Τουρκική στρατηγική: Κρίσεις χαμηλής έντασης για επιβολή "μικρών" τετελεσμένων

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Οι κρίσεις στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ καταμαρτυρούν τα ελλείμματα της εθνικής στρατηγικής όσον αφορά την διελκυστίνδα των τουρκικών απειλών, των αναθεωρητικών δηλώσεων και προκλήσεων. Απαιτείται στρατηγική για να αντιμετωπιστούν οι κρίσεις χαμηλής έντασης, όπως έγινε το 1996 στα Ίμια, αλλά και αργότερα στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Η Άγκυρα επιδιώκει μέσω αυτών να δημιουργεί "μικρά" υπέρ της τετελεσμένα, αποφεύγοντας τη γενικευμένη πολεμική σύρραξη.

Ανεξάρτητα των χειρισμών ή των ανεύθυνων λαϊκίστικων δηλώσεων στην Αθήνα, λόγω λανθασμένων χειρισμών και αποφάσεων, η Τουρκία τελικά κατορθώνει με διαρκείς κρίσεις χαμηλής έντασης να κερδίζει τακτικές νίκες, χωρίς ένοπλη αναμέτρηση. Στην στρατηγική ανάλυση αυτό θεωρείται άριστη στρατηγική δεξιοτεχνία. Κύρια αιτία των ελλειμμάτων της αποτρεπτικής στρατηγικής της Ελλάδας, εκτός από τα ευρέως διαδεδομένα κατευναστικά σύνδρομα, είναι η άγνοια της διαλεκτικής σχέσης των επεισοδίων μικρής έντασης και των επόμενων σταδίων, μέχρι και ένα πιθανό μεγάλο πόλεμο.

Σε πρώτο στάδιο πέραν της ανάγκης να εκπέμπονται έγκαιρα και αδιάλειπτα ορθολογιστικές αποτρεπτικές παραστάσεις κατά κάθε απειλής, απαιτούνται λεπτοί διπλωματικοί και στρατιωτικοί χειρισμοί, επαρκής στρατιωτική ικανότητα και επιτελικά στρατηγικά σχέδια για όλα τα επίπεδα μιας πιθανής κρίσης. Επίσης, επίδειξη ακλόνητης αποφασιστικότητας ανατροπής τυχόν τετελεσμένων και βεβαιότητα για επιτυχή έλεγχο της κλιμάκωσης εάν ο επιτιθέμενος υλοποιήσει τις απειλές του και αρνηθεί να αποσυρθεί.

Ιγνατίου: Είναι τυχαίο ότι ο Αλέξης, ο Κυριάκος και η Φώφη δεν τοποθετήθηκαν για τον Σημίτη και τα Ίμια;

Πρέπει να μας ανησυχεί και το «πόνημα» του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη για τον κίνδυνο «νέων Ιμίων», αλλά περισσότερο πρέπει να μας τρομοκρατεί το γεγονός ότι οι επίδοξοι πρωθυπουργοί της χώρας δεν τοποθετήθηκαν σε αυτό το τόσο σοβαρό θέμα.

Για το «φτωχό μυαλό» των πολλών, όπως είχε χαρακτηρίσει την πλειοψηφία του λαού ο κ. Αλέξης Τσίπρας, σημαίνει ότι οι επίδοξοι πρωθυπουργοί θεωρούν φυσιολογικό ένας πρώην να κινδυνολογεί με τα εθνικά θέματα και να μας προετοιμάζει για την μεγαλύτερη υποχώρηση στην ελληνική ιστορία.

Διότι αυτό ακριβώς υποστηρίζει ο κ. Σημίτης. Και είναι απορίας άξιο για πιο λόγο δεν επιχείρησε ο ίδιος να υλοποιήσει όσα στην ουσία απαιτεί από τον νέο πρωθυπουργό της χώρας να κάνει, που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα είναι ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης να κάνει. Τα μηνύματα είναι καταθλιπτικά για τον ΣΥΡΙΖΑ και με τα λάθη του, ιδιαίτερα την εθνομηδενιστική πολιτική του, θα μπορούσε να οδηγηθεί και σε εκλογική κατάρρευση.

