Μένουμε Ευρώπη – Οι δικές τους ψευδαισθήσεις, τα δικά μας οράματα

του Αλέξανδρου Μαλλιά

Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με το θέμα της σχέσης μας με την Ευρώπη. Παίρνω θάρρος, όμως, από μερικούς καλούς φίλους, οι οποίοι συχνά μου λένε ότι είμαι αθεράπευτα ρομαντικός και ονειροπόλος. Γι’ αυτό μου λένε, δεν έκανες για πολιτικός. Τους απαντώ, συνήθως, ότι μάλλον γρήγορα κατάλαβα πως ούτε πια μπορούσα και μάλλον δεν ήθελα να γίνω επαγγελματίας πολιτικός. Προτιμώ να διεκδικώ το μέρισμα της όποιας αξίας της διαδρομής μου ως διπλωμάτη.

Συμπλήρωσα 37 συνολικά χρόνια ως κρατικός λειτουργός και συγκαταλέγομαι μεταξύ εκείνων –είναι σίγουρα περισσότεροι απ’ ό,τι φαντάζεστε– που η Πατρίδα μάς τίμησε, δίνοντάς μας την ευκαιρία και τη δυνατότητα να την υπηρετήσουμε. Εκείνο που περίμενε από εμάς ήταν να έχουμε το «γνώθι σαυτόν». Επίσης, την αίσθηση του μέτρου και του προσωρινού. Να θυμόμαστε, επίσης, ότι ανήκουμε στην κατηγορία των «αναντικατάστατων», οι οποίοι, κατά κανόνα, εύκολα μπορούν να αναπληρωθούν.

Έχω την ακλόνητη πίστη ότι η θέση της Ελλάδας διασφαλίζεται καλύτερα μέσα στην Ευρωζώνη και μέσα στην ΕΕ. Η ομολογία αυτή πίστεως γνωρίζω και αναγνωρίζω σήμερα, ότι μπορούσε να μου επιφυλάξει άσχημη μεταχείριση το καλοκαίρι του 2015, όταν ήμουν στο Σύνταγμα, ενώνοντας τη σιωπή μου με τις φωνές εκείνων που πίστευαν ότι η θέση της Ελλάδος και τα εθνικά της συμφέροντα εξασφαλίζονται μέσα στην Ευρωζώνη.

Άλλο ευρωπαϊσμός άλλο μετανεωτερική αποικία της ΕΕ

του Λαοκράτη Βάσση

Συζητώντας για το μέλλον της Ευρώπης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε, εντός μάλιστα Ευρωζώνης, μετανεωτερική αποικία. Που σημαίνει πως είναι κατάφωρα παραβιασμένη η ισοτιμία της παρουσίας της Ελλάδας στην ΕΕ. Χωρίς να ταυτίζουμε Ευρώπη και ΕΕ, πρέπει να προσεγγίζουμε σωστά τη σχέση Ελλάδας-Ευρώπης και συνακόλουθα Ελλάδας-ΕΕ. Γνωρίζοντας πως η ευρωπαϊκότητα δεν είναι για μας προσκτώμενη (ή υπό πρόσκτηση), αλλά σύμφυτη ιδιότητά μας. Υπό την έννοια πως είναι εν πολλοίς ελληνική η εννοιολογική συγκρότηση του ευρωπαϊκού δυτικού πολιτισμού.

Είναι άλλης τάξης πρόβλημα οι όποιες αναγκαίες τεχνοκρατικού χαρακτήρα προσαρμογές μας σε ευρωδυτικά πρότυπα. Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον ανελλήνιστες οι απόψεις ενός ευρωπαθούς μέρους της διανόησης μας που έχουν μια οιονεί προσαρτηματική λογική έναντι της Ευρώπης (να γίνουμε Ευρωπαίοι!). Ξανατονίζοντας πως οι όποιες τεχνοκρατικού χαρακτήρα υστερήσεις μας, δεν γίνεται να εγείρουν πρόβλημα ευρωπαϊκότητας για τη συνιδρυτική της Ευρώπης Ελλάδα.

