«Λαϊκό Κόμμα»: η απουσία

του Χρήστου Γιανναρά

Δεν συμφέρει έναν συνεπή μαρξιστή ούτε έναν οπαδό της «ελευθερίας των Αγορών» να χαρίζουν τη φιλοπατρία και τον συντηρητισμό στην «Ακρα Δεξιά», στους νεοναζί. Το απαγορεύει η μόνη Ηθική που όλοι οι μηδενιστές σέβονται: η Ηθική της αυτοπροστασίας.

Σε συνθήκες «υπαρκτού σοσιαλισμού» (του αείμνηστου) η «ελευθερία των Αγορών» ήταν η συγκεφαλαίωση παντός κακού και πάσης απειλής. Σε συνθήκες «ελευθερίας των Αγορών» ο μαρξισμός είναι απαγορευμένη λέξη και απαγορευμένο εννόημα. Εκατομμύρια ανθρώπων έζησαν φριχτούς βασανισμούς και στερήθηκαν τη ζωή τους, επειδή ήταν μαρξιστές που έτυχε να γεννηθούν σε κοινωνίες «ελεύθερης αγοράς» ή οπαδοί της «ελεύθερης αγοράς» γεννημένοι σε «σοσιαλιστικούς παραδείσους».

Τα μαρξιστικά κινήματα και ο οικονομικός φιλελευθερισμός, οι δύο όψεις του αμφιπρόσωπου Ιανού-Ιστορικού Υλισμού –του πλέον ακαταμάχητου στην ιστορία (διπολικού αλλά ενιαίου) μηδενισμού-αμοραλισμού–γεννήθηκαν σε κοινωνίες φιλοπατρίας και συντηρητισμού. Γι’ αυτό επέζησαν. Η φιλοπατρία και ο συντηρητισμός συνιστούν τρόπο συνύπαρξης – και τον τρόπο συνύπαρξης τον λέμε «πολιτισμό». Προϋποθέτουν «πολιτικόν βίον» που είναι καρπός «καλλιέργειας» (culture), δηλαδή κατορθωμένης ελευθερίας από το ένστικτο, από τον εγωκεντρισμό της ορμής. Κοινωνία του βίου (πολιτική) είναι ανέφικτη δίχως (λελογισμένη και οριοθετημένη) ανοχή της αποτυχίας, του λάθους, της παρεκτροπής. Στο κλίμα αυτής της ανοχής μπόρεσε να γεννηθεί ο αμφιπρόσωπος Ιστορικός Υλισμός.

Είναι εφικτή μια Πατριωτική Δημοκρατική Αφύπνιση

ardin-rixi

Του Γιώργου Καραμπελιά από το slpress.gr 

Σε μια ιστορική στιγμή που η παρακμή και ο αργόσυρτος θάνατος της μεταπολίτευσης προκαλεί, κυριολεκτικώς, αισθήματα πνιγμού στους περισσότερους Έλληνες, είναι περισσότερο από ποτέ ανάγκη να αρχίσει να συγκροτείται και στο πολιτικό πεδίο μία νέα πρόταση. Μια πρόταση όμως που θα αντιστρατεύεται τόσο τον κυρίαρχο εθνομηδενισμό και καθεστωτισμό όσο και τις φασιστικές, φασίζουσες και πατριδοκαπηλικές αντιλήψεις που επιθυμούν να διαστρεβλώσουν τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού.

Εντούτοις, το πολιτικό κίνημα, που θα ήταν ικανό να σηματοδοτήσει θετικά, σε μεγάλη κλίμακα, μια νέα ιστορική περίοδο για την Ελλάδα, δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί. Αρκετές προσπάθειες καταβάλλονται από διαφορετικές κατευθύνσεις, όμως αυτές παραμένουν ακόμα ασυντόνιστες, και συχνά αλληλοσυγκρουόμενες, χωρίς να μπορούν να ενοποιηθούν σε ένα ενιαίο και διακριτό πολιτικό σχήμα πανελλαδικών διαστάσεων.

Βέβαια, δεν βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Εδώ και δεκαετίες, από μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες, άτομα και πρωτοβουλίες, επιχειρείται να διαμορφωθεί το απαραίτητο ιδεολογικό και οραματικό υπόστρωμα απέναντι στον κυρίαρχο εθνομηδενισμό. Μια τέτοια ιδεολογικοπολιτική προετοιμασία ήταν και εξακολουθεί να παραμένει απαραίτητη.

Διότι δεν μπορεί να ανατραπεί η πολιτική κυριαρχία του εκσυγχρονιστικού εθνομηδενισμού, που ηγεμονεύει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, χωρίς να προηγηθεί μια μακρά και επίπονη ιδεολογική προετοιμασία. Εξάλλου, η πολιτική κυριαρχία  του ίδιου του εθνομηδενισμού, με αποκορύφωμα τον ΣΥΡΙΖΑ, προετοιμάστηκε επί δεκαετίες από ομάδες, έντυπα και άτομα, ανάμεσά τους και τις ηγετικές ομάδες του ΚΚΕεσωτ. Αυτή η προετοιμασία έλαβε πολλές μορφές.

Η Δημοκρατία και οι νέοι εχθροί της

Η ψηφιακή εποχή, η εκκόλαψη νέων μορφών αυταρχισμού και η... ρεβάνς της Ιστορίας. Γιατί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποδεικνύονται νόμισμα με δύο όψεις. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος

Ο 20ός αιώνας, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, γέννησε τέρατα, τα οποία είχαν, όμως, ουκ ολίγα κοινά σημεία. Ο φασισμός, ο εθνικοσοσιαλισμός και ο υπαρκτός σοσιαλισμός αποτέλεσαν τις πιο γνήσιες εκφράσεις ενός κυνικού και αδυσώπητου ολοκληρωτισμού, πίσω από τον οποίο υπήρχαν πάντα καλές προθέσεις.

Τελικά, ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός ηττήθηκαν στα πεδία των μαχών που οι ίδιοι προκάλεσαν, ο δε υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε από τις εσωτερικές αντιφάσεις και βιαιότητές του, όχι χωρίς να αφήσει πίσω του περί τα 160 εκατομμύρια θύματα.

Μετά τις τραγικές εμπειρίες του 20ού αιώνα, από το 1989 και μετά, πολλοί διανοούμενοι και πολιτικοί πίστεψαν ότι η δημοκρατία έβγαινε νικήτρια και ισχυρή στην αντιπαράθεσή της με τον ολοκληρωτισμό και άρα η παγκόσμια εξάπλωσή της ήταν θέμα χρόνου.

