Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ιδεολογικό όπλο

Είναι απολύτως παραδεκτό πλέον  ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί σε lingua franca  της σημερινής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Αποτελούν το μεγάλο ιδεολογικό κοινό παρανομαστής της. Μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και περισσότερο βρίσκονται στο στόμα  πολιτικών, δημοσιογράφων και διαμορφωτών της διεθνούς κοινής γνώμης.

του Κώστα Μελά

Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση μιας παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάσχει σε πολλά σημεία. Ως οικουμενική έννοια χρειάζεται να ερμηνευθεί πριν να αρχίσει να εφαρμόζεται. Η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο από τις κυρίαρχες θεσμικές μορφές της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτές δεν είναι άλλες από τα υπάρχοντα κυρίαρχα εθνικά κράτη.

Η σημερινή συγκρότηση της παγκόσμιας κοινωνίας δεν επιτρέπει να γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με τη στενή έννοια. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε εμφατικά ότι δεν αναφερόμαστε στις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές χώρες. Αναφερόμαστε στην ίδια την ουσία του πράγματος. Δηλαδή, στα ανθρώπινα δικαιώματα που απορρέουν απλά και μόνο από την γυμνή και ανθρώπινη ιδιότητα.

Τα φαντάσματα που λατρεύουν τα πλήθη

Αν πριν από δύο αιώνες πλανιόταν πάνω από την Ευρώπη ένα φάντασμα, όπως έλεγε ο Μαρξ, το φάντασμα του κομμουνισμού, μετά το θάνατό του ένα φάντασμα εξακολουθεί να πλανάται όχι μόνο πάνω από την Ευρώπη, αλλά πάνω από ολόκληρο τον κόσμο: το δικό του. Μοίρα ή ειρωνεία της τύχης; Επικίνδυνη επιλογή λέξεων για κάποιον που πολέμησε την μοίρα, αλλά αγάπησε την ειρωνεία.

του Στάθη Ανδρέου

Αλλά γιατί τελοσπάντων τα φαντάσματα είναι τρομαχτικά; Τι κάνουν, λοιπόν, τα φαντάσματα; Τα φαντάσματα στοιχειώνουν, αυτή είναι η λειτουργία τους. Καταλαμβάνουν και ιδιοποιούνται έναν συγκεκριμένο χώρο, που στο εξής νέμονται αποκλειστικά. Κανένας δεν μπορεί να τον παραβιάσει, χωρίς να υποστεί τις συνέπειες. Μα είναι τα φαντάσματα πραγματικά; Βεβαίως, είναι η απάντηση. Αρκεί να ξέρει κανείς πού να τα αναζητήσει.

Μην ψάχνετε άσκοπα σε ερημικούς πύργους και σκοτεινές επαύλεις, ούτε σε παλιά νεκροταφεία και ξεχασμένα μαυσωλεία. Τα φαντάσματα δεν κατοικούν εκεί. Ίσως κάποια μόνο, τα μυθιστορηματικά, τα μονόχνωτα. Εν πάση περιπτώσει εκείνα που η χάρη τους θα τα ανεβάσει το πολύ στα δελτία των ειδήσεων και στα διηγήματα τρόμου και φαντασίας.

Είναι πολλά που "εξατμίζονται" στον πολιτικό μας βίο

του Κώστας Λεϊμονή

Η διαδικασία εκείνη κατά την οποία ένα υγρό σώμα μετατρέπεται σε αέριο χωρίς να βράσει λέγεται εξάτμιση. Όχι, δεν διαβάζετε την απάντηση σε κάποιο λυσάρι Φυσικής, παρά έναν αλληγορικό παραλληλισμό που ο γράφων τολμά να κάνει. Οι εκλογές αυτές τα είχαν όλα: μεγάλες νίκες, μεγάλες ήττες, δικαιοσύνη και αδικία κατά την ηθικοφιλοσοφική τους έννοια, νέες και δεύτερες ευκαιρίες, μα κυρίως μία πολυπαραγοντική εξάτμιση της πολιτικής και εξηγούμαι παρακάτω.

Εκ πρώτης άποψης είναι ολοφάνερη μία κυβερνητική φθορά, η οποία όμως αποτυπώθηκε σε ένα μετριοπαθές ποσοστό της τάξεως του 4%. Σε περίπτωση άλλου πολιτικού κόμματος με τα ίδια πεπραγμένα με το ως τώρα κυβερνόν, πέραν του γεγονότος ότι ίσως να είχε καεί και η υπόλοιπη Αθήνα, θα συντελούνταν σίγουρα η στατιστική του κατακρήμνιση σε ποσοστά. Μου ήρθε στον νου ένα επιχείρημα που έλεγαν την περίοδο 2009-2012, ότι αν τα ίδια μέτρα τα είχε περάσει το αντίπαλον δέος, δηλαδή η τότε αξιωματική αντιπολίτευση, θα είχε καταστραφεί και καεί όλη η πρωτεύουσα. Βέβαια, ίσως και να έπεσαν έξω, γιατί τα θύματα της Μαρφίν κανείς δεν τα έχει ξεχάσει και ούτε μπορεί να τα ξεχάσει ακόμα.