Εί μη μόνον αν δεν πιστεύουμε στην ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους και στη διϊστορικότητα της ελληνικής ταυτότητας και άλλα τέτοια παρόμοια. Που τρέφουν την προσαρτηματική ευρωπάθεια της αποεθνοποιητικής και αποταυτοποιητικής μερίδας της ultra εκσυγχρονιστικής μεταπολιτευτικής μας διανόησης.

«Ταμείο» θησαυρισμάτων ποιότητας

του Χρήστου Γιανναρά

Α​​ντιγράφω. Από κείμενο Νεοέλληνα λογίου δημοσιευμένο για πρώτη φορά στην περίοδο 1902-1904:

«Ελληνική Ιστορία δεν υπάρχει. Δι’ αυτό βασιλεύει τοιαύτη σύγχυσις και σύγκρουσις ιδεών εις όλα ανεξαιρέτως τα ιδικά μας πράγματα.

Και δεν ήτο δυνατόν να υπάρχη ακόμα (Ελληνική Ιστορία). Διότι έως χθες, η μεγαλειτέρα και σπουδαιοτέρα εποχή του παρελθόντος μας, η Βυζαντινή, το Κλειδί προς νόησιν της αρχαίας, προς νόησιν της τωρινής Ελλάδος, προς νόησιν (κατανόησιν) Ελληνισμού και Ελληνος, το είχε βυθίσει η Ευρώπη εις απύθμενον βάθος βορβόρου (συκοφαντιών).

Υπάρχει λοιπόν μία Ιστορία, γραφείσα χωρίς το κλειδί αυτό, συρραφείσα από τας ευρωπαϊκάς ιστορίας και γνώμας περί ημών, με ένα πνεύμα σχεδόν δουλικόν, με ένα πνεύμα μαθητικόν, το οποίον τρέμει τον Ευρωπαίον δάσκαλον. Ανθρωποι με πνεύμα εντελώς ελεύθερον δουλικών αισθημάτων προ του Ευρωπαίου, δεν επαρουσιάσθησαν εις την μελέτην της Ιστορίας.

...Ωστε, ελληνική ιστορία δεν υπάρχει. Δεν κατηγορώ. Θέτω τα πράγματα...

Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, ο μέγας χριστιανός Σουλτάνος της Ευρώπης, ο Πάπας, είχε γράψει την ιστορίαν μας, κατά το φανατικόν και πλαστογραφικόν σύστημα των ρασοφορούντων λεγεώνων, κατά το σύστημα που έγραψεν και τας ιστορίας των ευρωπαϊκών εθνών, διά τον καθαρισμόν των οποίων (ιστοριών) εχρειάσθησαν επίσης υπεράνθρωποι αγώνες. Η φαυλοτάτη, κακουργοτάτη αυτή πλαστογραφία εχρησίμευσεν ως βάσις εις όλας τας ευρωπαϊκάς ιστορίας περί ημών.

Ο “ευρωπαϊσμός” πνέει τα λοίσθια

iskra

Οι Ιταλικές εκλογές υπήρξαν ένας πολιτικός σεισμός. Όχι μόνο για την Ιταλία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη.

Στην Ιταλία συνετρίβησαν τα παραδοσιακά συστημικά κόμματα (Ρέντσι – Μπερλουσκόνι) που εκ των πραγμάτων αντιπροσώπευαν, με εκείνο ή τον άλλο τρόπο, δια της ευθείας ή της τεθλασμένης, τον ριζωμένο βαθιά στην Ιταλική πραγματικότητα ευρωπαϊσμό.

Ας μην ξεχνάμε ότι για την Ιταλία ο ευρωπαϊσμός ήταν κάτι παραπάνω από μια επιλογή. Ήταν μια μεγάλη ιδέα και ένας τρόπος ζωής. Ένα απαρασάλευτο δόγμα, ιδιαίτερα για την Αριστερά. Δόγμα με το οποίο η τελευταία εκδήλωνε την εξωστρέφεια της και είχε, σχεδόν, στρεβλά υποκαταστήσει τον παλιό διεθνισμό της.

