ΚΙ Ο Κ.ΤΣΟΥΚΑΤΟΣ ΉΤΑΝ ΕΚΕΙ…

iskra

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Πέρασε στα «ψιλά». Φταίει το γεγονός ότι η παρουσία κάποιων άλλων υψηλών παρευρισκομένων επισκίασαν την δική του εμφάνιση; Όπως και να έχει ο κ.Θόδωρος Τσουκάτος επανεμφανίστηκε. Βρέθηκε προχτές στοΖάππειο για να γιορτάσει τα 40 χρόνια του ΠΑΣΟΚ. Και για να χειροκροτήσει τους κκ.Βενιζέλο και Σημίτη.

 Επειδή, όμως, ο κ.Τσουκάτος τυγχάνει να είναι ο πρώτος και ο μόνος (απ΄ όσο γνωρίζουμε) πολιτικός παράγοντας που ομολόγησε ποτέ στην Ελλάδα ότι πήρε χρήματα από εταιρεία, τη «Ζήμενς», τα οποία – κατά τον ισχυρισμό του – παρέδωσε στα ταμεία ενός κόμματος, του ΠΑΣΟΚ, επιτρέψτε μας ορισμένες υπενθυμίσεις.

Ο κ.Τσουκάτος στην εκδήλωση για τα 40 χρόνια του ΠΑΣΟΚ στο Ζάππειο

Στο απολογητικό υπόμνημα που κατέθεσε ο Τσουκάτος στις 14/9/2010 στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, μεταξύ άλλων ισχυριζόταν τα εξής:

α) Τα λεφτά που – ομολογημένα - πήρε από τη «Ζήμενς» δεν θα τα έπαιρνε ο ίδιος αν «δεν τύχανε να 'μαι -όπως αναφέρει - συναρμόδιος στο ΠΑΣΟΚ για την οικονομική καμπάνια, ενόψει του επικείμενου Συνεδρίου και των Ευρωεκλογών του '99».

Με άλλα λόγια - κατά τον ισχυρισμό Τσουκάτου - όποιος κι αν ήταν αρμόδιος οικονομικών του, τότε κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ, πάλι θα τα 'παιρνε από τη «Ζήμενς»...

β)«Η κατάληξη του άνω χρηματικού ποσού στον προορισμό του (σ.σ.: στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ) επιβεβαιώθηκε, εμμέσως για ευνόητους λόγους, πλην σαφώς, απ' τις καταθέσεις στη Δικαιοσύνη των ταμίων του κόμματος, αλλά κι απ' τις καταθέσεις στη Γερμανία των στελεχών που εκταμίευαν για λογαριασμό της εταιρείας».

Δηλαδή – κατά τον κύριο Τσουκάτο – τα λεφτά πήγαν, όντως, στο ΠΑΣΟΚ, γεγονός που, σύμφωνα με το απολογητικό του υπόμνημα, προκύπτει από τις ομολογίες των ταμιών του κόμματος, πράγμα που όμως αγνοούμε να το έχει αποδεχτεί επισήμως το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

ΣΑΟΥΔΑΡΑΒΙΑ - ΓΑΛΛΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΝΕΟ ΓΥΡΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΟΝ ΛΙΒΑΝΟ

iskra

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ωραία που το έγραφε η χθεσινή «Mont»: «Η Σαουδική Αραβίαπληρώνει, η Γαλλία προμηθεύει, ο Λίβανος εκφράζει τις ανάγκες του»! Αναφερόταν στον εξοπλισμό του λιβανικού στρατού με γαλλικά όπλα, τα οποία έχει συμφωνήσει να πληρώσει η Σαουδαραβία. Οπως μας πληροφορούσε η γαλλική εφημερίδα «Λεζ Εκό», πρόκειται για ένα συμβόλαιο ύψους 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων που περιλαμβάνει πολεμικά ελικόπτερα Γκαζέλ εξοπλισμένα με πυραύλους, ελικόπτερα μεταφοράς προσωπικού, τέσσερα περιπολικά σκάφη του πολεμικού ναυτικού εξοπλισμένα με πυραύλους Μιστράλ, ελαφρά τεθωρακισμένα οχήματα και συστήματα τηλεπικοινωνιών. Από τη Δευτέρα ως την Τετάρτη ο διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας και υπουργός Αμυνας της χώρας του, Σαλμάν μπιν Αμπντελαζίζ αλ - Σαούντ, πραγματοποίησε τριήμερη επίσκεψη στο Παρίσι, αλλά οι πολυπόθητες υπογραφές δεν... έπεσαν ακόμη.

Ο ίδιος ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ συναντήθηκε με τον Σαουδάραβα στο Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων και μάλιστα από τη Δευτέρα, αλλά παρόλο που η γαλλική κυβέρνηση χαρακτήριζε «σχεδόν τελειωμένο» το συμβόλαιο, αυτό δεν υπογράφτηκε για την ώρα. «Αυτό το σχέδιο είναι στρατηγικής σημασίας» γράφει η «Μοντ», η οποία ομολογεί ότι «προκαλεί ανησυχίες στην περιοχή» της Μέσης Ανατολής. «Θα αλλάξει πλήρως τη φυσιογνωμία του λιβανικού στρατού» επιβεβαίωσε στην εφημερίδα στρατιωτική πηγή στο Παρίσι.

Η «Μοντ» υπογραμμίζει μάλιστα ότι η Σαουδική Αραβία απαίτησε από τους Γάλλους απόλυτη εχεμύθεια για το περιεχόμενο της λίστας των όπλων με τα οποία θα προμηθεύσει τον λιβανικό στρατό. Πέρα από τις λεπτομέρειες των εξοπλισμών, η ουσία είναι ότι η Σαουδική Αραβία εξοπλίζει τον λιβανικό στρατόγιατί κατ' απαίτηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ χρηματοδοτεί την αναζωπύρωση του εμφυλίου πολέμου στονΛίβανο, με σκοπό τη στρατιωτική συντριβή της Χεζμπολάχ, την οποία απέτυχαν να νικήσουν οι Ισραηλινοί προ ετών!

Η Χεζμπολάχ είναι πανίσχυρη στον Λίβανο επειδή είχε και την αμέριστη πολιτική, στρατιωτική και πρωτίστως οικονομική στήριξη του Ιράν τα προηγούμενα χρόνια, συν φυσικά τη βοήθεια της Συρίας, την οποία όμως και πάλι στήριζε οικονομικά και στρατιωτικά η Τεχεράνη, όταν ήταν πρόεδρος επί οχτώ χρόνια ο Αχμαντινετζάντ. Εχουμε γράψει πολλές φορές ότι η εκλογή ως προέδρου του Ιράν του φιλοαμερικανού Ροχανί έχει ανατρέψει όλα τα δεδομένα στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή. Ο Ροχανίστηρίζει πολύ λιγότερο τον Ασαντ στη Συρία και τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Φυσική συνέπεια αυτής της αλλαγής γραμμής του Ιράν είναι η σταδιακά ενισχυόμενη αποδυνάμωση τόσο του Ασαντ όσο και της Χεζμπολάχ.

