Ποια είναι η έντιμη και ρεαλιστική λύση του Μακεδονικού

του Σταύρου Λυγερού  – 

Με ρωτούν αναγνώστες ποιά συμφωνία στο Μακεδονικό μπορεί να είναι η βάση μίας έντιμης λύσης, η οποία να σέβεται τα θεμιτά συμφέροντα και τις ευαισθησίες και των δύο πλευρών. Η απάντησή μου είναι απλή: Η συμφωνία πρέπει να έχει δύο σκέλη:

• Πρώτον, να ακυρώνει τον σφετερισμό από τους Σλάβους της αρχαίας μακεδονικής ιστορίας. Η κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου μπορεί να έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα, αλλά αποτελεί μέρος της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού. Ως εκ τούτου, δεν την μοιράζονται από κοινού οι Έλληνες και οι Σλάβοι που εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας χίλια χρόνια αργότερα.
• Δεύτερον, η συμφωνία πρέπει να αντανακλά τη γεωπολιτική πραγματικότητα της περιοχής. Στους νεότερους χρόνους, η Μακεδονία εκτείνεται πέρα των σημερινών ελληνικών συνόρων. Λόγω και των τετελεσμένων που δημιούργησε μεταπολεμικά ο Τίτο, έχει παγιωθεί διεθνώς η αντίληψη ότι η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας περιλαμβάνει εκτός από την ελληνική Μακεδονία και τη βουλγαρική περιοχή του Πιρίν και την επικράτεια της FYROM.

Ως εκ τούτου, η Μακεδονία ως γλωσσικός όρος και ιστορία είναι ελληνική, αλλά ως γεωγραφική περιοχή είναι πολυεθνική. Στους νεότερους χρόνους εκεί κατοικούν Έλληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί και οι Σλάβοι της FYROM. Οι προπαππούδες των τελευταίων δήλωναν Βούλγαροι και οι παππούδες τους Σλαβομακεδόνες. Αφού οι ίδιοι θέλουν να είναι ξεχωριστή εθνότητα, η Ελλάδα δεν έχει λόγο να αντιτίθεται.

Στρατηγοί και στρατιώτες

Το Ποντίκι

του Στάθη

  Η ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα είναι φανταστική, αλλά αντιστοιχεί σε χίλιες πραγματικές.

  Με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, του Μεγάλου Πολέμου όπως τον είπαν τότε, όλα άλλαξαν στη Δύση. Το σφαγείο των χαρακωμάτων είχε υπερβεί όλα όσα έως τότε γνώριζαν οι άνθρωποι. Πλήθος στρατιωτών επέστρεψαν στα σπίτια τους ράκη, ανάπηροι, τρελοί, επαναστατημένοι. Η λογοτεχνία άλλαξε, οι τέχνες επίσης, μνημεία του Aγνώστου Στρατιώτη κόσμησαν (και στοίχειωσαν) όλη τη Δύση. Ο πόλεμος σκότωσε τη Βικτωριανή αμεριμνησία, σκότωσε τις αυταπάτες του Laisser faire (της α’ παγκοσμιοποίησης) και τον ευδαιμονισμό (ως προσδοκία έστω των πολλών) της Belle époque.

  Το 1918 ο πόλεμος έκανε ένα διάλειμμα έως το 1939, όταν ξαναβγήκε από την κόλαση και άρχισε ξανά να οργώνει τη Γη με φωτιά και ατσάλι. Η αποθηρίωση που είχε προκαλέσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και χαρακτήρισε όλον τον Μεσοπόλεμο με την κρίση του ’29 και την άνοδο του φασισμού βρήκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μια κορύφωση που έως τότε ούτε ο Σατανάς είχε ποτέ ελπίσει ότι θα συμβεί επί της Γης. Το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, η συστηματική εξόντωση των κομμουνιστών, των αιχμαλώτων πολέμου και όλων των αδύναμων να υπερασπισθούν τον εαυτό τους, των ομοφυλόφιλων, των αθίγγανων, των «γενετικώς υπανθρώπων» και άλλων, έδωσαν στη Φρίκη μια περίοπτη θέση στα ανθρώπινα.

Η μεταπολιτευτική ιστορία του Κέντρου

Cogito ergo Sum

του Θοδωρή Αθανασιάδη

Και νά, λοιπόν, που, εκτός από την "3η του Σεπτέμβρη", ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα έχει πλέον και "3η του Γενάρη".  Ώδινεν Γιώργος και έτεκεν ΚΙνημα ΔΗμοκρατών ΣΟσιαλιστών, άλλως πως ΚιΔηΣο. Η σοβαρότης τού εγχειρήματος είναι αναμφισβήτητη και, ως εκ τούτου, θα ασχοληθούμε μαζί της στα προσεχή "Σαββατιάτικα", όπως της αρμόζει. Επειδή, όμως, αυτό το ΚιΔηΣο μού θυμίζει κάτι από τα περασμένα, για την ώρα λέω να σας διηγηθώ εν συντομία την μεταπολιτευτική ιστορία τού πολιτικού χώρου τον οποίο αποκαλούμε "κέντρο".

Όπως είναι γνωστό, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε πανίσχυρος στην χώρα μετά την πτώση τής χούντας. Αμέσως έφτιαξε μια Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος, η οποία ανέλαβε τριπλό έργο: να αντιμετωπίσει την εισβολή των τούρκων στην Κύπρο, να περιφρουρήσει την νεογέννητη δημοκρατία από τους νοσταλγούς τής "εθνοσωτηρίου" και να οδηγήσει την χώρα σε κανονικές εκλογές όσο το δυνατόν συντομώτερα.

Ο Γεώργιος Μαύρος, ως πρόεδρος της ΕΚ-ΝΔ

Σ' εκείνη την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος, ο Καραμανλής τοποθέτησε στελέχη τόσο από την προδικτατορική δεξιά (την δική του ΕΡΕ) όσο και από την προδικτατορική Ένωση Κέντρου (του Γεωργίου Παπανδρέου). Αντιπρόεδρος και υπουργός εξωτερικών (με το εξαιρετικά δύσκολο έργο να χειριστεί το πρόβλημα της Κύπρου) τοποθετήθηκε ο χαλκέντερος κεντρώος πολιτικός (μπήκε στην πολιτική το 1945) και πρώην διοικητής τής Τραπέζης της Ελλάδος (1964-1966) Γεώργιος Μαύρος. Στο υπουργείο οικονομικών τοποθετήθηκε ένας άλλος κεντρώος πολιτικός και πρώην υποδιοικητής τής Τραπέζης της Ελλάδος (παραιτήθηκε το 1967 λόγω της χούντας), ο Ιωάννης (Γιάγκος) Πεσμαζόγλου, στον οποίο ανατέθηκαν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ.. Να σημειώσουμε εδώ ότι και οι δυο αυτοί κεντρώοι πολιτικοί συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν κατά την περίοδο της δικτατορίας.

Ο εξορθολογισμένος και ο άμορφος χρόνος.

του Κώστα Μελά

Στην ύστερη νεωτερικότητα, την εποχή του κοινωνικού καπιταλισμού, η γραφειοκρατία ήταν στο επίκεντρο των εξελίξεων. Η γραφειοκρατία, σε αντίθεση με τις «ελεύθερες αγορές», φαινόταν περισσότερο αποτελεσματική. Ο εξορθολογισμός της γραφειοκρατίας συμπεριλάμβανε ή σωστότερα βασίζονταν στον εξορθολογισμένο  χρόνο. Ήταν χρόνος μεγάλης διάρκειας, προσαυξανόμενος και προπάντων προβλέψιμος. « Αυτή η γραφειοκρατική επιβολή επηρέαζε τόσο τα άτομα όσο και τους θεσμικούς κανονισμούς… εξαπλώθηκε από τις επιχειρήσεις στη διακυβέρνηση και στην κοινωνία γενικά. Ο εξορθολογισμένος χρόνος έδινε τη δυνατότητα στους ανθρώπους να σκέφτονται τη ζωή τους ως αφήγηση – αφήγηση όχι τόσο του τι θα συμβεί υποχρεωτικά, όσο του πως θα συμβεί. Τους επέτρεπε, λόγου χάρη, να προσδιορίζουν ποια θα έπρεπε να είναι τα στάδια μιας καριέρας, να συσχετίζουν τη μακροχρόνια υπηρεσία σε μια εταιρεία με συγκεκριμένα βήματα αυξημένου πλούτου»[1].  Η υποκειμενική ζωή χαράχτηκε βαθιά από τον εξορθολογισμένο χρόνο. Ο εξορθολογισμένος χρόνος αποκτά αυτά τα χαρακτηριστικά , ενσωματώνοντας πρωταρχικά την έννοια της γερμανικής λέξης Bildung (κατά κυριολεξία, διαμόρφωση ή εκπαίδευση). Η λέξη Bildung ορίζει μια διαδικασία προσωπικής διάπλασης, η οποία προετοιμάζει έναν νέο άνθρωπο για την ισόβια συμπεριφορά του. Αντανακλά το αστικό ιδεώδες της προσωπικότητας, η οποία οφείλει να ενσαρκώσει, στην εξέλιξή της, τη σύνθεση Λόγου και ψυχόρμητων, και ταυτόχρονα να  εξαντικειμενικεύσει την ατομικότητά της αναπτύσσοντάς τη στο πλαίσιο της κοινωνίας. Ο αστικός κόσμος μανιωδώς επιζητούσε την παιδεία και την καλλιέργεια.

Ο θεσμοθετημένος χρόνος, αρθρωμένος γύρω από την έννοια της  Bildung, αφορά, όπως είναι κατανοητό, τόσο τον πολιτισμό όσο την οικονομία και την πολιτική. «Η κουλτούρα του Διαφωτισμού κατασκεύασε τη σκάλα προς την πολιτεία τ’ ουρανού με τα σκαλοπάτια της ορθολογικότητας και του Λόγου. Ο άνθρωπος, στην άνοδό του, θα άφηνε πίσω του τον φόβο , τη δεισιδαιμονία, τον μύθο και το άγνωστο»[2].

Ίμια: 22 χρόνια μετά…

iskra

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ήταν 30 προς 31 Γενάρη 1996. Το βράδυ των Ιμίων. Συμπληρώθηκαν 22 χρόνια.

Η άθλια καπηλεία καλά κρατεί. Και η υποκρισία, επίσης.

Στην κορυφή των πατριδοκάπηλων βρίσκονται τα χιτλεροειδή της «Χρυσής Αυγής». Που λερώνουν τη μνήμη των τριών παλικαριών που χάθηκαν εκείνο το βράδυ (του υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση,του υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκουκαι του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού). Που σπεκουλάρουν πάνω στη θυσία τους και αναζητούν στη μνήμη τους ερείσματα για τον ναζιστικό οχετό τους. Οι -κατά δήλωσή τους- (σπορά των ηττημένων του ’45). Οι ιδεολογικοί και πολιτικοί απόγονοι των ναζί. Αυτοί που κουβαλάνε τατουάζ με τα εμβλήματα των κατακτητών που ρήμαξαν την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ ακρη. Οι απόγονοι των δοσίλογων. Να παριστάνουν τους «πατριώτες». Και να μιλάνε για προστασία των Ιμίων και των συνόρων. Αυτοί που συνεχίζουν το έργο των προπατόρων τους. Εκείνων που ξεπούλησαν την Ελλάδα ολάκερη. Αυτοί είναι που πιάνουν στο στόμα του τα τρία παιδιά. Τι ύβρις.

  Όσο για τους υποκριτές είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι. Είναι αυτοί που συνεχίζουν να κινούνται απαρέγκλιτα στις ίδιες εκείνες πολιτικές ράγες που σημαδεύτηκαν από τα γεγονότα της 31 Γενάρη του 1996.

