Δικτατορία και Κύπρος: Το μεγάλο φιάσκο

ardin-rixi

Από τη Συμφωνία της Ζυρίχης στην απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας

Του Σπύρου Κουτρούλη από την Ρήξη φ. 135

Στην Κύπρο χρεοκόπησε η ιδεολογία της δικτατορίας. Αποδείχθηκε ότι η ρητορική της, που επικαλείτο αξίες όπως η πατρίδα και το έθνος, δεν είχε καμία σχέση με τις πραγματικές της προθέσεις και επιδιώξεις.

Αποκαλύφθηκε ότι απέτυχε παταγωδώς σε ένα προνομιακό γι’ αυτήν πεδίο, το στρατιωτικό-αμυντικό, αφού τα στελέχη της ήταν στρατιωτικοί και υποτίθεται, τη διεξαγωγή πολέμου για την οποία εκπαιδεύτηκαν, τη γνώριζαν καλά.

Ο Γ. Σεφέρης, με την ιδιότητά του ως διπλωμάτης, υπέβαλε υπόμνημα, στις 25 Δεκεμβρίου 1958, στον προϊστάμενό του, υπουργό Εξωτερικών, Ε. Αβέρωφ, με το οποίο τον προειδοποιούσε για τους κινδύνους που είχε για τον ελληνισμό της Κύπρου η κυοφορούμενη συμφωνία της Ζυρίχης. Θεωρούσε ότι η Ελλάδα επρόκειτο να συμφωνήσει σε ένα μεταβατικό καθεστώς, κατάληξη του οποίου θα ήταν να επιτύχει η Τουρκία το πάγιο σχέδιό της: τη διχοτόμηση του νησιού. Ο χρόνος απέδειξε ότι ο Σεφέρης είχε δίκιο στις εκτιμήσεις του για τις συνέπειες της Συμφωνίας της Ζυρίχης1. Ο πολιτικός στόχος της ένωσης της Κύπρου με το ελλαδικό κράτος απομακρύνθηκε, αλλά και ο ίδιος ο ελληνικός χαρακτήρας του κυπριακού κράτους ήταν υπό διαρκή αμφισβήτηση από πλευράς Τουρκίας και Τουρκοκυπρίων.

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 4ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1936 1940

Το βράδυ της 4ης Αυγούστου του 1936 ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ, καλεί τους υπουργούς του στο Υπουργείο Εξωτερικών για έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο, ανακοινώνοντας τους την επιβολή, με την έγκριση του Βασιλιά, της Δικτατορίας.

Ο αιφνιδιασμός των κομμάτων και εν γένει της κοινωνίας δεν ήταν δύσκολος, αφού ο ΜΕΤΑΞΑΣ από τις κυβερνητικές θέσεις που κατείχε κατάφερε να προωθήσει τους δικούς του ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού.

Το Μεταξικό καθεστώς προσπάθησε να καταστείλει και να ελέγξει το συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα με την κρατικοποίησή του και με ορισμένα φιλεργατικά μέτρα, όπως τη λειτουργία του ΙΚΑ και τις εργατικές εκδρομές.

Παρ' όλα αυτά, δεν κατάφερε ποτέ να συγκροτήσει ένα πλήρες θεσμικό πλαίσιο. Ουσιαστικά δύο ήταν οι κυρίαρχοι θεσμοί, ο Βασιλιάς και ο αρχηγός της Κυβέρνησης.

Ο Δικτάτορας, μάλιστα, κυβέρνησε με συντακτικές πράξεις και με αναγκαστικούς νόμους. Εξάλλου, εντός του καθεστώτος υπήρχε μία αντίθεση, διότι αφ' ενός ο ΜΕΤΑΞΑΣ, που επιθυμούσε μια πολιτική εθνοσοσιαλιστικού τύπου και αφ' ετέρου ο Βασιλιάς, που ήταν ο φορέας της εξουσίας, είχε μια καθαρά αγγλόφιλη διάθεση.

Η επιβολή, μάλιστα, από το Βασιλιά της Δικτατορίας σχετίζεται με την ανάγκη να νομιμοποιηθεί κοινωνικά και πολιτικά ο Θρόνος, που είχε βγει τραυματισμένος από τον Εθνικό Διχασμό και να προστατευτεί η αστική τάξη από τις νέες θέσεις του σοσιαλισμού, που την παρότρυνε ν' αφήσει πίσω της το διχασμό και να προχωρήσει σε νέους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

Ωστόσο, το νέο καθεστώς προσπαθεί να νομιμοποιηθεί στρέφοντας το βλέμμα του στο παρελθόν και επιχειρώντας να ενωθεί μαζί του........

Μια άγνωστη πτυχή της Δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά

Ινφογνώμων Πολιτικά

Η ημερομηνία της 4ης Αυγούστου είναι περισσότερο γνωστή για την εγκαθίδρυση του ομώνυμου δικτατορικού καθεστώτος από τον Ιωάννη Μεταξά. Λίγο πολύ όλοι έχουμε ακούσει για την Εθνικιστική του ιδεολογία, τη σκληρότητα και το όραμα του Γ' Ελληνικού Πολιτισμού που ταυτίζεται με την ιδεολογία του Γ'Ράιχ.

Μια όμως σχεδόν άγνωστη πτυχή της Δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά είναι η σχέση με την Εβραϊκή Κοινότητα. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα απολυτορχικά καθεστώτα της εποχής στην Ευρώπη που είχαν έντονο αντισημιτικό χαρακτήρα, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου αντίθετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φιλοεβραϊκό.

Ήδη από τις πρώτες ώρες της επιβολής τα πανηγύρια είχαν ξεκινήσει στην Εβραϊκή κοινότητα, ίσως έπαιξε ρόλο η φήμη για πογκρόμ Βενιζέλου. Μια από τις πρώτες ενέργειες του Μεταξά ήταν να διαλύσει την οργάνωση ΕΕΕ (Εθνική Ένωσις Ελλάδος η οποία είχε έντονη αντισημιτική δράση, μεταξύ σοβαρού κι αστείου τα τρία Ε ερμηνευόντουσαν ως «Έλληνες Εξοντώστε Εβραίους». 

Η χούντα ακρωτηρίασε την Κύπρο – Τα πολιτικά εγγόνια της έχουν ρεύμα!

του Κώστα Βενιζέλου

Πενήντα δύο χρόνια μετά το πραξικόπημα της χούντας στις 21 Απριλίου 1967 και στην πολιτική και ιστορική αξιολόγηση σημαντική θέση έχει, δυστυχώς, η διαμόρφωση εκλογικού ρεύματος της ακροδεξιάς. Ενός ρεύματος που ενισχύεται βαθμηδόν. Η ιστορική άγνοια, η αποτυχία των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου να δώσουν λύσεις στα προβλήματα του ελληνισμού αλλά και των κοινωνιών σε Ελλάδα και Κύπρο, ενίσχυσε τα κόμματα που αναπολούν τη χούντα και την ΕΟΚΑ Β.

Όπως και να αντικρίσει κανείς τις πραγματικότητες δεν υπάρχει σοβαρό, λογικό επιχείρημα για εκλογική ή άλλη στήριξη στους απόγονους της χούντας, της Χρυσής Αυγής και του παραρτήματός της στην Κύπρο. Ιστορικά τα δεδομένα έχουν ως εξής: Η άνοδος, διά πραξικοπήματος, της χούντας στην εξουσία είχε σχέση με τα όσα ακολούθησαν στην Κύπρο. Εξαρχής η χούντα των Αθηνών είχε ως πρωταρχικό, στρατηγικό στόχο να διατηρηθεί στην εξουσία. Για να επιτευχθεί αυτός ο στρατηγικός στόχος έπρεπε να γίνουν θυσίες, αυτοχειρίες. Χωρίς αμφιβολία η Κύπρος ήταν μεταξύ των θυσιών που έπρεπε να γίνουν. Αυτό φάνηκε εξάλλου εκ του αποτελέσματος.

Με την Τουρκία οι σχέσεις της χούντας είχαν περάσει από διάφορες φάσεις. Η Άγκυρα είχε διαπιστώσει εξαρχής ότι το χουντικό καθεστώς δεν είχε την ικανότητα να αντικρούσει με επιτυχία τις επιδιώξεις της στη Λευκωσία. Με διαμεσολαβητές τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ενίοτε και τη CIA, Ελλάδα και Τουρκία είχαν δημιουργήσει κανάλια επικοινωνίας. Υπονομεύοντας την Κυπριακή Δημοκρατία η χούντα έστρωνε το χαλί στην Άγκυρα.

Αλέκος Παναγούλης | σπάνια εκπομπή – αφιέρωμα (ΕΡΤ)

Εκπομπή-αφιέρωμα στον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ, η οποία περιλαμβάνει συνέντευξη που παραχώρησε, με κάθε μυστικότητα, ο Α. ΠΑΠΑΓΟΥΛΗΣ στον Ιταλό δημοσιογράφο SILVANO AGOSTI λίγες μέρες μετά την αμνήστευση που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατουμένους στις 21/8/1973. To πολύτιμο αυτό ντοκουμέντο παραχωρήθηκε από τον S. AGOSTI στην ΕΡΤ.

Πριν την προβολή του παρατίθενται χρονολογικά τα γεγονότα-σταθμοί της αντιδικτατορικής δράσης του μεγάλου αγωνιστή, όπως η λιποταξία του από το στράτευμα μετά την επιβολή της χούντας, η ίδρυση της οργάνωσης Ελληνική Αντίσταση και η στήριξη της ένοπλης πάλης κατά του απριλιανού καθεστώτος.

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του δικτάτορα ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ τον Αύγουστο του 1968, που οδήγησε στη σύλληψη και καταδίκη του δις εις θάνατον από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών, καθώς και στον «εντοιχισμό του» για τεσσεράμισι χρόνια στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου.

Έπεται αναφορά στην εκλογή του ως βουλευτή με την Ένωση Κέντρου το 1974 και, τέλος, στον μυστηριώδη θάνατό του σε τροχαίο, την Πρωτομαγιά του 1976.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τι πέτυχε η Χούντα;

ardin-rixi

Από το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά, «Μετά είκοσι έτη», που γράφτηκε το 1985 και περιλαμβάνεται στο βιβλίο των Γιώργου Καραμπελιά-Δημήτρη Λιβιεράτου Ιούλης 65 (Εναλλακτικές Εκδόσεις 1985- υπό  επανέκδοση), δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα για τον ρόλο της δικτατορίας της 21ης Απριλίου στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της χώρας.

