Θα μπορούσε να ωφεληθεί η Ελλάδα από μια τροπή των επενδυτικών ροών;

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Το είχαμε ήδη δει στο φετινό συνέδριο του World Economic Forum, στο Νταβός, αλλά και στο πρόσφατο G-20 στο Χάνγκτσου. Το ξαναπαρακολουθήσαμε στο περισσότερο στοχευμένο Chamonix Get-together, μια συνάντηση απευθυνόμενη κυρίως προς διαχειριστές κεφαλαίου, προς κατόχους επιχειρηματικών ή οικογενειακών χαρτοφυλακίων. Γίνεται πλέον αποδεκτό ότι η διεθνής οικονομία εγκαθίσταται σε φάση –μακρά, όχι παροδική– χαμηλών αποδόσεων. Γίνεται, επίσης, φανερό ότι το κυνήγι των βραχυπρόθεσμων αποδόσεων από τα funds και με τη δημιουργία προϊόντων όλο και υψηλότερου ρίσκου δεν οδηγεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

 Ποια διέξοδος αναζητείται, λοιπόν; Πρώτα και κύρια, ο ορίζοντας κάθε επένδυσης γίνεται πλέον "αναγκαστικά" πιο μακροπρόθεσμος. Εκεί που μετρούνταν τα πάντα στο 3μηνο, τώρα γίνεται λόγος για ορίζοντα 5ετίας/10ετίας.

 Ύστερα, εγκαθίσταται μια συζήτηση που έχει να κάνει με τους επενδυτικούς στόχους, τους πραγματικούς δηλαδή στόχους – το υλικό αντικείμενο των επενδύσεων. Ως βάση λαμβάνονται οι  πραγματικές ανάγκες του κόσμου όπως αυτές εξελίσσονται – διατροφή σε αποδεκτή ποιότητα, θέματα πρόληψης στον χώρο της υγείας (όπου το κόστος απογειώνεται) και θέματα τρίτης ηλικίας, θερινή κατοικία, "ενσωματωμένος τουρισμός", ενέργεια, γενικώς υποδομές.

 Μια τέτοια προσέγγιση του διεθνούς επενδυτικού ενδιαφέροντος, στρεφόμενη στην πραγματικότητα της Ελλάδας του 2016 – ανάγκη υποδομής, βουλιαγμένες αξίες, εκπαιδευτική απερήμωση, επαγγέλματα υγείας σε μετανάστευση, δυνατότητες ποιοτικών καλλιεργειών, συν η εξωστρέφεια, καθώς και η τουριστική πείρα– θα μπορούσε να δώσει, σε μακροπρόθεσμη βάση, την επενδυτική εκείνη εισροή που τόσα χρόνια ‘κυνηγάμε”.

 Με άλλα λόγια, θα μπορούσε να ωφεληθεί η Ελλάδα από μια τροπή των επενδυτικών ροών; Η απάντηση είναι ένα διστακτικό: «Ναι, αλλά στο μέτρο που –κάποτε!– παύει η πρακτική της αποθάρρυνσης κάθε επένδυσης...»

 economia