Νέα Πολιτική
του Χρήστου Ζιώγα*
Συγγενικό μου, εξ αγχιστείας, πρόσωπο, δεν αναφέρω το όνομά του διότι απ’ όσο τον γνώρισα είμαι βέβαιος δεν θα το ήθελε, καταδικάστηκε, φυλακίστηκε, εκδιώχθηκε από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση και απώλεσε μέρος της περιουσίας του, κατά την μεταπολεμική περίοδο, διότι δήλωνε αριστερός. Κατόπιν και σε αγαστή συμφωνία με τον πρότερο βίο του, κατά την μεταπολίτευση, ουδέποτε εκμεταλλεύτηκε την εν λόγω ιδιότητά του, που με τόση παρρησία και προσωπικό κόστος υποστήριξε, για να ωφεληθεί ατομικά. Αναμφίβολα δεν είναι ο μόνος, υπήρξαν πολλοί αριστεροί αυτού του διαμετρήματος άριστα παραδείγματα ανιδιοτέλειας, ακόμη και για τους πολιτικά ετερόδοξους, μιας βεβαρυμμένης περιόδου.
Παράλληλα πολλοί αριστεροί, κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο, σπούδασαν, δραστηριοποιήθηκαν επαγγελματικά και απέκτησαν περιουσίες διότι απλώς ακλούθησαν το σύνθημα της κομμουνιστικής νεολαίας: «Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα». Εμπνεόμενοι, λοιπόν, από τη συγκεκριμένη φράση αριστεροί νεολαίοι αρίστευσαν και ανήλθαν κοινωνικά συμβάλλοντας εν γένει στην πρόοδο της χώρας. Ευτυχώς εκείνη η περίοδος πέρασε ανεπιστρεπτί, όσο κι αν ορισμένοι για μικροκομματικούς ή ψυχολογικούς λόγους κινδυνολογούν στο παρόν για δήθεν ανάλογες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που εκ των πραγμάτων αποτελούν παρελθόν.
Η πρόσφατη δήλωση κορυφαίου υπουργού πως η αριστεία συνιστά ρετσινιά, η οποία βρίσκεται σε πλήρη σύμπνοια με το «ξεχαρβάλωμα» της παιδείας κατά τις τελευταίες δεκαετίες και ονοματίστηκε ως «ανθρωπιστική» προσέγγιση της μαθησιακής διαδικασίας, θέλω να πιστεύω ότι προκάλεσε αλγεινές εντυπώσεις στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Ελπίζω, επίσης, να μην αφαιρεθεί από την ύλη της αρχαίας γραμματικής ο υπερθετικός βαθμός του επιθέτου αγαθός! Ακόμη και στις άλλοτε, προσφιλείς σε ορισμένους, κολεκτίβες της Σοβιετικής Ένωσης ο ανθρακωρύχος Αλεξέι Σταχάνοφ, ο οποίος το μακρινό 1935 εξόρυξε 102 τόνους γαιάνθρακα μέσα σε διάστημα μικρότερο των 6 ωρών, αποτέλεσε υπόδειγμα αρίστου εργάτη και βραβεύτηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση.
Η αριστερά της μεταπολίτευσης βασιζόμενη στην κοινωνική και ηθική «υπεραξία» της μεταπολεμικής αριστεράς κατέλαβε κυρίαρχες θέσεις, αρχικά στο χώρο της παιδείας και της τέχνης και τελικά, επωφελούμενη την ακόρεστη ιδιοτέλεια και την κραυγαλέα ανεπάρκεια των κόμματων που κυβέρνησαν τη χώρα, κυρίως, μετά το 1981, αναρριχήθηκε στην εξουσία. Έναν χρόνο μετά, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση φαίνεται να εκφράζει περισσότερο την καθεστηκυία αριστερά της μετριότητας παρά την αριστερά της αριστείας και των αγώνων, που περιγράψαμε πρωτύτερα. Ο αντιμνημονιακός άξονας που συγκροτήθηκε πριν έξι χρόνια και οδήγησε στην συγκυβέρνηση δύο ιδεολογικά ασύμπτωτων κόμματων, μάλλον ήταν το επικάλυμμα μιας διαδικασίας επανακαθορισμού, επί τα χείρω, της κοινής πολιτικής πρακτικής των τελευταίων δεκαετιών, διευρύνοντας την ασυνέπεια, τον λαϊκισμό και την εμπέδωση της μετριότητας σε όλες τις εκφάνσεις του συλλογικού μας βίου. Ο έτερος πόλος της συγκυβέρνησης συγκεντρώνει παρόμοια χαρακτηριστικά που γεφυρώνουν την ιδεολογική ασυνέχεια και ανήγαγαν σε αχρείαστη την, εκλιπούσα εδώ και μήνες, αντιμνημονιακή ρητορική.
Οι σημαντικότερες κατακτήσεις του τρισχιλιετούς ελληνικού κοσμοσυστήματος (βλ. εργογραφία Γ. Κοντογιώργη) βασίστηκαν στη αρμονική συνύπαρξη του ατομικού και συλλογικού βίου καθώς και στην αξίωσή μας να αριστεύσουμε, ατομικά και συλλογικά. στο εκάστοτε ιστορικό πλαίσιο αναφοράς. Η ανάδειξη της μετριότητας ως στοιχείου κοινωνικής καταξίωσης και, δήθεν, δημοκρατικότητας αποτελεί καινοφανές και δυσοίωνο χαρακτηριστικό για το συλλογικό μας βίο. Αλήθεια τί πιθανότητες έχουμε να επιβιώσουμε, στο απαιτητικό διεθνές γίγνεσθαι, ως ένα άθροισμα δημογραφικά φθινουσών μετριοτήτων;
* Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου