται περισσότερα απ’ όσα συνήθως συνειδητοποιούμε στην Ελλάδα.

Όμως, η παρουσία Σαμαρά με όλον τον καλό τον κόσμο – Βενιζέλος πάλι, Στουρνάρας, Χατζηδάκης, Τσαυτάρης κοκ. – για την συνάντηση με το «κολλέγιο» των Επιτρόπων με την έναρξη της Ελληνικής Προεδρίας ήταν σαφώς μια κίνηση πιο, πώς να το πούμε, «πολιτική».

Ανταμείφθηκε η προσπάθεια, πλουσιοπάροχα, με την τοποθέτηση Μπαρόζο – «δεν φτάνει να παρακολουθούμε τις σκληρές προσπάθειες του Ελληνικού λαού, πρέπει και να βοηθήσουμε» - καθώς και με την διαφοροποίηση της Επιτροπής, διακηρυκτικά πάντα, από την μονομανία της λιτότητας – «άλλοι επιμένουν μόνον στην υπευθυνότητα, αλλά χρειάζεται και αλληλεγγύη».

Βέβαια, η σημερινή Επιτροπή ήδη κάνει τις βαλίτσες τους να φύγει! Ομοίως και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, άλλωστε. Οπότε, προκειμένου να «εισπραχθεί» πρακτικά σε επίπεδο περαιτέρω διαπραγμάτευσης της πρακτικής αυτή η συμπάθεια, αυτά τα καλά λόγια, θα χρειαστεί πολλή - τι; Επιμονή; Γερμανική μεταστροφή; Τύχη;

Εκείνο που, δεν μπορεί, θα το είδαν διαδρομικά όλοι οι Έλληνες επίσημοι και οι συνοδείες τους, είναι ότι (α) υπάρχει μια μουδιασμένη αναγνώριση των Κοινοτικών πώς το Ελληνικό πρόγραμμα έχει προσαράξει, (β) αυτό αποκλείεται να ειπωθεί, πιπέρι! και (γ) υπάρχει κάθε καλή διάθεση για (πολιτική…) αναζήτηση διεξόδου, όμως (δ) «το σύστημα» είναι εγκλωβισμένο στα συμφωνημένα έως τώρα.

Οπότε;

Οπότε… συμπάθεια και καλά λόγια.