«Ψήνεται συμβιβασμός» - Το πολιτικό σύστημα προετοιμάζεται για «νέα Ίμια» στα ελληνοτουρκικά

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Η τρέχουσα προεκλογική περίοδος ξεκίνησε και αναμένεται να εξελιχθεί μέσα στο κλίμα έντασης που χαρακτηρίζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, οι ανοιχτές τουρκικές απειλές και κυρίως η αναφορά (άρθρο στην «Καθημερινή» της Κυριακής) του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην πιθανότητα να υπάρξει θερμό ελληνοτουρκικό επεισόδιο στο Αιγαίο δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ανησυχητικής αναμονής για το πώς και πότε θα ξεσπάσει μια ακόμη ελληνοτουρκική κρίση και – κυρίως – ποια θα είναι η κυβέρνηση που θα τη διαχειριστεί.

Η Άγκυρα φαίνεται ότι είναι διατεθειμένη να εκμεταλλευτεί την αδράνεια που δημιουργεί έτσι κι αλλιώς η προεκλογική περίοδος στην ελληνική κρατική μηχανή. Οι ελληνικές ανησυχίες, τις οποίες εύστοχα περιέγραψε στο άρθρο του ο πρώην πρωθυπουργός, είναι ότι, όπως και στο παρελθόν, η Τουρκία θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί το διάστημα της κυβερνητικής αλλαγής προκειμένου να αιφνιδιάσει δημιουργώντας τετελεσμένα. 

Αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι οι εκτιμήσεις του πρώην πρωθυπουργού βασίζονται σε πληροφορίες οι οποίες εδώ και μερικούς μήνες κυκλοφορούν στο διπλωματικό παρασκήνιο (και στον Τύπο) για το ξέσπασμα ενός αιματηρού ελληνοτουρκικού επεισοδίου μέσα στο καλοκαίρι. Μάλιστα, οι εν λόγω πληροφορίες συμπίπτουν με την κλιμάκωση της έντασης των κινήσεων της Άγκυρας, η οποία έμμεσα αλλά με σαφήνεια έχει προειδοποιήσει ότι θα τοποθετήσει ένα από τα δύο πλωτά της γεωτρύπανα στην ελληνική (περιοχή Καστελόριζου) υφαλοκρηπίδα.

Ίμια: Οι συνέπειες μιας ήττας χωρίς μάχη

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Η παγίωση της θεωρίας των γκρίζων ζωνών, η οποία – εκτός των άλλων – έχει καταργήσει τα ελληνοτουρκικά σύνορα στο Αιγαίο, και η τοποθέτηση όλης της περιοχής κάτω από την αμερικανονατοϊκή ομπρέλα περιγράφουν τις συνέπειες – που φτάνουν μέχρι σήμερα – της κρίσης των Ιμίων.

 

Η νέα κατάσταση που προέκυψε στο Αιγαίο (γκρίζες ζώνες, αμερικανική επιδιαιτησία και επιχειρησιακός έλεγχος) μετά την κρίση υπήρξε για δεκαετίες το ζητούμενο τόσο για την Άγκυρα όσο και για την Ουάσιγκτον. Υπό αυτήν την έννοια η κρίση των Ιμίων ήταν τουλάχιστον αναμενόμενο – αν όχι προσχεδιασμένο – να ξεσπάσει τη στιγμή που ξέσπασε.

 

Οι ενδείξεις που υπάρχουν και πιστοποιούν ότι η κρίση δεν οφείλεται στο τυχαίο γεγονός της προσάραξης ενός τουρκικού εμπορικού πλοίου στις βραχονησίδες είναι πολλές και χαρακτηριστικές. Η σημαντικότερη από αυτές βρίσκεται σε ένα τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1991. Σ’ αυτό το τηλεγράφημα προς την Ουάσιγκτον (17.10.1991) ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής (Σωτήρχος) «μαντεύει»:

• «Είναι σημαντικό να θυμάται κανείς ότι ένα οικονομικό θέμα – το πετρέλαιο της θάλασσας του Αιγαίου – παραμένει μεταξύ των πλέον πιθανών λόγων ανάφλεξης στα επόμενα τρία με πέντε χρόνια».

Militaire.gr: Ίμια 23 χρόνια με τη ματιά ενός "βάτραχου" που έζησε τη μεγάλη νύχτα

Militaire News

Ο διπλωματικός πόλεμος των Ιμίων - Το χρονικό*

Το Ποντίκι

Η Τουρκία, ανεξαρτήτως των εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών, εφαρμόζει μια πάγια και διαχρονική πολιτική διεκδικήσεων κρατώντας ανοιχτές ιστορικές εκκρεμότητες, σε αντίθεση με την ελληνική πλευρά η οποία αντιδρά περιστασιακά και αμυνόμενη.