Όντως, πολλοί από τους διανοούμενους αυτούς, όπως ο αείμνηστος Ζαν Φρανσουά Ρεβέλ (1924-2006) και ο Φράνσις Φουκουγιάμα, πίστεψαν ότι το τέλος του 20ού αιώνα άνοιγε την πόρτα στον φιλελευθερισμό και στην πολιτική δημοκρατία, δύο έννοιες που για πολλά χρόνια είχαν ποδοπατηθεί και κατασυκοφαντηθεί.

Ήδη από τον Δεκέμβριο 1989, ο τότε γενικός γραμματέας του Κ.Κ. Ιταλίας Ακίλε Οκέτο δήλωνε: «Στόχος μας δεν είναι πλέον το σοσιαλιστικό σύστημα με δημοκρατικά μέσα, αλλά η δημοκρατία καθοδηγούμενη από σοσιαλιστικά ιδεώδη». Αν η δήλωση αυτή δεν ήταν ανατροπή της μαρξιστικής διαλεκτικής, τότε πώς αλλιώς θα μπορούσε να ερμηνευθεί;

Το Μανιφέστο του Κομερσύ

Sorcy-Saint-Martin (Meuse), Γαλλία

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Χαμογέλα και λίγο, δεν είσαι στην Αθήνα», μου λέει ο Στεφάν, καθώς ετοιμάζεται να με τραβήξει φωτογραφία στην αίθουσα που συνεδριάζουν, χωρισμένοι σε υποεπιτροπές, οι 300 εκπρόσωποι των Κίτρινων Γιλέκων από όλη τη Γαλλία, στην πρώτη εθνική τους συνάντηση, που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο εδώ, στο χωριό Σορσύ-Σαιν-Μαρτάν, μερικά χιλιόμετρα από τη μικρή πόλη Κομμερσύ της Λωρραίνης.

Η κοπέλα δίπλα μου είναι αντιπρόσωπος από το Σαιν Ναζέρ, της περιοχής Λουάρ-Ατλαντίκ. «Το 1968», μου λέει, «μας πρόδωσαν και μας σταμάτησαν. Τώρα όμως δεν θα το καταφέρουν. Κανείς δεν θα μας σταματήσει. Θα πάμε μέχρι το τέλος!»

Μου δείχνει στο κινητό της το βίντεο που τράβηξε με τον γαμπρό της στο πεζοδρόμιο, χτυπημένο στο κεφάλι, με τους αστυνομικούς γύρω του να κάνουν κλοιό εμποδίζοντας τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. «Στο τέλος», μου λέει, «όρμηξε ο πατέρας μου και έπιασε από τον λαιμό έναν αστυνομικό, για να τον αφήσουν, να μπορέσουμε να τον πάρουμε. ‘Επαθε εγκεφαλική αιμορραγία και νοσηλεύεται τώρα με σοβαρά προβλήματα στην όρασή του και άλλα».

Λίγα λεπτά αργότερα, παίρνοντας τον λόγο στη συγκέντρωση για να πει τι γίνεται στην περιοχή που αντιπροσωπεύει, η ίδια θα κλέψει την παράσταση. Η ομιλία της, λιτή, απλή και αποφασιστική, σαν τη λεπίδα του μαχαιριού, θα καταχειροκροτηθεί. Οι γυναίκες των γαλλικών λαϊκών τάξεων συμμετέχουν μαζικά στην πρώτη γραμμή του αγώνα των Κίτρινων Γιλέκων και, όπως έχει παρατηρηθεί σε πολλές εξεγέρσεις στην ιστορία, είναι πιο αποφασιστικές από τους άντρες.

Η αναγκαιότητα για πολλούς «ΣΠΑΡΤΑΚΟΥΣ»

ardin-rixi

Γράφει ο Κώστας Καραΐσκος* από το komotinipress.gr

Μπορεί να έχει νόημα η ενεργός συμμετοχή ενός πολίτη στα δρώμενα των δημοτικών εκλογών; Στο ερώτημα αυτό προσπαθεί να δώσει πειστική – καταφατική – απάντηση το εγχείρημα του ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ στον δήμο Κομοτηνής, με βάση όχι μόνο την πολιτική ανάλυση αλλά και την πολιτισμική μαρτυρία του ελληνισμού.

Το εγχώριο τοπίο είναι ξεκάθαρο για καθέναν απροκατάληπτο πολίτη που διατηρεί επαφή με όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας. Το απόλυτο αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος ορθώνεται ενώπιόν μας, ταυτόχρονα με την προϊούσα αποσύνθεση του συλλογικού μας βίου: οικονομία θνήσκουσα, δημογραφία δυσοίωνη, ταυτοτική και αξιακή κρίση…

Όντας αδύναμος καθένας εξ ημών μπροστά στα τεράστια αυτά προβλήματα – και με δεδομένη την απουσία κάποιας συνεκτικής, πανελλήνιας προσπάθειας για την ανάταξή τους – αναζητά την πιθανότητα να επηρεάσει τις αντανακλάσεις τους σε τοπικό τουλάχιστον επίπεδο.

Στο επίπεδο του δήμου οι παθολογίες εκδηλώνονται στην καθημερινότητά μας, μα δεν είναι εύκολο να δοθούν οι δέουσες λύσεις αφού οι πηγές των προβλημάτων είναι «ψηλότερα». Ωστόσο, αφενός η συμμετοχή σε δημοτικό σχήμα είναι μία άσκηση στο πεδίο των κοινών που μπορεί να διδάξει πολλά (για το λεγόμενο ελληνικό κράτος, για την νοοτροπία της κοινωνίας, για την αυτονομία της διοίκησης…) κι αφετέρου είναι μία – η μοναδική ίσως διαθέσιμη – δυνατότητα να εκφραστεί κανείς πολιτικά χωρίς τον πανταχού παρόντα κομματικό νάρθηκα. Εφόσον παραπονιόμαστε, ευλόγως, για την κατεστημένη ολιγαρχία των νεοκοτζαμπάσηδων, έχουμε εδώ την ευκαιρία να μιλήσουμε. Αν βεβαίως έχουμε πράγματι κάτι να πούμε πέρα από τα τετριμμένα των κομματικών μαγαζιών…

Παρατηρήσεις στο κίνημα των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Δημήτρη Μπελαντή

