Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ιδεολογικό όπλο

Είναι απολύτως παραδεκτό πλέον  ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί σε lingua franca  της σημερινής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Αποτελούν το μεγάλο ιδεολογικό κοινό παρανομαστής της. Μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και περισσότερο βρίσκονται στο στόμα  πολιτικών, δημοσιογράφων και διαμορφωτών της διεθνούς κοινής γνώμης.

του Κώστα Μελά

Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση μιας παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάσχει σε πολλά σημεία. Ως οικουμενική έννοια χρειάζεται να ερμηνευθεί πριν να αρχίσει να εφαρμόζεται. Η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο από τις κυρίαρχες θεσμικές μορφές της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτές δεν είναι άλλες από τα υπάρχοντα κυρίαρχα εθνικά κράτη.

Η σημερινή συγκρότηση της παγκόσμιας κοινωνίας δεν επιτρέπει να γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με τη στενή έννοια. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε εμφατικά ότι δεν αναφερόμαστε στις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές χώρες. Αναφερόμαστε στην ίδια την ουσία του πράγματος. Δηλαδή, στα ανθρώπινα δικαιώματα που απορρέουν απλά και μόνο από την γυμνή και ανθρώπινη ιδιότητα.

Ν. Λυγερός - Δημιουργία Δικαιωμάτων Ανθρωπότητας

Διάλεξη του Ν. Λυγερού με θέμα: "Δημιουργία Δικαιωμάτων Ανθρωπότητας". Αίθουσα εκδηλώσεων του ΔΩΛ. Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2019

MAGNA CARTA - ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (1215)

MAGNA CARTA (Μάγκνα Κάρτα)

Η Μάγκνα Κάρτα (Magna Carta, στα λατινικά «Μεγάλο Χαρτί»), που αποκαλείται και Magna Carta Libertatum («Μεγάλος Χάρτης των Ελευθεριών»), είναι ένας αγγλικός καταστατικός χάρτης ο οποίος αρχικά εκδόθηκε το 1215. Η Μάγκνα Κάρτα θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έγγραφα στην ιστορία της δημοκρατίας.

Αρχικά γράφτηκε λόγω διαφωνιών μεταξύ του Πάπα Ιννοκεντίου του Γ', του Βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας και των Άγγλων Βαρώνων σχετικά με τα δικαιώματα του βασιλιά. Η Μάγκνα κάρτα ζητούσε από το Βασιλιά να αποκηρύξει κάποια δικαιώματά του, να σεβαστεί τις νομικές διαδικασίες και να αποδεχτεί ότι θα δεσμεύεται από τους νόμους και προστάτευε δικαιώματα των υπηκόων του Βασιλιά, ιδιαίτερα από την παράνομη φυλάκιση...

Γενικά 

Μάγκνα Κάρτα (Μέγας Χάρτης) είναι ένας χάρτης δικαιωμάτων που αναγκάστηκε να παραχωρήσει ο βασιλιάς της Αγγλίας Ιωάννης ο Ακτήμονας στους ευγενείς, στον κλήρο και στην εμπορική και αγροτική τάξη. Είναι γραμμένος στα λατινικά, και γι’ αυτό έχει γίνει γνωστός με τη λατινική ονομασία του. Ο βασιλιάς δεν σεβάστηκε τις υποσχέσεις που είχε δώσει το 1213, οπότε το Πάσχα του 1215 μια ομάδα βαρόνων συμμάχησε για να τον υποχρεώσει να αποκηρύξει τις αυθαιρεσίες του. 

Η ενέργεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν τον βασιλιά όλοι σχεδόν οι ευγενείς, ο κλήρος και ο λαός και να τον αναγκάσουν να υπογράψει στις 17 Ιουνίου 1215, στο Ρουνιμέντε του Ουίνδσορ, το κείμενο που του πρότειναν οι βαρόνοι.

Από τις σημαντικότερες διατάξεις της Μάγκνα Κάρτα είναι αυτές που αναφέρονται στον σεβασμό της προσωπικής ελευθερίας του ατόμου, την απαγόρευση δηλαδή της φυλάκισης, εξορίας ή τιμωρίας χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση, στην υποχρέωση του βασιλιά να ζητά τη συγκατάθεση του Μεγάλου Συμβουλίου για την επιβολή φόρων και, τέλος, στην αναγνώριση των εξουσιών του Μεγάλου Συμβουλίου (που εξελίχτηκε στο σημερινό Κοινοβούλιο). Αρχικά η Μάγκνα Κάρτα ήταν ένα συμβιβαστικό κείμενο για την ισοστάθμιση των δικαιωμάτων του βασιλιά και των φεουδαρχών, αλλά σταδιακά, με μια αργή και επίμοχθη διαδικασία, τα ευεργετήματα που καθιέρωνε επεκτάθηκαν σ’ ολόκληρο τον λαό. Θεωρείται το πρώτο συνταγματικό κείμενο της Αγγλίας και η βάση των ελευθεριών της. 