Αυτή η πολιτική των συνεχών αμφισβητήσεων και υποχωρήσεων αντιστοίχως δεν αφήνει άλλα περιθώρια στη χώρα μας από το να αφυπνιστεί και να σχεδιάσει μια εθνική γραμμή αντιμετώπισης. 

1912: Μετά τη λήξη του Ιταλοτουρκικού πολέμου, τα Δωδεκάνησα περιήλθαν στην Ιταλία. 

24.7.1923: Με βάση τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης που υπογράφτηκε στις 24.7.1923 μεταξύ της Τουρκίας και των Νικητριών Δυνάμεων του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Τουρκία παραιτήθηκε οριστικά υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος επί των κατεχομένων υπό της Ιταλίας νήσων «[...] Καλύμνου [...] και των υπ’ αυτών εξαρτημένων νησίδων». 

Κατά την εφαρμογή της Συνθήκης Ειρήνης της 24.7.1923, προέκυψαν αμφισβητήσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Ιταλίας ως προς τα ακριβή όρια ανάμεσα στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα και την τουρκική επικράτεια και σε ό,τι αφορούσε τις ενδιάμεσες νησίδες. 

4.1.1932: Για τη μερική διευθέτηση αυτών των διαφορών συνήφθη η Σύμβαση της Άγκυρας της 4.1.1932 μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας, η οποία οριοθετούσε ορισμένα σημεία των εκατέρωθεν χωρικών υδάτων και ορισμένες νησίδες, όχι όμως τις συγκεκριμένες βραχονησίδες. 

Την ίδια μέρα (4.1.1932) οι δύο αντιπροσωπείες αντάλλαξαν επιστολές, βάσει των οποίων αναλάμβαναν την υποχρέωση να προβούν στον καθορισμό και του υπολοίπου τμήματος των ιταλοτουρκικών θαλασσίων συνόρων.

Αποτρεπτική Στρατηγική: Κρίσεις χαμηλής έντασης, κλιμάκωση και γενικευμένος πόλεμος (3ο Μέρος)

του Παναγιώτη Ήφαιστου*

Για όλα τα πιθανά σενάρια γεγονότων που αφορούν μια δεδομένη εδώ και δεκαετίες στρατηγική αντιπαράθεση Ελλάδας – Τουρκίας, θα πρέπει να υπάρχουν αντίστοιχα εναλλακτικά στρατιωτικά-διπλωματικά σενάρια αποτροπής τους και αντιμετώπισής τους / ανατροπής τους εάν εκτελεστούν. 

Στην βάση των πιο πάνω, η διαχείριση των κρίσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εμπεριέχει πολλές ιδιομορφίες και ιδιαιτερότητες. Η μη αποδοχή των τετελεσμένων και ενέργειες όπως οι συνεχείς αναχαιτίσεις εχθρικών αεροσκαφών στο Αιγαίο αποτελούν μεν μια μικρή αντίσταση πλην δεν αναιρούν τις δυνατότητες τις Τουρκίας για αθροιστική εκπλήρωση των τακτικών και στρατηγικών της στόχων.

Οι Τούρκοι ηγέτες και η Τουρκική κοινωνία θεωρούν την Ελλάδα το μεγάλο εμπόδιο στην εκπλήρωση των διακηρυγμένων ηγεμονικών «οραμάτων»

Η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική και η διαχείριση κρίσεων πρέπει να ακυρώνει την επιδίωξη σταδιακών κερδών που θα ισοδυναμούν, μακροχρόνια, με νικηφόρο επιθετικό τουρκικό πόλεμο. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να μην καιροφυλακτεί για την αποτροπή του χείριστου. Η αποτροπή του χείριστου είναι ούτως ή άλλως άρρητα συνδεδεμένη με την αποτροπή απειλών χαμηλότερης έντασης.