Καραγκούνης για Προέδρος της Δημοκρατίας!

sentragoal

του Κώστα Καίσαρη

Η Δημοκρατία θωρακίζεται. Η Δημοκρατία πλέον δεν αστειεύεται. Στον νέο Ποινικό Κώδικα μπαίνει διάταξη που προβλέπει ποινή ισόβιων δεσμών για όποιον τολμήσει να προσβάλλει το πολίτευμα. Ειδικά μέσω του ίντερνετ που είναι ο κατεξοχήν χώρος ασυδοσίας.

Την ίδια ώρα η ονοματολογία για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έχει ξεπεράσει τις μεταγραφές του Μαρινάκη στον Ολυμπιακό. Ο ένας μετά τον άλλον πετάνε ονόματα στο τραπέζι: Κουβέλης. Και γιατί ο Κουβέλης και όχι η Μαρία Δαμανάκη; Και γιατί η Δαμανάκη κι όχι ο Νίκος Κωνσταντόπουλος; Και γιατί ο Νίκος Κωνσταντόπουλος κι όχι ο Γιώργος Καραγκούνης (φωτό) λέω εγώ.

Ο Ν. Κωνσταντόπουλος έχει υπηρετήσει έστω και για λίγο τον θεσμό του προέδρου του Παναθηναϊκού. Σαν εκλεκτός του Τζίγγερ. Εμείς δεν είμαστε που λέμε ότι πρωταγωνιστές πρέπει να είναι οι ποδοσφαιριστές και όχι οι παράγοντες;

Αν δηλαδή κάποιος υποστηρίξει στα σοβαρά την υποψηφιότητα του Γιώργου Καραγκούνη, κινδυνεύει να τιμωρηθεί για προσβολή του πολιτεύματος με ισόβια κάθειρξη; Οτι διακωμωδεί τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας;

Αν δηλαδή, αντί για τη Μαρία Δαμανάκη, υποστηρίξει την υποψηφιότητα της Εφης Θώδη, θα θεωρηθεί σαν σαμποτέρ του πολιτεύματος; Και εν πάση περιπτώσει, εάν πάμε σε πρώην πρόεδρο του Παναθηναϊκού, γιατί ο Κωνσταντόπουλος κι όχι ο Πατέρας που έχει πάρει και νταμπλ;

ΕΛΣΤΑΤ: ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Μειοψηφία είναι οι απασχολούμενοι σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ με βάση την απογραφή του πληθυσμού. Τα ελληνικά νοικοκυριά καλούνται να επιβιώσουν με λιγότερο από ένα… εργαζόμενο.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ μόλις 0,9 είναι ο μέσος όρος εργαζόμενων ανά νοικοκυριό. Και αυτά το 2011 όταν η κρίση βρίσκονταν στο μέσο της και η ανεργία δεν είχε σκαρφαλώσει στα σημερινά επίπεδα (τον Δεκέμβριο του 2011 βρισκόταν στο 21%).

Ο Οικονομικά Ενεργός Πληθυσμός της χώρας είναι μειοψηφία όπως προκύπτει από την «απογραφή πληθυσμού-κατοικιών έτους 2011. Ανήλθε σε 4.586.636 άτομα (42,4% του συνόλου του Μόνιμου Πληθυσμού) ενώ ο Οικονομικά μη Ενεργός Πληθυσμός αντιστοιχούσε σε 6.229.650 άτομα (57,6% του συνόλου του Μόνιμου Πληθυσμού).

Ατους Οικονομικά ενεργούς περιλαμβάνονται οι συνταξιούχοι, εισοδηματίες, μαθητές, και όσοι δηλώνουν ως απασχόληση τα οικιακά.

Μοody's, Standard and Poor's και Fitch : οι τρεις μεγάλες αδελφές του συνδικάτου της κλεπτοκρατίας

Οδός Δραχμής

του Θεόδωρου Κατσανάβα

Οι οίκοι αξιολόγησης  Μοody's, Standard and Poor's και Fitch είναι είναι οι τρεις μεγάλες αδελφές του συνδικάτου της κλεπτοκρατίας που καταστρέφουν εθνικές οικονομίες για να κερδοσκοπήσουν αυτές και οι γύπες των αγορών. Πρόκειται για τους μεγαλύτερους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, που με τις συνεχόμενες αρνητικές αξιολογήσεις τους για το ελληνικό χρέος το 2010 επιτάχυναν τις εξελίξεις και έστειλαν τη χώρα μας στην “αγκαλιά” του ΔΝΤ, του μνημονίου  και της Τρόϊκα. Αφού εκμηδένισαν την οικονομική αξιοπιστία της Ελλάδας, στράφηκαν στη συνέχεια στους λοιπούς αδύναμους κρίκους της Ευρωζώνης και από τον Νοέμβριο του 2011 στον πυρήνα της Ευρωζώνης, στη μεγαλύτερη κρίση του ευρωνομίσματος από την υιοθέτησή του το 2002.

Οι οίκοι αξιολόγησης αποτελούν το μεγάλο βραχίονα του παγκόσμιου κλεπτοκρατικού συστήματος που κυριάρχησε με απόλυτη ασυδοσία ιδαιίτερα από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 όταν επί προεδρίας Μπιλ Κλίντος και Προέδρου της FED, της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, Άλαν Γκρίσπαν, καταργήθηκε ο νόμος Glass Steagal του Φραγκλίνου Ρούσβελτ, με τον οποίο υπήρχε διαχωρισμός των εμπορικών απο τις επενδυτικές τράπεζες. Συνοδευτικά, η δυνατότητα  αστραπιαίας μεταφοράς κεφαλαίων σ' όλο τον κόσμο, η διόγκωση των χωρών - φορολογικών παραδείσων, επετρεψαν την κυριαρχία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου που απέκτησε δεκαπλάσια βαρύτητα απ' ότι η πραγματική οικονομία. Οι οίκοι  αξιολόγησης, οι οποίες απέτυχαν να προβέψουν την κρίση του 2008, για την οποία είναι κυρίως υπεύθυνες, λειτουργούν ως οι ασπίδες και το δόρυ του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, ως ένα είδος "παγκόσμιας οικονομικής αστυνομίας", επιβάλλοντας το δικό τουςδίκαιο που πάντα ευνοεί τους γύπες των αγορών. 

Ένα ερώτημα που αναζητά πειστική απάντηση.

του Κώστα Μελά

Υπάρχει  ένα ερώτημα που αφορά στις πολιτιστικό -κοινωνικές διεργασίες και στο  πολιτικό σκηνικό της χώρας, που  αναζητά  πειστική απάντηση. Πως προέκυψε κόμμα  της άκρας Δεξιάς, όχι μόνο εθνικιστικό αλλά και με σαφή ναζιστική ιδεολογία, η Χρυσή Αυγή.

Η συνήθης  απάντηση ότι το πολιτικό σύστημα με τον τρόπο που χειρίστηκε την κρίση , (οι διαρκείς διαψεύσεις των ψευδαισθήσεων που περισσότερο από μία τετραετία καλλιεργούν οι διαδοχικές κυβερνήσεις), υπονόμευσε τον εαυτό του  σε μέγιστο βαθμό, δεν φαίνεται ικανή ως πειστική απάντηση. Όχι ότι δεν είχε συμμετοχή στις πολιτικές εξελίξεις. Κάθε άλλο. Όμως δεν έχει επιχειρηθεί μέχρι σήμερα ανάλυση που να επικεντρώνεται στις πολιτισμικές διεργασίες που συμμετείχαν στη διαμόρφωση της αναφερόμενης κατάστασης.

