Πού καταλήγουν οι φόροι στην Ελλάδα

Τα στοιχεία, τα οποία δεν συμπεριλαμβάνουν τις δαπάνες για την αποπληρωμή του χρέους, καταδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται τα χρήματα των φορολογούμενων σύμφωνα με τις κεντρικές επιλογές πολιτικής

Ουραγοί σε Υγεία και Εκπαίδευση - «Πρωταθλητές» στις δαπάνες για συντάξεις - Από τις χειρότερες επιδόσεις στη στήριξη των ανέργων

Οι κρατικές δαπάνες στην Ελλάδα ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι οι όγδοες υψηλότερες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό όμως που πρέπει να ενδιαφέρει περισσότερο είναι το πού κατευθύνονται και εάν αποδίδουν. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι ύστερα από τρία μνημόνια και πληθώρα «μεταρρυθμίσεων», η Ελλάδα εξακολουθεί να μην δίνει τη δέουσα σημασία σε τομείς εξαιρετικά κρίσιμους για την ποιότητα της ζωής των πολιτών και το μέλλον της χώρας. Ουραγοί σε υγεία και εκπαίδευση. «Πρωταθλητές» στις δαπάνες για συντάξεις. Από τις χειρότερες επιδόσεις στη στήριξη των ανέργων και της οικογένειας.

Η ανάλυση της Eurostat

Στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι κρατικές δαπάνες ανέρχονται στο 45,8% του ΑΕΠ (τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του 2017, Eurostat), με το ποσοστό να μειώνεται σταθερά από το 2012, όταν και βρισκόταν στο 48,9% του ΑΕΠ. Στην Ελλάδα είναι στο 47,3%, το όγδοο υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των 28. Η Γαλλία έχει τα πρωτεία (56,5%), ενώ ακολουθούν σκδανδιναβικές χώρες, όπως η Φινλανδία (54,2%), η Δανία (51,2%) και η Σουηδία (49,4%). 

Η μερίδα του λέοντος στις συντάξεις

Ο προϋπολογισμός 2019 της αποικίας

analyst

Στην Ελλάδα επιβάλλεται το γερμανικό οικονομικό μοντέλο, το οποίο στηρίζεται στην αύξηση των εξαγωγών ταυτόχρονα με τη μείωση των εισαγωγών – μοντέλο που όμως θα αποδώσει σωστά μόνο όταν ολοκληρωθεί η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος στην πατρίδα μας, με τη μετατροπή της σε χώρα της LIDL.

.

Ανάλυση     

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Σε σχέση με τον προϋπολογισμό, δεν νομίζουμε πως έχει νόημα να επικεντρωθούμε στον μη αναπτυξιακό χαρακτήρα του – όπως είναι τα πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,6% ή περί τα 7,5 δις € εφόσον η ανάπτυξη φτάσει στο 2,5% το 2019, τα οποία θα προέλθουν κυρίως από την συνέχιση της υπερβολικής φορολόγησης (νέοι φόροι 935 εκ. € από τον ΦΠΑ και το φόρο εισοδήματος). Επίσης από την περικοπή του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων (ΠΔΕ) κατά περίπου 550 εκ. €, παρά το ότι καμία χώρα στην κατάσταση της Ελλάδας δεν έχει ποτέ στην ιστορία αναπτυχθεί χωρίς δημόσιες επενδύσεις που αυξάνουν τη ζήτηση – με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν οι ιδιώτες.

Όσον αφορά την πολιτική των μερισμάτων της ντροπής και των επιδομάτων λογικά συνεχίζεται αφού, όπως είπε ο πρωθυπουργός, το γεγονός ότι το 20% των Ελλήνων πληρώνει το 80% των φόρων (νούμερα κατά προσέγγιση) σημαίνει πως το 80% πληρώνει ελάχιστους φόρους – οπότε είναι φιλολαϊκή η πολιτική του! Σημαίνει όμως επίσης πως ήδη το 80% των Ελλήνων έχουν εξαθλιωθεί – ενώ ασφαλώς δεν είναι πλούσιοι οι πάνω από 4.500.000 Πολίτες που χρωστούν στο δημόσιο ή όλοι αυτοί που χάνουν τα σπίτια τους από χρέη που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν.