Σαν σήμερα, στις 31 Ιανουαρίου του 1996, κορυφώνεται η κρίση των Ιμίων. Ποια ήταν τα λάθη της ελληνικής κυβέρνησης και ποιος ήταν ο ρόλος των ΜΜΕ στην κλιμάκωση της έντασης; Η μελέτη της Μαρίας Τουρή, καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο του Leicester, αναδεικνύει μια διαφορετική πτυχή της κρίσης. Της Κατρίν Αλαμάνου.

tvxs

Σαν σήμερα, στις 31 Ιανουαρίου του 1996, κορυφώνεται η κρίση των Ιμίων. Ποια ήταν τα λάθη της ελληνικής κυβέρνησης και ποιος ήταν ο ρόλος των ΜΜΕ στην κλιμάκωση της έντασης; Η μελέτη της Μαρίας Τουρή, καθηγήτριας στοΠανεπιστήμιο του Leicester, αναδεικνύει μια διαφορετική πτυχή της κρίσης. Της Κατρίν Αλαμάνου. 

Ακολουθεί περίληψη αποσπασμάτων από το επιστημονικό άρθρο της Μαρίας Τουρή: «Domestic Institutions and Decision making in Foreign Policy and Conflict Situations: The Role of the News Media and the Greek-Turkish Paradigm». 

Η έναρξη της κρίσης των Ιμίων τοποθετείται στις 26 Δεκεμβρίου του 1995, όταν ένα τουρκικό φορτηγό πλοίο προσάραξε σε αβαθή ύδατα στις ακατοίκητες βραχονησίδες των Ιμίων. Ο καπετάνιος αρνήθηκε να ρυμουλκήσουν το πλοίο οι ελληνικές αρχές, ισχυριζόμενος ότι βρισκόταν σε τουρκικά χωρικά ύδατα. Τελικά το πλοίο αποκολλήθηκε από ελληνικό ρυμουλκό. 

Η κρίση στα Ίμια έχει να μας διδάξει και για το σήμερα

του Σταύρου Λυγερού

Έχουν περάσει 23 χρόνια από την κρίση στα Ίμια, αλλά οι Τούρκοι δεν παραλείπουν να εκμεταλλεύονται την επέτειο για να υπογραμμίζουν αυτό που είχαν τότε κερδίσει: «γκριζάρισαν» τις δύο βραχονησίδες και κυρίως χρησιμοποίησαν αυτό το «γκριζάρισμα» για να αμφισβητήσουν την ελληνική κυριαρχία σε ένα μεγάλο αριθμό ελληνικών νησίδων στο Αιγαίο.

Φέτος, σύσσωμα τα τουρκικά ΜΜΕ, χρησιμοποιώντας πολεμικούς τόνους, θριαμβολογούν που τουρκικά πολεμικά σκάφη εμποδίζουν την Ελλάδα από το να προβεί σε πρόκληση. Και ως πρόκληση εννοούν να ρίξει κάποιος επίσημος ένα στεφάνι στη βραχονησίδα ή στη γύρω θαλάσσια περιοχή όπου βρήκαν τότε τον θάνατο τα τρία μέλη του πληρώματος του συντριβέντος (λόγω τουρκικών πυρών;) ελικοπτέρου! Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπουν στην Ελλάδα ούτε να τιμήσει με ένα στεφάνι τους νεκρούς της! Προφανώς, θα το επέτρεπαν, αν τους ζητούσαμε άδεια!

Κι όλα αυτά, ενώ ο Τσίπρας ετοιμάζει τις βαλίτσες του για την Τουρκία, προς ανταπόδοση της επίσκεψης Ερντογάν το Δεκέμβριο του 2017. Δεν είναι του παρόντος να αναφερθούμε σ’ αυτή την επίσκεψη, αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι η Άγκυρα ενορχηστρώνει αυτή την επικοινωνιακή επίθεση μέσω των τουρκικών ΜΜΕ, η οποία έχει αποκλειστικό στόχο να υπενθυμίσει την τουρκική νίκη του 1996 και να δημιουργήσει την εντύπωση ότι είναι σε θέση και σήμερα να ρυθμίζει το τι μπορεί να κάνει και τι όχι η Ελλάδα όχι μόνο στα Ίμια, αλλά συνολικότερα στο ανατολικό Αιγαίο.

Ίμια: 23 χρόνια «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»…

iskra

Ήταν 30 προς 31 Γενάρη 1996. Το βράδυ των Ιμίων. Συμπληρώθηκαν 23 χρόνια.

   Η άθλια καπηλεία καλά κρατεί. Και η υποκρισία, επίσης.