Εξηγούμεθα:

   α) Στα Ίμια, το 1996, και ενώ ετίθετο με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο το καθεστώς των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, η ελληνική πολιτική ηγεσία εκστόμισε δια του πρωθυπουργού Σημίτη εκείνο το απίθανο «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»…

Δ.Κωνσταντακόπουλος: Σε κίνδυνο ο Ελληνισμός

Νέα Κρήτη

Είτε Αναστασιάδης, είτε Μαλάς, στη Κύπρο μετά την Κυριακή ανοίγει μία επικίνδυνη οδός για την κρατική υπόσταση της Κύπρου αλλά και την Ελλάδα, μέσω αυτής. Αυτό είπε μεταξύ άλλων , ο αρθρογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, μιλώντας στον 98.4.

Κατά τον ίδιο Κύπρος , αλλά και "Μακεδονικό" είναι ενταγμένα στο πλαίσιο μεγαλύτερων σχεδιασμών των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε. και Ισραήλ, για  προετοιμασία συγκρούσεων με το Ιράν και περιορισμού της Ρωσίας.

Αθηνά Σκουλαρίκη: Οι πολίτες της FYROM και το ελληνικό στερεοτυπικό

Νέα Κρήτη

Δεν έχουν οι πολίτες των Σκοπίων, ενιαία άποψη με τις ακραίες εθνικιστικές κορώνες του αλυτρωτισμού από το κόμμα των Εθνικιστών και θεωρούν ότι η διένεξη με την Ελλάδα πρέπει να κλείσει στη βάση ενός συμβιβασμού.

Την ίδια ώρα δεκάδες είναι οι Έλληνες που καθημερινά , όπως και οι Σκοπιανοί διέρχονται τα σύνορα για τις απλές συναλλαγές τους και γενικότερα η εικόνα μεταξύ των πολιτών , είναι εντελώς διαφορετική από το στερεοτυπικό , που ακραίες φωνές ή μικροκομματικές επιδιώξεις, καλλιεργούν στους δύο λαούς.

Αυτά είπε μεταξύ άλλων  στον 98.4 η Λέκτορας Κοινωνιολογίας, στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Αθηνά Σκουλαρίκη, σημειώνοντας, πως  οι ανησυχίες και των ελλήνων της Βόρειας  Ελλάδας είναι κατανοητές, όταν τμήμα των Σκοπιανών πολιτικών εμφανίζεται με ακραίες , αλυτρωτικές κορωνίδες, αλλά και οι πολίτες των Σκοπίων δεν συμμερίζονται όλοι και μάλιστα η πλειοψηφία τους  την προπαγάνδα αρχαιολατρίας  που επιχείρησε να περάσει το κόμμα του  Γκρουέφσκι, αφού οι Σκοπιανοί καίγονται περισσότερο για ζητήματα οικονομίας και καλυτέρευσης της ζωής τους.

Η άνοδος της γελοιότητας

ardin-rixi

του Γιώργου Καραμπελιά

Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα liberal.gr, καθώς και στο τρέχον φύλλο της εφημερίδας Ρήξη

Κάποτε υπήρχε ένα έθνος. Ένα έθνος που, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της παρακμής του, μπορούσε να προτάσσει αναστήματα σαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Πλήθωνα Γεμιστό, τον Μάρκο Ευγενικό, τον Γεννάδιο. Γι’ αυτό και μετά την ήττα, που έμοιαζε καθολική και τελεσίδικη, μπόρεσε να ξανασηκωθεί, όπως σηκώθηκε τόσες και τόσες φορές από τότε που, με την ρωμαιοκρατία, αρχίζει η μακρά καθοδική πορεία του ελληνισμού. Γραικύλους, καραγκιόζηδες και τσανακογλύφτες γνώρισε πολλούς ο ελληνισμός, τόσο στη ρωμαιοκρατία –όταν και εφευρέθηκε και ο όρος γραικύλος (Graeculus) – όσο και σε άλλες ιστορικές στιγμές. Ωστόσο διέθετε πάντοτε εκείνα τα αναστήματα που ανέκοπταν τις καταβαραθρώσεις και έδιναν και πάλι δύναμη στο γένος να συνεχίσει: Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, Βασίλειος Διγενής Ακρίτης, Ιωάννης Βατάτζης, Κύριλλος Λούκαρις, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Ευγένιος Βούλγαρις, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Διονύσιος Σολωμός, Ιωάννης Καποδίστριας, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ελευθέριος Βενιζέλος, Ίων Δραγούμης, Κωνσταντίνος Καβάφης, Άρης Βελουχιώτης, Γιώργος Σεφέρης, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Μάνος Χατζηδάκης…

Ακόμα και πιο πρόσφατα, μετά τη μεγάλη καταστροφή του 1922, μπορέσαμε και πάλι να ξανασηκωθούμε. Ακόμα και μετά τον εμφύλιο.

Όμως, μετά την καταστροφή της Κύπρου το ’74, αρχίζει η μεγάλη κατρακύλα. Κάθε καινούργιο σκαλοπάτι, ακόμα και όταν έμοιαζε ανοδικό –δημοκρατία, κοινοβουλευτισμός, κοινωνικό κράτος–, ήταν στην πραγματικότητα υπονομευμένο από τον παρασιτισμό, τον ωχαδερφισμό και τη μειοδοσία που σταδιακώς κατακυριεύουν τις ψυχές και το ήθος των Ελλήνων.

Και μετά το 1990, στην περιβόητη παγκοσμιοποίηση – δεν μένει τίποτε όρθιο, μέσα σε μια σύμφυρση των πάντων με τα πάντα. Οι παντοειδείς ελληνικές «ελίτ» διψασμένες για εξουσία, κατανάλωση, εφορμούν προς τα ευρωπαϊκά προγράμματα, με πρωτοπόρα την Αριστερά, που μόλις είχε «απελευθερωθεί» από τον σοβιετισμό και εφορμούσε πλησίστια στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και της «ευρωστίας της σαρκός».