Εδώ και έναν μήνα περίπου αναπτύσσονται στην Γαλλία εναντίον της νεοφιλελεύθερης-καπιταλιστικής διαχείρισης του Ε. Μακρόν μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις, οι οποίες προσδιορίζονται ως το κίνημα των κίτρινων γιλέκων. Τα κίτρινα γιλέκα (κγ) στην Γαλλία έχουν υπάρξει ένα μεγάλο κίνημα των υποτελών/λαϊκών τάξεων κατά της λιτότητας, της υπερφορολόγησης και της καταστολής. Ιδίως το στοιχείο της έμμεσης υπερφορολόγησης, με έμφαση τον δήθεν περιβαλλοντικό υπερφόρο στα καύσιμα, δεν συνιστά εδώ ένα ζήτημα αναδιανεμητικής φορολόγησης κατά των εχόντων, αλλά, αντίθετα, μέτρο φορομπηξίας κατά των λαϊκών και κατώτερων μικροαστικών στρωμάτων, που μειώνει ακόμη περισσότερο το εισόδημά τους. Είναι ένα κίνημα όπου , όπως φαίνεται και από τα 42 αιτήματά τους, συναντιούνται αιτήματα και ανάγκες υποβαθμισμένων και περιφερειακών τμημάτων της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων, τάξεων και στρωμάτων που δεν ακούγονται από το πολιτικό σύστημα. Ιδίως η αύξηση των εμμέσων φόρων όπως και η τάση διάλυσης των μικροαστικών/μεσαίων στρωμάτων δια της φορολογίας ( όπως, βεβαίως, και υπερσυμπίεσης των εργατικών) υπήρξε βασικός παράγων αυτής της μεγάλης κινητοποίησης.

Η κοινωνική και ταξική του βάση

Τα κγ δεν υπήρξαν ένα «καθαρό» κίνημα αποκλειστικά της εργατικής τάξης ούτε προσέλαβαν κλασσικά χαρακτηριστικά παραδοσιακών εργατικών κινητοποιήσεων, αν και ορισμένα συνδικάτα αγκάλιασαν θετικά αυτό το κίνημα από ένα σημείο και μετά. Αυτό έχει φέρει σε προβληματισμό πολλούς συντρόφους, συχνά δε και σε μια ιεροεξεταστική αντιμετώπισή του. Θα ήταν περίεργο, όμως, το αντίθετο, αφού βρισκόμαστε στα 2018 και όχι στο 1995 (Γενική Απεργία) ή στο 2006 (κίνημα κατά του «συμφώνου πρώτης απασχόλησης»). Η γαλλική εργατική τάξη έχει υποστεί πολλαπλές ήττες αλλά και μια διαδικασία έντονης αποβιομηχάνισης κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Επίσης, οι πολιτικές οργανώσεις της έχουν διαλυθεί ή υποταγεί τελείως στον σοσιαλφιλελευθερισμό (ΚΚ, ΣΚ). Η δε «αντικαπιταλιστική» Αριστερά έχει ταυτισθεί σε σημαντικό βαθμό ιδεολογικά με τις δυναμικές της παγκοσμιοποίησης. Όσο για τα συνδικάτα, με κάποιες εξαιρέσεις , εκφράζουν όλο και περισσότερο προνομιούχα εργατικά στρώματα. Άρα, υπάρχει τεράστια κρίση εκπροσώπησης τω ν λαϊκών τάξεων. Η επιστράτευση των συνομοσπονδιών από τον Μακρόν ριζοσπαστικοποίησε το κίνημα, αλλά μάλλον προσπάθησε να το εκτονώσει.

Η νίκη των Κίτρινων Γιλέκων

ardin-rixi

– Δηλαδή πιστεύετε ότι τα Κίτρινα Γιλέκα έχουν δίκιο;
– Τα Κίτρινα Γιλέκα είναι ο λαός. Και λαός δεν έχει
ούτε δίκιο ούτε άδικο. Ο λαός αποφασίζει.
Βενσάν Κασέλ, σε βραδινό τοκ σόου.

Τη στιγμή που πολεμάς, δεν πολεμάς επειδή έχεις δίκιο. Πολεμάς για να νικήσεις.
Μισέλ Φουκώ, 1971.

Του Μάκη Μαλαφέκα από το marginalia.gr

Τα Κίτρινα Γιλέκα νίκησαν. Δεν χρειάζεται να το κουράζουμε άλλο. Αυτό ήταν. Ένα καθαρό κίνημα νίκης, πάνω απ’ όλα. Ούτε καν «κίνημα», στην ουσία. Μια κίνηση νίκης. Ένα ρουά ματ. Μέχρι να καταλάβει ο αριστερός κοινωνιολόγος τι συνέβαινε, τι είχε μπροστά του εκείνη τη στιγμή, μέχρι να μπορέσει να αρθρώσει τα πρώτα σωστά ερωτήματα, να τα βάλει σε μια σειρά που λέμε και να τα κουβεντιάσει, να τα αναλύσει, τα Κίτρινα Γιλέκα είχαν ήδη επινοήσει και επιβάλει το δικό τους παράδειγμα ακηδεμόνευτου (ανεξέλεγκτου) κοινωνικού αγώνα, είχαν καταφέρει να τρομάξουν στ’ αλήθεια την άρχουσα τάξη της Γαλλίας και να την αναγκάσουν σε μια άνευ προηγουμένου απτή υποχώρηση – τουλάχιστον στα χρονικά της Ευρωζώνης. 

Ο wannabe αρσενικός Θάτσερ συν τη γοητεία, ο φτάνει-πια-με-τους-οπισθοδρομικούς-Γαλάτες και ο θα-τα-βάλω-με-όλους-και-θα-νικήσω, καταγράφεται έτσι ως ο πρώτος ευρωπαίος ηγέτης επί εποχής δόγματος Λιτότητας που τελικά κάνει πίσω, έστω και λίγο, που αποσύρει άδικο φόρο και που επιστρέφει (κάποια) λεφτά στους από κάτω. Και αυτό, όχι μετά από υπόδειξη της Φρανκφούρτης αλλά επειδή τον εξώθησε με τον πιο άμεσο και απειλητικό τρόπο ο ίδιος του ο λαός. Ποιος λαός όμως; Τι «λαός»;

Δεν πρέπει εδώ να το βαρύνουμε το πράγμα με επιστημολογίες, τι σημαίνει λαός, το Υποκείμενο, κ.λπ. Λίγη γεωγραφία μόνο, και λίγη ιστορία. Το κίνημα των γιλέκων ξεκινάει από τη γαλλική επαρχία. Συγκεκριμένα από τα επαρχιακά δίκτυα, εφόσον ο επίμαχος φόρος στα καύσιμα πλήττει καταρχήν όσους δεν μπορούν να μην χρησιμοποιήσουν αμάξι, στη μετακίνηση και στην εργασία τους. 