Η εποχή του αντίλογου

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Ελευθερία της έκφρασης. Υπέρτατο δικαίωμα, θεμέλιο της Δημοκρατίας, πυλώνας της επιστήμης και της προόδου. Μόνο που στην εποχή μας, οι λεπτές γραμμές που ορίζουν τα όρια της ελευθερίας του λόγου χάνονται. Για τον «Economist», ζούμε στην εποχή του αντίλογου. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπουν στον καθένα να εκφράζει την άποψή του. Οι πολιτικοί μπορούν να απευθύνονται με αμεσότητα στους ψηφοφόρους τους και εκείνοι, με τη σειρά τους, να εκφράζουν την επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία τους. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια νέα, χρυσή εποχή για την ελευθερία της έκφρασης. Φαίνεται όμως ότι σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί ότι αυτή ακριβώς η ελευθερία έρχεται μερικές φορές σε πολύ μεγάλες δόσεις - φέρνοντας τα αντίθετα αποτελέσματα.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που επικαλείται ο «Economist», το 45% των Αμερικανών σπουδαστών πιστεύει ότι θα πρέπει να υπάρχουν περιορισμοί στη δημόσια έκφραση, ειδικά εάν πρόκειται για προσβλητικές δηλώσεις.

O Εμάνουελ Kαντ, ένας από τους πατέρες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, πρέσβευε ότι η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Όταν φθάνουμε στο σημείο οι πολίτες σε ελεύθερες κοινωνίες να επιχειρηματολογούν υπέρ της λογοκρισίας, προσφέρουν τις κατάλληλες δικαιολογίες στα απολυταρχικά καθεστώτα για την επιβολή περιορισμών στην έκφραση.

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ

Cretetv Antitheseis

Ο πρώτος Έλληνας πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Δημήτρης Χριστόπουλος.

1789: Η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Μετά την επικράτηση της επανάστασης στο Παρίσι και σε όλη σχεδόν τη Γαλλία, η εξουσία πέρασε ουσιαστικά στα χέρια της αστικής τάξης, οι εκπρόσωποι της οποίας κυριαρχούσαν στα Δημοτικά Συμβούλια της πρωτεύουσας και των άλλων μεγάλων γαλλικών πόλεων. Η αστική τάξη ήταν τότε επαναστατική. Αγωνιζόταν κατά του φεουδαρχικού απολυταρχικού συστήματος και προσπαθούσε να το εκμηδενίσει.

Ετσι, στις 26 Αυγούστου του 1789 η Συντακτική Συνέλευση ψηφίζει τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη», το πιο σπουδαίο γραπτό μνημείο της Γαλλικής Επανάστασης με κοσμοϊστορική σημασία.

«Οι άνθρωποι γεννιούνται και είναι ελεύθεροι και έχουν ίσα δικαιώματα», τονίζει η διακήρυξη. Η επαναστατική αυτή αρχή διακηρύχτηκε όταν στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου οι άνθρωποι ήταν ακόμη δούλοι, στη Ρωσική Αυτοκρατορία και στα άλλα φεουδαρχικά-απολυταρχικά κράτη υπήρχαν εκατομμύρια δουλοπάροικοι και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ανθούσε το δουλεμπόριο.

Οι αρχές που διατυπώνονται στη διακήρυξη ήταν μια τολμηρή, μια επαναστατική πρόκληση προς τον παλιό φεουδαρχικό κόσμο. Οπως ήταν φυσικό, η διακήρυξη όριζε πως «ιερά» και αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη είναι η προσωπική ελευθερία, η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία της σκέψης και η αντίσταση στη βία.

Σε μια περίοδο που η φεουδαρχική απολυταρχική τάξη πραγμάτων κυριαρχούσε σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, οι αστικοδημοκρατικές- αντιφεουδαρχικές αρχές της Διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη έπαιξαν μεγάλο προοδευτικό ρόλο. Εκαναν τεράστια εντύπωση στους συγχρόνους και άφησαν βαθιά σημάδια στην κοινωνική συνείδηση των λαών.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ιδεολογικό όπλο

του Κώστα Μελά  – 

Είναι απολύτως παραδεκτό πλέον  ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί σε lingua franca  της σημερινής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Αποτελούν το μεγάλο ιδεολογικό κοινό παρανομαστής της. Μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και περισσότερο βρίσκονται στο στόμα  πολιτικών, δημοσιογράφων και διαμορφωτών της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση μιας παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάσχει σε πολλά σημεία. Ως οικουμενική έννοια χρειάζεται να ερμηνευθεί πριν να αρχίσει να εφαρμόζεται. Η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο από τις κυρίαρχες θεσμικές μορφές της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτές δεν είναι άλλες από τα υπάρχοντα κυρίαρχα εθνικά κράτη.

Η σημερινή συγκρότηση της παγκόσμιας κοινωνίας δεν επιτρέπει να γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με τη στενή έννοια. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε εμφατικά ότι δεν αναφερόμαστε στις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές χώρες. Αναφερόμαστε στην ίδια την ουσία του πράγματος. Δηλαδή, στα ανθρώπινα δικαιώματα που απορρέουν απλά και μόνο από την γυμνή και ανθρώπινη ιδιότητα.

H λύση του Κυπριακού πρέπει να συνάδει με τις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Νέα Πολιτική

του Παναγιώτη Δημητρίου*

Αν η τουρκική στρατιωτική εισβολή γινόταν μετά από την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση (2004), η Ε.Ε. θα έπρεπε κανονικά να συνδράμει με όλα τα μέσα στην εξουδετέρωσή της.

Το Ευρωπαϊκό Δίκαιο δεν αποτυπώνεται μόνον στο Δικαστικό κεκτημένο, δηλαδή στις αποφά­σεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) ή και του Δικαστηρίου της Ευ­ρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ, άλλοτε ΔΕΚ), αλλά επεκτεί­νεται και στις βασικές πρόνοιες της Συνθήκης της Ευ­ρωπαϊκής Ένωσης (ΣΕΕ) και της Συνθήκης για την Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), όπως διαμορφώθηκαν με την υιοθέτηση της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Και, οπωσδήποτε, στο επίκεντρο της αναφοράς στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο βρίσκονται ο Χάρ­της των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε, όπως και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιω­μάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθερι­ών, στην οποία προσεχώρησε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως ένωση κρατών, το 2007, πέραν της προσχώρησης του κάθε κράτους μέλους της ξεχωριστά.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Δικαίου το Κυπριακό αναμφίβολα κατατάσσεται ως πρόβλη­μα παράνομης στρατιωτικής εισβολής και κατοχής και παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρ­κία στην Κύπρο. Τόσο τα ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στα οποία παραπέμπουν οι διακη­ρύξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναφορικά με το Κυ­πριακό, όσο και οι σχετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊ­κού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), τεκμαίρουν αδιάσειστα αυτή την διττή παραβίαση του Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία. Δηλαδή, πρώτον, την παραβίαση της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και, δεύτερον, την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμά­των στην Κύπρο από την Τουρκία.

Οι 8 πραξικοπηματίες, το Μαξίμου και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Το Ποντίκι

Η Τουρκία απαιτεί, το Μαξίμου θέλει, η δικαιοσύνη αποφασίζει…

Η τήρηση της  νομιμότητας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  από τη μία και από την άλλη η πάγια κατευναστική πολιτική που ακολουθεί (και αυτή) η κυβέρνηση έναντι της Τουρκίας, περιγράφουν τη δύσκολη άσκηση που έχει να επιλύσει το Μέγαρο Μαξίμου σχετικά με την ικανοποίηση του τουρκικού αιτήματος για την έκδοση των 8 πραξικοπηματιών οι οποίοι κατάφυγαν –δραπετεύοντας με ελικόπτερο- το περασμένο Σάββατο στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης.

Σύμφωνα με όσα διαρρέουν τουρκικές πηγές  ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν ανέφερε σε ομιλία του ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν το Σάββατο του είπε ότι μέσα σε 15 με 20 μέρες η Ελλάδα θα εκδώσει τους οκτώ στρατιωτικούς που το έσκασαν στην Αλεξανδρούπολη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της Παρασκευής.

Σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

του Κώστα Μελά

Είναι απολύτως παραδεκτό πλέον  ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί σε lingua franca  της σημερινής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας.  Αποτελούν το μεγάλο ιδεολογικό κοινό παρανομαστής της.  Μάλιστα  με το πέρασμα του χρόνου , όλο και περισσότερο  βρίσκονται στο στόμα  πολιτικών, δημοσιογράφων και διαμορφωτών της διεθνούς κοινής γνώμης.  Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση μιας παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  πάσχει σε πολλαπλά σημεία.

Πρώτο : ως οικουμενική έννοια χρειάζεται να ερμηνευθεί πριν να αρχίσει να εφαρμόζεται, από αυτούς που θα την εφαρμόσουν . Η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο από τις κυρίαρχες θεσμικές μορφές της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτές δεν είναι άλλες από τα υπάρχοντα κυρίαρχα εθνικά κράτη.  

Η σημερινή συγκρότηση της παγκόσμιας κοινωνίας  δεν μπορεί να γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με τη στενή έννοια. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε εμφατικά, ότι, δεν αναφερόμαστε στις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές χώρες, αλλά στην ίδια την ουσία του πράγματος.   Δηλαδή , στα ανθρώπινα δικαιώματα που απορρέουν απλά και μόνο από την γυμνή και ανθρώπινη ιδιότητα.

Κάθε εθνικό κράτος , εντός της επικράτειας του  και μόνο, μπορεί να παράσχει όλα όσα σήμερα ονομάζονται, χύδην, «ανθρώπινα δικαιώματα».  Κανένα κράτος δεν μπορεί να παράσχει αυτού του είδους τα δικαιώματα εκτός της επικράτειάς του. Ως Έλληνας εντός της επικράτειας του ελληνικού κράτους απολαμβάνω τα δικαιώματα που μου παρέχει το κράτος μου. Δεν μπορώ να απολαμβάνω τα δικαιώματα του αμερικανού πολίτη ή του ιάπωνα πολίτη όντας μη αμερικανός ή ιάπωνας πολίτης. Επομένως αν  δεν θέλουμε να διαστρεβλώνουμε την έννοια των λέξεων , πρέπει να μιλάμε για πολιτικά δικαιώματα , όχι όμως για ανθρώπινα.

Λιτότητα και μνημόνια ασυμβίβαστα με τα ανθρώπινα δικαιώματα

Outside the Wall

Αποκαλυπτική η έκθεση που παρουσιάστηκε στον ΟΗΕ και «ξεχάστηκε» από τα ελληνικά ΜΜΕ

Του Παύλου Δερμενάκη*

Μία ακόμα έκθεση που καταδικάζει τις πολιτικές άγριας

λιτότητας που εφαρμόζονται στην Ελλάδα, τα τελευταία 6 χρόνια, παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες, κατά την 31η Συνεδρίαση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και συνέταξε ο Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας Χ. Π. Μποχοσάβσκι. Πρόκειται για τη δεύτερη ειδική έκθεση για τις πολιτικές λιτότητας στην Ελλάδα. Η πρώτη είχε συνταχθεί το 2013 και, όπως αναφέρεται, τα συμπεράσματα της δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν.

Το γενικό συμπέρασμα της έκθεσης συνοψίζεται στο ότι οι πολιτικές της λιτότητας και τα μνημόνια είναι ασυμβίβαστα με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Συνεπώς, τόσο αυτοί που τα επιβάλλουν όσο και αυτοί που τα υλοποιούν παραβιάζουν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, οδηγώντας στο περιθώρια ένα πολύ μεγάλο μέρος.

Η έκθεση αποδεικνύει το μέγεθος της καταστροφής που έχει επέλθει στην Ελλάδα. Χαρακτηρίζει τη λιτότητα που επιβλήθηκε ως υπερβολική, αφού είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του ΑΕΠ κατά 25% την περίοδο 2008-2013, μηδενική αύξηση το 2014 και περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ τα έτη 2015-2016.

Οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, την περίοδο 2010-2012, κρίνονται πρωτοφανείς, μειώθηκαν κατά 15,7%, ποσοστό υψηλότερο από τις αντίστοιχες μειώσεις χωρών που ήταν σε πρόγραμμα προσαρμογής, όπως η Ιρλανδία (-11,3%), η Ισπανία (-5,9%) και η Πορτογαλία (-2,7%). Η μόνη κατηγορία δημόσιων δαπανών που αυξήθηκε την περίοδο 2009-2013 αφορούσε την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών το 2013.

Η κοινωνία των πολιτών αντιμετωπίζεται ως απειλή από αυταρχικές κυβερνήσεις

Η Αίγυπτος στις φλόγες... Φωτογραφία EPA

Tης Κάρολ Μπόγκερτ * 

Αυταρχικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο βλέπουν συχνά την κοινωνία των πολιτών ως ισχυρή απειλή για την εξουσία τους. Και φέτος, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) έγινε μάρτυρας σφοδρής αντίδρασης εκ μέρους κυβερνήσεων, της σφοδρότερης κατά του ακτιβισμού των πολιτών εδώ και μία γενιά.

Παρουσιάζοντας την ετήσια παγκόσμια έκθεση του Παρατηρητηρίου αυτή την εβδομάδα, ανησυχούμε για την τύχη των ομάδων που δίνουν στους πολίτες τη δυνατότητα να υψώσουν τις φωνές τους για θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Η κοινωνία των πολιτών, η οποία μερικές φορές αναφέρεται ως «μη κυβερνητικές οργανώσεις» ή «ΜΚΟ», αποτελεί ουσιαστικό μέρος κάθε δημοκρατίας που αξίζει να λέγεται δημοκρατία.

Τα τελευταία πέντε χρόνια τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έθεσαν τον πήχη ψηλότερα. Η Αραβική Άνοιξη, η επανάσταση του Μαϊντάν στην Ουκρανία και πιο πρόσφατα το κίνημα Occupy Central στο Χονγκ Κονγκ, όλα έδειξαν πώς οι ακτιβιστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ενθαρρύνουν μεγάλο αριθμό ανθρώπων να ενωθεί μαζί τους στους δρόμους. Αυτός είναι ο απόλυτος φόβος κάθε αυταρχικού ηγέτη.

«Ορισμένες ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι παρά νόμιμη ληστεία»

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

«Το ότι η Μεσόγειος έχει γίνει ένας μαζικός τάφος είναι ντροπή για όλους τους Ευρωπαίους, είτε ζουν στις ακτές της είτε στη βόρεια Ευρώπη» υπερτονίζει ο Ελμαρ Αλτφάτερ

Του Τάσου Τσακίρογλου

Ο Ελμαρ Αλτφάτερ θεωρεί αναγκαία την αλλαγή του παρόντος συστήματος καπιταλιστικής συσσώρευσης, το οποίο χαρακτηρίζει εφιαλτικό για το μέλλον της ανθρωπότητας. Υπερασπίζεται τα δημόσια αγαθά και λέει ότι η ιδιωτικοποίησή τους υπονομεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ασφάλεια των πολιτών.

Τέλος, υποστηρίζει ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής μας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

• Η Γερμανία έχει κερδίσει από την ελληνική κρίση περίπου 100 δισεκατομμύρια ευρώ, εξαιτίας του χαμηλού κόστους του δανεισμού της, αφού οι επενδυτές αναζητούσαν ασφαλές καταφύγιο για τα χρήματά τους, ενώ ακόμα και σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας θα ήταν κερδισμένη, όπως έδειξε η μελέτη του Ινστιτούτου IWH. Ποιο είναι το πραγματικό κίνητρο του Βερολίνου στην ελληνική κρίση;

Εχετε δίκιο, η Γερμανία είναι κερδισμένη από τη χρηματοδότηση του ελληνικού χρέους. Αυτό είναι το μήνυμα της ανάλυσης του IWH. Ωστόσο, δέχτηκε σχετικά λίγη κριτική στον δημόσιο διάλογο. Το πρόβλημα είναι ο «φετιχισμός» του χρήματος: το αποτέλεσμα της λειτουργίας των χρηματιστηριακών αγορών πρέπει να γίνει αποδεκτό. Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες, όπως και οι πολιτικοί, πρέπει να αποδεχτούν ότι αυτές οι αγορές καθορίζουν το να ανταποκρίνονται τα επιτόκια στο χρέος.

Ανθρώπινες τραγωδίες σε καταυλισμούς προσφύγων της Ιορδανίας

Νέα Κρήτη

Γροθιά στο στομάχι για άλλη μία φορά η μεταφορά των εικόνων με τη φωνή της δημοσιογράφου Φραγκίσκας Μεγαλούδη μέσα από την εκπομπή του Γιώργο Σαχίνη στο Ράδιο 9,84, για τη ζωή των προσφύγων στο μεγαλύτερο καταυλισμό προσφύγων στην Ιορδανία, που αυτή την ώρα φιλοξενεί 80.000 ανθρώπους.