Παρ’ όλη όμως την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό όχι μόνο κρατήθηκε σε ένα αξιοπρεπέστατο ποσοστό άνω του 30%, αλλά κυμάνθηκε κοντά στα ποσοστά των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε έναν σαφώς ηττημένο αλλά άκρως χαρισματικό, κατά τα άλλα, επικοινωνιακά πρόεδρο να μην αμφισβητηθεί καν ηγετικά. Το διψήφιο ποσοστό διαφοράς που κάποιοι ανέμεναν εξατμίστηκε.

Έκκληση προς όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις και προσωπικότητες

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Από το κακό στο χειρότερο και στο πολύ χειρότερο.

Έτσι μπορεί να περιγράψει κανείς το εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής.

Από τη μια μεριά έχουμε τη Δεξιά της Παλινόρθωσης, την ύαινα ενός εξωφρενικού, υπό τις σημερινές μάλιστα συνθήκες νεοφιλευθερισμού, έτοιμη να επιπέσει επί των ερειπίων της ελληνικής κοινωνίας, επιταχύνοντας την αποσύνθεση και καταστροφή της χώρας. Η Δεξιά που διεκδικεί την εξουσία δεν είναι η καραμανλική, “λαϊκή”, “πατριωτική” Δεξιά, ούτε έρχεται στην εξουσία σε κάπως ομαλές συνθήκες για τη χώρα.

Από την άλλη έχουμε μια υποτιθέμενη «Αριστερά», που έπληξε βαριά τους δεσμούς της με μεγάλο αριθμό εκ πεποιθήσεως Αριστερών, με τον εθνισμό και με την αίσθηση αξιοπρέπειας των Ελλήνων.

Εγκατέλειψαν μαζικά τον ΣΥΡΙΖΑ αριστεροί εξ ιδεολογίας και πεποιθήσεων, πολίτες που απεχθάνονται τη διπλοπροσωπία και τα ψέματα, όσοι θεωρούν ότι η κυβέρνηση “ξεπούλησε” την Μακεδονία ή, πάντως, φέρθηκε με τρόπο ελάχιστα δημοκρατικό, αγνοώντας παντελώς την κοινή γνώμη, το τι θέλει ο ελληνικός λαός.

Πως «εξημερώθηκε» η ιστορική Αριστερά

του Λουκά Αξελού

Δεν είναι πια λίγοι όσοι ισχυρίζονται ότι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκε η κοινωνία μας ως όλον από το 1974 και εντεύθεν, είχε εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις, λειτουργώντας αποδομητικά σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Δεν διεκδικώ τίποτα, ανήκω όμως σε αυτούς που από τις αρχές του 1980, μέσω δημοσίων παρεμβάσεων, έχω εμφαντικά γράψει και ξαναγράψει πως ο συβαριτισμός της μεταπολίτευσης έπληξε κυρίως την ιστορική Αριστερά.

Ένα μεγάλο τμήμα της, ιδιαίτερα στον χώρο της διανόησης, αποτελείται από μεταλλαγμένους αριστερούς, στους οποίους τα αριστερά ράκη του παρελθόντος δεν μπορούν πλέον να επικαλύψουν την καινούργια πραγματικότητα που συνιστά ο νέος τύπος του επαρχιώτη μικροευρωπαίου, μεταστάντος κοινωνικά και σταδιακά μεταλλαγμένου συνειδησιακά, πρώην αριστερού.

Η υποτίμηση της πραγματικότητας αυτής μας καθιστά αδύναμους στο να αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά το φαινόμενο του κοινωνικό-πολιτικού μεταμορφισμού. Καθόλου ευθύγραμμα, με ασυνέχειες, διακοπές και συνεχείς αντιφάσεις διαμορφώθηκαν οι όροι μετάλλαξης ενός σημαντικού τμήματος της Αριστεράς με προεξάρχουσα την διανόηση της.

Η ιστορία λ.χ. της παρέμβασης του Ιδρύματος Φορντ στα πολιτικοπολιτιστικά δρώμενα, την περίοδο της δικτατορίας, μέσω μιας ομπρέλας χορηγιών αποδέκτης της οποίας ήταν πλείστα όσα σημαντικά ονόματα του κόσμου της Αριστεράς, είναι ένα μικρό δείγμα της δράσης που έχουν οι «σφαίρες από ζάχαρη» και της διαρκούς υποτίμησης του σημαίνοντος ρόλου στην υπόσκαψη των θεμελίων μιας κοινωνίας που έχει ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Παναγιώτης Ε. Πετράκης | Panagiotis E. Petrakis

Καθηγητής Οικονομικών | Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΕΚΠΑ - Professor at the Department of Economics - National and Kapodistrian University of Athens

Τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να διακριθούν σε δύο περιόδους. Το πρώτο εξάμηνο του 2015, που βρίσκεται έξω από κάθε ορθολογική δυνατότητα ανάλυσης, και την περίοδο μετά τον Ιούλιο του 2015, και ιδιαίτερα μετά τον Ιούνιο του 2017, οπότε φαίνεται ότι κατανοήθηκε η σημασία της σχέσης με την ευρωπαϊκή οικογένεια και προσαρμόστηκαν οι αντίστοιχες πολιτικές επιλογές.

            Βεβαίως μπορεί η πρώτη περίοδος να ήταν οικονομικά καταστροφική και να συσσώρευσε ένα τεράστιο χρέος, κυρίως διότι οι τράπεζες αναγκάστηκαν να δανειστούν περίπου 100 δισ. ευρώ (τα οποία μόλις τώρα κατορθώσαμε να αποπληρώσουμε) και συνάψαμε ένα τρίτο μνημόνιο, ιδεολογικά όμως ήταν σύμφωνη με ό,τι αντισυστημικό διακήρυττε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

            Έκτοτε η κυβέρνηση ανέπτυξε ορισμένες θέσεις για την οικονομική πολιτική, οι οποίες ήταν καρπός συμβιβασμού και είχαν έναν κοινό τόπο: τη δημοσιονομική προσαρμογή και την αναδιανομή του εισοδήματος προς τους φτωχότερους. Η αναπτυξιακή αδυναμία που επακολούθησε, ως αποτέλεσμα των βασικών αυτών επιλογών, συνδυάστηκε και ήταν και αποτέλεσμα μίας παράλληλης αδυναμίας του τραπεζικού συστήματος.

ΑΕΙ, παραμάγαζα της κυβέρνησης

ardin-rixi

του Γιώργου Παπαδόπουλου Τετράδη από το liberal.gr 

Εμείς ξέραμε ότι τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα είναι αυτοκέφαλα, αυτεξούσια και δεν υπόκεινται στην εξουσία της κάθε κυβέρνησης. Ξέραμε επίσης, ότι εκεί υπάρχει ένα άσυλο, που επιτρέπει στον καθένα να εκφράζει τις απόψεις του, που ενδεχομένως δεν μπορεί να εκφράσει αλλού. Μάθαμε τώρα ότι τα πανεπιστήμια είναι όργανα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης και μάλιστα με υπουργικές εντολές!

Το τελευταίο κρούσμα της ιδιωτικοποίησης των ΑΕΙ από την κυβερνητική και κομματική πολιτική ήρθε από το Πάντειο. Το οποίο ακύρωσε προγραμματισμένη από καιρό εκδήλωση της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας με θέμα τα 28 χρόνια ανεξαρτησίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ, με εντολή του υπουργείου Εξωτερικών και του υπουργείου Παιδείας!

Το θέμα είχε σαν επίκεντρο τις διάφορες απόψεις για το status quo στη περιοχή του Καυκάσου, με τη συμμετοχή καθηγητών διεθνούς δικαίου και από το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο!

Το υπουργείο Εξωτερικών διαψεύδει κάθε ανάμιξη, αλλά, όλως συμπτωματικώς, υφυπουργός Εξωτερικών είναι η καθηγήτρια στο Πάντειο Σία Αναγνωστοπούλου, με έντονη δράση στα της σχολής, ακόμα και κατά τη διάρκεια της θητείας της στην κυβέρνηση εδώ και 4 χρόνια.

Πώς το Ισλάμ κερδίζει τον ιδεολογικό πόλεμο

Μεγάλες αλήθειες μέσα από τα κείμενα του Αλγερινού συγγραφέα Μπουαλέμ Σανσάλ. Το υπέρτατο λάθος της Δύσης και η μάχη κατά της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Γιατί ο «ήπιος ισλαμισμός» είναι λόγια του αέρα. 

Γράφει ο Αθ. Παπανδρόπουλος

Μπορεί να γράφει στα γαλλικά και να εκδίδει τα βιβλία του στη Γαλλία, πλην όμως στην Αλγερία, όπου κατοικεί, βρίσκεται υπό περιορισμό. Η κριτική του δεν αρέσει στο καθεστώς, το οποίο βέβαια απέχει απόλυτα από ουκ ολίγες δημοκρατικές αρχές.

Συγγραφέας του βιβλίου «2084, το τέλος της δημοκρατίας», ο Μπουαλέμ Σανσάλ, 69 ετών, διδάκτωρ οικονομίας και μηχανικός, άρχισε να το γράφει το 1997, όντας τότε προϊστάμενος στο αλγερινό υπουργείο Βιομηχανίας. Το 2003, όμως, απολύθηκε από τη θέση του γιατί στο βιβλίο του «Μίλα μου για τον παράδεισο», καταγγέλλει τη διαφθορά στις δημόσιες υπηρεσίες, φέρνει στο προσκήνιο τα τεράστια λάθη του καθεστώτος Μπουμεντιέν και περιγράφει το μέγεθος του κινδύνου που συνιστά ο ισλαμισμός.

Ιδεολογικοί χάρτες και κομματικές «αυταπάτες»

του Κώστα Μελά

Αντιγράφω από το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών. αυταπάτη: πλάνη, παρανόηση, άρνηση της πραγματικότητας ως αποτέλεσμα συναισθηματικής ανάγκης ή επιθυμίας.