Η χούντα, παρ’ όλη τη χυδαιότητά της, δεν ήταν τελικά, ούτε αποδείχτηκε στη συνέχεια, «βλακεία», έστω και αν σήμερα πληρώνεται ακριβά από τους πρωτεργάτες της. Για το καθεστώς λειτούργησε σω­τήρια. Τα 7 1/2 χρόνια της δικτατορίας συνέτριψαν το φοβερό λαϊκό κίνημα του ‘65 που βρισκόταν σε εξέλι­ξη και όταν ήρθε η μεταπολίτευση τα πράγματα ήταν πια διαφορετικά. 

Μέσα από τη χούντα διαμορφώθηκε μια νέα φυσιογνωμία του ελληνικού λαού, μια φυσιο­γνωμία ατομισμού, καταναλωτισμού, μια φυσιογνω­μία «φίλαθλου». Αυτό το καταπληκτικό υποκείμενο του 1965 είχε εξαφανιστεί για πάντα. Οι οικοδόμοι του 1965, ο εργάτης-μάζα με τις επαναστατικές από­ψεις, δεν ήταν πια παρά κάποιοι «υψηλόμισθοι» κα­ταναλωτές σκυλάδικων και τα μικροϊδιοκτητικά λαϊ­κά στρώματα του 1965, που αποτελούσαν την εαμογενή μάζα, είχαν μεταβληθεί σε καλοφαγωμένους και  καταναλωτικούς μικροαστούληδες. Το ίδιο και οι φοιτητές, που το 1965-67 παρουσίαζαν παρόμοια χα­ρακτηριστικά με τους ομολόγους τους της δυτικής Ευρώπης, δεν γνώρισαν μια αντίστοιχη εξέλιξη, αλ­λά, περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες της χού­ντας και του αντιχουντικού αγώνα, μετά τη μεταπο­λίτευση θα μετακινηθούν προς την ΚΝΕ, σε αντίθεση με το φοιτητικό κίνημα της Ευρώπης και θα μεταβλη­θούν σε «χρυσή νεολαία» του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. 

Η ανατομία μιας δικτατορίας 1967-1974

ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΘΕΟΔΟΣΟΠΟΥΛΟΥ (Ένα ντοκιμαντέρ γεμάτο ψεύδη και προπαγάνδα για την επταετία της επανάστασης της 21ης Απριλίου του 1967)

Μένουμε Ευρώπη – Οι δικές τους ψευδαισθήσεις, τα δικά μας οράματα

του Αλέξανδρου Μαλλιά

Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με το θέμα της σχέσης μας με την Ευρώπη. Παίρνω θάρρος, όμως, από μερικούς καλούς φίλους, οι οποίοι συχνά μου λένε ότι είμαι αθεράπευτα ρομαντικός και ονειροπόλος. Γι’ αυτό μου λένε, δεν έκανες για πολιτικός. Τους απαντώ, συνήθως, ότι μάλλον γρήγορα κατάλαβα πως ούτε πια μπορούσα και μάλλον δεν ήθελα να γίνω επαγγελματίας πολιτικός. Προτιμώ να διεκδικώ το μέρισμα της όποιας αξίας της διαδρομής μου ως διπλωμάτη.

Συμπλήρωσα 37 συνολικά χρόνια ως κρατικός λειτουργός και συγκαταλέγομαι μεταξύ εκείνων –είναι σίγουρα περισσότεροι απ’ ό,τι φαντάζεστε– που η Πατρίδα μάς τίμησε, δίνοντάς μας την ευκαιρία και τη δυνατότητα να την υπηρετήσουμε. Εκείνο που περίμενε από εμάς ήταν να έχουμε το «γνώθι σαυτόν». Επίσης, την αίσθηση του μέτρου και του προσωρινού. Να θυμόμαστε, επίσης, ότι ανήκουμε στην κατηγορία των «αναντικατάστατων», οι οποίοι, κατά κανόνα, εύκολα μπορούν να αναπληρωθούν.

Έχω την ακλόνητη πίστη ότι η θέση της Ελλάδας διασφαλίζεται καλύτερα μέσα στην Ευρωζώνη και μέσα στην ΕΕ. Η ομολογία αυτή πίστεως γνωρίζω και αναγνωρίζω σήμερα, ότι μπορούσε να μου επιφυλάξει άσχημη μεταχείριση το καλοκαίρι του 2015, όταν ήμουν στο Σύνταγμα, ενώνοντας τη σιωπή μου με τις φωνές εκείνων που πίστευαν ότι η θέση της Ελλάδος και τα εθνικά της συμφέροντα εξασφαλίζονται μέσα στην Ευρωζώνη.

Το μέλλον του πλανήτη

analyst

Εάν η παγκόσμια δικτατορία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου καταφέρει τελικά να κερδίσει τον πόλεμο εναντίον της συνείδησης μας, κάτι εξαιρετικά πιθανό, τότε θα έλθει το οριστικό τέλος του Διαφωτισμού και των δημοκρατικών ιδεολογιών. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει κάτι εντελώς διεστραμμένο:  n ζούγκλα, στην οποία θα κερδίζει πάντοτε ο ισχυρότερος.