Όταν οι «από κάτω» δεν ανέχονται τους «από πάνω»

του Θέμη Τζήμα

Θυμόμαστε τον Μακρόν να παραδίδει στον δρόμο μαθήματα στους ανέργους για το πώς να βρουν δουλειά. Είναι ο πρόεδρος που υποτίθεται ήταν ανυποχώρητος στην πολιτική του, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, όπως ο ίδιος υπονοούσε. Θεωρείται ο κατεξοχήν πρεσβευτής της ΕΕ και του Βερολίνου στη Γαλλία αλλά και ενός μείγματος αλαζονικού ελιτισμού, κενού κοσμοπολιτισμού και σαφούς νεοφιλελευθερισμού στην ΕΕ. Κι όμως, ο νεοφιλελευθερισμός αυτός τα βρίσκει σκούρα μπροστά στο λαϊκό κίνημα. Ένα κίνημα που κερδίζει τη μάχη του δρόμου και των καρδιών των Γάλλων, με αποτέλεσμα ο Γάλλος πρόεδρος να κάνει, έστω εν μέρει, πίσω.

Παρότι έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του, τόσο το συγκεκριμένο κίνημα όσο και οι διεκδικήσεις που αυτό έθεσε, πρόκειται για ένα σημείο καμπής για τη Γαλλία αλλά και για την ΕΕ. Πρώτον, διότι έχουμε ένα πραγματικό κίνημα των «από κάτω» εναντίον των «από πάνω». Όσο θολό και αν φαίνεται αυτό, στην πραγματικότητα πρόκειται για το βασικό στοιχείο κάθε, εν δυνάμει, ριζοσπαστικής και ανατρεπτικής πολιτικής εξέλιξης.

Δεν πρόκειται μόνο για μια κοινωνική ή πληθυσμιακή ομάδα, ούτε για κίνημα ή κινητοποίηση πάνω σε ένα επιμέρους ταυτοτικό ζήτημα, αλλά για μια εκτεταμένη αμφισβήτηση του τρόπου που εξουσιάζει το γαλλικό κατεστημένο, από πλευράς ενός ευρύτερου κοινωνικού μπλοκ, που συσπειρώνει μικρομεσαία αστικά στρώματα, εργαζομένους-εργάτες και νεολαία.

Χώρος Πολιτισμού και Πολιτικής «Ρήγας Βελεστινλής»: Η αντίσταση και η αλληλεγγύη νίκησαν

ardin-rixi

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΝΙΚΗΣΑΝ

Η προσπάθεια βίαιης έξωσης και καταστροφής του μοναδικού ίσως ανεξάρτητου και αυτόνομου χώρου πολιτιστικού και πολιτικού προβληματισμού στο Σύνταγμα, Ξενοφώντος 4, όπου στεγάζονται το κίνημα ΑΡΔΗΝ, το ομώνυμο περιοδικό, που εκδίδεται από το 1996, η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού και το περιοδικό που αυτή εκδίδει, ο  νέος Λόγιος Ερμής, η μηνιαία εφημερίδα Ρήξη, που εκδίδεται από το 2007, και οι Εναλλακτικές Εκδόσεις, και όπου έχουν οργανωθεί, από τις αρχές του 2013 μέχρι σήμερα, κυριολεκτικά εκατοντάδες εκδηλώσεις, απέτυχε παταγωδώς.

Το Κέντρο Πολιτικής και Πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής» θα παραμείνει για έξι χρόνια ακόμα στον χώρο του.

Είχαμε τονίσει πολλές φορές ότι ένας τέτοιος χώρος, ο μοναδικός ίσως που συνδυάζει την πολιτική δράση και τον πολιτικό προβληματισμό με τον πολιτισμό και τις πολιτιστικές δράσεις, στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Συντάγματος, στον χώρο όπου άλλοτε στεγαζόταν το ΕΛΙΑΜΕΠ, δίπλα στην κυπριακή Πρεσβεία, απέναντι από τα γραφεία του ΣΕΒ και στον ίδιο δρόμο με τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούσε κάρφο στα μάτια της κυβέρνησης, της πολιτικής εξουσίας και ενός μέρους της επιχειρηματικής ψευδο-ελίτ.

Δεν θα επανέλθουμε στο ιστορικό της απόπειρας εκδίωξής μας το οποίο έχουμε εκθέσει επανειλημμένα (βλ. http://ardin-rixi.gr/ Αφιέρωμα: Η φίμωση του Άρδην απέτυχε). Απλώς επαναλαμβάνουμε  τις βασικές παραμέτρους αυτής της σκανδαλώδους ιστορίας.

Έλλειψη κλιμακοστασίου στον χώρο κατά παράβαση κάθε πολεοδομικού κανόνα.

Η Γαλλία ξαναγίνεται το πολιτικό εργαστήρι της Ευρώπης

του Σταύρου Λυγερού

Για άλλη μία φορά, η Γαλλία δικαιώνει τη φήμη της σαν πολιτικό εργαστήριο της Ευρώπης. Αυτή τη φορά ήταν η αύξηση του φόρου στη βενζίνη. Πριν μία οκταετία ήταν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο του Σαρκοζί. Και τότε εκδηλώθηκε κύμα διαδηλώσεων, έστω και χωρίς κίτρινα γιλέκα. Οι Γάλλοι κατεβαίνουν στους δρόμους για να αντισταθούν στην ευρύτερη επιχείρηση αποδόμησης του επιπέδου ευημερίας τους, αυτών που θεωρούν σταθερές του βίου τους.

Το επιχείρημα περί δημοσιονομικής πειθαρχίας δεν τους πείθει, όταν η κυβέρνηση Μακρόν, όπως και όλες οι προηγούμενες, δεν επιδεικνύουν την ίδια πειθαρχία όταν πρόκειται για την ολιγαρχία του χρήματος, η απληστία της οποίας σε διεθνές επίπεδο προκάλεσε και την παγκόσμια κρίση. Μία κρίση, από την οποία ακόμα προσπαθούν να εξέλθουν οι οικονομίες, χωρίς να έχουν καταφέρει να την αφήσουν πίσω.

Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που εφαρμόζει ο Μακρόν δεν είναι μία γαλλική ιδιαιτερότητα. Σ’ όλο το μήκος και το πλάτος της ΕΕ, αλλού περισσότερο αλλού λιγότερο, αλλού με τον ένα κι αλλού με τον άλλον τρόπο, οι κυβερνήσεις κινούνται στην ίδια γραμμή. Η επιβολή προγραμμάτων λιτότητας στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας είναι πανευρωπαϊκό πρόβλημα.

Mωραίνει ο (Αμερικανός) Κύριος ον βούλεται απωλέσαι: O ΣΥΡΙΖΑ, οι μαθητές και η άκρα δεξιά.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ηγήθηκε καταλήψεων στα νιάτα του, αλλά είναι και γονέας.

