Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση
Στην εκδήλωση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους το Νοέμβριο του 2016, είχαμε τονίσει τις ζοφερές προοπτικές για την τύχη του δημόσιου χρέους. Συγκεκριμένα δύο δεδομένα. Το πρώτο αφορούσε τις αλλεπάλληλες παραιτήσεις της σημερινής κυβέρνησης από το δικαίωμα διαγραφής του δημόσιου χρέους (Φεβρουάριος 2015, Ιούλιος 2015, Μάιος 2016). Το δεύτερο και άμεσα σχετιζόμενο με τις παραιτήσεις αφορούσε τα στενά, υπαγορευμένα από τους πιστωτές, περιθώρια διαχείρισης του προβλήματος του δημοσίου χρέους που κινούνταν ανάμεσα σε τρεις επιλογές.
- Επιμήκυνση των λήξεων,
- μεγαλύτερη περίοδο χάριτος, και,
- μείωση των επιτοκίων, ακόμη και δια του παγώματος στα σημερινά τους σχετικά χαμηλά επίπεδα, ώστε η διαφαινόμενη άνοδός τους (όπως έχει αρχίσει να υλοποιείται στις ΗΠΑ καθιστώντας θέμα χρόνου την αυστηροποίηση της νομισματικής πολιτικής και στην ευρωζώνη) να μη σημάνει αυξημένο κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους στα καθ’ ημάς.
Κοινή μας θέση ήταν και οι τρεις παραπάνω προτάσεις είναι επιδερμικές και επικοινωνιακού χαρακτήρα. Προς επίρρωση η απόρριψή τους από το ΔΝΤ. Οι τρεις παραπάνω προτάσεις των δανειστών είναι αδύνατο ακόμη και να διαχειριστούν την κρίση χρέους, πολύ περισσότερο να την επιλύσουν, επειδή αφήνουν ανέγγιχτη την ονομαστική αξία του χρέους, που στο τέλος του 2016 ανερχόταν σε 315,4 δισ. ευρώ ή 180,3% του ΑΕΠ, έναντι 311,7 δισ. ή 177,4% του ΑΕΠ στο τέλος του 2015.
Ωστόσο, την εβδομάδα που πέρασε μάθαμε ότι ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, απέκλεισε την τρίτη από τις παραπάνω λύσεις, τη μείωση των επιτοκίων. Κοστολόγησε στα 120 δισ. το κόστος της ως το 2040, έκρινε ότι ισοδυναμεί με ένα επιπλέον πακέτο στήριξης στην ελληνική οικονομία και διαμήνυσε στην κυβέρνηση να μην περιμένει τίποτε σχετικό!

