Προχωρώ στο (Ψυχ)Ιατρικό Λεξικό:

αυταπάτη: ψευδής πεποίθηση, η οποία παρουσιάζεται χωρίς το ανάλογο εξωτερικό ερέθισμα, ενώ έρχεται σε αντίφαση με την κεκτημένη γνώση και εμπειρία του ατόμου. Συνήθως απαντάται στις ψυχώσεις, στις οποίες οι ασθενείς δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αυταπάτη από την πραγματικότητα. Διαφέρει από την παραίσθηση, αφού στην τελευταία εμπλέκεται η ψευδής διέγερση ενός ή περισσοτέρων αισθήσεων. Οι πλέον σοβαρές αυταπάτες είναι εκείνες που έχουν ως αποτέλεσμα οι ασθενείς να βλάψουν άλλα άτομα, ή και τους εαυτούς τους (π.χ. ο φόβος ότι δηλητηριάζονται μπορεί να οδηγήσει τον ασθενή στην άρνηση τροφής). Οι αυταπάτες μπορεί να οδηγήσουν στην αυτοκτονία, ή τον αυτοτραυματισμό. Μεταξύ των ψευδών πεποιθήσεων μπορεί να είναι η εντύπωση ότι καταδιώκονται, ή ότι είναι ένοχοι για κάποιο ασυγχώρητο αμάρτημα.

Τα κατά Jaspers κριτήρια

Ο ψυχίατρος και φιλόσοφος Karl Jaspers ήταν ο πρώτος που καθόρισε τα τρία κύρια κριτήρια για μια πεποίθηση που θεωρείται κάποιος απατηλός στη γενική ψυχοπαθολογία. Αυτά τα κριτήρια είναι:

Η πολιτική έχει αυτοκαταργηθεί

του Χρήστου Γιανναρά

Π​​ολιτικές πρακτικές, παγιδευμένες σε μηδενιστικές ιδεολογίες, απορριπτικές ή αδιάφορες για κάθε «νόημα» της ύπαρξης, είναι αδύνατο (λογικά και στην πράξη) να υπηρετήσουν τη δημοκρατία. Δημοκρατία θα πει: το κράτος (η εξουσία) να ασκείται από τον δήμο, από όλους τους πολίτες ή (με συμβιβαστική κατ’ ανάγκην παραχώρηση) από εντεταλμένους και ελεγχόμενους εκπροσώπους των πολιτών.

Ομως, για να αποφασίσει ένας πολίτης τι είναι καλό και συμφέρον για όλους, προϋποτίθεται η ετοιμότητά του να αρνηθεί τις ορμέμφυτες, ενστικτώδεις, εγωκεντρικές του προτεραιότητες. Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δυσκατόρθωτο – βεβαιώνει τη διαπίστωση η κοινή μας πείρα: Ποιο κίνητρο μπορεί να έχει ο άνθρωπος για να αρνηθεί τις απαιτήσεις των ενστίκτων του; Ή πρέπει να διαθέτει θαυμαστή καλλιέργεια, δηλαδή εμπειρία της ζωτικής χαράς που χαρίζει η αυθυπέρβαση, ή να είναι τόσο ντοπαρισμένος από ιδεολογικές ψευδαισθήσεις, ώστε να ταυτίζει την υποταγή του στην ιδεολογική προστακτική με τη ναρκισσιστική του θωράκιση. Ο ντοπαρισμένος γίνεται ικανός και να στηθεί απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα τραγουδώντας, σίγουρος για την απόλυτη καταξίωση του εγώ του.

Σήμερα ο μηδενισμός και το γνήσιο τέκνο του, ο αμοραλισμός, θριαμβευτικά κυριαρχούν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι μεγάλες «αναμορφωτικές» ιδεολογίες που γέννησε η ψευδαισθητική μέθη του «Διαφωτισμού» (φασισμός, ναζισμός, μαρξισμός, ελευθερία των αγορών, δηλαδή ολοκληρωτισμός της κερδοσκοπίας) κάρπισαν τέτοια και τόση εφιαλτική απανθρωπία, που καθιστά επώδυνη ή αποκρουστική την ενασχόληση μαζί τους κάθε νουνεχούς ανθρώπου. Ευτυχώς, η παταγώδης κατάρρευση κάθε μιας από αυτές τις ιδεολογίες μοιάζει να έχει νομοτελειακό χαρακτήρα: Κατέρρευσε γελοιωδώς ο φασισμός, μέσα στη φρίκη ο ναζισμός, αιφνιδιαστικά σχεδόν αλλά και αυτονόητα ο μαρξισμός. Περιμένουμε τώρα, ποια καινούργια αβλεψία ή αυθαίρετη εκτίμηση των Lehman Brothers ή της Goldman Sachs ή ανάλογων μεταστατικών αποστημάτων θα προκαλέσει την κατάρρευση του «διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος». Είναι θέμα χρόνου.

Οι κατηγορίες του υιού Soros

analyst

Ο κ. Trump στηρίχθηκε από λευκούς αντισημίτες, ενώ στην τηλεοπτική διαφήμιση του χαρακτήριζε τον πατέρα Soros, την πρόεδρο της Fed, τον επικεφαλής της Goldman Sachs κλπ. ως «Εβραίους με ειδικά συμφέροντα παγκοσμίως» – με αποτέλεσμα να απελευθερωθεί το κακό τζίνι από το μπουκάλι που μπορεί να διαρκέσει πολλές γενιές έως ότου κλειστεί ξανά μέσα, ενώ δεν θα περιοριστεί το κακό που θα προκαλέσει μόνο στις Η.Π.Α.

.

Διεθνή

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Εισαγωγικά, για πρώτη φορά στην ιστορία υπάρχει μία μεγάλη σύγκρουση εντός της αριστερής ιδεολογίας, η οποία ενδεχομένως θα την οδηγήσει στον αφανισμό της: ο διεθνισμός, σε συνάρτηση με τη στάση της υπέρ των εργαζομένων – κυρίως των κατώτερων εισοδηματικών τάξεων, στις οποίες οδηγείται σταδιακά και η μεσαία τάξη που υποχωρεί ασταμάτητα στη Δύση. Με απλά λόγια, ο αριστερός διεθνισμός, μεταξύ άλλων τα ανοιχτά σύνορα, ταιριάζει σήμερα απόλυτα με την παγκοσμιοποίηση που υποστηρίζει ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός – ενώ είναι αντίθετη με τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων (του 99% που χάνει συνεχώς έδαφος από το 1% των ελίτ).

Ειδικότερα, η αριστερή ιδεολογία δεν υποστηρίζει τους χαμένους της παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι αυξάνονται συνεχώς στη Δύση – ενοχοποιώντας τα ανοιχτά σύνορα που επιτρέπουν την ελεύθερη/ασύδοτη διακίνηση των κεφαλαίων, των προϊόντων και των ανθρώπων. Τη μη προστασία δηλαδή της εγχώριας οικονομίας από τους κερδοσκόπους, από τις φθηνές εισαγωγές και από τις μεταναστευτικές ροές – όσον αφορά το τελευταίο, με την έννοια πως οι μετανάστες, ιδίως οι παράνομοι από τις φτωχές χώρες, παίρνουν τις θέσεις απασχόλησης του εκάστοτε εγχωρίου πληθυσμού, μειώνουν τους μισθούς των εργαζομένων και αλλοιώνουν τις κοινωνίες, καθιστώντας τες ευκολότερα ελεγχόμενες από τις ελίτ.

Η ιδεολογία της «επιστροφής στον εαυτό»

του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Είναι, ίσως, επείγον να προβούμε σε μια ιστορία της μετανεωτερικότητας στο πεδίο των συλλογικών νοοτροπιών του δυτικού κόσμου. Ίσως λίγο, όπως ο Φουκώ επιχείρησε παλαιότερα με το έργο του να περιγράψει και να ερμηνεύσει την ιστορία της νεωτερικότητας.

Για τις σημερινές Δυτικές κοινωνίες, καθώς και για τα σαστισμένα άτομα αυτών των κοινωνιών, η νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, που από τη δεκαετία ιδίως του ’80 και ύστερα εμφανιζόταν περίπου σαν μια «φυσική αναγκαιότητα», απαιτούσε πολλές εκλογικεύσεις και δημιουργούσε άλλες τόσες τάσεις φυγής. Εμφανίστηκε τότε με έμφαση, ως τεκμήριο της νέας «αυθεντικότητας», η ιδεολογία της «επιστροφής στον εαυτό».

Μια τέτοια επιστροφή συμβαδίζει, βέβαια, με τη φιλοσοφίζουσα απόπειρα να αναζητηθεί το κλειδί της οικουμενικότητας (ίσως και της ανθρώπινης φύσης) στην εσωτερική ζωή του ατόμου. Ως ιδέα, χαρακτηρίζει τις φιλοσοφίες της λεγόμενης «αρχαιοελληνικής παρακμής» (επικούρειους, στωικούς κλπ.), αλλά και τις παραινέσεις του Αγίου Αυγουστίνου όταν –την εποχή της κατάρρευσης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας– ρίχνει μια απαισιόδοξη ματιά στο επερχόμενο μέλλον του Δυτικού κόσμου.

Οι ιδεολογικές ρίζες της Χρυσής Αυγής

του Δημήτρη Δεληολάνη

Η υπόθεση Μπαρμπαρούση επανέφερε στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας την οργάνωση του Μιχαλολιάκου. Το ερώτημα για την προέλευση του ονόματος της Χρυσής Αυγής, του τρίτου σήμερα κόμματος της ελληνικής Βουλής έχει τεθεί εδώ και πολλά χρόνια. Σε συνέντευξή του στο Telecity το μακρινό 1994, ο Κωνσταντίνος Πλεύρης είχε αναρωτηθεί μήπως πρόκειται για τη Χρυσαυγή, την ερωμένη του Αλή Πασά!

Κωμική είναι η εξήγηση που ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος έχει δώσει για την ονομασία της οργάνωσής του. Αφού διαψεύδει κάθε σχέση με τον «σατανιστή» και «μασόνο» Κρόουλι, παραθέτει μια συγκεχυμένη ιστορία περί της «ομηρικής λέξης Ηώς», με την οποία είχε σκεφτεί αρχικά να βαπτίσει την ομάδα του. Επειδή, όμως, έπρεπε να τη μεταφράσει κατά τον Καζαντζάκη σε «ροδοδάκτυλη αυγή», τότε επιλέχτηκε η «Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού».

Έχει ενδιαφέρον όμως το γεγονός ότι ο θεωρητικός του φασισμού εν Ελλάδι παραπέμπει σε μια λησμονημένη παλλακίδα του Αλή Πασά και όχι στην πασίγνωστη αποκρυφιστική εταιρεία, προς την οποία ο τεταρταυγουστιανός ιδεολόγος μάλλον θρέφει αντικρουόμενα συναισθήματα. Η μυστικιστική πτυχή του εθνικοσοσιαλισμού αποτελεί πράγματι αντικείμενο έντονης διαμάχης, έως και ρήξης, μεταξύ των ευρωπαϊκών νεοφασιστικών κινημάτων. Στους κόλπους τους υπερισχύει κατά κανόνα μια φονταμενταλιστική ερμηνεία του Χριστιανισμού.

Η Θρησκεία παίρνει τα σκήπτρα από την πολιτική

Η τυποποίηση της πολιτικής και η απώλεια κάθε ιδεολογικού περιεχομένου της αναβαθμίζει τον ρόλο των μεγάλων θρησκειών. Που στηρίζονται οι ιδεολογίες Τραμπ, Ερντογάν

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

«Στην σημερινή Ρωσία, η Ορθοδοξία τείνει να γίνει η νέα επίσημη ιδεολογία. Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, αφού πέρασε από διάφορες ιδεολογικές φάσεις, σήμερα είναι ο πιο ένθερμος οπαδός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία ως εκ τούτου έχει αποκτήσει και το ανάλογο πολιτικό βάρος».

Αυτά μάς λέει ο ιστορικός της ρωσικής Ορθοδοξίας, Νικολάϊ Μιτροκίν, ο οποίος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης και διευθύνει το Κέντρο Μελετών για την Ανατολική Ευρώπη, στην Γερμανία. «Παράλληλα», επισημαίνει ο συνομιλητής μας, «η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει προνομιούχο θέση και στον ρωσικό στρατό, όπου καλλιεργεί εθνικισμό και αντιδυτικισμό. Γίνεται έτσι κατά κάποιον τρόπο το κέντρο ορισμού των ηθικών και αξιακών κανόνων της χώρας».

Βαπτισμένος στην Πρώτη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην περιοχή του Κουΐνς στην Νέα Υόρκη, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είναι από τους ένθερμους οπαδούς του Ιερώνυμου Νόρμαν Βίνσεντ Πηλ, συγγραφέα το 1952 του τότε μπεστ-σέλλερ «Η Δύναμη της Θετικής Σκέψης». Έντονα αντικαθολικός, ο αποβιώσας το 1993 Νόρμαν Βίνσεντ Πηλ είχε αναπτύξει το θέμα της «θεολογίας της επιτυχίας», τονίζοντας ότι η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας ως φιλοσοφία ζωής ήταν αυτή που άνοιγε τις πόρτες της αυτοολοκλήρωσης.

Γ. Κοντογιώργης - Η Συριζαία Αριστερά ως φορέας ιδεολογικής εθελοδουλείας και ως κυβέρνηση των προθύμων

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στις 18.6.2018 στον ραδιοφωνικό σταθμό ALPHA Radio 88.6 της Καβάλας και στον δημοσιογράφο Νίκο Χαζαρίδη. 

«Η Συριζαία Αριστερά ως φορέας ιδεολογικής εθελοδουλείας και ως κυβέρνηση των προθύμων».

Πηγή Κοσμοσύστημα

Με ιδεολογική τρομοκρατία απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ στην κριτική

του Γιώργου Κοντογιώργη

Με αφορμή την αποστροφή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα (και πολλών άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες στιγμές) ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες που είχαν συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην εξυφαινόμενη τότε συμφωνία για το «Μακεδονικό» ζήτημα είναι «ετερόκλητος όχλος», είχα πει ότι επιβεβαιώνεται πως η «αριστερή κομματοκρατία αποτελεί την επιτομή της φασιστικής λογικής της πολιτικής».

Με αφορμή την επαχθή για τη χώρα συμφωνία με τα Σκόπια που έφερε η κυβέρνηση, η φασίζουσα λογική του πολιτεύεσθαι ξεδιπλώθηκε σε όλη της την έκταση. Ο πρωθυπουργός δηλώνει με «γκεμπελική» οίηση ότι δεν θα υποβάλει τη συμφωνία στην κρίση του ελληνικού λαού διότι με την απόφασή του θα εκθέσει τη χώρα!… Η επιτομή της ολοκληρωτικής πολιτικής αρχής διδάσκει όντως ότι η αυθεντία του ενός ακυρώνει εξ ολοκλήρου την όποια αντίθετη βούληση μιας ολόκληρης χώρας.