Θα όφειλε να γνωρίζει ότι ο τρόπος που ο ίδιος και το κόμμα του επέλεξαν για να αντιμετωπίσουν τους ξεσηκωμένους εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών μαθητές, με βρισιές δηλαδή και με ανυπόστατους χαρακτηρισμούς, που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα των καταλήψεων και τις αιτίες τους, αντί διαλόγου και επιχειρημάτων, είναι ο χειρότερος δυνατός.

Ακόμα και από την άποψη των στενών εκλογικών συμφερόντων και του όποιου μέλλοντος του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, όπως θα επιχειρήσουμε να δείξουμε στη συνέχεια. Στην πραγματικότητα, όλα όσα συμβαίνουν είναι συνέχεια των βασικών εσφαλμένων στρατηγικών παραδοχών (όπως το «οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας») και επιλογών προσωπικού της ηγεσίας αυτού του κόμματος, που έγιναν από το 2012 ήδη, το οδήγησαν στην πανωλεθρία του 2015 και το οδηγούν τώρα – και τη χώρα μαζί – σε νέες περιπέτειες.

Τα όσα σήμερα ακούγονται από τα μεγάφωνα της κυβερνητικής προπαγάνδας εναντίον των καταληψιών θυμίζουν έντονα όσα έλεγε η ΥΕΝΕΔ του Παπαδόπουλου εναντίον των φοιτητών του Πολυτεχνείου το 1973. Τότε, οι νέοι στους δρόμους ήταν υποκινούμενοι αναρχοκομμουνιστές, τώρα είναι υποκινούμενοι εθνικιστές και φασίστες. Δεν υπήρχε πιθανότητα κάποιος να αντιτίθεται στην αποτρόπαιη χούντα του Παπαδόπουλου, που είχε επιβάλλει η αμερικανική CIΑ και να μην είναι ξενοκίνητος κομμουνιστής ή αναρχικός. Σήμερα, δεν μπορεί να υπάρχει άνθρωπος που να αντιτίθεται στην επιβληθείσα από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ Συμφωνία των Πρεσπών και να μην είναι ακροδεξιός εθνικιστής και φασίστας. Προς στιγμήν μάλιστα, το καλοκαίρι, είχε γίνει και ξενοκίνητος!

Ανησυχούντες ..."Αντιφασίστες"

του Γιώργου Σαρρή

Γέμισε ο τόπος ανησυχία για την "άνοδο της ακροδεξιάς".

Αφορμή γι αυτό το νέο γύρο ανησυχίας δεν ήταν άλλη από την ολοφάνερα αποτυχημένη προσπάθεια μαθητικού συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη "ενάντια" στη συμφωνία των Πρεσπών.

Θα πει κανείς γιατί εισαγωγικά στο ενάντια. Μα απλά γιατί όλοι αυτοί που βρίσκονται πίσω από αυτό το ενάντια, από τους φασίστες νεοναζί μέχρι τη ΝΔ, το νεοΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ και τις άλλες ψευτοδημαοκρατικές δυνάμεις, όχι μόνο δεν είναι εναντίον της ουσίας της συμφωνίας, αλλά αν ήταν αυτή στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτονται πως  θα την έκαναν πιο περίτεχνα, πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που τους στενοχωρεί.

Γιατί δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι αυτοί;

Φυσικά η ουσία της συμφωνίας δεν είναι το ονοματολογικό, αλλά η συμφωνία και η απαίτηση της μερίδας εκείνης της άρχουσας τάξης να βαδίζουμε σφιχταγκαλιασμένοι με το ΝΑΤΟ και τις ανάγκες του στην περιοχή. Μόνο που αυτό, όλοι οι πιο πάνω έκαναν πως δεν το είδαν και τό 'ριξαν στις μάχες σώμα με σώμα για το όνομα, προσπαθώντας να κάνουν και τον πολύ κόσμο να μην το δει.

Ευτυχώς που υπήρχαν και πάλι αυτοί οι δαιμόνιοι ...Λακεδαιμόνιοι που τους χάλασαν το γλυκό.

Ξαναγυρίζουμε στην "ανησυχία".

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που δήθεν ανησυχούν; Αυτοί που δε βγάζουν άχνα για το ότι η ΕΕ στηρίζει ανοιχτά τα ακροδεξιά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης που κυνηγούν τα ΚΚ; Αυτοί που δίνουν το χέρι στους Ουκρανούς νεο-Ναζί; Αυτοί που δέχονται είτε σιωπηλά είτε χειροκροτώντας την επίσημη ιδεολογία της ΕΕ που είναι ο αντικομμουνισμός;

Οι δικτατορίες και τα στρατιωτικά κινήματα στην Ελλάδα (2ο μέρος)

Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης

Στις 30 Ιουνίου 1925 ο στρατηγός Θ. Πάγκαλος, γνωστός από το πραξικόπημα στο Γουδί, την Εθνική Άμυνακαι το κίνημα Πλαστήρα-Γονατά, αφού είχε εκλεγεί βουλευτής και είχε διατελέσει Υπουργός Στρατιωτικών το 1924,  με την πτώση της κυβέρνησης Μιχαλακόπουλου σχηματίζει κυβέρνηση. Εκμεταλλεύεται την παθητική στάση του πολιτικού κόσμου και του Προέδρου της Δημοκρατίας Π. Κουντουριώτη και λαμβάνει από τη Βουλή την εξουσιοδότηση να νομοθετεί εν λευκώ. Ακόμη και ο Παπαναστασίου και ο Πασσαλίδης τον στήριξαν, επειδή πίστευαν ότι ο Πάγκαλος θα προχωρούσε σε φιλολαϊκά μέτρα. Μόνο 14 βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο Θ. Σοφούλης, θα κρατήσουν την τιμή του κοινοβουλίου καταψηφίζοντας τον Στρατηγό.

Ο Πάγκαλος (αριστερά) με τον στρατηγό Νίδερ, 1917

Ο Πάγκαλος δε διστάζει να διαλύσει, στις 29 Σεπτεμβρίου 1925, τη Βουλή, χωρίς μάλιστα να προκηρύξει εκλογές. Κήρυξε δικτατορία, αφού πρώτα πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Τυπικά ο Πάγκαλος θα επιβάλλει τη δικτατορία, την πρώτη ουσιαστικά στην Ελλάδα, στις 4 Ιανουαρίου 1926, όταν με διάγγελμα στον ελληνικό λαό θα υποστηρίξει ότι: «διά της συγκεντρώσεως της υπολειπομένης συντακτικής και νομοθετικής δυνάμεως και απερίσπαστος εξ εσωτερικών αντιδράσεων … θα εξακολουθήση την διακυβέρνηση της χώρας προς ολοκληρωτικήν εφαρμογήν του προγράμματός του». Εκτός από δικτάτορας γίνεται και πρόεδρος της «Δημοκρατίας» και μάλιστα με προεδρικές εκλογές. Τα βενιζελικά και αντιβενιζελικά κόμματα πρότειναν τον Δεμερτζή για αντίπαλο του στρατηγού, ο οποίος όμως δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση στον κόσμο. Ο δικτάτορας εξελέγη χωρίς ευρύτατες νοθείες με 782.589 ψήφους έναντι 56.126 του Δεμερτζή.