   Στην πλευρά της καπηλείας, στην κορυφή των πατριδοκάπηλων, βρίσκονται τα χιτλεροειδή της «Χρυσής Αυγής». Που λερώνουν τη μνήμη των τριών παλικαριών που χάθηκαν εκείνο το βράδυ (του υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού). Που σπεκουλάρουν πάνω στη θυσία τους και αναζητούν στη μνήμη τους ερείσματα για τον ναζιστικό οχετό τους. Οι -κατά δήλωσή τους- (σπορά των ηττημένων του ’45). Οι ιδεολογικοί και πολιτικοί απόγονοι των ναζί. Αυτοί που κουβαλάνε τατουάζ με τα εμβλήματα των κατακτητών που ρήμαξαν την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ ακρη. Οι απόγονοι των δοσίλογων. Να παριστάνουν τους «πατριώτες». Και να μιλάνε για προστασία των Ιμίων και των συνόρων. Αυτοί που συνεχίζουν το έργο των προπατόρων τους. Εκείνων που ξεπούλησαν την Ελλάδα ολάκερη. Αυτοί είναι που πιάνουν στο στόμα του τα τρία παιδιά. Ύβρις.

   Στην άλλη πλευρά οι υποκριτές. Είναι αυτοί που συνεχίζουν να κινούνται απαρέγκλιτα στις ίδιες εκείνες πολιτικές ράγες που σημαδεύτηκαν από τα γεγονότα της 31 Γενάρη του 1996.

Η επιθετική «απολογία» Πάγκαλου για τα Ίμια

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κόλμερ  – 

Υπάρχουν πολλές εκδοχές για το τι συνέβη στα Ίμια εκείνη τη νύκτα του 1996. Μεταξύ αυτών, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Θόδωρος Πάγκαλος ανήρτησε πρόσφατα στο προσωπικό ταχυδρομείο την ιδική του εκδοχή, κατά την οποία «οι τραγικές φιγούρες πέριξ του Σημίτη» (Αρσένης, Τσοχαντζόπουλος, Λυμπέρης, Βασιλικόπουλος) επέδειξαν ασυγχώρητη ανεπάρκεια στον χειρισμό μιας κρίσεως από τις πολλές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο «αξιολύπητος αρχηγός» του ελληνικού στρατού δεν είχε φροντίσει να καταλάβει την αφύλακτη (μικρότερη) νήσο των Ιμίων, με αποτέλεσμα να επωφεληθή η πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ και να αποστείλει μικρή ομάδα Τούρκων στρατιωτών, με εντολή να μην ανοίξουν πρώτοι πυρ αλλά να αποτελέσουν μέρος της διαπραγματεύσεως που θα επηκολούθη.

Πράγματι, με την μεσολάβηση του Αμερικανού ειρηνομεσίτου Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, επετεύχθη εκείνη την νύκτα «συμφωνία απαγκιστρώσεως» των στρατιωτών αμφοτέρων των κρατών, υπεστάλησαν οι σημαίες και των δύο και επανήλθε, κατά τον Πάγκαλον, «η προτέρα κατάσταση» (status quo ante).

Μαθήματα αποτρεπτικής στρατηγικής για Ελλάδα και Κύπρο (2ο Μέρος)

του Παναγιώτη Ήφαιστου*

Σ’ όλες τις πιθανές κλίμακες πιθανών αντιπαραθέσεων ή πιθανών ένοπλων εμπλοκών, η κρισιμότερη έννοια που βελτιώνει την αποτροπή είναι η αξιοπιστία της στρατηγικής της χώρας. Κρίσιμοι όροι είναι το «σχετικό συμφέρον».

Οι μηχαvισμoί μιας αποτρεπτικής στρατηγικής είναι, μεταξύ άλλων, τα διάφορα πoλεμικά, πoλιτικά, oικovoμικά, και διπλωματικά μέσα πoυ διαθέτoυv oι δύo αvτίπαλoι. Έννοιες όπως «αποτρεπτικές παραστάσεις» και «σχετικά συμφέροντα» είναι κρίσιμες. Πώς οι αντιπαρατιθέμενοι συγκροτούν και συνδυάζουν μέσα και σκοπούς και τι αποτρεπτικές παραστάσεις εκπέμπονται;