Στ. Τσινόρεμα : Διεθνής κατακραυγή για τα πειράματα αυτοκινητοβιομηχανίας σε Ανθρώπους

Νέα Κρήτη

Είναι προφανές , ότι στην εποχή της παντοδυναμίας των αγορών, οι βιομηχανίες δεν λογοδοτούν στις κυβερνήσεις τους και τώρα τις φέρνουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση με απαγορευμένα πειράματα σε ανθρώπους, για την εκπομπή ρύπων από αυτοκίνητα , είπε στον 98.4 η Σταυρούλα Τσινόρεμα , Καθηγήτρια Σύγχρονης, Νεότερης Φιλοσοφίας και Βιοηθικής, Διευθύντρια Σπουδών του Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Βιοηθική», και Διευθύντρια του Εργαστηρίου Βιοηθικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Κατά την ίδια , μοναδική ασπίδα πλέον είναι ο κοινωνικός έλεγχος και η λογοδοσία όλων των φορέων έρευνας και επιστήμης.

Οι ίδιοι οι επιστήμονες , όπως είπε, οφείλουν να αναδεικνύουν τα όρια και την ηθική στο χώρο τους, αλλά και η κοινωνίες με διαφάνεια θα πρέπει να έχουν πρόσβαση στη γνώση των επιστημών.

Σε καμία περίπτωση η επιστροφή σε συνθήκες σκοταδισμού , δεν είναι η απάντηση στην εξέλιξη της επιστημονικής τεχνογνωσίας που είναι εκρηκτική.

Κων/νος Γρίβας: Βαθύτερες οι Εθνικές Συνέπειες στο «Μακεδονικό»

Νέα Κρήτη

Η πίεση σε Ελλάδα  και FYROM  από τους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς  για λύση, δεν θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα για την Ελλάδα, λέει ο καθηγητής γεωστρατηγικής στην Σχολή Ευελπίδων και το Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Κων/νος Γρίβας  στον 98.4.

Όπως σημείωσε, δεν είναι μια απλή σχέση γειτονίας, όταν είναι προφανές ότι τα Σκόπια θα εργαλειοποιηθούν  για αμφισβήτηση της ίδιας της εθνικής ταυτότητας και ιστορίας της Ελλάδας και μάλιστα με την υπογραφή μας, την ώρα που ο Ελληνισμός έχει μεγάλες ανοιχτές προκλήσεις σε όλα τα πεδία μπροστά του.

Κατά τον ίδιο τελικά το κλίμα που διαμορφώνεται στο εσωτερικό των Σκοπίων , αλλά και στην Ελλάδα μετά τα συλλαλητήρια, οδηγεί σε παραπομπή του θέματος σταδιακά στις ελληνικές καλένδες, κάτι που ίσως αποδειχθεί σε αυτή τη φάση η πλέον δόκιμη κατάληξη.

Survivor: Αριθμοί και νούμερα

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Οι αριθμοί είναι ο ασφαλέστερος  αποκωδικοποιητής της πραγματικότητας. Ό,τι ορίζει και περιγράφει ένας αριθμός είναι αυτό ακριβώς που υπάρχει και συμβαίνει. Απαραίτητη, ωστόσο, προϋπόθεση  για να διαβάσει κανείς τους αριθμούς είναι, να ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ο ίδιος  νούμερο.

Ας το παλέψουμε, γιατί όσο κι αν φαίνεται απλό, τελικά δεν είναι…

Σύμφωνα με στοιχεία της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse και του περιοδικού Forbes που χρησιμοποιεί σε έκθεσή της η Oxfam έχουμε:

• Το 2018 ο πλούτος οκτώ συνολικά ατόμων, όλοι τους άνδρες, ισούται με τον πλούτο του φτωχότερου μισού του πληθυσμού της Γης.
• Το 2010 , η περιουσία των 43 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου συνολικά αντιστοιχούσε στο φτωχότερο 50%.
• ο πλούτος των υπερπλούσιων έχει αυξηθεί ετησίως κατά 11%, κατά μέσον όρο, από το 2009

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής η Ελληνική κοινωνία είναι η  πιο βαθιά διαχωρισμένη  ταξικά στην Ευρώπη:

Ποιος φοβάται την ισορροπία δυνάμεων;

του Stephen M. Walt  – 

Οι ΗΠΑ αγνοούν την πιο βασική αρχή διεθνών σχέσεων, προς δική τους ζημία. Αν κάνατε ποτέ ένα εισαγωγικό μάθημα σε κολέγιο με θέμα τις διεθνείς σχέσεις και ο εισηγητής δεν αναφέρθηκε ποτέ στην «ισορροπία δυνάμεων», τότε επικοινωνήστε με το πανεπιστήμιο που φοιτήσατε και ζητήστε επιστροφή χρημάτων. Την ιδέα της ισορροπίας δυνάμεων θα την βρείτε στην ιστορία του Θουκυδίδη για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, στον «Λεβιάθαν» του Τόμας Χομπς, στο έργο του αρχαίου Ινδού συγγραφέα Καουτίλυα με τίτλο «Arthashastra» (Επιστήμη της Πολιτικής), ενώ κατέχει κεντρική θέση στο έργο σύγχρονων ρεαλιστών, όπως οι E.H. Carr, Hans J. Morgenthau, Robert Gilpin, and Kenneth Waltz..

Κι όμως, παρά την μακρά και εξέχουσα ιστορία της, αυτή η απλή ιδέα συχνά λησμονείται από τις ελίτ που καθορίζουν την εξωτερική πολιτική της Αμερικής.

Αντί να διερωτώνται για ποιο λόγο συνεργάζονται η Ρωσία με την Κίνα, ή να αναλογίζονται τι ήταν αυτό που έφερε κοντά το Ιράν με διάφορες χώρες της Μέσης Ανατολής, υποθέτουν ότι αυτό έγινε επειδή οι συγκεκριμένες χώρες μοιράζονται έναν κοινό αυταρχισμό, έναν κοινό αυθόρμητο αντιαμερικανισμό ή έχουν μεταξύ τους κάποια άλλη μορφή ιδεολογικής αλληλεγγύης.

Αυτή η πράξη συλλογικής αμνησίας ενθαρρύνει τους ηγέτες των ΗΠΑ να δρουν έτσι ώστε να συσπειρώνουν ακούσια τους εχθρούς της Αμερικής και παράλληλα να χάνουν ευκαιρίες για τους διασκορπίσουν.

''ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ'' ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ. ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΛΟΓΟ.31/1/2018

ESTIA TV

''ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ'' ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ - ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟ ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΜΠΕΞH.