Η δικτατορία του Πάγκαλου απέτυχε κυριολεκτικά σε όλα, αν εξαιρέσει κανείς την ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι τέθηκαν υπό διωγμό. Μάλιστα οι πολιτικοί του αντίπαλοι, αφού συνελήφθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς, εστάλησαν σε εξορία στη Σαντορίνη και τους τοποθέτησε στο ηφαίστειο του νησιού, μήπως έτσι εκραγεί και απαλλαγεί από αυτούς!!!

Επίσης έμεινε γνωστό το ιδιότυπο αυτό δικτατορικό καθεστώς για την αστυνομική διάταξη με την οποία απαγόρευε στις γυναίκες να φορούν φούστα που να απέχει πάνω από 30 πόντους από το έδαφος. Έβλεπες δηλαδή τότε αστυνομικούς με τη μεζούρα στο χέρι να μετρούν τις φούστες των γυναικών στα πεζοδρόμια, πράγμα που φυσικά έγινε μέγα θέμα σε γελοιογραφίες, επιθεωρήσεις και τραγούδια.

Οι δικτατορίες και τα στρατιωτικά κινήματα στην Ελλάδα (1ο μέρος)

Αλληγορική λαϊκή εικόνα της εποχής, που απεικονίζει συμβολικά την Ελλάδα να πατάσσει το «τέρας» της παλαιοκομματικής συναλλαγής. Το Κίνημα στο Γουδή της 15ης Αυγούστου 1909 θεωρήθηκε από σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης ως η απαρχή για την αναγέννηση της Ελλάδας. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα.

Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης

Τώρα που πλησιάζει η 39η επέτειος της  εξέγερσης του Πολυτεχνείου ας κάνουμε μία αναδρομή στις δικτατορίες στην Ελλάδα, αλλά και στα διάφορα κινήματα, τα οποία δεν πήραν στο τέλος τη μορφή στρατιωτικής κυβέρνησης. Βλέποντας τη βιβλιογραφία παρατηρούμε ότι κάποιες δικτατορίες έχουν αναλυθεί υπέρ το δέον (π.χ. Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη-Μεταξά), ενώ κάποιες άλλες όχι ιδιαίτερα (π.χ. Πάγκαλου). Επίσης κάποια πραξικοπήματα αντιμετωπίστηκαν ήπια, όπως αυτά που επιχείρησαν να κάνουν βενιζελικοί στρατιωτικοί με επικεφαλής τον Πλαστήρα (το 1933 και το 1935) και με την ανοχή, αν όχι τη στήριξη Βενιζέλου για να ανατρέψουν τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση των Λαϊκών. Διαβάζοντας διάφορες απόψεις στη βιβλιογραφία μου δίνεται η εντύπωση ότι άλλα πραξικοπήματα ήταν «σκληρά, άδικα και βίαια» και άλλα ήταν «αναγκαία και χρήσιμα», γιατί τα επιχείρησαν βενιζελικοί για να «σώσουν» τη χώρα.

Εν πάση περιπτώσει ας ξεκινήσουμε την αναδρομή λέγοντας ότι η πρώτη στρατιωτική δικτατορία στην πολιτική μας ιστορία (χωρίς να λάβουμε υπόψη τα πραξικοπήματα που έγιναν το 1909 και το 1922, τα οποία δεν πήραν τη μορφή στρατιωτικής κυβέρνησης) θα την επιβάλλει ο Πάγκαλος το 1925. Μας κάνει εντύπωση ότι η πρώτη δικτατορία πραγματοποιήθηκε περίπου 100 χρόνια μετά τη ίδρυση του πρώτου ελεύθερου ελληνικού  κράτους. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γ. Μαργαρίτη ο στρατός τον 19ο αιώνα ήταν απόλυτα καθεστωτικός, καθώς ταυτιζόταν με το παλάτι. Εκείνο τον καιρό σχεδόν όλα τα κράτη της Ευρώπης είχαν βασιλείς. Γύρω τους επιβίωναν οι παλιοί αριστοκράτες και θεωρούνταν το βασικό κέντρο εξουσίας.

η ομάδα ''Αλλάζω'' και το δυσεκπλήρωτο αίτημα σύστασης, ενιαίου κινήματος

Κυριάκος Μιχαλόπουλος κ΄ Πέτρος Ιωάννου στον Σπορnews 90,1 της Λάρισας,στην εκπομπή : ''ακροβάτες του ονείρου'' 23.8.18 , για το διαδύκτιο sportnews901.gr , κάθε μέρα 10.15 -11.15 π.μ.

Pαx ΣΥΡΙΖΑna

analyst

του Σαράντου Λέκκα

Εντύπωση προκαλεί σε όλους η κοινωνική ηρεμία που έχει ενσκήψει από την άνοδο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  στην διακυβέρνηση της χώρας.

Με δεδομένη την κοινωνική ταραχή της περιόδου που είχε προηγηθεί στην ουσία ομιλούμε για την Pαx ΣΥΡΙΖΑna.

Ηρεμία σε συνθήκες υπερφορολόγησης, απώλειας  κεκτημένων, υψηλής ανεργίας, μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις, μεταβολής των εργασιακών σχέσεων, είναι σίγουρα μια συνθήκη κοινωνικής κατάστασης που δεν συναντούμε εύκολα.

Εάν θυμηθούμε το πρόσφατο  παρελθόν και κυρίως την περίοδο των δυο πρώτων μνημονίων τότε εύκολα κατανοούμε ότι στην χώρα των υπερβολών και του άκρατου λαϊκισμού όλα είναι θέμα  συσχετισμών δυνάμεων και κυρίως θέμα ανάδειξης των όποιων προβλημάτων μέσα από την οπτική γωνία εκείνων που διαχρονικά πρωταγωνιστούν στις κινητοποιήσεις.

Εάν όπως πολλοί ισχυρίζονται  στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πείραμα δημοσιονομικής προσαρμογής ενός υπερχρεωμένου κράτους τότε οι δανειστές πρέπει να είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένοι που στην διακυβέρνηση της χώρας βρίσκεται μια αριστερή κατ’ όνομα κυβέρνηση.

