Από το blog του Θεόδωρου Κατσανέβα
του Σπύρου Λαβδιώτη
του Σπύρου Λαβδιώτη
“Δεν
υπάρχει ιστορικό προηγούμενο που να παραλληλίζει πλήρως το θεσμό του
ενιαίου νομίσματος της Ευρωζώνης, στην οποία ένας αριθμός ανεξάρτητων
κρατών-εθνών έχουν κοινό συμβολικό νόμισμα (fiat currency) και
μία υπέρ-εθνική Κεντρική Τράπεζα που έχει το μονο- πώλιο της έκδοσης
του ενιαίου νομίσματος και της χάραξης της νομισματικής πολιτικής.
Επιπροσθέτως,
η Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) στις διατάξεις της οποίας θεμελιώθηκε η
οικονομική και νομισματική ένωση (ΟΝΕ) δεν καθόρισε κανένα πλαίσιο
εξόδου ενός κράτους- μέλους από την Ευρωζώνη. Η Συνθήκη, επιπλέον, δεν
εμπεριείχε καμία αναφορά στο εμφανές γεγονός ότι με την ένταξη στην
Ευρωζώνη τα κράτη παραχωρούσαν κυριαρχικά δικαιώματα της ανεξάρτητης
οικονομικής δράσης που κατείχαν πριν την ένταξη. Το κείμενο της Συνθήκης
δεν έλεγε τίποτε γύρω από τις αρχές στις οποίες θα παραχωρηθούν αυτά τα
κυριαρχικά δικαιώματα και πως αυτές θα τις ασκήσουν. Η Συνθήκη του
Μάαστριχτ στη πραγματικότητα ήταν ένα μισο- τελειωμένο σπίτι από
την αρχή και παρέμεινε μισοτελειωμένο μετά από μια εικοσαετία, και ως
φυσικό άρχισε να καταρρέει μέσα στη θύελλα της χρηματοπιστωτικής κρίσης
του 2008, διότι ποτέ δεν επετεύχθη η δημοσιονομική ομοσπονδία και πολιτική ένωση των κρατών - μελών.



















