Δυσερμηνεία των αυστριακών εκλογών

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Συγκλόνισε τους αναλυτές η θεαματική άνοδος, στον πρώτο γύρο των αυστριακών προεδρικών εκλογών, του υποψηφίου του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας NorbertHofer, που ήρθε πρώτος με 36%. Στην δεύτερη θέση αναδείχθηκαν οι Οικολόγοι με 20% και στην τρίτη η ανεξάρτητη υποψήφια δικαστής Griss, με 18,5%.

Τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, οι Σοσιαλδημοκράτες του καγκελαρίου Faymann και το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα που συγκυβερνά μαζί τους, δηλαδή τα κόμματα που εναλλάσσονταν στην διακυβέρνηση της Αυστρίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέλαβαν την τέταρτη και πέμπτη θέση με ποσοστά γύρω στο 11%, αποτυγχάνοντας να εισέλθουν στον δεύτερο γύρο.

Ο Hofer, που περνά με αξιώσεις στον δεύτερο γύρο με  αντίπαλο τον υποψήφιο των Οικολόγων van der Bellen, δεν είναι ο ηγέτης της ακροδεξιάς. Επικεφαλής του Κόμματος της Ελευθερίας είναι ο Strache, που διεδέχθη τον πρόωρα αποθανόντα Haider. Ο Stracheόμως αποσκοπεί στην θέση του καγκελάριου, που ασκεί την εκτελεστική εξουσία, και όχι του προέδρου, που έχει ρυθμιστικό ρόλο.

Ήδη, πάντως, η νίκη των ακροδεξιών έχει προκαλέσει πολιτειακές αναταράξεις στην Αυστρία.  Ο μεν Hofer προειδοποίησε ότι εάν εκλεγεί πρόεδρος θα καθαιρέσει την σημερινή κυβέρνηση, εφ’ όσον οι προεδρικές εκλογές απέδειξαν ότι αυτή δεν διαθέτει πλέον λαϊκή νομιμοποίηση. Ενώ ο «πράσινος» van der Bellen δεσμεύτηκε ότι, ως πρόεδρος, θα αρνηθεί τον διορισμό του Strache στην θέση του καγκελάριου, εάν αυτός κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές του 2018. Κλίμα ύστερου Μεσοπολέμου και ημερών Βαϊμάρης….

Την ειδησεογραφία και τις αναλύσεις του ευρωπαϊκού τύπου για τις αυστριακές πολιτικές εξελίξεις προς την  ακροδεξιά κατεύθυνση, όπως και τα αντίστοιχα φαινόμενα στην Γαλλία, Γερμανία κλπ., συνοδεύει μία θεμελιώδης δυσερμηνεία. Οι πάντες οδύρονται για την «νίκη της ακροδεξιάς», ως εάν μεγάλες μάζες πολιτών αίφνης ασπάστηκαν τα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεώδη, προσχώρησαν στον ρατσισμό, σωβινισμό και φασισμό.

Αυτό φυσικά δεν είναι αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες βλέπουν στον ορίζοντα το ενδεχόμενο ανεπίστροφης αλλοίωσης της φυσιογνωμίας της Ευρώπης και αποδόμησης των βασικών πολιτικών και πολιτιστικών της χαρακτηριστικών, δηλαδή της Δημοκρατίας, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της Ισότητας των Φύλων, της Ελεύθερης Έκφρασης, της Ελευθερίας του Λόγου, της Επιστημονικής Έρευνας, αυτά δηλαδή που απορρίπτουν συλλήβδην ως ανοσιουργήματα οι ασιατικοί και αφρικανικοί πληθυσμοί που εποικίζουν μαζικά την γηραιά ήπειρο.

Όσο τα παραδοσιακά πολιτικά συστήματα δεν δίνουν σαφή και αποτελεσματική απάντηση σε αυτό το μείζον πρόβλημα, όσο το μέλημα των σημερινών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων είναι όχι να ανακόψουν την δημογραφική και την συνεπαγόμενη πολιτιστική μετάλλαξη της Ευρώπης, τόσο οι ψηφοφόροι θα στρέφονται διαμαρτυρόμενοι σε ακραία κόμματα, χωρίς να ασπάζονται τις ιδέες τους.

Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης