Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ιδεολογικό όπλο

Είναι απολύτως παραδεκτό πλέον  ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί σε lingua franca  της σημερινής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Αποτελούν το μεγάλο ιδεολογικό κοινό παρανομαστής της. Μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και περισσότερο βρίσκονται στο στόμα  πολιτικών, δημοσιογράφων και διαμορφωτών της διεθνούς κοινής γνώμης.

του Κώστα Μελά

Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση μιας παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάσχει σε πολλά σημεία. Ως οικουμενική έννοια χρειάζεται να ερμηνευθεί πριν να αρχίσει να εφαρμόζεται. Η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο από τις κυρίαρχες θεσμικές μορφές της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτές δεν είναι άλλες από τα υπάρχοντα κυρίαρχα εθνικά κράτη.

Η σημερινή συγκρότηση της παγκόσμιας κοινωνίας δεν επιτρέπει να γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με τη στενή έννοια. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε εμφατικά ότι δεν αναφερόμαστε στις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές χώρες. Αναφερόμαστε στην ίδια την ουσία του πράγματος. Δηλαδή, στα ανθρώπινα δικαιώματα που απορρέουν απλά και μόνο από την γυμνή και ανθρώπινη ιδιότητα.

Οι Ελληνίδες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου

Το Προεδρικό Διάταγμα της 5ης Φεβρουαρίου του 1930, επέτρεπε αρχικά στις Ελληνίδες να ψηφίσουν στις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές.

Ύστερα από πολλούς αγώνες και πολύ αργότερα από αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, οι γυναίκες στην Ελλάδα απέκτησαν δικαίωμα ψήφου. Οι γυναίκες ψήφισαν για πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές στη Φινλανδία το 1906, στη Νορβηγία το 1917, στη Γερμανία το 1919, στη Βρετανία το 1928, στη Γαλλία το 1945.

Το δικαίωμα του «εκλέγειν» για τις γυναίκες στην Ελλάδα θεσπίστηκε μόλις το 1930 αλλά  δεν αφορούσε όλες τις ελληνίδες. Μπορούσαν να ψηφίσουν μόνον όσες είχαν κλείσει τα 30 τους χρόνια και είχαν τελειώσει τουλάχιστον το Δημοτικό.

Η πρώτη φορά που οι Ελληνίδες άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα ήταν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. Στους εκλογικούς καταλόγους της Αθήνας γράφτηκαν μόλις 2.655 κυρίες, από τις οποίες ψήφισαν τελικά μόνο 439.

Ενδεικτικό του αντίκτυπου που είχε δημιουργηθεί τότε στην ελληνική κοινωνία ήταν ότι η ηθοποιός Μαρίκα Κοτοπούλη δεν ήθελε να ψηφίσει γιατί -όπως έλεγε- ψήφο θέλουν μόνο όσες είναι άσχημες και όσες αποφεύγουν να κάνουν παιδιά!

Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ιδεολογικό όπλο

του Κώστα Μελά  – 

Είναι απολύτως παραδεκτό πλέον  ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί σε lingua franca  της σημερινής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Αποτελούν το μεγάλο ιδεολογικό κοινό παρανομαστής της. Μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και περισσότερο βρίσκονται στο στόμα  πολιτικών, δημοσιογράφων και διαμορφωτών της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση μιας παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάσχει σε πολλά σημεία. Ως οικουμενική έννοια χρειάζεται να ερμηνευθεί πριν να αρχίσει να εφαρμόζεται. Η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο από τις κυρίαρχες θεσμικές μορφές της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτές δεν είναι άλλες από τα υπάρχοντα κυρίαρχα εθνικά κράτη.

Η σημερινή συγκρότηση της παγκόσμιας κοινωνίας δεν επιτρέπει να γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με τη στενή έννοια. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε εμφατικά ότι δεν αναφερόμαστε στις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές χώρες. Αναφερόμαστε στην ίδια την ουσία του πράγματος. Δηλαδή, στα ανθρώπινα δικαιώματα που απορρέουν απλά και μόνο από την γυμνή και ανθρώπινη ιδιότητα.

Δήλωση του καθηγητή Γιώργου Κασιμάτη εν όψει των δικών για τις πολιτικές πράξεις αντίστασης της κίνησης «δεν πληρώνω»

ΔΗΛΩΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ομ. Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου

στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Υπέρτατες αρχές του δικαίου και της σύγχρονης δημοκρατίας, που  αποτελούν και αρχές της παγκόσμιας κοινωνίας, ειναι: η δημοκρατική αρχή μαζί με τα πολιτικά δικαιώματα και  η αρχή προστασίας της αξίας του ανθρώπου μαζί με τις εγγυήσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Όταν από μέρους του κράτους παραβιάζεται επί τρία σχεδόν χρόνια συνεχώς το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη, σε βαθμό που μεγάλο μέρος του Ελληνικού Λαού έχει οδηγηθεί και οδηγείται καθημερινά σε κατάσταση εξαθλίωσης,

Όταν, μάλιστα, η κατάσταση αυτή εξαθλίωσης βρίσκεται κάτω από τα κατώτατα όρια αξιοπρεπούς διαβίωσης και συχνά κάτω και από αυτά τα όρια επιβίωσης και

Όταν το κράτος, παρά τις αδιάκοπες προσπάθειες των πολιτών, αποδεδειγμένα δεν κάνει τίποτε για να προστατεύσει τους πολίτες του από την καθημερινή παραβίαση της αξίας και της αξιοπρέπειάς τους ως ανθρώπων και τα πολιτικά τους δικαιώματα ως πολιτών δημοκρατικού πολιτεύματος,

Το κράτος αυτό, δυστυχώς το Ελληνικό Κράτος, δεν μπορεί να έχει ποινική αξίωση κατά πράξεων που αποτελούν άσκηση πολιτικών δικαιωμάτων σε πολιτικό αγώνα αυτοπροστασίας του λαού και του πολίτη.