Αυτός ο Ιταλικός ευρωπαϊσμός κατέρρευσε στις Ιταλικές κάλπες την περασμένη Κυριακή. Οι Βρυξέλλες δέχθηκαν το σοκ, σφίγγοντας τα χείλη σχεδόν σιωπηρά και σφυρίζοντας, τάχα, αδιάφορα. Ακόμα δεν μπορούν να πιστέψουν τα κακά μαντάτα από την Ιταλία. Ακόμα δεν μπορούν να χωνέψουν τις ενδεχόμενες συνέπειες για μια ευρωπαϊκή γραφειοκρατία που ζούσε στη χλιδή, ανενόχλητη και στο απυρόβλητο και για έναν άνευ προηγουμένου ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό.

«Ελλάδα και ευρώ: Η φιλελεύθερη άποψη»

Με τη μετατροπή του Φιλελευθερισμού σε «Ευρωπαϊσμό», ο χώρος έχασε τη δυνατότητα να πρωτοστατήσει στην ανατροπή του ελληνικού παρεοκρατικού καπιταλισμού, γράφει ο Τ. Μίχας στο νέο του βιβλίο. Προλογίζουν οι Ανδ. Ανδριανόπουλος και Γ. Βαρουφάκης.

«Ελλάδα και ευρώ: Η φιλελεύθερη άποψη» είναι ο τίτλος του βιβλίου του Τάκη Μίχα, συχνού αρθρογράφου του Euro2day.gr, που κυκλοφόρησε από τις «Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις».

Στο βιβλίο, ο συγγραφέας επιχειρεί να δείξει πώς η στήριξη από μέρους όσων ασπάζονται τη φιλελεύθερη άποψη, της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, υπήρξε -και παραμένει- ένα λάθος. Ένα λάθος που ακυρώνει την ίδια τους τη φιλοσοφία και την αναλυτική τους προσέγγιση. Ένα λάθος που παγιδεύει την πολιτική επιρροή τους.

O Tάκης Μίχας είναι ο μοναδικός Έλληνας φιλελεύθερος αναλυτής που από το 2000 προέβλεπε ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ θα οδηγούσε σε μαζική ανεργία, κλείσιμο επιχειρήσεων και άνοδο εθνικομπολσεβικικών κινημάτων.

Εμπνεόμενος από τις αναλύσεις κορυφαίων φιλελεύθερων και συντηρητικών αναλυτών όπως του Χάγιεκ και του Φρίντμαν, κατήγγειλε την πολιτική των αστικών πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα «που συνήργησαν σε αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες νέους σε ισόβια ανεργία».

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, καθοριστικό ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις έπαιξε η μετατροπή του φιλελευθερισμού σε «ευρωπαϊσμό». Πρόκειται για μια ασαφή αντίληψη, της οποίας ο μόνος ενοποιητικός κοινός παρονομαστής είναι η αντίληψη ότι τα αιτήματα της νομενκλατούρας των Βρυξελλών υπερισχύουν κάθε άλλης επιλογής ή δικαιώματος.

Ευρωπαϊκότητα και Ευρωπάθεια

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Λαοκράτη Βάσση

1 Συζητώντας για το μέλλον της Ευρώπης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε, εντός μάλιστα Ευρωζώνης, μετα-νεωτερική αποικία. Που σημαίνει πως είναι κατάφωρα παραβιασμένη η ισοτιμία της παρουσίας της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

2 Χωρίς να ταυτίζουμε Ευρώπη και Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να προσεγγίζουμε σωστά τη σχέση Ελλάδας-Ευρώπης και συνακόλουθα Ελλάδας-Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γνωρίζοντας πως η ευρωπαϊκότητα δεν είναι για μας προσκτώμενη (ή υπό πρόσκτηση) αλλά σύμφυτη ιδιότητά μας. Υπό την έννοια πως είναι εν πολλοίς ελληνική η εννοιολογική συγκρότηση του ευρωπαϊκού δυτικού πολιτισμού. Κι είναι άλλη τάξης πρόβλημα οι όποιες αναγκαίες τεχνοκρατικού χαρακτήρα «προσαρμογές» μας σε ευρω-δυτικά πρότυπα.

Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον ανελλήνιστες οι απόψεις των «ευρωπαθών» πολιτικών και διανοουμένων, που έχουν προσαρτηματική λογική έναντι της Ευρώπης (να γίνουμε… Ευρωπαίοι!). Ξανατονίζοντας πως οι όποιες τεχνοκρατικού χαρακτήρα υστερήσεις μας, δεν γίνεται να εγείρουν πρόβλημα ευρωπαϊκότητας για τη «συνιδρυτική» της Ευρώπης Ελλάδα. Ει μη μόνον αν δεν δεχόμαστε την ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους και τη διϊστορικότητα της ελληνικής ταυτότητας, όπως συμβαίνει με τους νεοταξικής κοπής… ultra «εκσυγχρονιστές» μας.

3 Τα παραπάνω σημαίνουν πως πρέπει να επαναναγνώσουμε σωστά την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, έτσι που να αναθεμελιώσουμε σε στέρεες βάσεις την έλλογη εθνική μαςαυτο-εκτίμηση, που διεμβολίζει το παγιδευτικό δίπολο του νοσηρού (εθνοκεντρικού) ελληνοκεντρισμού και του εξίσου νοσηρού (αποεθνοποιητικού) αντιελληνοκεντρισμού. Προφανώς συνειδητοποιώντας και αναδεικνύοντας την πολύ κρίσιμη κι ακόμη πιο πολύ χρήσιμη πολιτιστική ιδιαιτερότητά μας εντός Ευρώπης. Τα ποιοτικά στοιχεία της οποίας συνυφαίνονται, ως προϋποθέσεις, με το καλύτερο ευρωπαϊκό αλλά και οικουμενικό μέλλον. Αναφέρω ενδεικτικά: τις τρεις ισορροπίες του παραδοσιακού πολιτιστικού μας προτύπου, όπως τις αναδεικνύει στις μελέτες του ο Ερατοσθένης Καψωμένος, τη μεταξύ δηλαδή ατόμου-κοινωνίας, ατόμου-φύσης και πολιτισμού-φύσης, τη γνώση (και πράξη) κατ’ αρετήν, έναντι της δυτικής γνωσιοκρατικής χρησιμοθηρίας, τον ορθό λόγο, έναντι του εργαλειακού δυτικού ορθολογισμού, την ελληνική προσωποκρατία, έναντι της δυτικής ατομοκρατίας, την ευδαιμονία, έναντι του δυτικού υλικού ευδαιμονισμού, αλλά και τη δημοκρατία με τη γνήσια αυτεξουσιότητα του «δήμου» (εθνικής συλλογικότητας). Που όλα αυτά και άλλα πολλά ακόμη σημαίνουν πως δεν είμαστε… μουσειακός πολιτισμός, αλλά πως εξακολουθούμε να είμαστε μια ζώσα και οικουμενικών διαστάσεων πολιτιστική δύναμη. Έστω κι αν η κακομοιριά του… ελλαδισμού δεν μας έχει επιτρέψει να το αναδείξουμε.

Κήρυγμα στους πεπεισμένους

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Από την μια μεριά, ζαλιστικό ενδιαφέρον είχε και το εύρος της θεματολογίας αλλά και η αιχμηρότητα των τοποθετήσεων που ακούστηκαν – πάντα σ’ ένα κλίμα ήρεμης, νταβοσιανής θάλεγε κανείς, συζήτησης και στο φετινό Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Σοβαρά: από όσα άφησε να φανούν η συζήτηση Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Niall Ferguson ως κλίμα και προθέσεις για ένα αύριο που θέλουμε/δεν θέλουμε θάρθει, μέχρι την συγκρατημένη τοποθέτηση του Γιάννη Δραγασάκη ότι κάποτε θάπρεπε να ειπωθεί όλη η αλήθεια για την «διαπραγμάτευση» του 2015, από την με συγκρατημένο τρόπο πρόβλεψη Κώστα Σημίτη ότι το Grexitδεν έχει ακόμη φύγει οριστικά/απόλυτα από το τραπέζι ή πάλι την προσεκτική διπλωματική τοποθέτηση του Αμερικανού πρέσβη GeoffreyPyatt ότι εκείνο που θα τον φόβιζε περισσότερο είναι «ένα ατύχημα».