Συγχρόνως σε μια πρωτοφανή ενορχήστρωση εμετικού πολιτικού λόγου, στην οποία συμμετέχουν ο ίδιος ο πρωθυπουργός και σύμπας ο ΣΥΡΙΖΑ επιδόθηκαν και συνεχίζουν να επιδίδονται, αντί επιχειρημάτων, σε ύβρεις και χαρακτηρισμούς χαμαιτυπείου (όποιος αντιλέγει στη συμφωνία είναι ακροδεξιός, εθνικιστής, φασίστας, χρυσαυγίτης, συντηρητικός κλπ) με προφανή σκοπό να ενοχοποιήσουν την αντίθετη άποψη, επιδεικνύοντας μια υψηλή περιφρόνηση προς την βούληση σημαίνοντος μέρους της κοινωνίας.

Βιομηχανικός καπιταλισμός και σοσιαλδημοκρατία

Γράφει ο Κώστας Μελάς  – 

Παρατηρώντας στην ιστορική διαδρομή την πορεία και την εξέλιξη των αριστερών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων μπορούμε αβίαστα να συνάγουμε ότι συνδέεται αποφασιστικά με την ιστορική φάση ανάδειξης του βιομηχανικού καπιταλισμού στην Ευρώπη και κατ’ επέκταση με τη συγκεντρωμένη εργατική τάξη στους χώρους παραγωγής. Η σοσιαλδημοκρατία ευδοκίμησε σε ορισμένους κοινωνικούς σχηματισμούς που παρουσίαζαν όλοι κοινά χαρακτηριστικά:

• Διέθεταν μία πλατιά εργατική τάξη, με ιστορικές ρίζες και αυτόνομες παραδόσεις.
• Εδώ και εκατό περίπου χρόνια η σοσιαλδημοκρατία εκφράζει πολιτικά την ευρωπαϊκή εργατική τάξη.
• Διέθεταν ένα ισχυρό εργατικό κίνημα, που κάποια στιγμή διεκδίκησε τον σοσιαλισμό, ως εναλλακτικό και αντιπαραθετικό προς τον καπιταλισμό πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης. Ως εκφραστής της εργατικής τάξης η σοσιαλδημοκρατία συνδέθηκε με τα επαναστατικά κηρύγματα και το σοσιαλιστικό πρόταγμα. Αναγκάσθηκε, όμως, να παρακολουθήσει τις κοινωνικές αλλαγές που εξαφάνιζαν -ενάντια σε κάθε πρόβλεψη- το προλεταριάτο, μαζί με τις πολιτικές του παρακαταθήκες.

Γιατί Αριστερά και ποια Αριστερά

Γράφει ο Γιώργος Σωτηρέλης  – 

Από τα πολιτικά όσο και από τα επιστημονικά μου διαβάσματα έχω διαμορφώσει τη βαθύτατη πεποίθηση ότι Αριστερά είναι το γνησιότερο τέκνο του διαφωτισμού. Είναι η μόνη πολιτική δύναμη που έδωσε ολοκληρωμένο νόημα και περιεχόμενο στο βασικό του πρόταγμα: τον ολόπλευρο –δηλαδή ατομικό, πολιτικό και κοινωνικό– αυτοπροσδιορισμό του ανθρώπου.

Κι αυτό όχι μόνο γιατί διαδραμάτισε μαχητικά καθοριστικό ρόλο για την διεύρυνση της πολιτικής δημοκρατίας, την οποία ο οικονομικός φιλελευθερισμός ήθελε κολοβή και περιορισμένη, αλλά και γιατί προσέθεσε με τους αγώνες της, πλάι σε αυτήν, και την κοινωνική δημοκρατία. Η οποία –για να θυμηθώ τον αείμνηστο δάσκαλό μου Αριστόβουλο Μάνεση– δεν έρχεται καταλύσαι αλλά πληρώσαι την πολιτική δημοκρατία…

Πιστεύω, λοιπόν, σε πείσμα των καιρών και των λαθών της, ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι η μόνη δύναμη που μπορεί και σήμερα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους διαβρωτικούς ανέμους της παγκοσμιοποίησης. Να δώσει ελπίδα και προοπτική σε έναν κόσμο που απειλείται ολοένα και περισσότερο από τον «αχαλίνωτο καπιταλισμό» και την ολιγαρχία των αγορών.

Η ανάπτυξη έρχεται με τον τζόγο

ardin-rixi

Σκίτσο του Soloup από Το Ποντίκι 

του Τάσου Ανατσασίου 

Στο περίφημο, πλέον, πολυνομοσχέδιο του Ιανουαρίου 2018 ψηφίστηκε, μεταξύ άλλων, και η πρόβλεψη για χορήγηση ανά μία άδεια καζίνο σε Κρήτη, Μύκονο και Σαντορίνη. Η μέχρι τώρα εμπειρία στα ήδη υπάρχοντα καζίνο της Θεσσαλονίκης, του Λουτρακίου και των άλλων δείχνει κάτι λίγο ως πολύ αναμενόμενο: Με μεγάλη ευκολία επιχειρηματίες, δημόσιοι υπάλληλοι και ιδιώτες ενδέχεται να χάσουν τα κέρδη, τους μισθούς και τις αποταμιεύσεις τους μέσα σε λίγες ώρες.