.

Ανάλυση

Σε διεθνές επίπεδο προφανώς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τεκμηριωμένα τους πολυεθνικούς ομίλους, για την έλλειψη αναπτυξιακής πολιτικής ή να τους θεωρήσει υπεύθυνους για τις συνεχείς αποτυχίες των κυβερνήσεων – οι οποίες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν με την αποστολή τους για πολλές διαφορετικές αιτίες, όπως είναι η ανικανότητα, η ανεπάρκεια, η πολιτική διαφθορά, η διαπλοκή, η αμετροέπεια, η ιδιοτέλεια κοκ.

Άλλωστε το πρόβλημα ευρίσκεται κάπου αλλού – στην έλλειψη κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας, καθώς επίσης στο ότι ο πλανήτης σήμερα λειτουργεί ολοκληρωτικά με βάση το αξίωμα του μεγαλύτερου εφικτού κέρδους, με το ελάχιστο δυνατό κόστος. Με μία «ιδεολογία» δηλαδή, η οποία έχει επικρατήσει σε όλα τα επίπεδα: στην Πολιτική, στην Οικονομία, καθώς επίσης σε όλες τις ομάδες κοινών συμφερόντων.

Η ψευδής «γνώση» δε, σύμφωνα με την οποία η Οικονομία ακολουθεί τους φυσικούς νόμους, φροντίζοντας για τη μεγαλύτερη δυνατή ευημερία των ανθρώπων ευρύτερα, αμφισβητείται πλέον σπάνια – ακόμη περισσότερο θεωρείται νομοτελειακή, δεδομένη, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Η.Π.Α., στην Ασία ή στην Αφρική.

Η ιδεολογία αυτή οδηγεί αυτόματα στην κλοπή «αντικειμένων» που ανήκουν σε όλους, όπως το νερό με τις καταναγκαστικές ιδιωτικοποιήσεις – μία διαδικασία που ξεκίνησε από τότε που «ανακαλύφθηκε» η έννοια της ιδιοκτησίας. Ο P. J. Proudhon, το 1846, είχε γράψει πως «Η ιδιοκτησία είναι κλοπή», ενώ ο J.J. Rousseau είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, «Η δυστυχία ξεκίνησε όταν ο πρώτος άνθρωπος περιέφραξε ένα κομμάτι γης, χαρακτηρίζοντας το δικό του».

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ (ΚΑΙ Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΛΗΣΤΗ!)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Διαβάζω ότι εννέα αστυνομικοί και ένας γερανός κινητοποιήθηκαν για να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη σε έναν καστανά της Θεσσαλονίκης -τελικά φώναξαν κι ένα ασθενοφόρο όταν λιποθύμησε από τις συστάσεις των Αρχών. Στη Λάρισα έβαλαν πρόστιμο 5.000 ευρώ σε μια γριούλα που πουλούσε λαχανικά σε μια γωνιά. Αν τα δημοσιεύματα είναι ακριβή, η Ελλάδα μπήκε για τα καλά στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων και του εκσυγχρονισμού. Στη γωνία περιμένει η ανάπτυξη!

Σε μια χώρα όπου 200.000 παιδάκια του δημοτικού πεινάνε και τα νοσοκομεία στενάζουν, κάποιος στην κυβέρνηση ή, πιθανότερο, στο εξωτερικό αποφάσισε επίσης ότι αυτό που τώρα προέχει είναι να αλλάξουν οι Έλληνες όλες τις ταυτότητές τους εντός του επόμενου έτους! Φαντάζεται κανείς εύκολα τις προόδους του φακελώματος διά των νέων ταυτοτήτων.

Οι φωστήρες του υπουργείου Οικονομικών (με την ευγενή καθοδήγηση του διεθνούς παράγοντα) σκέφτηκαν επίσης να βάλουν όλους τους Έλληνες να δηλώσουν ακόμα και τα λεφτά που ενδεχομένως κρύβουν στο στρώμα τους, αφήνοντάς τους με τις εξής δύο νόμιμες επιλογές:

Να τα πάνε στην τράπεζα, διακινδυνεύοντας ένα πιθανότατο κούρεμα, ή να τα δηλώσουν, διακινδυνεύοντας να τους επισκεφθεί ο «ληστής της γειτονιάς» τους. Όλοι ξέρουν την ασφάλεια των στοιχείων που δηλώνονται στις Αρχές αυτής της χώρας και πώς αυτές κάνουν τη δουλειά τους.

Ποιος, εξάλλου, θα εκτιμήσει την αξία ενός πίνακα ή του σταυρού που δώρισε η γιαγιά στο εγγονάκι της; Νέο πεδίο δόξης λαμπρό για την κακοδιοίκηση, τη διαφθορά των υπαλλήλων, τον εκβιασμό και τον έλεγχο των πολιτών.