Από την άλλη, μια ανείπωτη αίσθηση déjà vu – και δεν αναφερόμαστε στην περσινή εκδοχή του Οικονομικού Φόρουμ. Αλλά στην διαδοχή των τοποθετήσεων που δείχνουν ότι, όλο και περισσότερο, όλοι μιλούμε στα προβλήματα, τους κάνουμε κήρυγμα ή υποδείξεις ή εκκλήσεις, αλλά «δεν» ακούμε τι είναι εκείνο που επιχειρούν να μας πουν. Γιατί τα προβλήματα μιλάνε…

Λουκάς Παπαδήμος και Tomas Wieser βλέπουν σαν πρόβλημα αν μη καταστροφή το να μην κλείσει η τωρινή αξιολόγηση, θεωρούν όμως παράλληλα ότι ζήτημα πολιτικής/τεχνικής βούλησης είναι το να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις μέσα σε λίγες μόνον ημέρες. Βαγγέλης Βενιζέλος και – υπό διαφορετική γωνία – Κώστας Σημίτης ουσιαστικά βλέπουν να κινούμεθα σε τροχιά 4ου Μνημονίου. Ο ίδιος Παπαδήμος και ο Λουκάς Τσούκαλης π.χ. θεωρούν, την ίδια στιγμή, ότι άμα ο πυρήνας της Ευρώπης/Ευρωζώνης δεν προχωρήσει την ολοκλήρωση, τότε το συνολικό ευρωπαϊκό εγχείρημα θα περιέλθει σταδιακά σε αποικοδόμηση. Προσθέστε τώρα την «επίσημη» ανάλυση της Λευκής Βίβλου Γιουνκέρ απο τον εκπρόσωπο Τύπου της Επιτροπής Μαργαρίτη Σχοινά, με την πρόδηλη αμηχανία να δείξει προς τα πού θα κινηθεί η «Ευρώπη» μετά τον εορτασμό των 60χρονών της στις 25 Μαρτίου, στην Ρώμη και θα δείτε… τι;

Ευρωπαϊσμός: Η παιδική ασθένεια του Ελληνισμού

Νέα Κρήτη

Στον Ευρωπαϊσμό ομνύει ο κάθε Τζήμερος και οι φαιδροί νεοφιλελέδες, στον Ευρωπαϊσμό ορκίζονταν οι εκσυγχρονιστές του Σημίτη, στον Ευρωπαϊσμό υποτάσσονταν οι ακροδεξιοί του Σαμαρά, στον Ευρωπαϊσμό πίνουν νερό οι ποταμίσιοι Χίπστερς και οι κηπουροί του Γιωργάκη, τον αλληλέγγυο Ευρωπαϊσμό ευαγγελίζεται, ακόμη, και η κυρίαρχη αφήγηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Πάρε μέρος στο μεγαλύτερο εγχείρημα για ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσεις. Γιατί το δικαίωμα στην ενημέρωση είναι δικαίωμα στη δημοκρατία. Αν δεν το στηρίξεις εσύ ποιος θα το κάνει;

Καταρχάς, να υπογραμμίσουμε κάτι που αν και είναι αυτονόητο, ακούγεται στ' αυτιά μας μάλλον κάπως περίεργα. Το να είναι κανείς «Ευρωπαίος» -όποια έννοια και αν αποδίδουμε στον όρο- δεν είναι καθεαυτό κάτι καλύτερο ή ανώτερο από το να είναι Αφρικανός, Ασιάτης, Αμερικανός ή Αυστραλός. Ή μήπως όχι;

Αυτό το υποφώσκον ερωτηματικό, η πιθανότητα δηλαδή να εισπράττουμε -να θεσμίζουμε φαντασιακά- τον Ευρωπαϊσμό, πιθανόν σε ασυνείδητο επίπεδο, ως κάτι «μοναδικά μοναδικό», ενάντια και στο ίδιο το εξισωτικό πρόταγμα του, ενάντια στο ευρωπαϊκό καθώς το λέμε κεκτημένο, ίσως να αποκρύπτει κάτι βαθύτερο την νεοελληνική συλλογική ψυχοσύνθεση.