Αυτή η εντυπωσιακή άνοδος των ακροδεξιών στοιχείων σε πολιτικό – εκλογικό επίπεδο συνοδεύτηκε ταυτόχρονα και από την επανεμφάνιση  σε ευρεία κλίμακα ιδεολογικών και πολιτισμικών απόψεων που αφενός είχαν εκλείψει τα χρόνια της μεταπολίτευσης και αφετέρου πολλοί θεωρούσαν ότι έχουν ολοκληρωτικά εξαφανισθεί από την δημόσια συζήτηση στον ελληνικό χώρο. Οι τελευταίοι αναπαυτικά καθισμένοι στις βολικές πολυθρόνες «της πρόσκαιρης οικονομικής ευημερίας» αγνόησαν, όπως πράττουν συνήθως άλλωστε, τις πραγματικές κινήσεις της ιστορίας, και ειδικά το ρόλο του Πολιτικού στη διαμόρφωσή της. Ο ιδεότυπος  του οπαδού της ύστερης νεωτερικότητας παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου δίχως την απαιτούμενη στοίχηση  με την πραγματικότητα, που όχι μόνον συγχέει το δέον με το υπαρκτό αλλά επιπροσθέτως επιμένει να πολυλογεί, με εθελοτυφλούντα ηθικισμό , γύρω από εναρμονιστικές κανονιστικές αρχές, αξιωματικές και αθεμελίωτες –σύμβολα κυριαρχίας των εν αποδρομή ελίτ του φιλελεύθερου μοντερνισμού.

ΜΕ ΤΟ ΨΕΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΙΖΑ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

Το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» στο Παρίσι - το μόνον που, ως τώρα, αποδεικνύει η εκείθεν Ελληνική  Αντιπροσωπεία είναι ότι γουστάρει τους βασανιστές της. Οτι (από μακρού) έχει συνδεθεί μαζί τους κι ότι χωρίς μαστίγιο (μάλιστα άνευ καρότου) δεν μπορεί! Υπό την ηρωική ηγεσία τουΓίγα Γκίκα Γκέκα Χαρδούβελη το μόνον που «ρίχνει στο τραπέζι» των διαπραγματεύσεων η Ελληνική Αντιπροσωπεία είναι σάρκες εκ της σαρκός μας, ζωή απ’ τη ζωή μας, να την τρώνε τα βαμπίρ και να μένουν ζωντανά. Οσον ζωντανά είναι τα ζόμπι στα άδυτα των τραπεζών και στα άβατα των πολυεθνικών. Καλημέρα σας.

Ισχυρίζονται κάποιοι, μέρες που είναι, ότι το ΠΑΣΟΚ, τον πρώτο του τουλάχιστον καιρό, ευεργέτησε τον λαό και του «έδωσε δικαιώματα». Πρόκειται (εκτός κι αν πρόκειται για λωτοφάγους) για εκείνους που αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους Ηγεμόνος. Τα δικαιώματα δεν«δίδονται», κατακτώνται. Κι αυτό ακριβώς έγινε με τη Μεταπολίτευση. Ο λαός με τους αγώνες του της έδωσε τα αρχικά της χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, η νομιμοποίηση του ΚΚΕ ήταν αποτέλεσμα των αγώνων του ιδίου, της Αριστεράς και μεγάλου μέρους του δημοκρατικού κόσμου. Δεν ήταν μιαπαραχώρηση του «ηγεμόνος» Καραμνλή, αλλά μια απαίτηση της Δημοκρατίας για να είναι Δημοκρατία.

Με τους αγώνες του λαού η Δημοκρατία αυτή οδηγήθηκε απ’ το 53% του πανίσχυρου Κωνσταντίνου Καραμανλή στο 48% του ανατέλλοντος Ανδρέα Παπανδρέου. Αν ο τελευταίος αυτός απεδείχθη δημεργέτης και δημαγωγός, δεν έχει να κάνει με κάποιαν ευθύνη του λαού, αλλά με την πονηρία (κι όχι μόνον) του ιδίου, καθώς και όσων ιδιοποιήθηκαν τους αγώνες του. Αλλωστε με αυτούς τους ίδιους αγώνες έφερε ο λαός το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση (μένοντας όμως ο ίδιος εκτός εξουσίας). Την εξουσία επί Ανδρέα (όπως επίσης κι επί των διαδόχων του, πράσινων ή γαλάζιων) συνέχισε να ασκεί η ελληνική κρατικοδίαιτη αστική τάξη (η διαπλοκή με αποτέλεσμα τη διαφθορά), καθώς και οι πράκτορες των ξένων συμφερόντων, με αποτέλεσμα τη διαρκή υποτέλεια καθώς και την εξακολουθητική συρρίκνωση της ελληνικής παρουσίας στον σύγχρονο κόσμο.

Επί αυτών κι ότι δεν ήταν έτσι, πολλά ελέγοντο καθ’ όλην τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, έπεα πτερόεντα, αυταπάτες που έδιναν στις απάτες ακόμα οξύτερες ιδιότητες. Εγινε η μπούρδα ο κυρίαρχος λόγος στη Πνύκα. Εγιναν οι θεσμοί λάστιχο - Κοινοβούλιο, συνδικάτα, δήμοι, ένας αχταρμάς όπου έκανε κουμάντο ο αγάς. Δηλαδή ο επίλεκτος πρασινοφρουρός που εξέταζε καρδίας και νεφρούς, έκανε διορισμούς, μεταθέσεις, μοίραζε καριέρες και θώκους, έστηνε τα κονέ με την ψοφοδεή αστική τάξη, εκμαύλιζε αριστερούς και δεξιούς, συνελόντι ειπείν: μια «φάρμα των ζώων», ένας «δημοκρατικός» υποδόριος σταλινισμός που δηλητηρίαζε τα πάντα. Υπό την αιγίδα μιας θηριώδους (και κερδώας) προπαγάνδας των διαπλεκόμενων ΜΜΕ έγινε η Ελλάδα ο παράδεισος την «Ηγεμόνων» - τελευταίο δείγμα η εκλογή του Γιωργάκη με ποσοστά ανάλογα του πατέρα του (τριάντα χρόνια μετά!!), αφού πρώτα ως πραγματικό κακέκτυπο ηγεμόνος είχε διαλύσει και τις τελευταίες δομές του ΠΑΣΟΚ.

ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

iskra

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Εικόνα βαθύτατης πολιτικής σήψης έδωσαν τα όσα διαδραματίστηκαν στο Ζάππειο τη Δευτέρα το βράδυ, στην εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ με ομιλητή τον Γιώργο Παπανδρέου. Το άγριο γιουχάισματμήματος των συγκεντρωμένων κατά του νυν προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου, οι κραυγές «προδότη» εναντίον του και η αποφυγή καταδίκης αυτών των φραστικών εκτρόπων εκ μέρους του Γ. Παπανδρέου, δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ αργοπεθαίνει πολιτικά -αν δεν είναι ήδη κλινικά νεκρό. «Φτάνουμε στο τέρμα μιας πολυκύμαντης διαδρομής. Το ΠΑΣΟΚ ... ολοκλήρωσε μαζί με τη χώρα τον μεταπολιτευτικό ιστορικό του κύκλο ...

Απαρνηθήκαμε τον εαυτό μας, τις αξίες, την ταυτότητά μας» έγραφε χθες χαρακτηριστικά στα «Νέα» ο Κώστας Σκανδαλίδης. Βλέποντας όλη η Ελλάδα τι έγινε τη Δευτέρα, μόνο ως ανέκδοτο μπορούν να χαρακτηριστούν οι ισχυρισμοί του Ευ. Βενιζέλου στην εκδήλωση εκείνη. «Εμφανίστηκαν αμέσως οι γνωστοί καλοθελητές που ασχολούνται εργολαβικά με τη δημιουργία νοσηρών εντυπώσεων με στόχο την πρόκληση τεχνητής εσωστρέφειας, την υπονόμευση των προσπαθειών συσπείρωσης και ανάκαμψης της παράταξης, τον ευτελισμό των προθέσεων» είπε προκαλώντας θυμηδία. «Η παρουσία όλων εδώ δίνει σήμερα ένα ηχηρό ράπισμα στους κύκλους αυτούς» ισχυρίστηκε, την ώρα που οι πασόκοι του Γ. Παπανδρέου τον «έκραζαν» και τον έλουζαν πατόκορφα με υβριστικές λέξεις και συνθήματα.

 Σοβαρά, οι «καλοθελητές» του φταίνε του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για τις «νοσηρές εντυπώσεις»; Οταν δηλαδή ο πολλάκις διατελέσας υπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ Παντελής Οικονόμου, στον ραδιοφωνικό σταθμό «Βήμα BM», χαρακτηρίζει τον Ευάγγελο Βενιζέλο ως «τον άνθρωπο που καταργεί το ΠΑΣΟΚ», αυτό είναι φιλοφρόνηση; Οταν ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Κασσής, μιλώντας στον ίδιο ραδιοσταθμό, καταγγέλλει ότι «ο Παπανδρέου είναι από τους ανθρώπους που διέλυσαν και κατέστρεψαν το ΠΑΣΟΚ», αυτό δεν φουντώνει το κλίμα εμφύλιας σύρραξης στους κόλπους του κόμματος του ΠΑΣΟΚ; Αν καταλάβαμε καλά δηλαδή, ο Ευ. Βενιζέλος συμμερίζεται απολύτως τις απόψεις του διοργανωτή της εκδήλωσης της Δευτέρας Φίλιππου Πετσάλνικου, ο οποίος δήλωσε πως «η εκτίμησή μου είναι ότι δεν υφίσταται διχαστικό κλίμα» στο ΠΑΣΟΚ!!! Λυπούμαστε, αλλά εμείς έχουμε την εντελώς αντίθετη άποψη -όπως και σχεδόν ολόκληρη η Ελλάδα, άλλωστε, η οποία ουδέποτε αντελήφθη ότι το θυελλώδες γιουχάισμα και οι κραυγές «προδότη» προωθούν το... ενωτικό κλίμα! Την πολιτική σκοπιμότητα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να θέλει να υποβαθμίσει τις βαθύτατα απαξιωτικές αποδοκιμασίες για τον ίδιο, τις αντιλαμβανόμαστε.

ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ: ΠΟΙΟΣ “ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΙΝ” ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΣΕ;

iskra

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ένα ακόμα φρικιαστικό βίντεο με τον αποκεφαλισμό και δεύτερου Αμερικανού δημοσιογράφου από τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» κάνει από χτες το γύρο του κόσμου. 

Επειδή η φρίκη είναι πολύ μεγάλη για να αντέξει κανείς να βλέπει την υποκρισία να κρύβεται πίσω από τις οιμωγές και επειδή τα γνήσια δάκρυα πρέπει να διαχωρίζονται από εκείνα των κροκόδειλων, υπενθυμίζουμε:

Η φωτογραφία είναι από τη συνέντευξη του τότε συμβούλου του Κάρτερ, κατόπιν του Κλίντον και αργότερα του Ομπάμα, του Μπρζεζίνσκι, στο περιοδικό «American Interest» (τεύχος Μάης - Ιούνης 2008). Το περιοδικό κυκλοφόρησε με τίτλο που καθιστά περιττό κάθε σχολιασμό: «Θα το ξαναέκανα! Μιλώντας για το Αφγανιστάν με τον Ζίγκμπνιου Μπρζεζίνσκι».

Στη φωτογραφία που δημοσίευσε το περιοδικό υπάρχουν δύο πρωταγωνιστές. Ο δεύτερος, εκείνος με τον οποίο συνομιλεί ο εκ των «μάγων της αμερικανικής διπλωματίας» Μπρζεζίνσκι, δεν είναι άλλος από τον νεαρό τότε Οσάμα Μπιν Λάντεν! Αυτός είναι, ο Μπιν Λάντεν είναι, που εικονίζεται να εκπαιδεύει στα όπλα τον Μπρζεζίνσκι στην φωτογραφία που έχει ημερομηνία 3 Φλεβάρη 1980 και είναι τραβηγμένη στο Κίμπερ του Πακιστάν, σε συνοριακό φυλάκιο με το Αφγανιστάν.

Όπως βλέπουμε, ο Μπρζεζίνσκι ως εκπρόσωπος των ΗΠΑ και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ως επικεφαλής και οργανωτής των μουτζαχεντίν - που εμπνευστής τους ήταν ο Μπρζεζίνσκι - τελούσαν σε αγαστή συνεργασία.

Τόσο αγαστή, που πολύ λογικά για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, ο προεδρικός σύμβουλος, ακόμα και πολλά χρόνια μετά τους Δίδυμους Πύργους, ακόμα δηλαδή και όταν η Αλ Κάιντα λογιζόταν ως η μεγαλύτερη τρομοκρατική στον κόσμο, δήλωνε ευθέως και απροκάλυπτα: «Θα το ξαναέκανα»!

Η Νεοφιλελεύθερη Ρητορική του Αντικρατισμού

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γρ. Σουλτάνη

«Εξήντα χιλιάδες επαναλήψεις κάνουν την αλήθεια» Ά. Χάξλει.

Η αντικρατιστική ρητορική της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ μοιάζει να προέρχεται από τα κείμενα των Μπακούνιν και Κροπότκιν. Στόχος της, η αποτύπωση στο κοινωνικό φαντασιακό μιας εικονικής αμφισβήτησης του συστήματος εξουσίας. Αντίθετα όμως από τη ρητορική, ο αντικρατισμός καταφέρεται ενάντια στο κοινωνικό και δημοκρατικό κράτος, τα εργασιακά δικαιώματα και τη δημόσια σφαίρα, ενισχύοντας  τον αυταρχικό κρατικό πυρήνα.