Η αιτία της μη αναφοράς μας τώρα είναι το ότι, η Ελλάδα εφαρμόζει το γερμανικό μοντέλο, το οποίο δεν έχει επιβληθεί μόνο στη χώρα μας αλλά, επίσης, σε αρκετά άλλα κράτη, όπως στη Γαλλία και στην Ιταλία – με καταστροφικά αποτελέσματα μέχρι σήμερα. Το μοντέλο αυτό στηρίζεται στην άνοδο των εξαγωγών, παράλληλα με τη μείωση των εισαγωγών – στον τελευταίο συντελεστή δηλαδή του ΑΕΠ, το οποίο είναι ίσο με την κατανάλωση, τις ιδιωτικές επενδύσεις, τις δημόσιες δαπάνες συν το εμπορικό ισοζύγιο. Μπορεί δε να οδηγήσει ένα κράτος σχετικά εύκολα, αν και υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις σε ανάπτυξη, που όμως σπάνια είναι προς όφελος των Πολιτών του. Ειδικότερα τα εξής:

Τα υπερπλεονάσματα καθηλώνουν την ελληνική οικονομία

του Κώστα Μελά

Όπως είναι γνωστό οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων το 2017 διαμορφώθηκαν σε 5.950 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας μείωση έναντι του στόχου κατά 800 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα στοιχεία (Ιανουαρίου-Οκτωβρίου 2018: η απόκλιση σε σχέση με το στόχο ανέρχεται σε 1.320 εκατ. ευρώ) περίπου όση ήταν και το 2017, γεγονός που οδηγεί στην εκτίμηση ότι και το 2018 θα έχουμε περίπου την ίδια απόκλιση με το 2017.

Η μη πραγματοποίηση του συνολικού ύψους του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, από τη μεριά των δημοσιονομικών μεγεθών συμβάλλει ισόποσα στην αύξηση του πλεονάσματος. Από τη μεριά δε της οικονομικής μεγέθυνσης, επιδρά αρνητικά σε αυτήν. Πολλοί διεθνείς οργανισμοί επισημαίνουν τη σημασία των δημοσίων επενδύσεων για την ανάκαμψη της οικονομίας, τόσο από την πλευρά της ζήτησης όσο και την πλευρά της προσφοράς.

μπειρικές μελέτες (ΔΝΤ) δείχνουν ότι η αύξηση των δημόσιων επενδύσεων θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων (crowding in) και μείωση της ανεργίας, με θετικές επιδράσεις στην αύξηση του ΑΕΠ. Αντίστοιχα ευρήματα παρουσιάζονται και σε μελέτη της ΕΚΤ για την Αυστρία, τη Γερμανία, τη Δανία, τη Φιλανδία, την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Σουηδία.

Όπως ανέφερα προηγουμένως, οι εκτιμήσεις δείχνουν πάλι ότι περίπου 800 εκατ. ευρώ από τις δημόσιες επενδύσεις δεν θα πραγματοποιηθούν και θα αποτελέσουν μέρος του αντιαναπτυξιακού υπερπλεονάσματος. Η μέχρι σήμερα υποεκτέλεση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων δεν δικαιολογείται. Παρότι υπολείπονται του στόχου, φέτος τα δημόσια έσοδά στο χρονικό διάστημα Ιανουαρίου-Αυγούστου είναι αυξημένα κατά 20,6% έναντι του 2017. Επομένως πρόκειται για αδυναμία πραγματοποίησης. Τώρα αν αυτή η αδυναμία προέρχεται από ανικανότητα ή από σκοπιμότητα λίγη σημασία έχει, δεδομένου ότι η αρνητική επίδραση στη μεγέθυνση του ΑΕΠ είναι η ίδια.

Βιομηχανικός καπιταλισμός και σοσιαλδημοκρατία

Γράφει ο Κώστας Μελάς  – 

Παρατηρώντας στην ιστορική διαδρομή την πορεία και την εξέλιξη των αριστερών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων μπορούμε αβίαστα να συνάγουμε ότι συνδέεται αποφασιστικά με την ιστορική φάση ανάδειξης του βιομηχανικού καπιταλισμού στην Ευρώπη και κατ’ επέκταση με τη συγκεντρωμένη εργατική τάξη στους χώρους παραγωγής. Η σοσιαλδημοκρατία ευδοκίμησε σε ορισμένους κοινωνικούς σχηματισμούς που παρουσίαζαν όλοι κοινά χαρακτηριστικά:

• Διέθεταν μία πλατιά εργατική τάξη, με ιστορικές ρίζες και αυτόνομες παραδόσεις.
• Εδώ και εκατό περίπου χρόνια η σοσιαλδημοκρατία εκφράζει πολιτικά την ευρωπαϊκή εργατική τάξη.
• Διέθεταν ένα ισχυρό εργατικό κίνημα, που κάποια στιγμή διεκδίκησε τον σοσιαλισμό, ως εναλλακτικό και αντιπαραθετικό προς τον καπιταλισμό πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης. Ως εκφραστής της εργατικής τάξης η σοσιαλδημοκρατία συνδέθηκε με τα επαναστατικά κηρύγματα και το σοσιαλιστικό πρόταγμα. Αναγκάσθηκε, όμως, να παρακολουθήσει τις κοινωνικές αλλαγές που εξαφάνιζαν -ενάντια σε κάθε πρόβλεψη- το προλεταριάτο, μαζί με τις πολιτικές του παρακαταθήκες.

Η Ελλάδα ως θύμα

Από το blog του Θεόδωρου Κατσανέβα

Του Paul Krugman,

The New York Times

Από τότε που στην Ελλάδα χτυπούν τα τύμπανα, έχουμε ακούσει πολλά για το τι συμβαίνει με κάθε τι το Ελληνικό.Μερικές από τις κατηγορίες είναι αληθινές, μερικές λάθος - αλλά όλες είναι εκτός θέματος. Ναι, υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις στην ελληνική οικονομία , στην πολιτική κατάσταση και στην κοινωνία της. Αλλά αυτές οι παραλείψεις δεν είναι η αιτία που προκάλεσε την ελληνική κρίση και απειλεί να εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη.Όχι, οι ρίζες αυτής της καταστροφής βρίσκονται βορειότερα, στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο, όπου αξιωματούχοι δημιούργησαν ένα ίσως μοιραία ελαττωματικό νομισματικό σύστημα που όξυνε τα προβλήματα. Και η λύση στην κρίση, αν υπάρχει, θα πρέπει να προέλθει από την ίδια κατεύθυνση.

Η Ελλάδα παρουσιάζει πολύ διαφθορά και μεγάλη φοροδιαφυγή, και η ελληνική κυβέρνηση συνήθιζε να λειτουργεί με τρόπο πέρα ​​από τις δυνατότητές της χώρας. Από εκεί και πέρα, η ελληνική παραγωγικότητα της εργασίας είναι χαμηλή σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα - περίπου το 25 τοις εκατό κάτω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αξίζει να σημειωθεί,ωστόσο, ότι η παραγωγικότητα της εργασίας, ας πούμε, του Μισισιπή είναι εξίσου χαμηλή με τα αμερικανικά πρότυπα στα ίδια περίπου ως άνω επίπεδα. Από την άλλη πλευρά, πολλά πράγματα που ακούμε για την Ελλάδα δεν είναι ακριβώς αληθινά. Οι Έλληνες δεν είναι τεμπέληδες - αντιθέτως, εργάζονται περισσότερες ώρες από σχεδόν οποιονδήποτε άλλον στην Ευρώπη, και πολύ περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς ειδικότερα. Ούτε η Ελλάδα έχει ένα ανεξέλεγκτο κράτος πρόνοιας, όπως οι συντηρητικοί υποστηρίζουν. Οι κοινωνικές δαπάνες της ως ποσοστό του ΑΕΠ, είναι σημαντικά χαμηλότερες απ’ ότι στη Σουηδία ή τη Γερμανία, χώρες που έχουν μέχρι στιγμής ξεπεράσει την ευρωπαϊκή κρίση αρκετά καλά. Λοιπόν, πώς μπήκε η Ελλάδα σε τέτοια ταλαιπωρία ; Ο ένοχος είναι το ευρώ.