Τι κρύβεται πίσω από την παραπομπή τού πρώην προέδρου της Βραζιλίας !

του Κωνσταντίνου Βέργου

Πρόσφατα αποφασίστηκε να παραπεμφθεί ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας Λουλα Ντα Σιλβα σε δίκη. Τι όμως κρύβεται πίσω από αυτή την, φαινομενικά, τυπική υπόθεση;

Πώς προέκυψε ο υπάρχων πρόεδρος Τέμερ;

Ο Μισέλ Τέμερ (πάνω φωτο), σημερινός πρόεδρος, δεν κέρδισε ποτέ εκλογές. Πήρε την προεδρία μετά από ένα απίστευτο εκλογικό πραξικόπημα  που έγινε στην Βραζιλία, όπου η εκλεγμένη, με την ψηφο του λαού πρόεδρος Ντίλμα Ρουσέφ καθαιρέθηκε με βάση…κατηγορίες ότι εκανε κακές…μακροοικονομικές προβλέψεις, με διαδικασίες που αμφισβητήθηκαν νομικά τόσο στην Βραζιλία οσο και διεθνώς! Με το που πήρε την εξουσία, ο κος Τέμερ, εφαρμοσε ενα βαρυ πρόγραμμα αλιτότητας και φοροκαρπαζιάς που εξαγρίωσε τοθς Βραζιλιάνους και βύθισε τη χώρα σε κρίση.

Ο Μισέλ Τέμερ, ήταν εμπλεκόμενος, μαζι με το κόμμα του Brazilian Democratic Movement  στο πασίγνωστο σκάνδαλο ‘Επιχείρηση πλύσιμο αμαξιού (Operation Car Wash) που αφορούσε το ξέπλυμα χρημάτων υψους 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Βραζιλία για λογαριασμό της εταιρίας πετρελαίου της Βραζιλίας αλλα και άλλα σκάνδαλα! Η επιχείρηση περιλάμβανε πάνω από χίλια εντάλματα για έρευνα και κατάσχεση για την εξακρίβωση ενός συστήματος νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Ενώ όμως η δικη ξεκίνησε για την κατηγορία της προέδρου Ρουσέφ, που ηταν στο Εργατικο Κόμμα και ηταν πρόεδρος της εταιρίας πετρελαίου της Βραζιλίας ως το…2010, οδηγησε στον ιδιο τον Τεμερ και το κόμμα του που αποφάσισαν μαζι με το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα να παραπέμψουν την πρόεδρο πριν ανακοινωθούν τα πορίσματα! Καθως οι κατηγορίες γύριζαν εναντίον τους, πολλά ατυχήματα συνέβαιναν σε δικαστικούς! Στις 19 Ιανουαρίου 2017, ένα μικρό αεροπλάνο που μετέφερε τον Βραζιλιάνο Ανώτατο Δικαστικό  Teori Zavascki, που χειρίζονταν την υπόθεση, ‘όλως τυχαίως’ συνετρίβη στη θάλασσα κοντά στην τουριστική πόλη Paraty στην πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο, σκοτώνοντας τον δικαστή και τέσσερις άλλους ανθρώπους.

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Υποστηρίξαμε από την θέση αυτή ότι η ευκολία με την οποία αρκετοί πήγαν να καβαλήσουν τον αφυπνισμένο δράκο, που αποτελεί η συλλαλητηριακή εξεγερτικότητα, δημιουργεί κίνδυνο και για τους ίδιους τους επίδοξους καβαλάρηδες. ΄Ηδη – «μετά το Νταβός» – η προσέγγιση του Μακεδονικού φαίνεται ότι πηγαίνει για βάθος χρόνου: είτε συμφωνήθηκε και θα δούμε να εξελίσσεται ένα road map/οδικός χάρτης (σε βάθος 2ετίας), με συνομολογημένες και εγγυημένες από τον διεθνή παράγοντα τις αλλαγές/προσαρμογές στην πΓΔΜ, και υπό όρους και βαθμιαία μόνο προσέγγιση προς ΝΑΤΟ και ΕΕ. είτε πάλι θα υπάρξει (ομόφωνη) πρόσκληση για συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, αλλά με την τελική συμμετοχή υπο αίρεση της κύρωσης στην Βουλή (μας) μετά τις αλλαγές στο Σύνταγμα της πΓΔΜ.

Όμως… το συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου, η συλλαλητηριακή προσέγγιση των πραγμάτων παραμένει. Ο πειρασμός του δράκου – που δείχνει να σαγηνεύει την Αντιπολίτευση, παρά τις επιφυλάξεις πολλών – παραμένει επίσης. Το είδαμε, το βλέπουμε με όσους επεχείρησαν να λειτουργήσουν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης: ο ίδιος ο στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος, πέρα από τα ξεσπάσματα γλώσσας για δάκρυ της Παναγιάς και γυφτοσκοπιανούς (εκφράσεις που μάλλον «αποστράτευσαν» και όσους σκέφτονταν να τον αξιοποιήσουν πολιτικά), προσγειώθηκε απότομα όταν ο ίδιος άκουσε την ποδοσφαιρικής/οπαδικής υφής ιαχή «είναι τρελός, είναι τρελός ο στρατηγός!» να τον υποδέχεται διαδεχόμενη τα πιο εμβατηριακά, το πανταχού παρόν «Η Μακεδονία είναι Ελληνική», αλλά και το «Nimetz go home!». Έτσι, και όχι δι’ αποκλεισμού, επέλεξε να αποστασιοποιηθεί από συμμετοχή στο συλλαλητήριο της Αθήνας. Η ανακίνηση ενδεχόμενου συμμετοχής στο σχεδιαζόμενο συλλαλητήριο της Αθήνας μιας διαφορετικά εμβληματικής φιγούρας όπως του Μίκη Θεοδωράκη, δείχνει να σκοντάφτει ακριβώς σε αυτήν την διαπίστωση: ήδη όταν ο Μίκης (μαζί με τον Μανόλη Γλέζο) είχε βρεθεί στο Σύνταγμα την εποχή των Αγανακτισμένων, την είδε την «περίεργη» παρέα που του είχε διαμορφωθεί. Και το ύφος των συνθημάτων. Τώρα;

Πεδίο μάχης λαμπρό

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

O Μάριο Ντράγκι έχει τονίσει επανειλημμένως ότι οι συναλλαγματικές ισοτιμίες δεν αποτελούν στόχο για τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας φημίζεται για την προσήλωσή του στη βασική εντολή της ΕΚΤ, που είναι η διαφύλαξη της σταθερότητας των τιμών και η επαναφορά του πληθωρισμού κοντά στον στόχο 2%. Η έως τώρα εμπλοκή του στους συναλλαγματικούς «πολέμους» περιοριζόταν σε φραστικές παρεμβάσεις.