Μεταξύ oρθoλoγιστικώv αvτιπάλωv η λειτoυργία της απoτρoπής συvίσταται στηv σύvθετη αλληλεπίδραση μεταξύ τωv εκατέρωθεv πρoσλαμβαvoυσώv παραστάσεωv και εκτιμήσεωv ως πρoς τoυς κιvδύvoυς, τo κόστoς, τα οφέλη, τηv αβεβαιότητα τoυ απoτελέσματoς τυχόv εvεργειώv, και τις επιπτώσεις στo εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας. Η αξιoπιστία της απoτρoπής είvαι συvάρτηση πάρα πoλλώv παραγόvτωv, μεταξύ των οποίων και τα εξής:

Ιμια 1996

kontranews

του Μελέτη Μελετόπουλου

Εκτός από την ευλάβεια μπροστά στα θύματα των Ιμίων, είναι σημαντικό να αναλύουμε με διαύγεια τα γεγονότα. Η κυβέρνηση Σημίτη, που διαχειρίστηκε με οικτρό τρόπο την ελληνοτουρκική κρίση της 31ης Ιανουαρίου 1996, ήταν προϊόν πολλών και πιθανότατα άγνωστων μέχρι σήμερα παρασκηνιακών ζυμώσεων.

Τελικώς ανεδείχθη στα τέλη Ιανουαρίου 1996 πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης, ένα πρόσωπο που διακατεχόταν από ιδεολογική απέχθεια για την έννοια του πατριωτισμού. Ασφαλώς αυτό αποτελεί από μόνο του πρόβλημα για τον ηγέτη μίας χώρας που κείται σ’ ένα από τα κομβικώτερα γεωστρατηγικά σημεία της υφηλίου και βάλλεται διαχρονικά από πολλές πλευρές.

Ας θυμηθούμε επίσης ότι, μόλις λίγες μέρες πριν εκλεγεί από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ πρωθυπουργός, ο Σημίτης είχε από του βήματος της Βουλής εξαγγείλει μείωση των αμυντικών δαπανών (μετά τα Ίμια προχώρησε στο μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Μεταπολίτευσης, αφήνοντας όλους εμάς να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας).

Μηχανή του Χρόνου ΙΜΙΑ 1996

Σάββας Καλεντερίδης: Τι και γιατί έγινε στα Ίμια (βίντεο)

Ινφογνώμων Πολιτικά

Παρακολουθείστε στα τρια βίντεο που ακολουθούν, την ομιλία που έκανα τον Ιανουάριο του 2013 στη Ραφήνα, σε επετειακή εκδήλωση που διοργάνωσε για τα Ίμια ο τοπικός Δήμος.

Ας ξαναθυμηθούμε τα Ίμια μετά από 23 χρόνια

iskra

του Χρήστου Καπούτση

Είναι νύχτα 30-31 Ιανουαρίου 1996, η Τουρκία εκμεταλλευόμενη μια δύσκολη πολιτική συγκυρία για την Ελλάδα, (είχε παραιτηθεί ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και ο νέος Πρωθυπουργός Κ.Σημίτη δεν είχε πάρει καν ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή), πραγματοποίησε στρατιωτική απόβαση επί αφύλαχτου ελληνικού εδάφους και κατέλαβε μια από τις βραχονησίδες των Ιμίων. Και στη συνέχεια, εφηύρε την καινοφανή θεωρία των «γκρίζων ζωνών», δηλαδή περιοχών, νησίδων, βραχονησίδων και νησιών του Αιγαίου, που είναι αδιευκρίνιστης εθνικής κυριαρχίας! 

Στην ουσία, η Τουρκία μετά τα Ίμια και μέχρι σήμερα, αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, σε δεκάδες Ελληνικά νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου. Το κόστος, εκείνης της θυελλώδους, κυριολεκτικά και μεταφορικά, νύχτας των Ιμίων, αποδείχτηκε πολύ βαρύ για την Ελλάδα. Τη νύχτα εκείνη η Ελλάδα πόνεσε, μάτωσε, διασύρθηκε, προδόθηκε , μίκρυνε! Τρία στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού οι Χ. Καραθανάσης, Ε. Γιαλοψός, Π. Βλαχάκος, θα χάσουν τη ζωή τους. Είναι το πλήρωμα του ελικοπτέρου, που εκτέλεσε αποστολή αναγνώρισης στα Ίμια και κατά την επιστροφή του, θα συντριβεί στη θάλασσα. 

Η Τουρκική απειλή και η Ελληνική αποτρεπτική στρατηγική (1ο μέρος)

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Συντομογραφικά θα προσδιοριστεί η Τουρκική απειλή με όρους πάγιων τυπολογιών της στρατηγικής ανάλυσης, θα γίνει αναφορά σε σταθερά κριτήρια και παράγοντες που καθιστούν μια αποτρεπτική στρατηγική αξιόπιστη και θα φωτιστεί διαλεκτική σχέση κρίσεων χαμηλής έντασης, κλιμάκωσης μιας κρίσης και γενικευμένου πολέμου.               

Η επιτελική ικανότητα ακριβούς προσδιορισμού της απειλής, η αποτροπή «μικρών» κρίσεων πλην βαθύτατων προεκτάσεων όπως στα Ίμια ή η παρεμπόδιση των εργασιών στην Κυπριακή ΑΟΖ, πλην βαθύτατων προεκτάσεων και η ετοιμότητα γενικευμένου πολέμου προσδιορίζουν και την ύπαρξη ή ανυπαρξία εθνικής στρατηγικής.

Των πάντων βέβαια προηγείται η ύπαρξη ισχυρού κράτους, η σωστή επιτελική οργάνωση των ΕΔ, η γνώση των στρατηγικών εννοιών και η ικανότητα της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας να τα διαχειριστεί με τρόπο που μεγιστοποιεί το αποτρεπτικό αποτέλεσμα, ο  προσδιορισμός και η ιεράρχηση των εθνικών συμφερόντων, η κοινωνική συνηγορία για την υπεράσπιση αυτών των συμφερόντων και η ύπαρξη υποστηρικτικής στρατηγικής κουλτούρας. Με τον όρο στρατηγική κουλτούρα, μεταξύ άλλων, αναφερόμαστε:

Ερντογάν: Ο Αθανάσιος Διάκος σουβλίστηκε μόνος του…

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Μετά τα όσα είπε ο Ερντογάν για το κάψιμο της Σμύρνης από Ελληνες στρατιώτες κατά την υποχώρησή τους δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση αν κάποια στιγμή ακούσουμε ότι και ο Διάκος στην Αλαμάνα συμμετείχε οικειοθελώς στο γλέντι με τις σούβλες που έστησαν οι Τούρκοι για να πανηγυρίσουν την νίκη τους.  Αλλωστε στόχος των κυρίαρχων ιστορικών αφηγημάτων δεν είναι η «αλήθεια» αλλά η «νομιμοποίηση» επιλογών του παρόντος. Και στο παρόν στόχος της Αγκυρας είναι η βήμα- βήμα αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης η οποία εκτός των άλλων ορίζει και τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

 Η ρητορική Ερντογάν θα πρέπει να μας υπενθυμίσει και κάτι ακόμη: την αποτυχία της πολιτικής της βήμα προς βήμα προσέγγισης που ακολούθησαν οι Ελληνικές κυβερνήσεις ως ευαγγέλιο μετά το κάζο των Ιμίων.

Σύμφωνα με αυτήν την πολιτική αντίληψη, για την αποφόρτιση δύο κοινωνιών από τα ιστορικά βάρη του παρελθόντος που συσσωρεύτηκαν με κύριο υλικό το αίμα που χύθηκε εκατέρωθεν, είναι η ενίσχυση της μεταξύ τους επικοινωνίας και η διασύνδεσή τους κατά κύριο λόγο σε οικονομικό επίπεδο. Η λογική αυτής της τακτικής «ακούγεται»  βάσιμη καθώς η οικονομική συνεργασία μπορεί να αναδείξει απτά οφέλη τα οποία θα διαχυθούν στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Ταυτόχρονα η προϋπόθεση της  επικοινωνίας για την προώθηση της οικονομικής συνεργασίας δημιουργεί ανθρώπινες επαφές και σχέσεις και με αυτόν τον τρόπο οι ιστορικές μνήμες εντάσεων και συγκρούσεων εκτονώνονται και αποφορτίζονται…

Σ. Κονιδάρης: Ας δούμε τι κάνουμε εμείς και όχι η Τουρκία

Νέα  Κρήτη

Η εμπειρία και τα διδάγματα των Ιμίων

Το θέμα δεν είναι πόσα και ποια εξοπλιστικά προγράμματα θα κάνεις , παρότι μετά από 8 χρόνια καθήλωσης , είναι αναγκαίος ο εκσυγχρονισμός των ενόπλων δυνάμεων με τέτοια επεκτατική πολιτική από πλευράς Τουρκίας, αλλά το θέμα είναι πόσο αποφασισμένος είσαι να κάνεις χρήση των οπλικών σου συστημάτων , όταν αυτό απαιτηθεί, είπε μεταξύ άλλων στον 98.4 ο υποναύαρχος ε.α και πρώην υπαρχηγός του Στόλου, Σπυρίδων Κονιδάρης , στον 98.4 .

Με μια συγκλονιστική αφήγηση που καθήλωσε τους ακροατές, ο υποναύαρχος ε.α Σπυρίδων Κονιδάρης, μιλώντας για την κρίση των Ιμίων του 1996 και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που του έτυχε σε εκείνο το συμβάν, εξήγησε γιατί η στρατιωτική ετοιμότητα οφείλει να συγχρονίζεται σε μια δημοκρατική πολιτεία με τις αποφάσεις που καλώς ή κακώς λαμβάνει η νόμιμα κάθε φορά εκλεγμένη ηγεσία της χώρας. Αναφέρθηκε στις τυχοδιωκτικές πράξεις για λίγα λεπτά δημοσιότητας με τις σημαίες στο Αιγαίο, εξήγησε τις πραγματικές ανάγκες αλλά και τις υπερβάσεις με τις οποίες λειτουργούν για να είναι αποτελεσματικές οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας και επέμεινε ότι αυτό που πρώτιστα χρειάζεται στις μέρες μας η Ελλάδα, είναι να βρουν οι πολίτες αυτά που τους ενώνουν στις δύσκολες περιστάσεις που διέρχεται η πατρίδα μας.

Σημείωσε δε με έμφαση ότι το θέμα δεν είναι πόσα και ποια εξοπλιστικά προγράμματα θα κάνεις , παρότι μετά από 8 χρόνια καθήλωσης , είναι αναγκαίος ο εκσυγχρονισμός των ενόπλων δυνάμεων με τέτοια επεκτατική πολιτική από πλευράς Τουρκίας, αλλά το θέμα είναι πόσο αποφασισμένος είσαι να κάνεις χρήση των οπλικών σου συστημάτων , όταν αυτό απαιτηθεί. Μόνο τότε καταλαβαίνει και η Τουκρία ότι το τίμημα θα είναι δυσανάλογο του οφέλους που προσδοκά από την πάγια επεκτατική της πολιτική.

Γιατί τα Ίμια

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

«Τα Ίμια, τα χωρικά τους ύδατα και ο εναέριος χώρος τους είναι αποκλειστικά υπό τουρκική κυριαρχία», αναφέρει το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, στην υπ’ αριθμόν 109 ανακοίνωσή του με ημερομηνία 17 Απριλίου αναφορικά με την ετήσια έκθεση της Κομισιόν σχετικά με την ενταξιακή πορεία της χώρας.

Πού κολλάνε τα Ίμια με την έκθεση (μη) προόδου και εκείνα τα άτοπα ότι «η στήριξη που δίνεται ως “λευκή επιταγή” από την Ε.Ε. σε κράτη-μέλη στις διαμάχες τους με τρίτες χώρες... έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες της Ε.Ε.», τις οποίες προφανώς η Άγκυρα γνωρίζει καλύτερα από τον νοικοκύρη;

Μια παράτολμη, σχεδόν ιερόσυλη ερμηνεία είναι ότι η τουρκική διπλωματία «τις ιδέες της ενησιώτισε». Όχι, τώρα, από το 1973. Με τις διεκδικήσεις στην υφαλοκρηπίδα του ανατολικού Αιγαίου, μετά με την αμφισβήτηση των ορίων του ελληνικού FIR και το 1996 αλλάζοντας πίστα.

«Τις ιδέες της ενησιώτισε» σίγουρα όχι με τη διάσταση που έδωσε ο ποιητής του Αρχιπελάγους στον στίχο, που ολοκληρώνει τον ΙΓ’ ψαλμό στην ενότητα «Τα Πάθη» του «Άξιον Εστί». Ο μύστης Οδυσσέας Ελύτης «τις ιδέες του όλες απομόνωσε», χαράσσοντας την «ιδιωτική του οδό».