«Περιμένουν να τελειώσει ο πόλεμος προκειμένου να επιστρέψουν στις εστίες τους, αν τις βρουν», αναφέρει.

Οι ίδιοι ρωτούν τι πρέπει να κάνουν, αν τους συμφέρει να μείνουν ή να μπουν σε μία βάρκα και να φύγουν.

Τραγικές εικόνες οι τραυματίες και η επιβίωσή τους.

Αντιφατικές εικόνες οι "φιγούρες" που από τη μία σε περιθάλπουν κι από την άλλη κρατούν τα όπλα και πυροβολούν.  

Π.Παπακωνσταντίνου: Πολεμικό κλίμα και ακροδεξιά ρητορική στην Ευρώπη

Νέα Κρήτη

Το σοκ που προκάλεσε η 13η Νοεμβρίου στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο ασφαλώς θα εντείνει σε όλες τις δυτικές πρωτεύουσες την αίσθηση της κατεπείγουσας ανάγκης για την εξολόθρευση του «Ισλαμικού Κράτους».

Ωστόσο, οι 15 μήνες μετά την έναρξη των αεροπορικών βομβαρδισμών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους -και οι δυόμισι μήνες μετά τη ρωσική παρέμβαση στο μέτωπο των επιχειρήσεων- έδειξαν ότι αυτό δεν θα είναι εύκολο και δεν θα έρθει γρήγορα, καθώς οι τζιχαντιστές εξακολουθούν να ελέγχουν μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Ράκα στη Συρία και η Μοσούλη στο Ιράκ.  

Αυτό σημειώνει ο δημοσιογράφος και αναλυτής διεθνών γεγονότων Πέτρος Παπακωνσταντίνου , μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στο Γιώργο Σαχίνη. 

Περισσότερο από κάθε άλλη φορά, γίνεται σαφές ότι αυτό που πραγματικά επείγει είναι η πολιτική λύση του συριακού προβλήματος.

Όπως είπε ο Π.Παπακωνσταντίνου οι   τζιχαντιστές δεν χρειάζεται καν να εκπαιδεύσουν αεροπειρατές , για να επιχειρήσουν τρομοκρατικά πλήγματα στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις.

Στους κόλπους των πολυπληθών μουσουλμανικών κοινοτήτων της Ευρώπης καλπάζει η ριζοσπαστικοποίηση ανθρώπων που αισθάνονται αποξενωμένοι από τις δυτικές δημοκρατίες και βρίσκουν στη μαύρη σημαία του «Ισλαμικού Κράτους» την ευκαιρία τους για μια καταστροφική και αυτοκαταστροφική εκδίκηση.

Το σοκ που προκάλεσε η 13η Νοεμβρίου στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο ασφαλώς θα εντείνει σε όλες τις δυτικές πρωτεύουσες την αίσθηση της κατεπείγουσας ανάγκης για την εξολόθρευση του «Ισλαμικού Κράτους».

Σημείωσε ότι θα είναι καταλυτικές , οι επιπτώσεις και στο τεραστίων διαστάσεων προσφυγικό πρόβλημα, που ήδη απειλεί τη συνοχή της Ε.Ε. Η Γαλλία έκλεισε τα σύνορά της και κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, κάτι που ζωντάνεψε τις αναμνήσεις από τις «μαύρες» μέρες του πολέμου της Αλγερίας.

Αν παραταθεί αυτή η κατάσταση και αν το γαλλικό παράδειγμα βρει μιμητές από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θα προκύψει άμεσος κίνδυνος εγκλωβισμού μεγάλων πληθυσμών προσφύγων στις χώρες πρώτης εισόδου, με αυτονόητες επιπτώσεις πρωτίστως στην Ελλάδα.

Μπορεί κανείς μόνο να εικάσει τις επιπτώσεις που θα έχουν τα προχθεσινά γεγονότα στην εσωτερική πολιτική ζωή των ευρωπαϊκών κρατών, όπου η άνοδος των ξενοφοβικών ή και ανοιχτά ακροδεξιών τάσεων ήταν ήδη μια ανησυχητική πραγματικότητα.