Δικαιωματισμός, η γεροντική αρρώστια των κοινωνικών κινημάτων

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Φώτη Τερζάκη

Πολύς λόγος γίνεται σήμερα για την αποτυχία και καταβύθιση της Αριστεράς, και η βαθιά συνειδητοποίηση του γεγονότος μοιάζει να συντρίβει πολλές συνειδήσεις. Στην πραγματικότητα, για ένα εγρήγορο κομμάτι τού κινηματικού κόσμου η συνειδητοποίηση αυτή είχε γίνει πολύ νωρίτερα, ήδη στη δεκαετία του ’60. Το τραγικό γεγονός τού οποίου γινόμαστε μάρτυρες σήμερα είναι μάλλον η αποτυχία εκείνου που τότε, στη δεκαετία του’60 και του ’70, φάνηκε για μία στιγμή ότι έπαιρνε τη σκυτάλη της κοινωνικής αμφισβήτησης και του οραματισμού μιας αληθινά νέας κοινωνίας από τα χέρια μιας ήδη συνθηκολογημένης Αριστεράς: των λεγόμενων νέων κοινωνικών κινημάτων (γυναικείο, ομοφυλόφιλο, αντιψυχιατρικό, αντιρατσιστικό, οικολογικό, κ.ά.) που βρέθηκαν προς στιγμήν στην πρώτη γραμμή των αντικαπιταλιστικών αγώνων στον μητροπολιτικό κόσμο.

Η καινοτομία αυτών των κινημάτων, σε σύγκριση με το παλαιότερο εργατικό, ήταν ότι γέννησαν μια πολύ πιο καθολική ιδέα της κοινωνικής αλλαγής συνδέοντας για πρώτη φορά τις μείζονες όψεις τής πολιτικής (ζητήματα πολιτειακής διαχείρισης και γεωπολιτικών επιλογών) με τις ελάσσονες (ζητήματα διαπροσωπικών σχέσεων και άτυπων μορφών εξουσίας σε μικρές συλλογικότητες). Στα τέλη τής δεκαετίας του ’70, καθώς το μοντέλο του καπιταλισμού άλλαζε άρδην οδηγώντας στην άβυσσο όλες τις επαναστατικές επιδιώξεις τής προηγούμενης δεκαετίας (και όχι μόνο στις μητροπόλεις αλλά επίσης στον υπόλοιπο, μόλις αποαποικιοποιημένο κόσμο), τα κινήματα αυτά ήταν σε ραγδαία υποχώρηση· στα τέλη τής δεκαετίας του ’80 ήταν αληθινά κουφάρια και μόνο ένα είδος φιλολογίας έμενε πίσω τους, αφομοιούμενη όλο και περισσότερο από τα πανεπιστημιακά γκέτο. Εκτός της ακαδημίας, η γλώσσα αυτή κατακάθιζε σε ένα είδος αντεστραμμένου πουριτανισμού τον οποίον αποκαλούμε, σχεδόν ευφημιστικά, πολιτική ορθότητα· και η έμπρακτη πολιτική του μετάφραση ήταν ένα είδος δικαιωματισμού που είχε ως βασικό μέλημα να εξασφαλίσει αναγνώριση και να κατοχυρώσει δικαιώματα εντός τής υπάρχουσας κοινωνίας, λίγο-πολύ στη μορφή μιας διευρυμένης επιτρεπτικότητας.

Ντέιβιντ Χάρβει: Τα κινήματα δεν αρκούν, για να πολεμήσουμε τον νεοφιλελευθερισμό

Outside the Wall

Ο Ντέιβιντ Χάρβει, με αφορμή σειρά σεμιναρίων που έδωσε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια με θέμα «Κυριαρχία, κοινωνικά κινήματα και το δικαίωμα στην πόλη» έδωσε συνέντευξη στην ιταλική ηλεκτρονική εφημερίδα Contropiano.

Πώς βλέπετε την πορεία του καπιταλισμού; Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει ακόμη η τάση προς την παγκοσμιοποίηση; Ή έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο εσωστρέφειας, επιστροφής στον προστατευτισμό και γενικά μια αύξηση του ανταγωνισμού ανάμεσα σε καπιταλιστικές μακρο-περιοχές;

Ίσως μπορούμε να ξεκινήσουμε αναλύοντας την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, γιατί το κεφάλαιο εμφανίζεται με τρεις μορφές: η πρώτη είναι οι παραγωγικές δραστηριότητες, η δεύτερη είναι τα εμπορεύματα και η τρίτη μορφή το χρήμα. Καθεμία από αυτές έχει μια διαφορετική ικανότητα γεωγραφικής κινητικότητας: η παραγωγή μετακινείται πολύ αργά, τα εμπορεύματα μπορούν να μετακινηθούν, σήμερα, πολύ γρήγορα. Αυτό όμως που μπορεί να μετακινηθεί σε κλάσματα του δευτερολέπτου είναι σίγουρα το χρήμα. Όταν λέμε πως πρέπει να μπει φρένο σε ό,τι κινείται, οι περισσότεροι περιορισμοί στους οποίους αναφερόμαστε αφορούν τη μορφή εμπόρευμα, και σε ένα βαθμό την παραγωγή. Το δύσκολο είναι να επιβάλεις περιορισμούς στη ροή του χρήματος. Έτσι όταν ο Τραμπ μιλά για εμπορικές συμφωνίες και για αλλαγές, εννοεί τα εμπορεύματα και τον χάλυβα, αφού δεν υπάρχει τρόπος να περιορίσει κανείς την παγκόσμια ροή του χρήματος.

Εγώ πιστεύω ότι τα τελευταία περίπου σαράντα χρόνια σημειώθηκε ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτό που ο Μαρξ αποκαλούσε παραγωγή αξίας, που είναι η κοινωνικά απαραίτητη εργασία για την κατασκευή και την δημιουργία των πραγμάτων, και στην έκφραση-εκδήλωση αυτής της αξίας στη νομισματική της μορφή. Τότε υπήρχε ένας περιορισμός επειδή η νομισματική μορφή εξαρτιόταν από τα αποθέματα χρυσού, αλλά το 1971 η ισοτιμία χρυσού καταργήθηκε, και από τότε το χρήμα είναι αποδεσμευμένο από κάθε είδους έλεγχο σε σχέση με την αξίας του, με αποτέλεσμα το νομισματικό σύστημα σήμερα να έχει κυριαρχήσει.