Οι κυβερνήσεις Soros

analyst

Μπορεί να κατηγορούν μερικοί τον πρωθυπουργό ως καταληψία, κακοποιό, αμόρφωτο, αμοραλιστή, προδότη ή ότι άλλο, αλλά την ίδια στιγμή κανένας δεν τολμάει να σηκώσει το κεφάλι. Πιθανότατα επειδή έχουμε βυθιστεί πια σε συλλογικό κώμα.

.

Επικαιρότητα

- της Σερένας Νομικού

Στην Ελλάδα έχουμε μία δικτατορικά αριστερόστροφη, ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Soros που κατηγορεί ανερυθρίαστα όποιον δεν συμφωνεί μαζί της ως ακροδεξιό, φασίστα, πατριδοκάπηλο και εθνικιστή. Δεν είναι πάντως τυχαίο πως ο αξιότιμος πρωθυπουργός μας προτάθηκε για βραβείο νόμπελ σε σχέση με τη νούμερο ένα προδοσία της ιστορίας μας: με την παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας. Ο Soros δε ως το πρόσωπο της χρονιάς από τους Financial Times που στηρίζουν με νύχια και με δόντια την παγκοσμιοποίηση. Πού του έγινε η πρόταση; Στο Μαρόκο βέβαια, (πηγή) εκεί που βρισκόταν, στα πλαίσια της υπογραφής της εγκληματικής συμφωνίας.

Γιατί εκλέξαμε και ανεχόμαστε εμείς οι Ελληνίδες και οι Έλληνες τη συμμορία που μας κυβερνάει; Επειδή πιστέψαμε πως ήταν η τελευταία μας ελπίδα κρίνοντας από τα ψέματα που μας είπε προεκλογικά, ενώ μας έδεσε χειροπόδαρα λίγους μήνες αργότερα, με την παράνομη αντιστροφή του δημοψηφίσματος και με το τρίτο μνημόνιο. Ο βασικός ένοχος βέβαια είναι το Σύνταγμα μας που επιτρέπει τις κοινοβουλευτικές δικτατορίες αυτού του είδους, χωρίς να διαθέτει απολύτως καμία ασφαλιστική δικλείδα.

Πού οδηγούμαστε; Στην απόλυτη καταστροφή με μία δεύτερη χρεοκοπία, στην απώλεια εδαφών, στην αλλοίωση του πληθυσμού μας από τους μετανάστες, στο δημογραφικό μας θάνατο, στη λεηλασία μας από όλες τις γειτονικές χώρες και στην αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Πώς; Με το ξεπούλημα των δημοσίων περιουσιακών μας στοιχείων (η απαξιωμένη ΔΕΗ σύντομα θα ανήκει σε Γερμανούς) και με τον πλειστηριασμό των ιδιωτικών, σε περιβάλλον μίας οδύνης δίχως τέλος που θα κλιμακωθεί το 2019, εν μέσω μίας παγκόσμιας και ευρωπαϊκής κρίσης.

H βία: μαμή ή παράνοια;

του Χρήστου Γιανναρά

Υ​​πάρχουν θετικές και αρνητικές εκτιμήσεις (πιθανολογήσεις και προγνωστικά) για την εξέλιξη της εξέγερσης των «κίτρινων γιλέκων» στη Γαλλία.

Εχει την ιδιαιτερότητα να είναι μια εξέγερση χωρίς ιδεολογία (χωρίς κίνητρα ή προσχήματα θεωρητικών πεποιθήσεων ή «οραμάτων»). Την κινεί μόνο ο πνιγμός των ανθρώπων από την άγρια στέρηση και την αγανάκτηση. Δεν αποτόλμησε κανένα κόμμα να τη σφετεριστεί. Συσπειρώνει η εξέγερση την πάγκοινη οργή για την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος, την απομόνωσή του από την κοινωνία και τις ανάγκες της.

Είναι μια έκρηξη με ανεξέλεγκτη αυθορμησία. Εκφράζεται λιγότερο με συνθήματα και πρωτευόντως με μένος καταστροφικό. Το «σημείο»-σύμβολο μετοχής στην εξέγερση είναι, απλά, το κίτρινο γιλέκο (αυτό που οφείλει να φοράει κάθε οδηγός, αν βρεθεί σε κίνδυνο και βγει από το όχημά του, σε δρόμο πυκνής κυκλοφορίας).

Χτυπιούνται με την αστυνομία, άοπλοι απέναντι στα θωρακισμένα των δυνάμεων καταστολής, στα χημικά τους όπλα, στους εκτοξευτήρες νερού.

Ρισκάρουν βανδαλισμούς, ενώ δεν είναι χούλιγκανς, έχει όμως ξεχειλίσει η αγανάκτησή τους. Πυρπολούν αυτοκίνητα και μαγαζιά, αλλά ανεμίζοντας τη σημαία της πατρίδας τους και τραγουδώντας τον εθνικό της ύμνο. Το εθελόδουλο πολιτικό σύστημα πασχίζει να σπιλώσει τον πατριωτισμό των κινήτρων τους με τη ρετσινιά: «είναι ακροδεξιοί, εθνικιστές, φασίστες». Οσοι δεν υποτάσσονται στην οργανωμένη επιδίωξη να γίνει η Ευρώπη Ευρωπολτός, αδιαφοροποίητα κοπάδια καταναλωτικών μονάδων, υποταγμένων στις ταξινομήσεις των «Αγορών», είναι επίδοξοι ναζιστές, εξτρεμιστές νεοχιτλερικοί.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο

του Γιώργου Μιχαήλ

Πριν μερικές ημέρες ήταν η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Μία εξέγερση που εκτός των άλλων είχε ως αποτέλεσμα το πραξικόπημα μέσα στο πραξικόπημα, δηλαδή την ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη. Και είναι το καθεστώς του Ιωαννίδη που με τον γνωστό τρόπο προκάλεσε την τραγωδία της Κύπρου, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της δικτατορίας. Δύο γεγονότα, λοιπόν, τα οποία σημάδεψαν την σύγχρονη ελληνική ιστορία, θυμίζοντας σε όλους εμάς πως η ζωή δεν είναι ψέμα. Μας θύμισαν πως για ό,τι αγαπάμε πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε και αίμα.

Από τα δύο αυτά γεγονότα αναδείχθηκαν καταστάσεις, οι οποίες οδήγησαν την Ελλάδα σε δύο σχεδόν καταστροφές. Όσοι εξεγέρθηκαν το Νοέμβριο του 1973, μια εποχή κατά την οποία λόγω της πετρελαϊκής κρίσης η ελληνική οικονομία λειτουργούσε σε συνθήκες 40% πληθωρισμού, απαίτησαν ελευθερία και βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Δεν το επέτυχαν. Όσοι πολέμησαν εκείνο το ματωμένο καλοκαίρι στην Κύπρο εναντίον των εισβολέων πολέμησαν για να κρατήσουν ελεύθερες τις πατρογονικές εστίες τους. Ούτε αυτοί το επέτυχαν όσον αφορά τη βόρεια Κύπρο.

Για ακόμα μια φορά πολιτικοί σε γραφεία ή αυτοεξόριστοι σε κοσμοπολίτικες πρωτεύουσες φρόντισαν να εκμεταλλευτούν κάθε σταγόνα αίματος που χύθηκε. Η πρωτοβουλία έφυγε από τα χέρια των απλών ανθρώπων που αγωνίσθηκαν και πέρασε στα χέρια των επαγγελματιών της εξουσίας. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για την κατοχή της μισής Κύπρου, αλλά και την υιοθέτηση από την ελλαδική κοινωνία, ως αντίδραση στην επτάχρονη δικτατορία, νοοτροπιών και πρακτικών, οι οποίες υπονόμευσαν την περαιτέρω πορεία της με τελικό αποτέλεσμα τη χρεοκοπία και την υπαγωγή σε μνημόνια με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το Πολυτεχνείο ως σύμβολο εθνικής ανασυγκρότησης

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουτζάκη

Εκατόν ογδόντα τρία έτη εθνικής ανεξαρτησίας μετρά το νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Σε λιγότερο από δυο αιώνες – αν το αναλογιστεί κανείς… – η χώρα κατάφερε να υπερδιπλασιάσει την έκτασή της, να εδραιωθεί στον δυτικό κόσμο και να αντεπεξέλθει σε διεθνείς συγκρούσεις αλλά και πολυποίκιλες εσωτερικές ανωμαλίες. Η τελευταία περιπέτεια που έζησε η χώρα στη διάρκεια της επάρατης και καταστροφικής εθνικά και κοινωνικά επταετίας 1967-1974 την κράτησε μακριά από τις εξελίξεις του δυτικού κόσμου, πράγμα που της κόστισε ένα βαρύ και πολλαπλά δυσβάστακτο τίμημα.

Το 1973, η εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο σηματοδότησε την αρχή του τέλους της δικτατορίας. Μιας δικτατορίας της οποίας τις οδυνηρές συνέπειες υπέστη ο ελληνικός λαός τόσο σε εθνικό επίπεδο, με αποκορύφωμα την κυπριακή τραγωδία, όσο και σε κοινωνικό με την τρομερή έλλειψη δημοκρατίας και θεσμών που μας κράτησαν ανεπανόρθωτα (καθώς αποδεικνύεται στις μέρες που διανύουμε μια νέα τραγωδία υπό τη μορφή της οικονομικής εξαθλίωσης και των συνεπακόλουθών της) μακριά από τη δυναμική των γεγονότων, εμποδίζοντας τη χώρα ουσιαστικά να παρακολουθήσει με ίσους όρους τις ευρωπαϊκές κυρίως αλλά και τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Ουραγός του σύγχρονου κόσμου, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης (παρά τις εύκολες και άκριτες κατηγορίες που δέχεται σήμερα λόγω των δραματικών γεγονότων που βιώνει το έθνος μετά τη – μακράν – ευτυχέστερη περίοδο ευημερίας που γνώρισε ποτέ ο νεότερος ελληνισμός σε όλα τα επίπεδα) βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού έχοντας απολέσει όλες εκείνες τις κατακτήσεις που μπορεί να διεκδικήσει μια ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία.

Θυμάμαι: Η αρχή και το τέλος μιας τυραννίας

Ντοκουμέντα και αναμνήσεις από την άνοδο και την πτώση της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών.

