Η αληθινή αντιπαράθεση

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ξεκίνησε, λοιπόν, κι αυτός ο γύρος διαπραγμάτευσης για τη δεύτερη αξιολόγηση του Μνημονίου-3, με φόντο την παρουσία στην Ελλάδα του Μπαράκ Ομπάμα και τις προσδοκίες διαμεσολάβησης για την υπόθεση του χρέους που αυτή τροφοδότησε. Και, όπως ήταν αναμενόμενο, η συζήτηση για την αξιολόγηση πολώθηκε γύρω από τα εργασιακά/συνδικαλιστικά. Μάλιστα, όπως πορεύεται στα χρόνια μας η συζήτηση, η συζήτηση προσωποποιήθηκε γύρω απο την αντιπαράθεση Ντέλιας Βελκουλέσκου/ΔΝΤ – Έφης Αχτσίογλου/νέας Κυβέρνησης.

Συμπαθάτε μας, αλλά η αντιπαράθεση απόψεων –ακόμη-ακόμη και κοσμοαντιλήψεων, όπως θα ’θελαν να μας το παραστήσουν– περιλαμβάνει περισσή συγκάλυψη της ουσίας. Δείτε: βασική επιδίωξη Αχτσίογλου η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων – στόχου με κάθε λογική αξιέπαινου και ωραίου. Όμως... είναι αυτή η ουσία; Μάλλον όχι: το θέμα είναι πώς, άμα η συλλογική διαπραγμάτευση δεν λειτουργεί, θα γίνεται η παραπομπή σε διαιτησία. Και, ακόμη παραπάνω, πώς αυτή η διαιτησία θα λειτουργεί. Στο παρελθόν, η "μονόμπαντη" λειτουργία της διαιτησίας, ήταν εκείνη που στρέβλωσε όλο το σύστημα των συλλογικών συμβάσεων – αυτή, συν η επεκτασιμότητα των συμβάσεων στους μη συμμετέχοντες.

Δείτε ακόμη την υπόθεση των ομαδικών απολύσεων: εκεί όλοι ανατριχιάζουν και με την αναφορά της λέξης «ομαδικές απολύσεις» στο βάθος της κρίσης. Όμως η βρώμικη δουλειά, με το πελώριο κοινωνικό κόστος, έχει ήδη συντελεστεί – πώς; με το κλείσιμο επιχειρήσεων, πολλών επιχειρήσεων, πάρα πολλών επιχειρήσεων! Που "λύνουν", με το μέγιστο κόστος, το ζήτημα της απασχόλησης. Εδώ, η αληθινή υπόθεση είναι ότι η διατήρηση της υπογραφής υπουργού (ή ο άλλος, αντίστοιχος διοικητικός μηχανισμός) προκειμένου να ισχύσει οποιοδήποτε σχήμα αναδιάρθρωσης επιχείρησης σε αδιέξοδο, ουσιαστικά παγώνει κάθε τέτοια προσπάθεια. Και η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (στην υπόθεση Lafarge/Ηρακλή) αυτά θα πει – και το γνωρίζουν όλοι. Το θέμα είναι να δημιουργηθεί ένας αληθινός μηχανισμός που να επιτρέπει αναδιαρθρώσεις μελετημένες, με το πιο περιορισμένο δυνατό κόστος σε απολύσεις αλλά χωρίς δημιουργία αδιεξόδου (με αποτέλεσμα το κλείσιμο της επιχείρησης!).

Στην ουσία, εκείνο που αντιπαρατίθεται είναι η νομική/νομικίστική προσέγγιση (που την έχουν παγίως οι έλληνες πολιτικοί επΊ του θέματος – νομικός ο Κατρούγκαλος, νομικός και η Αχτσίογλου!) να μην χαθούν θέσεις εργασίας των ήδη εργαζόμενων, και η οικονομική προσέγγιση (που την κουβαλάει το ΔΝΤ, αλλά και οι Βρυξέλλες) που λένε ότι μόνο με χαλαρότερους μηχανισμούς θα υπάρξουν προσλήψεις στο μέλλον, άρα απορρόφηση της ανεργίας. Δύσκολα!

economia