Ο υπουργός Παιδείας, το άσυλο και το άβατο

ardin-rixi

Ανακοίνωση του Μένουμε Θεσσαλονίκη 

Η κατάσταση με την εμπορία ναρκωτικών στο ΑΠΘ είναι γνωστή σε όλους, εκτός ίσως από τους αρμόδιους για την αντιμετώπισή της, την κυβέρνηση. Και όταν προκύπτουν θάνατοι και βρίσκει αντικείμενο η θανατολαγνεία των ΜΜΕ, το μόνο που βρίσκει ο κ. Γαβρόγλου να ψελλίσει είναι η υποβάθμιση του θέματος ως διογκωμένου και η επίκληση ενός …κινήματος που θα καθαρίσει τον τόπο.

Η μετατροπή των χώρων των ΑΕΙ όλης της χώρας (κι όχι μόνο του ΑΠΘ) σε χώρους όπου η διακίνηση ουσιών έχει υποκαταστήσει τη διακίνηση των ιδεών δεν αποτελεί βέβαια ούτε σημερινό ούτε συγκυριακό ζήτημα. Η προστασία των λειτουργιών του χώρου ως χώρου ανεμπόδιστης διακίνησης ιδεών, με  τις διατάξεις περί ασύλου (και πολύ περισσότερο από τον τρόπο και την κουλτούρα εφαρμογής του νόμου), εξέπεσαν στη δημιουργία  ενός χώρου- άβατο όχι μόνο για την αστυνομία αλλά και για τον νόμο γενικά.

Το κίνημα που αναπολεί ο κύριος υπουργός έχει εκλείψει εδώ και δεκαετίες, όταν οι πιο ριζοσπαστικές του μορφές δέχτηκαν τη συνδυασμένη επίθεση της αστυνομίας και των ιδεολογικών προγόνων του κόμματος του κ. Γαβρόγλου, όταν διακεκριμένα στελέχη εξαργύρωσαν τη συνδικαλιστική τους ιδιότητα με ακαδημαϊκές αλλά και κυβερνητικές καρέκλες (ενδεικτικά, και μόνο για το ΑΠΘ, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Μαγκριώτης, Πιτσιόρλας και πολλοί άλλοι λιγότερο γνωστοί), όταν τέλος η μάζα των τότε αγωνιστών στελέχωσε με τα γνωστά αποτελέσματα τη Δημόσια Διοίκηση σφραγίζοντας τη διαδρομή της Μεταπολίτευσης.

Η κακοποίηση των αξιών και των οραμάτων από τους ίδιους τους «θεματοφύλακές» τους ήταν η κύρια πλευρά του μηδενισμού. Ως ηχώ, ήρθε η «κατάκτηση του χώρου σε χρόνους εξουσίας», ή, σε μετάφραση, ο έλεγχος του χώρου των ΑΕΙ από μια σειρά ομάδες που, με την βία κατά κύριο λόγο, επέβαλλαν την ατζέντα του πολιτικά ορθού, καταλύοντας την ελευθερία του λόγου στο όνομα της …άσκησης της ελευθερίας (τους), προστατευμένης από ένα ιδιότυπα ιδιωτικοποιημένο πανεπιστημιακό άσυλο.

Ποιος θυμάται την 29η Ιουνίου 2011;

iskra

του Γρηγόρη Τσαρδανίδη

H 29η Ιουνίου αποτελεί μια από τις κορυφώσεις, ίσως την πιο μνημονευόμενη, του πρώτου κύκλου αγώνων μετά την επιβολή της βιοπολιτικής του Μνημονίου στην Ελλάδα. Τη μέρα αυτή, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό φάσμα, έχοντας ως αιχμή την αντίθεση στην υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου, βρέθηκαν στο κέντρο της πόλης και της χώρας προκειμένου να αποκλείσουν το κοινοβούλιο και να αποτρέψουν την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, του βασικού πακέτου μέτρων του πρώτου Μνημονίου. Η άγρια και μεγάλης κλίμακας καταστολή εκείνης της μέρας, εκτός από την επιδίωξη να εμφυσήσει το φόβο στους αντιστεκόμενους –οι περισσότεροι από τους οποίους κατέβαιναν πρώτη φόρα στο δρόμο–, συμβόλοποιούσε με τον πιο (τηλεοπτικά) εμφανή τρόπο το πέρασμα σε μια νέα επόχη για τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό και την ταξική πάλη στο εσωτερικό του.

Η αναβάθμιση της οικονομικής επίθεσης που ξεκίνησε το 2010, απέκτησε το καθρέφτισμά της στην κρατική καταστολή. Η κυβερνητική πολιτική ενός υποτίθεται σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, στην πραγματικότητα ρυμουλκημένου από χρόνια στον «τρίτο» δρόμο του σοσιαλφιλελευθερισμού, έδειξε με τον πιο φανερό τρόπο ότι «αυτά που ξέραμε» είχαν τελειώσει. Τώρα θα είχαμε πόλεμο: στις εφορίες, στους χώρους δουλειάς αλλά και στους δρόμους. Ο πόλεμος αυτός υπήρχε πάντα και πάντα θα υπάρχει: στο εξής, όμως, θα έπαιρνε νέα μορφή και ένταση. Για κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, το τσεκούρι αυτού του πολέμου είχε θαφτεί κάπου στην αρχή της μεταπολίτευσης, κάτω από τις παραχωρήσεις του κοινωνικούς κράτους της «Αλλάγής» ή, στη χειρότερη περίπτωση, κάτω από τεύχη του ΚΛΙΚ και τις ευρωπαϊκες επιδοτήσεις. Κι αυτό, ενώ άλλα κομμάτια αύτης της κοινωνίας συνέχιζαν να ζουν κάτω από έντονες ταξικές αντιθέσεις: οι μετανάστες/τριες, οι ελαστικά εργαζόμενοι νέοι και νέες, γενικότερα οι «διαφορετικοί». Αυτό που, εντελώς αυτοαναφορικά, το μεσοαστικό κομμάτι της γενιάς των γονιών μας ονομάζει «εποχής της αστακομακαρονάδας», δεν αφορούσε τόσους όσους νομίζουν. Κι αυτή η σημείωση είναι σημαντική για να γίνει σαφές ότι η «μνημονιακή εποχή» δεν αποτελεί ένα καθεστώς εξαιρετικό που έπεσε από τον ουρανό, αλλά μια αναβάθμιση μιας νεοφιλελεύθερης επίθεσης διαρκείας, που και αυτή έχει τις βάσεις της σε προηγούμενες δεκατείες και μορφές οικονομικού πολέμου: κάθε εναλλαγή εμπεριέχει τόσο συνέχειες όσο και ασυνέχειες με την προηγούμενη κατάσταση μέσα στην πραγματικότητα του καπιταλισμού.