Από το αρχείο της ΕΡΤ

Οι δικτατορίες και τα στρατιωτικά κινήματα στην Ελλάδα (2ο μέρος)

Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης

Στις 30 Ιουνίου 1925 ο στρατηγός Θ. Πάγκαλος, γνωστός από το πραξικόπημα στο Γουδί, την Εθνική Άμυνακαι το κίνημα Πλαστήρα-Γονατά, αφού είχε εκλεγεί βουλευτής και είχε διατελέσει Υπουργός Στρατιωτικών το 1924,  με την πτώση της κυβέρνησης Μιχαλακόπουλου σχηματίζει κυβέρνηση. Εκμεταλλεύεται την παθητική στάση του πολιτικού κόσμου και του Προέδρου της Δημοκρατίας Π. Κουντουριώτη και λαμβάνει από τη Βουλή την εξουσιοδότηση να νομοθετεί εν λευκώ. Ακόμη και ο Παπαναστασίου και ο Πασσαλίδης τον στήριξαν, επειδή πίστευαν ότι ο Πάγκαλος θα προχωρούσε σε φιλολαϊκά μέτρα. Μόνο 14 βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο Θ. Σοφούλης, θα κρατήσουν την τιμή του κοινοβουλίου καταψηφίζοντας τον Στρατηγό.

Ο Πάγκαλος (αριστερά) με τον στρατηγό Νίδερ, 1917

Ο Πάγκαλος δε διστάζει να διαλύσει, στις 29 Σεπτεμβρίου 1925, τη Βουλή, χωρίς μάλιστα να προκηρύξει εκλογές. Κήρυξε δικτατορία, αφού πρώτα πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Τυπικά ο Πάγκαλος θα επιβάλλει τη δικτατορία, την πρώτη ουσιαστικά στην Ελλάδα, στις 4 Ιανουαρίου 1926, όταν με διάγγελμα στον ελληνικό λαό θα υποστηρίξει ότι: «διά της συγκεντρώσεως της υπολειπομένης συντακτικής και νομοθετικής δυνάμεως και απερίσπαστος εξ εσωτερικών αντιδράσεων … θα εξακολουθήση την διακυβέρνηση της χώρας προς ολοκληρωτικήν εφαρμογήν του προγράμματός του». Εκτός από δικτάτορας γίνεται και πρόεδρος της «Δημοκρατίας» και μάλιστα με προεδρικές εκλογές. Τα βενιζελικά και αντιβενιζελικά κόμματα πρότειναν τον Δεμερτζή για αντίπαλο του στρατηγού, ο οποίος όμως δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση στον κόσμο. Ο δικτάτορας εξελέγη χωρίς ευρύτατες νοθείες με 782.589 ψήφους έναντι 56.126 του Δεμερτζή.

Η δικτατορία του Πάγκαλου απέτυχε κυριολεκτικά σε όλα, αν εξαιρέσει κανείς την ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι τέθηκαν υπό διωγμό. Μάλιστα οι πολιτικοί του αντίπαλοι, αφού συνελήφθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς, εστάλησαν σε εξορία στη Σαντορίνη και τους τοποθέτησε στο ηφαίστειο του νησιού, μήπως έτσι εκραγεί και απαλλαγεί από αυτούς!!!

Επίσης έμεινε γνωστό το ιδιότυπο αυτό δικτατορικό καθεστώς για την αστυνομική διάταξη με την οποία απαγόρευε στις γυναίκες να φορούν φούστα που να απέχει πάνω από 30 πόντους από το έδαφος. Έβλεπες δηλαδή τότε αστυνομικούς με τη μεζούρα στο χέρι να μετρούν τις φούστες των γυναικών στα πεζοδρόμια, πράγμα που φυσικά έγινε μέγα θέμα σε γελοιογραφίες, επιθεωρήσεις και τραγούδια.

Το στοίχημα του εκσυγχρονισμού

του Χρήστου Γιανναρά

Α​​​​υτοί έχουν το δολλάριο – εμείς έχουμε τον Αλλάχ»: Ηταν η φράση που χρησιμοποίησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για να εγκαρδιώσει τον λαό του, όταν η οικονομία της χώρας του απειλήθηκε ευθέως από τις ΗΠΑ.

Φράση τυπικής θρησκοληψίας – σκόπιμης ή ειλικρινούς: τα κίνητρα δεν επηρεάζουν την ιστορική σημασία της. Οπωσδήποτε είναι το πρώτο «όχι», από την ηγεσία και την κατάδηλη πλειοψηφία των πολιτών μιας χώρας, στη μονοκρατορική (πλανητική) απολυταρχία των «Αγορών». Λίγα λεπτά μετά την εκφώνηση της φράσης από τον Ερντογάν, γυναίκες και άνδρες στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και της Αγκυρας έσκιζαν επιδεικτικά χαρτονομίσματα δολλαρίου σε κλίμα πανηγυρισμού.