Όταν οι φίλοι μας από τον Σύριζα έλεγαν ότι η ελπίδα έρχεται, έπρεπε να είχαμε αντιληφθεί ότι εννοούσαν την ελπίδα του τζογαδόρου να κερδίσει τη στιγμή του γυρίσματος της ρουλέτας. Η ανάπτυξη φαίνεται πως έχει γίνει αυτοσκοπός αφού το παν είναι να γράφει το ΑΕΠ αύξηση. Οι εξωτερικές επιβαρύνσεις όχι μόνο παίζουν δευτερεύοντα ρόλο για την κυβέρνηση αλλά και μπορούν ενδεχομένως να διαδραματίσουν θετικό ρόλο αυξάνοντας τα νούμερα (και αφήνοντας τους ανθρώπους να μαραθούν).

Η λογική της αδέξιας αριστεροδεξιάς διακυβέρνησης βασίζεται στο δόγμα Θέσεις εργασίας να ‘ναι και ότι να ‘ναι. Δεν είναι λοιπόν μόνο οι γκρουπιέρηδες, οι σεκιούριτι και οι λοιποί μελλοντικοί υπάλληλοι των καζίνο στα νησιά που θα βρουν απασχόληση: Τα νησιά δεν έχουν μόνο τουρίστες, έχουν και μόνιμους κάτοικους, οι οποίοι παρεμπιπτόντως θέλουν και αυτοί να «ξεσκάσουν» και να «διασκεδάσουν». Πόσο μάλλον όταν καταργείται, με το εν λόγω νομοσχέδιο, η επιβολή εισιτηρίου εισόδου στα καζίνο. Ένα μέτρο πραγματικής ανάσας και διευκόλυνσης για τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Ο τζόγος θα αποκτήσει αργά ή γρήγορα φανατικούς μόνιμους οπαδούς, κατοίκους των νησιών. Η διόγκωση της ασθένειας του τζόγου θα επιφέρει αύξηση της ζήτησης για δομές απεξάρτησης, δημόσιες το πιθανότερο ή ακόμα και ιδιωτικές. Μια θαυμάσια ευκαιρία, δηλαδή, να απασχοληθούν ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και να διαχυθεί το κοινωνικό «όφελος».

Ελληνικό έθνος και ιδεολογικός μεταπρατισμός

Η ιστορική σχολή που ερμηνεύει την εξέλιξη του ελληνικού κόσμου με τον ιδεολογικό μεταπρατισμό του μοντέλου της Εσπερίας ενοχοποιεί την κοινωνία και αποδίδει θεωρεί το έθνος κατασκευή του κράτους.

Γράφει ο Γιώργος Κοντογιώργης  – 

Οι Έλληνες των κοινών/πόλεων στις συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βίωναν την θεσμική υποστασιοποίηση της κοινωνίας στην πολιτική διαδικασία (αντιπροσώπευση, δημοκρατία κλπ), την οποία ο κατακτητής αναγκάσθηκε να αποδεχθεί, πρωταρχικά διότι υπάκουε στην αρχή της ανθρωποκεντρικής ανωτερότητας. Και σε κάθε περίπτωση να ανεχθεί επειδή εμπεριείχε το στοιχείο του συμφέροντος γι’ αυτόν.

Το πρόταγμα του Ρήγα, ο οποίος προέκρινε την οικουμενική κοσμόπολη και στο πλαίσιό της τη δημοκρατία, από τα κοινά και τις συμπολιτειακές περιφερειακές ενώσεις τους έως την κεντρική Πολιτεία, εμπνεόταν προφανώς από την ελληνική οικουμένη των κοινών. Όπως ακριβώς και τα συνταγματικά κείμενα της Επανάστασης.

Το αδιέξοδο της ιδεολογικά διατεταγμένης και, καταφανώς, ανιστορικής σχολής σκέψης, που βλέπει την Ελλάδα μέσα από το εσπεριανό πρότυπο, γίνεται πασιφανές μέσα από την αγωνία της να διαψεύσει τις πηγές και να ισχυρισθεί ότι οι Έλληνες δεν είχαν συνείδηση εθνικής κοινωνίας πριν από την Επανάσταση. Συγχέουν, χωρίς άλλο, το αδιαμφισβήτητο γεγονός της εθνογενετικής διαδικασίας στην Εσπερία και, επέκεινα, στον κόσμο, που εμφανίζεται σιγά σιγά με τη μετάβαση από τη δεσποτεία στον ανθρωποκεντρισμό, με το έθνος ως κοινωνικό και κατ’ επέκταση, ως ιστορικό φαινόμενο.