Η Ελλάδα είχε χαμηλές κοινωνικές δαπάνες – μεγάλη φτώχεια και πριν τις περικοπές

του Λεωνίδα Βατικιώτη
Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα 06/09/2012


Ό,τι δώσαμε, δώσαμε! Πλέον δεν υπάρχει καμία άλλη δυνατότητα. Οποιαδήποτε νέα περικοπή κοινωνικών δαπανών σημαίνει νέους άστεγους, πέραν των 25.000 που έχουν γεμίσει την Αθήνα, νέους άνεργους, πέραν του 1,12 εκατομμυρίων, νέες αυτοκτονίες, πέραν των 3.000, νέους μετανάστες, νέους επαίτες!  Αυτή έπρεπε να είναι η διαπραγματευτική γραμμή της Ελλάδας απέναντι στην Τρόικα και στη Γερμανία προκειμένου να μπει ένα όριο στις απαιτήσεις τους για συνεχείς περικοπές κοινωνικών δαπανών. Μια τέτοια ανυποχώρητη διαπραγματευτική γραμμή υποστηρίζεται κάλλιστα από τα στατιστικά δεδομένα που υπάρχουν και τα οποία επιβεβαιώνουν ότι το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα είναι το πιο …σύντομο ανέκδοτο. Ουδέποτε υπήρξε και ανέκαθεν το ρόλο του τον επιτελούσε η οικογένεια. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε νέα μείωση δαπανών σημαίνει αίμα και δάκρυα, κοινωνική οδύνη!

Το μαύρο χάλι στο οποίο βρίσκεται το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα απεικονίζεται ανάγλυφα στην πρόσφατη έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το 2011, η οποία δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2012. Εκεί παρατηρούμε ότι στη χώρα που είχε την τύχη να γίνει το πειραματόζωο της εφαρμογής στη γηραιά ήπειρο των πιο κανιβαλικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών που έχουν επιβληθεί στο βόρειο ημισφαίριο, το ποσοστό της φτώχειας στο σύνολο του πληθυσμού το 2010 ήταν 20,1% όταν στην ευρωζώνη των 15 ήταν 16,2% και 16,4% στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27. Διευκρινίζεται μάλιστα στην έκθεση ότι τα στοιχεία για το έτος 2010 αφορούν εισοδήματα του 2009, όταν υποτίθεται πως η Ελλάδα καλοπέρναγε και ζούσε στον παράδεισο της «τελευταίας σοβιετικής δημοκρατίας της Ευρώπης». Επομένως πολύ πριν εφαρμοστούν τα δρακόντεια μέτρα της Τρόικας η φτώχεια στην Ελλάδα ήταν πολύ ανώτερη της μέσης ευρωπαϊκής! Ενδιαφέρον μάλιστα παρουσιάζει το γεγονός ότι κατά κύριο λόγο η φτώχεια δεν απαντιέται στο κοινωνικό ή το εργασιακό περιθώριο αλλά στους χώρους εργασίας. Στους φτωχούς από το σύνολο των εργαζομένων, μιλώντας πάλι για το 2010, συγκαταλέγονταν το 13,8% όταν στην ευρωζώνη και την ΕΕ-15 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 8% και 8,5%. Μισθοί πείνας με άλλα λόγια στην Ελλάδα, πολύ πριν μάλιστα εφαρμοστεί η θεραπεία – σοκ των Μνημονίων και το σχέδιο της εσωτερικής υποτίμησης.