Εκπληξη και ξάφνιασμα προξένησε, πριν μερικά χρόνια, και η δημοψηφισματική προτίμηση των Ισλανδών: να διασώσουν τις κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες του οικονομικού τους συστήματος και να αφήσουν τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν ό,τι κι αν στοίχιζε η χρεοκοπία σε καταθέτες και επενδυτές. Ξεχωριστό ιστορικό προνόμιο διεκδίκησε και η παρακμιακή ελλαδική κοινωνία, το καλοκαίρι του 2015, καταπλήσσοντας την υφήλιο, όταν, σε δημοψήφισμα, το 61,31% του λαού ψήφισε τη μη υποταγή στον εκβιασμό των «Αγορών», έστω και με τίμημα ενδεχόμενη έξοδο από τη γερμανική νομισματική δεσποτεία (κοινώς «ευρωζώνη»).

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 4ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1936 1940

Το βράδυ της 4ης Αυγούστου του 1936 ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ, καλεί τους υπουργούς του στο Υπουργείο Εξωτερικών για έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο, ανακοινώνοντας τους την επιβολή, με την έγκριση του Βασιλιά, της Δικτατορίας. 

Ο αιφνιδιασμός των κομμάτων και εν γένει της κοινωνίας δεν ήταν δύσκολος, αφού ο ΜΕΤΑΞΑΣ από τις κυβερνητικές θέσεις που κατείχε κατάφερε να προωθήσει τους δικούς του ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού. 

Το Μεταξικό καθεστώς προσπάθησε να καταστείλει και να ελέγξει το συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα με την κρατικοποίησή του και με ορισμένα φιλεργατικά μέτρα, όπως τη λειτουργία του ΙΚΑ και τις εργατικές εκδρομές. Παρ' όλα αυτά, δεν κατάφερε ποτέ να συγκροτήσει ένα πλήρες θεσμικό πλαίσιο. 

Ουσιαστικά δύο ήταν οι κυρίαρχοι θεσμοί, ο Βασιλιάς και ο αρχηγός της Κυβέρνησης. Ο Δικτάτορας, μάλιστα, κυβέρνησε με συντακτικές πράξεις και με αναγκαστικούς νόμους. Εξάλλου, εντός του καθεστώτος υπήρχε μία αντίθεση, διότι αφ' ενός ο ΜΕΤΑΞΑΣ, που επιθυμούσε μια πολιτική εθνοσοσιαλιστικού τύπου και αφ' ετέρου ο Βασιλιάς, που ήταν ο φορέας της εξουσίας, είχε μια καθαρά αγγλόφιλη διάθεση. 

Η επιβολή, μάλιστα, από το Βασιλιά της Δικτατορίας σχετίζεται με την ανάγκη να νομιμοποιηθεί κοινωνικά και πολιτικά ο Θρόνος, που είχε βγει τραυματισμένος από τον Εθνικό Διχασμό και να προστατευτεί η αστική τάξη από τις νέες θέσεις του σοσιαλισμού, που την παρότρυνε ν' αφήσει πίσω της το διχασμό και να προχωρήσει σε νέους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Ωστόσο, το νέο καθεστώς προσπαθεί να νομιμοποιηθεί στρέφοντας το βλέμμα του στο παρελθόν και επιχειρώντας να ενωθεί μαζί του........

Πώς η ευρωζώνη μετατράπηκε σε χρηματοπιστωτική δικτατορία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Όλα άρχισαν με το σιωπηλό πραξικόπημα κατά της Ιρλανδίας

Το 2010, η Ιρλανδία θα βίωνε τον πολιτικό εκβιασμό της Φρανκφούρτης. Στις 18 Νοεμβρίου, διεξάγονταν το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ. Ο διν/της της Ιρλανδικής κεντρικής τράπεζας, που παρευρίσκονταν στο συμβούλιο, τηλεφώνησε στο «Morning Ireland», τη σημαντικότερη ραδιοφωνική εκπομπή στην Ιρλανδία, ισχυριζόμενος ότι η χώρα θα χρειαζόταν ένα δάνειο. Δεν προειδοποίησε σχετικά την κυβέρνηση και δημιουργήθηκε πανικός.

Την επόμενη μέρα στάλθηκε μια επιστολή από τον τότε πρόεδρο της ΕΚΤ, Jean-Claude Trichet, προς τον τότε υπουργό οικονομικών της Ιρλανδίας, Brian Lenihan. Η επιστολή έλεγε ότι αν ο υπουργός δεν ζητούσε πρόγραμμα διάσωσης, με το άνοιγμα των αγορών την ερχόμενη Δευτέρα, η ΕΚΤ θα σταματούσε την πρόσβαση στον ELA (τον γνωστό μας πια μηχανισμό επείγουσας παροχής ρευστότητας), κάτι το οποίο προφανώς θα οδηγούσε το Ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα σε κατάρρευση.

Η ΕΚΤ χρησιμοποίησε το όπλο της ρευστότητας για να επιβάλλει τους όρους της στην κυβέρνηση της Ιρλανδίας: λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση της αγοράς εργασίας. Η ΕΚΤ επιβάλλει δημοσιονομική πολιτική, κάτι που δεν είναι δουλειά της κεντρικής τράπεζας. Και το κάνει ελέγχοντας απόλυτα τη ροή χρήματος προς την εκβιαζόμενη χώρα. Έτσι, ανέλαβε ουσιαστικά τη διακυβέρνηση της Ιρλανδίας, αναγκάζοντας το κράτος να σώσει τις τράπεζες με τεράστιο κόστος για τον Ιρλανδικό λαό.