Πράγματι, ο «σούπερ Μάριο» κατάφερε θαύματα με την οικονομία της Ευρωζώνης. Η ανάπτυξη έχει επιστρέψει σε επίπεδα προ της κρίσης και, το σημαντικότερο, αφορά σχεδόν το σύνολο των χωρών-μελών του Ευρώ, ακόμη και την Ελλάδα που συνήθως έχανε το «τρένο». Όσον αφορά όμως την ίδια την ισοτιμία του ευρώ, που έχει ενισχυθεί σε υψηλά τριετίας έναντι του δολαρίου, ο κ. Ντράγκι ίσως να μη διαθέτει τόσα πολλά «πυρομαχικά» ώστε να μπορεί να τη χειραγωγήσει σε επιθυμητά επίπεδα.

Και έχει κάθε λόγο να μην επιθυμεί ένα ισχυρό ευρώ, ειδικά αυτή την εποχή που η Ευρωζώνη έχει γυρίσει σελίδα και η δυναμική ανάπτυξη αποτελεί έναν από τους ελάχιστους ισχυρούς συνδετικούς κρίκους σε έναν κυκεώνα ζητημάτων που διχάζουν τις χώρες-μέλη. Η ανατίμηση του ενιαίου νομίσματος υπονομεύει την οικονομική ανάκαμψη και μειώνει την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών εξαγωγών. Το ισχυρό ευρώ δεν βοηθάει ούτε στις προσπάθειες για αποκατάσταση του πληθωρισμού, καθώς καθιστά τις εισαγωγές φθηνότερες και τις εξαγωγές ακριβότερες. 

Κούρεμα καταθέσεων;

analyst

Υπογράφηκε η τρίτη δανειακή σύμβαση, μετά από μία πλήρως αποτυχημένη διαπραγμάτευση που ζημίωσε την Ελλάδα, αφελληνίσθηκαν οι τράπεζες και πρόκειται να καταργηθεί το μαξιλάρι κεφαλαιακής ασφάλειας των τραπεζών που είχε προβλεφθεί – το άκρον άωτο της ανοησίας.

.

Επενδύσεις & Αγορές

Η Ελλάδα, μετά την ολοκλήρωση της τρίτης δανειακής σύμβασης τον Αύγουστο του 2018, θα προσπαθήσει να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές – με την οικονομική της κατάσταση απείρως χειρότερη, σε σχέση με το 2010 όπου έπαψαν να τη δανείζουν οι πάντες. Σύμφωνα τώρα με ανεπίσημες πληροφορίες, θα αναιρεθεί το ποσόν των 10 δις € που συμπεριλαμβανόταν στα 86 δις € και αφορούσε τις τράπεζες – ακόμη και αν αποφασισθεί ένα μεταβατικό πρόγραμμα στήριξης της χώρας!

Το ΔΝΤ τώρα ανέφερε πολλές φορές στο παρελθόν ότι, οι τράπεζες θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν αυτό το ποσόν προληπτικά, πριν ολοκληρωθεί το 3ο πακέτο, έτσι ώστε να είναι επαρκώς κεφαλαιοποιημένες – κάτι απολύτως σωστό, αφού κανένας δεν γνωρίζει τι θα συμβεί μετά τον Αύγουστο του 2018. Εν τούτοις, σε μία χώρα που μεσουρανεί η ανοησία, δεν αποφασίσθηκε κάτι ανάλογο – πιθανότατα επειδή προϋποθέτει το έγκαιρο κλείσιμο της επόμενης αξιολόγησης, όπου η κυβέρνηση αντιδράειγια να έχει τη ρεζέρβα της ηρωικής αντίστασης, στην περίπτωση που θα καταφύγει ξανά σε εκλογές.

To λουκέτο στις ΗΠΑ και οι επιπτώσεις στις αγορές

Τι μας διδάσκει η ιστορία για τις περιόδους που το αμερικανικό δημόσιο μπαίνει στο… ψυγείο και γιατί δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. Οι μέσοι όροι και γιατί δεν λειτουργούν «δεσμευτικά». 

Γράφει ο Β. Παζόπουλος.

Δεν χρειάζονται πολλά για να φοβηθούν οι επενδυτές. Πόσο μάλλον όταν ακούγεται κάτι τόσο δραματικό, όπως η απόφαση της αναστολής της λειτουργίας των κυβερνητικών υπηρεσιών στις ΗΠΑ.

Παρ' όλα αυτά, αν και οι επιπτώσεις αναμένεται να γίνουν άμεσα αισθητές, δεν υπάρχει λόγος για πανικό. Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο για τα αμερικανικά δεδομένα. Από το 1976 και μετά δεν έχει συμβεί ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 18 φορές! Η τελευταία έγινε επί του προηγούμενου προέδρου, του Barack Obama, το 2013. Τότε είχε διαρκέσει 16 ημέρες και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε θέσει εκτός για αυτό το διάστημα 850.000 δημόσιους υπαλλήλους, λειτουργώντας με προσωπικό ασφαλείας.

Κανείς δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει αυτή τη φορά η παράλυση του ομοσπονδιακού κράτους. Ούτε οι Δημοκρατικοί, ούτε οι Ρεπουπλικάνοι δείχνουν προς το παρόν διάθεση συμβιβασμού. Οι επιπτώσεις στο ΑΕΠ σε περίπτωση που η αναστολή διαρκέσει αρκετά, μπορεί να φτάσει σε ποσοστό μέχρι το 0,3% όπως υπολογίζουν οι αναλυτές, καθώς εκτός από τους υπαλλήλους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης επηρεάζονται εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα που απασχολούνται σε εργολάβους του δημοσίου.