Τα ειδικά μέτρα ασφαλείας , η κατάσταση πολιορκίας και ο στρατός με περιστολή ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, αν οι λαοί της Ευρώπης δεν αντιδράσουν με δημοκρατικά αντισώματα, θα μετατραπούν σε μία άκρως συντηρητική στροφή σε βάρος τους.

Κίνα: η «Μαύρη Παρασκευή» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Νέα Πολιτική

του Στάθη Καραπάνου*

 Διεθνή προβληματισμό έχουν προκαλέσει οι τελευταίες κινήσεις της κινεζικής κυβέρνησης. Την Παρασκευή 10 Ιουλίου ξεκίνησε μία πρωτοφανής επιχείρηση της κινεζικής αστυνομίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την σύλληψη περίπου 230 δικηγόρων και ακτιβιστών που ασχολούνται με την υπεράσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η εκστρατεία χαρακτηρίστηκε από πολλούς υποστηρικτές των δικηγόρων και των ακτιβιστών ως η μεγαλύτερη καταστολή μετά από εκείνη της πλατείας Τιεν Αν Μεν του 1989, ενώ άλλοι παρομοιάζουν την καταπιεστική στάση του κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ με αυτήν του Μάο κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής του Επανάστασης.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, δεκατέσσερα άτομα βρίσκονται ακόμη υπό κράτηση, έχουν χαθεί εντελώς τα ίχνη άλλων έξι, ενώ οι υπόλοιποι έχουν αφεθεί ελεύθεροι. Όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν δουλέψει σε υποθέσεις που αφορούσαν την ελευθερία του λόγου και της θρησκευτικής πίστης, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κατάχρηση της εξουσίας από πλευράς του κράτους. Οι περισσότεροι από αυτούς σχετίζονται με το δικηγορικό γραφείο Fengrui, γνωστό για την υπεράσπιση των ασθενέστερων στρωμάτων της κινεζικής κοινωνίας, όπως και διαφόρων αντικαθεστωτικών, μεταξύ των οποίων ο διάσημος καλλιτέχνης Άι Γουέι Γουέι και ο Ουιγούρος καθηγητής Οικονομικών, Ιλχάμ Τότι. Οι συλληφθέντες δικηγόροι είναι ιδιαίτερα «ενοχλητικοί» για τις κινεζικές αρχές, διότι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των πολιτών με βάση το επίσημο νομικό πλαίσιο, φέρνοντας έτσι στην επιφάνεια όλες του τις αντιφάσεις.

Η μνημονιακή ομερτά των ΜΜΕ ή πως να θάψεις την έκθεση του ΟΗΕ

Αλήθεια έχετε ακούσει ποτέ για τον Ανεξάρτητο Εμπειρογνώμονα της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, που εξετάζει τον αντίκτυπο των μνημονίων σε ότι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών;

της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Και κυρίως έχετε ακούσει για την Έκθεση που δημοσίευσε η Επιτροπή αυτή για τις συνέπειες των δανειακών συμβάσεων στους Έλληνες πολίτες; Αν απαντήσατε όχι, μη νιώσετε άσχημα. Κανονικά δεν θα έπρεπε ποτέ να ακούσετε για την έκθεση αυτή και τόσο οι πολιτικοί ιθύνοντες όσο και οι Έλληνες δημοσιογράφοι φρόντισαν γι αυτό.

Ας πάμε λοιπόν δύο χρόνια πίσω. Από τις 22 μέχρι τις 27 Απριλίου του 2013, ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμων του ΟΗΕ, ο Δρ Cephas Lumina, καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και διακεκριμένος ακαδημαϊκός, φτάνει στην Ελλάδα σε ειδική αποστολή να μελετήσει τις συνέπειες των μνημονίων στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Έντεκα μήνες αργότερα, στις 27 Μαρτίου 2014 η Επιτροπή Ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ δημοσιεύει την έκθεση του. Τα ελληνικά μέσα–με ελάχιστες εξαιρέσεις- προτιμούν να αποσιωπήσουν παντελώς τα πορίσματα αυτά. Το ίδιο κάνει και η ελληνική κυβέρνηση αλλά και οι αντίστοιχοι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οποίοι όπως σημειώνεται και μέσα στην ίδια την έκθεση, δεν προσέφεραν καμία στήριξη στην έρευνα ενώ όπως δήλωσε ο Δρ Lumina, σε συνέντευξη του, «έδειξαν μια αρνητική εως εχθρική στάση» απέναντι στο έργο του.

