Όπου τα εξωτερικά μέτωπα επιταχύνουν απότομα

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ούτως ή άλλως, η σχεδιασμένη για τις 15 Νοεμβρίου επίσκεψη του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα –με επόμενο σταθμό του το Βερολίνο, αλλά χωρίς (όπως συνηθίζεται για τους αμερικανούς επισήμους) ενδιάμεσο σταθμό στην Τουρκία: σημαντικό– στρέφει "αναγκαστικά" τα μάτια προς τα εξωτερικά μέτωπα, αποσπώντας από την τραγική μας εσωστρέφεια με τις τηλεοπτικές άδειες, το ΕΣΡ και τα συναφή. Πάλι καλά!

Όμως, το "εκεί έξω" κινείται ακόμη ταχύτερα απ' όσο παρακολουθούμε. Δείτε για παράδειγμα το πώς, 11 μόλις μέρες προτού διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ για τον/την διάδοχο του Μπαράκ Ομπαμα, ανακοινώνεται αιφνιδίως από το FBI ότι ξανανοίγει την έρευνα στα διαβόητα e-mail της Χίλλαρυ Κλιντον. Τις τελευταίες μέρες, η πεισματική αυτοκαταστροφικότητα του ανθυποψηφίου της Ντόναλντ Τραμπ (με αποκορύφωση την προαναγγελία του ότι, αν χάσει, δεν θα αναγνωρίσει ενδεχομένως το αποτέλεσμα, αλλά και με το βουνό των ρατσιστικών/σεξιστικών σχολίων του) οδηγούσε σε "λογική νίκης" την καμπάνια Κλίντον. Τώρα, με το ζήτημα των e-mail να ξανανοίγει την τελευταία στιγμή –χαρακτηριστικό: η καμπάνια της το μόνο που ζητεί είναι να δημοσιοποιηθεί το "γιατί" και το "πώς", επί της ουσίας τίποτε δεν προλαβαίνει να παιχτεί!– μια επικράτηση Τραμπ στο νήμα και πάλι δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η υπόθεση των e-mail ξυπνάει το πιο αδύναμο σημείο της Χίλλαρυ: την περιορισμένη αξιοπιστία της. Θα γίνει η Ελλάδα/η ελληνική υπόθεση/οι ελληνικές υποθέσεις (χρέος, Προσφυγικό κυρίως, ακόμη και Κυπριακό) παράπλευρη απώλεια μιας τέτοιας εξέλιξης;

Την ίδια στιγμή στη Γερμανία, μετά από πολλές –ως φαίνεται– επαφές παρασκηνίου, ξεκίνησε μια προσπάθεια να διαμορφωθεί ακόμη και μέσα στην παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο μια συμμαχία SPD/Die Linke/Gruenen γνωστή και ως Rot-Rot-Gruen (με βάση το ότι ήδη 54,2% των ψηφοφόρων των Σοσιαλδημοκρατών, 69% εκείνων της Αριστεράς και 59% τω Πρασίνων επιλέγουν μια τέτοια λύση). Το μανιφέστο μιας τέτοιας κίνησης μπορεί να βρει κανείς στο rot2gruen.de .

 Tο γεγονός ότι την πρωτοβουλία έδειξε να αναλαμβάνει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Αριστεράς/Die Linke Ντίτμαρ Μπάρτς –αν και σε προκαταρκτικές επαφές έλαβαν μέρος 90 βουλευτές και των τριών πλευρών, με παρουσία μάλιστα του προέδρου του SPD Ζιγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος και θα γινόταν καγκελάριος αν η κίνηση ευοδωθεί– χρωματίζει "περίεργα" για τον γερμανικό πολιτικό συντηρητισμό την κίνηση αυτή. Πάντως, οι της Die Linke, προκειμένου να έχει κάποια πιθανότητα επιτυχίας η πρωτοβουλία, έχουν φθάσει να δέχονται και πράγματα έως τώρα ανήκουστα γι’ αυτούς, όπως η ανάληψη πρωτοβουλιών παρουσίας γερμανικών ένοπλων τμημάτων σε διεθνείς αποστολές ή ακόμη και αποδοχή της «Ατζέντας 2020» (έργο του ηγέτη του SPD Γκέρχαρντ Σρέντερ), με την οποία ενσωματώθηκαν στη γερμανική οικονομία επώδυνες αλλά αποτελεσματικότατες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Εδώ, το ερώτημα είναι διπλό: θα οδηγήσει –και πού, εν τέλει– αυτή η πρωτοβουλία, που για τους Σοσιαλδημοκράτες έχει ως "τυράκι" μια προσδοκία εξουσίας, την οποία οι κάλπες του 2017 δεν δείχνουν να τους δίνουν (ως junior partner των Χριστιανοδημοκρατών που υποχωρούν υπό την πίεση της Ακροδεξιάς, αλλά παραμένουν πρώτο κόμμα); Και αυτή η ενδεχόμενη μετακίνηση του πολιτικού σκηνικού στην Γερμανία, τι θα σημάνει για την Ελλάδα και τα προβλήματά της; Μάλλον λάθος να πούμε: «Ουφ! Πάει πίσω ο πονηρός και δυσάρεστος Σόιμπλε», πάντως. Διόλου βέβαιο, π.χ., ότι και το SPD "με γεύση εξουσίας" θα είναι πιο υποστηρικτικό προς εμάς....

economia