Το Ποντίκι
Η Τουρκία, ανεξαρτήτως των εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών, εφαρμόζει μια πάγια και διαχρονική πολιτική διεκδικήσεων κρατώντας ανοιχτές ιστορικές εκκρεμότητες, σε αντίθεση με την ελληνική πλευρά η οποία αντιδρά περιστασιακά και αμυνόμενη.
Αυτή η πολιτική των συνεχών αμφισβητήσεων και υποχωρήσεων αντιστοίχως δεν αφήνει άλλα περιθώρια στη χώρα μας από το να αφυπνιστεί και να σχεδιάσει μια εθνική γραμμή αντιμετώπισης.
1912: Μετά τη λήξη του Ιταλοτουρκικού πολέμου, τα Δωδεκάνησα περιήλθαν στην Ιταλία.
24.7.1923: Με βάση τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης που υπογράφτηκε στις 24.7.1923 μεταξύ της Τουρκίας και των Νικητριών Δυνάμεων του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Τουρκία παραιτήθηκε οριστικά υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος επί των κατεχομένων υπό της Ιταλίας νήσων «[...] Καλύμνου [...] και των υπ’ αυτών εξαρτημένων νησίδων».
Κατά την εφαρμογή της Συνθήκης Ειρήνης της 24.7.1923, προέκυψαν αμφισβητήσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Ιταλίας ως προς τα ακριβή όρια ανάμεσα στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα και την τουρκική επικράτεια και σε ό,τι αφορούσε τις ενδιάμεσες νησίδες.
4.1.1932: Για τη μερική διευθέτηση αυτών των διαφορών συνήφθη η Σύμβαση της Άγκυρας της 4.1.1932 μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας, η οποία οριοθετούσε ορισμένα σημεία των εκατέρωθεν χωρικών υδάτων και ορισμένες νησίδες, όχι όμως τις συγκεκριμένες βραχονησίδες.
Την ίδια μέρα (4.1.1932) οι δύο αντιπροσωπείες αντάλλαξαν επιστολές, βάσει των οποίων αναλάμβαναν την υποχρέωση να προβούν στον καθορισμό και του υπολοίπου τμήματος των ιταλοτουρκικών θαλασσίων συνόρων.