Άκυρα τα δάνεια αν παραβιάζονται ανθρώπινα δικαιώματα

info-war

Με μια παρατήρηση την οποία ξεχνούν οι δανειστές και αποσιωπούν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης επανέρχεται η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους στο δεύτερο μίνι ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει.

Δυο κορυφαίοι επιστήμονες σε παγκόσμιο επίπεδο, ο Σεφάς Λουμίνα, ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για το εξωτερικό δημόσιο χρέος και ο Ολιβιέ ντε Σούτερ, πρώην ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για το δικαίωμα στην τροφή υποστηρίζουν ότι βάσει του διεθνούς δικαίου μια δανειακή σύμβαση μπορεί να θεωρηθεί άκυρη σε τουλάχιστον δυο περιπτώσεις: Όταν η συμφωνία υπογράφηκε σε καθεστώς εξαναγκασμού και όταν η αποπληρωμή των δανείων υπονομεύει την ικανότητα του κράτους να εκπληρώνει τις πρωταρχικές του υποχρεώσεις απέναντι στον πληθυσμό.

Η ανθρώπινη ψήφιση της Κύπρου

Νέα Κρήτη

Η Κύπρος, όσο μικρή κι αν είναι, αποφάσισε ν' απαγορεύσει τη βαρβαρότητα, γιατί ανήκει στην Ανθρωπότητα. Η ανθρώπινη ψήφιση της Κύπρου για την ποινικοποίηση της άρνησης των αναγνωρισμένων γενοκτονιών αποτελεί μια αλλαγή φάσης για το πνεύμα του νησιού, αφού πλέον δεν είναι πια ουδέτερο ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα.

Του Νίκου Λυγερού

Επιπλέον αυτή η απόφαση, που συμπίπτει με την εκατονταετία της γενοκτονίας των Αρμενίων, αποκτά ένα συμβολισμό ακόμα πιο μεγάλο. Διότι, καθώς η Κύπρος έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων από το 1982, η νέα απόφαση την αφορά άμεσα. Το ίδιο ισχύει και για τη γενοκτονία των Ποντίων.

Διότι η ποινικοποίηση της άρνησης είναι μια πράξη της ανθρώπινης δικαιοσύνης κι όχι μόνο ένα θεσμικό και τεχνητό πλαίσιο.

Έτσι η Κύπρος συμπληρώνει αποτελεσματικά τη διαδικασία της αναγνώρισης των γενοκτονιών. Για τον απλό λόγο ότι η ποινικοποίηση ακολουθεί την αναγνώριση στη διαδικασία της διόρθωσης.

Δεν είναι η δική μας Ευρώπη, αυτή η Ευρώπη της βαρβαρότητας

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Χρήστου Κεχαγιά

Δεν νομίζω να ανήκουμε στην Ευρώπη της Λιτότητας και του Εκβιασμού των Δανειστών που εκπροσωπούν τύποι σαν αυτούς που παρελαύνουν καθημερινά από τα δελτία ειδήσεων.

Αυτή η Ευρώπη δεν μας ενδιαφέρει! Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ψυχή. Δεν έχει τίποτε άλλο, παρά βαρβαρικά σύμφωνα, πανάκριβα νομίσματα και εθελουσία υποδούλωση.

Την παρουσιάζουν ως «φυσιολογική» μετεξέλιξη της παλιάς ΕΟΚ (Συνθήκη Ρώμης του ’57) και της παλαιότερης Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (1951).

Ελάχιστη σχέση έχει αυτή η αρχική Ένωση με τη νεοφιλελεύθερη ψυχρή σύντηξη της Συνθήκης του Μάστριχτ (1992), που συνοδεύτηκε από τις… χρήσιμες τερατογενέσεις του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (1997), της Στρατηγικής της Λισαβόνας, του Συμφώνου για το Ευρώ και του Δημοσιονομικού Συμφώνου Σταθερότητας.

Με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και μετά το 1996, οριστικοποιήθηκε η απαγόρευση απευθείας δανεισμού του Δημοσίου κάθε κράτους-μέλους από τις κεντρικές τράπεζες.

Η ένταξη μιας χώρας όπως η Ελλάδα στην Ομοσπονδιακή Οικονομία που εξήγγειλε η ΟΝΕ, σήμαινε την εθελουσία υποδούλωση και την παράδοση ολόκληρου του δημοσιονομικού χαρτοφυλακίου μας σε μια ιογενή νεφελώδη οντότητα με ετερόκλητα συμφέροντα.