Έχει αρκετά κωμικοτραγικά στοιχεία αυτή η κατάσταση. Για παράδειγμα οι στρατιωτικοί που βρίσκονται στις εμπόλεμες ζώνες θα παραμείνουν στις θέσεις τους, χωρίς όμως να πληρώνονται!

Σε ό,τι αφορά τις οικονομικές υπηρεσίες, στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς θα εργάζεται μόνο ένας κάθε 15 υπαλλήλους. Πρόβλημα θα υπάρχει και με τις προγραμματισμένες ανακοινώσεις ορισμένων μακροοικονομικών στοιχείων.

Ελβετική Κεντρική Τράπεζα

analyst

Η κορυφαία μετοχή της χρονιάς, με τεράστια κέρδη για τους επενδυτές που κατανόησαν έγκαιρα τη στρατηγική της

.

Επενδύσεις & Αγορές

Στο παρελθόν, τον Οκτώβριο του 2016, με την τιμή της μετοχής της εισηγμένης κεντρικής τράπεζας στα 1.750 φράγκα, την είχαμε χαρακτηρίσει ως την Black Rock της Ελβετίας – εκτιμώντας σωστά πως το επενδυτικό της χαρτοφυλάκιο στις ισχυρά αναπτυσσόμενες αμερικανικές εταιρείες, ιδίως σε αυτές της υψηλής τεχνολογίας, θα της προσέφερε μεγάλες αποδόσεις. Έτσι θα κατάφερνε να αντισταθμίσει τις τεράστιες ζημίες που προκλήθηκαν στον Ισολογισμό της –  λόγω της αποσύνδεσης του φράγκου από το ευρώ και το νομισματικό σοκ που είχε ως αποτέλεσμα.

Σήμερα, η μετοχή της τράπεζας έφτασε στα 5.940 φράγκα (γράφημα), παρουσιάζοντας αύξηση 60% από την αρχή του έτους – ενώ κατά τη διάρκεια της Παρασκευής εκτοξεύθηκε στα 6.800 φράγκα, αν και στη συνέχεια έπεσε, με τη μεγάλη διακύμανση της να οφείλεται στην ύπαρξη μικρής προσφοράς μετοχών (πηγή). Έτσι είναι η δεύτερη καλύτερη όσον αφορά την άνοδο της τo 2018, μετά την εταιρεία διαχείρισης ακινήτων ORASKOM – ενώ οι κυριότεροι αγοραστές της είναι οι Γερμανοί επενδυτές, επειδή θεωρούν τη μετοχή πολύ ανθεκτική σε περιόδους κρίσεων, συγκρινόμενη με τις καταθέσεις στις τράπεζες.

Η αλλαγή της φορολογικής κατοικίας

του Κωνσταντίνου Καλλίτση

1. Ο προσδιορισμός της φορολογικής κατοικίας

Σύμφωνα με την παρ.2 του άρθρου 3 του Ν.4172/2013 ΚΦΕ, ορίζεται ότι:

«2. Ο φορολογούμενος που δεν έχει τη φορολογική κατοικία του στην Ελλάδα υπόκειται σε φόρο για το φορολογητέο εισόδημά του που προκύπτει στην Ελλάδα και αποκτάται μέσα σε ορισμένο φορολογικό έτος».

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του προαναφερθέντος νόμου, ορίζεται ότι:

«1. Ένα φυσικό πρόσωπο είναι φορολογικός κάτοικος Ελλάδας, εφόσον:

α) έχει στην Ελλάδα τη μόνιμη ή κύρια κατοικία του ή τη συνήθη διαμονή του ή το κέντρο των ζωτικών του συμφερόντων ήτοι τους προσωπικούς ή οικονομικούς ή κοινωνικούς δεσμούς του ή…

2. Ένα φυσικό πρόσωπο που βρίσκεται στην Ελλάδα συνεχώς για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τις εκατό ογδόντα τρεις (183) ημέρες…».

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 4 του μοντέλου του ΟΟΣΑ, σχετικά με τις ΣΑΔΦ, ορίζεται πυραμιδική αξιολόγηση της πραγματικής φορολογικής κατοικίας ενός φυσικού προσώπου. Σύμφωνα με αυτή, ισχυρότερη προϋπόθεση της χώρας που ορίζεται ως φορολογική κατοικία από τον ενδιαφερόμενο, είναι η ύπαρξη σε αυτή του κέντρου του οικογενειακού του βίου (οικογενειακή εστία) ή του κέντρου του επαγγελματικού του βίου, της ύπαρξής του και των βιοτικών του σχέσεων (κέντρο ζωτικών συμφερόντων).

Ποια ακίνητα θα επηρεαστούν από τους πλειστηριασμούς

Της Στεφανίας Σούκη

«Παρά το γεγονός ότι η δυνητική μαζική πώληση ακινήτων προς τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια (funds) και η πλήρης ενεργοποίηση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών από τα πιστωτικά ιδρύματα θα μπορούσαν να ασκήσουν περαιτέρω πίεση στις τιμές, εκτιμάται ότι η αρνητική επίδραση θα είναι βραχυπρόθεσμη και θα αφορά τα ακίνητα υποδεέστερων χαρακτηριστικών».

Η εκτίμηση ανήκει σε ένα από τα πιο γνωστά στελέχη της εγχώριας αγοράς ακινήτων, τον κ. Πάνο Δανό, εκτιμητή ακινήτων και επικεφαλής ενός από τα μεγαλύτερα γραφεία συμβούλων ακινήτων, την εταιρεία Δανός, με παρουσία σε Ελλάδα και Κύπρο, η οποία συνεργάζεται για τη χώρα μας με την BNP Paribas Real Estate. Αναφερόμενος στις προσδοκίες για την αγορά ακινήτων φέτος, ο ίδιος εκτιμά ότι η σταδιακή σταθεροποίηση των τιμών θα συνεχιστεί και τα επόμενα τρίμηνα, σε συνέχεια της πορείας της αγοράς το 2017, έτος κατά το οποίο σύμφωνα και με τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος η μείωση των τιμών στην αγορά των κατοικιών, συνεχίστηκε μεν, ωστόσο με πιο συγκρατημένους ρυθμούς.

Ενδεικτικά, στο γ' τρίμηνο του 2017 οι τιμές των διαμερισμάτων (σε ονομαστικούς όρους) ήταν κατά μέσο όρο μειωμένες κατά 0,6% σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2016, ενώ σωρευτικά από το 2008 έως το γ' τρίμηνο του 2017 οι τιμές των διαμερισμάτων μειώθηκαν κατά 42,1%, ενώ η υποχώρηση των τιμών εξακολουθεί να είναι εντονότερη στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, καθώς και στα παλαιότερα και μεγαλύτερου εμβαδού ακίνητα στις σχετικά ακριβότερες περιοχές της χώρας.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ. ΕΛΛ.ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ)

Μια μέρα μετά τα επινίκια με τον Ν.Λυγερό στη Λάρισα. Θάχουμε άραγε επική ανατροπή;

Αθήνα-Σκόπια: Συμβιβασμός με μαστίγιο και καρότο

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Οι Κινέζοι λένε ότι σε μια Συμφωνία, όσο καλή κι αν είναι αυτή, χάνουν (κάτι) και τα δύο μέρη. Στη Δύση το marketing  έχει διαδώσει την άποψη ότι υπάρχουν  συμφωνίες που μπορούν να κερδίζουν και οι δύο πλευρές. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, κάθε συμφωνία δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον και συνέπειες που δεν αφορούν μόνο τους συμβαλλομένους. Μια τέτοια περίπτωση, κατά κύριο λόγο, είναι και η Σύμβαση που προετοιμάζεται για να υπογραφεί από Αθήνα και Σκόπια.

Στην προκειμένη περίπτωση το περιβάλλον και οι συνέπειες που θα διαμορφώσει η συμφωνία Ελλάδας- ΠΓΔΜ που προωθείται προς υπογραφή εξυπηρετεί απόλυτα τα σχέδια και τις επιδιώξεις αυτών που με το πιστόλι στον κρόταφο έχουν οδηγήσει Αθήνα και Σκόπια στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Το «μυστικό» περιγράφεται σε λίγες λέξεις: ενσωμάτωση των δυτικών Βαλκανίων στου ευρωατλαντικούς (ΕΕ- ΝΑΤΟ)  θεσμούς.

Ο λόγος που υποχρεώνει Αθήνα και Σκόπια να καταλήξουν σε μια συμφωνία διευθέτησης της μεταξύ τους μακροχρόνιας εκκρεμότητας αυτήν ακριβώς τη χρονική στιγμή έχει να κάνει με την ανάγκη της Ουάσιγκτον να εξαφανίζει κάθε ρωσικό έρεισμα στην Βαλκανική. Για να γίνει αυτό θα πρέπει η ΠΓΔΜ να ξεκινήσει  την διαδικασία ένταξής της  στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

 Μέχρι τις 17 Μαΐου που θα γίνει η  Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ με θέμα την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η διευθέτηση της «ελληνοσκοπιανής λεπτομέρειας» μέσα από μια Σύμβαση που θα υπογράψουν οι δύο χώρες. Η Σύμβαση αυτή θα περιγράφει τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι δύο πλευρές και την υπόσχεσή τους να τις τηρήσουν. Με άλλα λόγια η πλευρά της ΠΓΔΜ θα υποσχεθεί να αλλάξει το όνομά της (Republika GornaMakedonija -Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας είναι η πιθανότερη εκδοχή) και να απαλείψει κάθε τι που καλλιεργεί τον αλυτρωτισμό. Από την άλλη πλευρά η Αθήνα με βάση τις υποσχέσεις της ΠΓΔΜ που θα καταγραφούν στη Σύμβαση θα προσφέρει τη συναίνεσή της στην έναρξη των διαπραγματεύσεων ένταξης αυτής της χώρας στην ΕΕ.

Στο τέλος τα Σκόπια θα ονοματοδοτήσουν και οδό Τσίπρα…

Το Ποντίκι

του Στάθη

     Έχει την πλειοψηφία ο κ. Ζάεφ να αλλάξει το Σύνταγμα της FYROM;

     Τότε, τι συζητάμε;

     Συζητάμε αυτό που θέλουν οι Αμερικανοί να συζητήσουμε, αλλά το ζατρίκιον δεν βγαίνει. Το Σύνταγμα της FYROM δεν μπορεί να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη, ενώ, από την άλλη πλευρά, ούτε ο Τσίπρας ούτε άλλος τις μπορεί να περάσει στην Ελλάδα ένα Σχέδιο Ανάν για τη Μακεδονία.

     Τότε τι συζητάμε λοιπόν;

     Οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα είναι για την ώρα κωμικοτραγικές. Εις ένδειξιν καλής θελήσεως οι Σκοπιανοί (δήμαρχοι και νομάρχες) αλλάζουν τα ονόματα (που μπορούν στο μέλλον να ξαναλλάξουν) του αεροδρομίου κι ορισμένων δρόμων (από οδόν Μεγαλέξαντρου εις οδόν… Πτολεμαίου). Όσο για τον επικεφαλής του Καρανίκα, ως συνήθως, δίνει χωρίς να παίρνει. Αντίγονος ο Δώσων σε καρικατούρα. Ίσως εις ένδειξιν καλής θελήσεως θα μπορούσαμε και μείς να αλλάξουμε τα φώτα ορισμένων δρόμων μετονομάζοντας, φερ’ ειπείν, την οδό Σταδίου σε οδό Γυμναστηρίου και το Μοσχάτο σε Μυρωδάτο. Αντί αυτού, και χωρίς να πάρει κάποιο αντάλλαγμα, ο Τσίπρας επέτρεψε (και χάρισε) στα Σκόπια δύο κινήσεις που συνιστούν διπλωματικό προηγούμενο.