Με το ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης η ΕΕ άδραξε την ευκαιρία ώστε να προβεί σε εκτεταμένη αλλαγή του πολιτικοοικονομικού μοντέλου της: «μεταρρυθμίσεις, δημοσιονομική εξυγίανση, ανάπτυξη και ασφάλεια», στο εθνικό επίπεδο και γενικευμένη λιτότητα για την Ευρώπη, είναι οι άξονες της επίθεσης ενάντια στο δημοκρατικό, το σοσιαλδημοκρατικό κράτος πρόνοιας και την εργασία.

Σε αυτή την επίθεση πρωτοστατεί η  «BusinessEurope»- το μεγάλο συνδικάτο των επιχειρηματιών-που ασκεί την μεγαλύτερη επιρροή στους γραφειοκράτες των Βρυξελών και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θέτοντας την ατζέντα των πολιτικών για την νέα οικονομική διακυβέρνηση.

Ψευδώνυμος Αντικρατισμός

• «Ο αντικρατισμός σε συνδυασμό με την κοινωνική λογοδοσία  αποτελούν σήμερα πεδίο εξέλιξης της ιδεολογίας των ευρωπαίων σοσιαλιστών», Μ. Δαμανάκη.

• «Σας λέω ότι είμαι αντικρατικιστής». Γ. Παπανδρέου.

• «….πήγαν στο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να συνεχίσουν την συνηθισμένη τακτική του κρατισμού, του συντεχνιασμού και της απομύζησης της οικονομικής λειτουργίας του κράτους»,  Ε. Βενιζέλος.

• «Η Ελλάδα….τυπικά βρίσκονταν στο χώρο των ελεύθερων οικονομιών, ενώ στην πραγματικότητα ήταν βαθύτατα ποτισμένη με κρατισμό…..Κάποιοι είχαν πει ότι η Ελλάδα ήταν η τελευταία «σοβιετική οικονομία». Α. Σαμαράς.

• «Έτσι κι εδώ, κάποιοι πολεμούσαν την επιχειρηματικότητα, τις επενδύσεις, τις αποκρατικοποιήσεις, την ανταγωνιστικότητα, νομίζοντας ότι πολεμούν για τα ιδανικά του κρατισμού». Α. Σαμαράς.

Αν  όλα αυτά τα αποσπάσματα δημιουργούν σύγχυση , ο πρόεδρος του ΣΕΒ (ο ΣΕΒ είναι μέλος της «BusinessEurope») βάζει τα πράγματα στη θέση τους:

Ο «αντικαπιταλισμός» της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και το «Λαϊκό Κράτος»- Τι δείχνει η ιστορία

Νέα Κρήτη

Η αντισυστημική- αντικαπιταλιστική ρητορική είναι ένα από τα κύρια γνωρίσματα του φασισμού και στη σύγχρονη και στην ιστορική του διάσταση. «Ο φασισμός- έλεγε ο Δημητρόφ στην εισήγησή του στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς- έρχεται στην εξουσία σαν κόμμα επίθεσης ενάντια στο επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου, ενάντια στις λαϊκές μάζες που βρίσκονται σε αναβρασμό. Ωστόσο παρουσιάζει τον ερχομό του στην εξουσία σαν ένα ''επαναστατικό'' κίνημα ενάντια στην αστική τάξη, στο όνομα ''ολόκληρου του έθνους και για τη ''σωτηρία'' του έθνους» (Γκεόργκι Ντιμιτρόφ: «Ο Φασισμός», εκδόσεις Πορεία, Αθήνα 1974, σελ. 26).

Η αντικαπιταλιστική ρητορεία της Χρυσής Αυγής ως εθνικισμός και ως εθνικοσοσιαλισμός

Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών και η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται σήμερα ως ένα επαναστατικό κίνημα που σκοπό έχει να αλλάξει την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.

Ο αρχηγός της, σημειώνει για παράδειγμα: «Είναι απαίτηση των καιρών η δημιουργία ενός Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος, Κινήματος Επαναστατικού με περιεχόμενό Ιδεολογικό και Πολιτικό. Ιδεολογικό και Πολιτικό γιατί πολιτική χωρίς ιδεολογία είναι ευκαιριακή ψηφοθηρία και ιδεολογία χωρίς πολιτική είναι φιλολογική ασχολία… Ένα Κίνημα Πολιτικό, που θα πολεμήσει την Κεφαλαιοκρατία και τον Κοσμοπολιτισμό, που θα μιλήσει στον λαό με την σκληρή γλώσσα της Αλήθειας και του Καθήκοντος. Που θα εμπνεύσει μια ηρωική στάση ζωής και ένα πνεύμα θυσίας, απαραίτητο στους κρίσιμους χρόνους που ζούμε. Ένα Κίνημα Κοινωνικό, που θα πολεμήσει αποφασιστικά για τα προβλήματα του απλού λαού» (Ν. Μιχαλολιάκος: Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη», Αθήνα 1992, εκδότης Χρυσή Αυγή, σελ. 36 και Δ' Έκδοση 2012, σελ. 51- 52).

Την ίδια ακριβώς αντικαπιταλιστική ρητορική βρίσκουμε και στα ιδεολογικά κείμενα της Χρυσής Αυγής που βρίσκονται σε τρέχουσα χρήση. Διαβάζουμε σε μια σχετική μπροσούρα: «Οι εθνικιστές δεν μάχονται για ν' αλλάξει νταβατζήδες ο Λαός και στην θέση των πλουτοκρατών να έρθουν οι κομισάριοι. Μάχονται για την ανατροπή του καθεστώτος της εθνοκτόνος πλουτοκρατικής τάξης (που δεν ξεχωρίζει σε δεξιά ή αριστερή έκδοση, είναι δυο κεφάλια μ' ένα στομάχι) και πολεμούν το εγκληματικό σύστημα του καπιταλισμού. Οι εθνικιστές στέκονται στο πλευρό της εργατικής τάξης και της αγροτιάς που σήμερα αποτελούν τα κυρίαρχα θύματα της απάνθρωπης πλουτοκρατικής εκμετάλλευσης, όχι από εκλεκτική μεροληπτική υποκρισία, αλλά γιατί πιστεύουν ακράδαντα στην κοινωνική δικαιοσύνη, δίχως ταξικές εξαιρέσεις αλλά με προτεραιότητες φυσικής επιβίωσης» (Βλέπε: «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ- ''Προς το μέλλον…''- Θεωρητικά ζητήματα για την στρατηγική και την τακτική του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος», Αθήνα 2010, σελ. 10).

Εξωραϊζωντας την κρίση του Ευρώ

ΕΛεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Μετριοπαθής πρόταση για την επίλυση της κρίσης»

Πολιτική παρέμβαση κι όχι απλώς μια θεωρητική πραγμάτευση αποτελεί το βιβλίο των Γιάνη Βαρουφάκη, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ και Στιούαρτ Χόλαντ, με τίτλο Μια μετριοπαθής πρόταση για την επίλυση της κρίσης του ευρώ (εκδόσεις Ποταμός, 2014). Η πρόταση των συγγραφέων εξαρχής δηλώνεται πως «έτυχε της ενεργούς υποστήριξης από όλες σχεδόν τις πολιτικές πτέρυγες του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου», αποδεικνύοντας, κατά τους συγγραφείς πάντα, πως «έχει τη δυνατότητα συγκερασμού πολλών διαφορετικών απόψεων σε τέσσερεις απλές προτάσεις εξόδου από την κρίση». Στο τέλος δε του βιβλίου αναφέρεται πως η «μετριοπαθής πρόταση», ανεξαρτήτως αν θα εφαρμοστεί ή όχι, «δείχνει στους λαούς της Ευρώπης ότι υπάρχει λελογισμένη, αποτελεσματική, άμεσα εφαρμόσιμη, μετριοπαθής εναλλακτική πρόταση για την επίλυση της κρίσης του ευρώ».

Ο πολιτικός χαρακτήρας της πρότασης επιβεβαιώνεται όχι μόνο από την παρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου, στις 17 Ιουνίου, και τα όσα εγκωμιαστικά εκεί ανέφερε, με πιο σημαντικό το χαρακτηρισμό της πρότασης ως ριζοσπαστικής κι όχι μετριοπαθούς όπως την αποκαλούν οι συγγραφείς της. Το πολιτικό της βάρος και ειδικότερα η στενή της σχέση με την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνεται από μια βασική κοινή αντίληψη που απορρίπτει την αμφισβήτηση του οικοδομήματος της ΕΕ ή την παραπέμπει στο αόριστο μέλλον, επικρίνοντας τη διαχείρισή του. Έτσι οι προτάσεις που διατυπώνονται αφήνουν στο απυρόβλητο τη δομή της ΕΕ και της ευρωζώνης, θεωρώντας τες ακόμη και άμοιρες ευθυνών για τη σημερινή κρίση, εστιάζοντας όλη την πολεμική στα μέσα διαχείρισής της.

Περιττό να ειπωθεί ότι μια τέτοια συλλογιστική, έστω κι έμμεσα, αδυνατεί να εξηγήσει με έναν επιστημονικό και ιστορικό τρόπο την ένταση με την οποία εμφανίζεται η κρίση. Επίσης νομιμοποιεί στη συνείδηση της κοινωνίας τους μηχανισμούς της ΕΕ.

Ο φορολογικός μεσαίωνας του νεοφιλελευθερισμού...

Νέα Κρήτη

Το ελληνικό χρέος έχοντας φτάσει το 170% του ΑΕΠ μετά από 4 χρόνια μνημονίων  δεν είναι βιώσιμο ό,τι και αν λένε, όσους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και αν επιτύχουμε μελλοντικά, όσες  αιματηρές θυσίες και αν γίνουν επιπλέον. Γιατί λοιπόν συνεχίζουν την ίδια πολιτική? Αποσκοπούν σε δύο πράγματα:

Του Δημήτρη Κλαράκη *

Α. Με την υπερφορολόγηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων έμμεσα δήμευσαν τις περιουσίες και τις καταθέσεις των πολιτών. Επέβαλαν τόσους φόρους τους οποίους με τα τακτικά του εισοδήματα (που έχουν άλλωστε μειωθεί δραματικά για όσους ακόμα έχουν δουλειά), ουδείς μπορούσε να καταβάλει. Έτσι ο φορολογούμενος πολίτης ή θα ανταποκρινόταν στις φορολογικές του υποχρεώσεις αναλώνοντας σταδιακά τις αποταμιεύσεις του, ξεπουλώντας την περιουσία του, ή αν αδυνατούσε να ανταποκριθεί, αδιαφορούσε το κράτος με τον πανίσχυρο ΚΕΔΕ θα επέβαλε κατάσχεση στα περιουσιακά του στοιχεία. Δεν πτώχευσε λοιπόν το κράτος αλλά πτώχευσαν οι πολίτες ευρισκόμενοι σε οικονομική αδυναμία να ανταπεξέλθουν στα πολλαπλά οικονομικά βάρη. Ουσιαστικά το δημόσιο χρέος μεθοδευμένα μετακυλήθηκε στους πολίτες, έγινε ιδιωτικό για το οποίο υπέγγυες είναι οι περιουσίες όλων των Ελλήνων.

Β. Ο δεύτερος και τελικός στόχος τους είναι η αναδιανομή του εθνικού μας πλούτου υπέρ των ολίγων και σε βάρος των πολλών. Με τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα να συμπιέζονται, την ανεργία να καλπάζει, τους φόρους να είναι υπέρογκοι, τις μικροκαταθέσεις να εξανεμίζονται για αποπληρωμές χρεών- φόρων  και τις ατομικές περιουσίες να κινδυνεύουν να χαθούν έναντι πινακίου φακής μόνοι κερδισμένοι είναι οι κερδοσκόποι και όσοι έχουν συσσωρευμένο πλούτο που δεν φορολογείται αναλόγως.

Όλα αυτά  δεν είναι αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης, αστοχιών αλλά το αποτέλεσμα μιας καλά μελετημένης και εφαρμοσμένης πολιτικής φτωχοποίησης της κοινωνίας. Εφαρμόζουν μια ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, προστατεύουν τα μεγάλα συμφέροντα υποθηκεύοντας το μέλλον του λαού και της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες. Η κυβερνητική αλλαγή είναι μονόδρομος για την επιλογή μιας άλλης πολιτικής που θα φροντίζει τα συμφέροντα των πολλών και πιο αδυνάμων, θα επαναφέρει τη συνταγματική τάξη και νομιμότητα αποκαθιστώντας αδικίες.  Μερικές σκόρπιες σκέψεις:

Οι ελληνικές τράπεζες και το πρόγραμμα TLTRO.

του Κώστα Μελά

Σύμφωνα με πληροφορίες του Bloomberg, οι ελληνικές τράπεζες, επιδιώκουν να αντλήσουν από τον πρώτο γύρο των TLTRO, περίπου 5,4 δις ευρώ (σύμφωνα με τους υπολογισμούς το ανώτερο πλαφόν που θα μπορούσαν να αντλήσουν ανέρχεται σε 10 δις ευρώ). Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, η Εθνική Τράπεζα στοχεύει σε 1,6 δισ. ευρώ και η Πειραιώς σε 2,75 δισ. ευρώ από την δημοπρασία του Σεπτεμβρίου. Επίσης οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η Eurobank θα διεκδικήσει 1 δισ. ευρώ. Στη δημοπρασία του Σεπτεμβρίου δεν θα συμμετάσχει η Alpha Bank. Για την συμμετοχή στην πρώτη δημοπρασία, οι τράπεζες είχαν διορία για την υποβολή στοιχείων στην Τράπεζα Ελλάδας ως τις 3.30 ώρα την Πέμπτη 28.08.2014. Το Δεκέμβριο, ως γνωστό, θα ακολουθήσει και δεύτερη δημοπρασία.

Χωρίς να προεξοφλούμε τις εξελίξεις, το ότι η Alpha Bank δεν θα συμμετάσχει στη δημοπρασία αποτελεί δείγμα των δυσκολιών που θα αντιμετωπίσει το πρόγραμμα TLTRO ως προς την πλήρη εφαρμογή του. Οι δυσκολίες πηγάζουν από πολλαπλές αιτίες , μεταξύ των οποίων βασικό ρόλο παίζει η χαμηλή ζήτηση δανείων υψηλής πιστοληπτικής αξιολόγησης, μάλιστα σε μια φάση που τα τραπεζικά ιδρύματα πρέπει να «περάσουν» τη δοκιμασία τωνstress test. Για τις ελληνικές τράπεζες επιπλέον υπάρχει το πρόβλημα της έλλειψης ενεχύρων (collateral). Το ότι  δόθηκε παράταση μερικών ημερών στις  ελληνικές τράπεζες για να παρουσιάσουν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στοιχεία ενεργητικού που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως ενέχυρα για τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα TLTRO, δείχνει την ύπαρξη αυτής της δυσκολίας.

Σε τι συνίσταται το πρόβλημα των ενεχύρων για τις ελληνικές τράπεζες; Όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή της η ΕΚΤ, για την χορήγηση μακροχρόνιας ρευστότητας του προγράμματος TLTRO, τα ζητούμενα ενέχυρα θα πρέπει να υπακούουν , ως προς την πιστοληπτική τους ικανότητα, στους κανόνες που ισχύουν στο ευρωσύστημα και για τις υπόλοιπες πράξεις αναχρηματοδότησης (In the TLTROs, the same Eurosystem collateral rules apply (in relation to eligibility criteria, valuation, haircuts and rules on the use of eligible assets) as in other Eurosystem liquidity-providing refinancing operations.EBC,  MODALITIES OF THE TARGETED LONGER-TERM REFINANCINGOPERATIONS).  

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ - ΡΩΣΙΑΣ

iskra

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Σαφέστατος είναι ο στόχος των Αμερικανών στην Ουκρανία: Θέλουν πάση θυσία να τινάξουν στον αέρα την οικονομική, πολιτική και πάνω απ' όλα την ενεργειακή συνεργασία της Γερμανίας με τη Ρωσία, αξιοποιώντας τον πόλεμο που μαίνεται στις ανατολικές και νότιες περιοχές της χώρας μεταξύ του δυτικο-ουκρανικού και του ρωσικού πληθυσμού της. Αν οι ΗΠΑ κατορθώσουν να υπονομεύσουν την ενεργειακή συνεργασία Βερολίνου - Μόσχας, θα καταστήσουν εκ νέου τη Γερμανία «ενεργειακό όμηρο» της Ουάσιγκτον. Θα την αναγκάσουν δηλαδή να προμηθεύεται πετρέλαιο και φυσικό αέριο από χώρες τις οποίες οι Αμερικανοί ελέγχουν πολιτικά ή και στρατιωτικά, όπως η Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα του Κόλπου. Μετά μάλιστα και τις εισβολές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στο Ιράκ και στη Λιβύη και την επικράτηση των φιλοαμερικανικών δυνάμεων στις προεδρικές εκλογές του Ιράν, οι Γερμανοί δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να παίρνουν πετρέλαιο και από τις χώρες αυτές, όπως έκαναν τις δύο προηγούμενες δεκαετίες.

Θα μπορεί η Ουάσιγκτον να απειλεί το Βερολίνο διαρκώς ότι θα το στραγγαλίσει ενεργειακά, αν δεν εκτελεί πειθήνια τις απαιτήσεις των ΗΠΑ. Προς την κατεύθυνση της κλιμάκωσης των πολεμικών συγκρούσεων στην Ουκρανία ώστε οι ΗΠΑ να αυξάνουν συνεχώς τις κυρώσεις εναντίον των Ρώσων, υποχρεώνοντας τους Γερμανούς και την ΕΕ να συμπορεύονται με την Ουάσιγκτον, οι Αμερικανοί αξιοποιούν τον Ουκρανό πρωθυπουργό Αρσένι Γιατσενιούκ, ο οποίος είναι πράκτορας των συμφερόντων τους. Ο Γιατσενιούκ στέλνει τον ουκρανικό στρατό εναντίον των περίπου οκτώ εκατομμυρίων Ρώσων της Ουκρανίας. Επιχειρεί να τους καθυποτάξει στρατιωτικά, αναγκάζοντας τον Πούτιν να στέλνει ρωσικές δυνάμεις που να αναμειγνύονται με τους Ρώσους της Ουκρανίας και να μην επιτρέπουν την ήττα του ρωσικού πληθυσμού.

Οσο κλιμακώνει όμως ο Γιατσενιούκ τις συγκρούσεις στέλνοντας τεθωρακισμένα, όλο και πιο δύσκολο γίνεται να περάσει σχετικά απαρατήρητη η ρωσική στρατιωτική παρέμβαση. Οι Αμερικανοί έχουν φυσικά τα μέσα ηλεκτρονικής παρακολούθησης που φωτογραφίζουν τις μετακινήσεις και το πέρασμα ρωσικών τεθωρακισμένων στο ουκρανικό έδαφος για λίγες ώρες. Δείχνουν στους Γερμανούς και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους τις φωτογραφίες αυτές και τους υποχρεώνουν θέλουν - δεν θέλουν να κλιμακώνουν τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας. Ο εκλεγείς προ τριμήνου νέος πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο υποστηρίχθηκε διακριτικά (τρόπος του λέγειν) τόσο από τους Γερμανούς όσο και από τους Ρώσους με αποστολή να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές και έτσι να απαλλάξει την Ουκρανία από την πρωθυπουργία του ανθρώπου των Αμερικανών, του Γιατσενιούκ.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος πάλι επί σκηνής.

του Κώστα Μελά

Η έναρξη της συζήτησης για το ελληνικό χρέος είναι εκ νέου, ο βασικός στόχος της ελληνικής κυβέρνησης . Στόχος η απομείωση του  μέσω επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής και παράλληλης μείωσης των επιτοκίων.

 Σχεδόν πέντε χρόνια συμπληρώνονται από την απαρχή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα , έχει πραγματοποιηθεί το PSI, βρίσκεται εν ισχύ το μνημονιακό πρόγραμμα και ακόμη το ζήτημα της διαχείρισης και της βιωσιμότητας  του ελληνικού χρέους εξακολουθεί  να αποτελεί το βασικό οικονομικό πρόβλημα στην χώρα. Το 2013 το ύψος του  ελληνικού δημοσίου χρέους ήταν στο 175,1% του ΑΕΠ, με μεγάλη διαφορά πρώτο στην κατάταξη των χωρών της ΕΕ.

Το ύψος αυτό σε συνδυασμό με τον τρόπο που έχει επιλεχθεί να μειωθεί στο 120,0% το 2022, φαντάζει απίθανος να επιτευχθεί. Αυτό αποτελεί κοινό μυστικό σε όλους τους εμπλεκόμενους και απορρέει από το αλφαβητάρι της οικονομικής θεωρίας. Όμως το υπάρχον πολιτικό σκηνικό είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθεί  δημοσίως ως σωστό παρότι  ιδιωτικά το αποδέχεται. Όταν ένα δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο απλά απομειώνεται με διοικητικό τρόπο με ότι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία της χώρας. Πρόκειται για ζητήματα απλής λογικής. Δεν αποτελεί ζήτημα ηθικής τάξης ή δικαιοσύνης όπως υποστηρίζεται . Απομειώνεται για να επιτρέψει στην οικονομία της χώρας , μέσα από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αναδιάταξης της, να λειτουργήσει εκ νέου ώστε να εξασφαλίσει τις απαραίτητες συνθήκες διαβίωσης για τους κατοίκους της και να μπορέσει στη συνέχεια να ανταποκριθεί στις απομειωμένες υποχρεώσεις της. 

Το θέμα της απομείωσης του χρέους , σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία ανήκει σε μια οικονομική και νομισματική ένωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά σε συμφωνία με τους εταίρους της. Εδώ τα πράγματα γίνονται περισσότερο περίπλοκα. Το ότι συμφωνήθηκε μια τέτοια απομείωση του ελληνικού χρέους αποτελεί σαφή ένδειξη ότι αυτό μπορεί να γίνει .Το ζήτημα είναι ότι θα πρέπει να πραγματοποιείται με τον ενδεδειγμένο τρόπο που θα επιτρέπει, κατ’ αρχάς, για μια ικανή περίοδο, την διοχέτευση των παραγομένων πλεονασμάτων της οικονομίας εκ νέου, στο εισοδηματικό κύκλωμα έτσι ώστε να υπάρξουν οι απαραίτητοι πόροι για τη μεγέθυνσή της.

“ΓΙΩΡΓΟ – ΒΑΓΓΕΛΗ, ΓΕΡΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΔΕΞΙΑ”…

iskra

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Πώς θα ήταν η Ελλάδα αν ποτέ την κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: Θα ήταν μια χώρα ανεξάρτητη, κυρίαρχη, απαλλαγμένη από δουλείες και «αφεντικά». Μάρτυς μας η «Διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη». Αν το ΠΑΣΟΚ γινόταν ποτέ κυβέρνηση σε αυτόν τον τόπο, τούτο θα σήμαινε και το τέλος «της εξάρτησης της Ελλάδας από το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο των ΗΠΑ».

Αυτό που μόλις διαβάσατε είναι η πρώτη - πρώτη παράγραφος της «Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη» του ΠΑΣΟΚ. Αυτά έλεγε το ΠΑΣΟΚ, τότε. Το 1974…

Σήμερα, έπειτα από 40 χρόνια, το ΠΑΣΟΚ - υπό όλες τις εκδοχές, όλων των ηγετών του, πρώην και νυν -  είναι το κόμμα του«Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ». Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ και οι ηγέτες του, από τον πρώην πρόεδρό του Γιώργο Παπανδρέου (σσ:  τον «πολύ καλό φίλο» του Πάουελ και της Ολμπράιτ) ο οποίος όπου σταθεί διαδηλώνει ότι «Η Ελλάδα και οι ΗΠΑ συμμερίζονται κοινές αρχές, όπως δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, περιφερειακή σταθερότητα» (Γ. Παπανδρέου, «Ουάσιγκτον Τάιμς», 10/12/2000) μέχρι τον νυν που τυγχάνει και υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας του ΝΑΤΟ, εκπροσωπούν ένα πολιτικό φορέα που ενόσω ήταν κυβέρνηση, δέχτηκε από τον Μπους τα περισσότερα συγχαρητήρια από κάθε άλλη κυβέρνηση στον πλανήτη για την συμβολή της στην «απελευθέρωση του Ιράκ»... Το ΠΑΣΟΚ, που από τα «πάμε χέρι – χέρι με τον Κλίντον» (Ανδρέας Παπανδρέου) πέρασε στα «Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» (Κώστας Σημίτης) και κατέληξε να διακηρύσσει ότι «το ΔΝΤ είναι ευλογία», είναι το ένα και το αυτό κόμμα για το οποίο ερίζουν (μετ’ ευτελείας) οι Παπανδρέου – Βενιζέλος…

*

«Η ρίζα της συμφοράς βρίσκεται στην εξάρτηση της πατρίδας μας», έλεγε η διακήρυξη της «3ης Σεπτέμβρη». Αυτά το 1974.

Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ που θα «έδιωχνε τις βάσεις» και θα έκανε το «λαό αφέντη στον τόπο του», έχει καταγραφεί ως το κόμμα που έφτασε να επιτάξει (!) περιουσίες Ελλήνων πολιτών στην Κρήτη και να τις παραχωρεί για τις «ανάγκες» της βάσης της Σούδας. Είναι το κόμμα που έστειλε Έλληνες φαντάρους να υπηρετούν υπό τις διαταγές Αμερικανών διοικητών στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Βοσνία, στο Κοσσυφοπέδιο. Είναι το κόμμα που προσκάλεσε το ΔΝΤ να αποβιβαστεί στην Ελλάδα. Το κόμμα που η ιδρυτική του διακήρυξη προσδιόριζε σαν «ρίζα της συμφοράς την εξάρτηση» είναι το ίδιο που οδήγησε την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου σε καταστάσεις του τύπου «κύριε Τόμσεν, ιδού τα υπουργεία σας»…

*

«(Θέλουμε) απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου» και «της οικονομικής ολιγαρχίας», διαβάζουμε στη διακήρυξη της «3ης Σεπτέμβρη».

ΕΝΑΣ ΛΥΤΡΩΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

Το ΠΑΣΟΚ δείχνει να εκμετρά τον πολιτικό του βίο μέσα σε ένα κρεσέντο πολιτικής, ηθικής και πολιτισμικής γλίτσας, ανάλογης με τη γλίτσα που συνόδευσε και σημάδεψε την κυβερνητική του διαδρομή καθ’ όλην τη Μεταπολίτευση.

Το ΠΑΣΟΚ είναι πολιτικώς νεκρό και ουδείς φωνάζει «ζήτω το ΠΑΣΟΚ», υποσημειώνοντας έτσι μιαν κάποια διαδοχή. Ο «βασιλεύς είναι νεκρός» κι άλλος βασιλεύς για να τον διαδεχθεί δεν υφίσταται. Οποιο μόρφωμα κι αν διαδεχθεί το σκήνωμα του ΠΑΣΟΚ, όπως και αν λέγεται, σ’ όποιον και να ανήκει (ναι, να ανήκει) δεν θα έχει με το ΠΑΣΟΚ άλλη σχέση πάρεξ εκείνης της ψευδωνυμίας. Αλλωστε και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ τίποτε περισσότερο από ένα ψευδώνυμο κόμμα υπήρξε εις όσα αφορούσαν όχι μόνον τον σοσιαλισμό, αλλά και τα στοιχειώδη της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Ως φαίνεται έστι Δίκης οφθαλμός και τώρα το ΠΑΣΟΚ θερίζει ό,τι έσπειρε. Και θνήσκει σπαρασσόμενο απ’ τη Νέμεσίν του - μέσα σ’ έναν ορυμαγδό ευτέλειας, παραλογισμού, καταισχύνης και αμοραλισμού. Ακριβώς ανάλογων όσων το κόμμα αυτό επέδειξε όσο ήταν εν τη βασιλεία του. Ολα εδώ πληρώνονται, όπως θα έλεγε ένας τραγωδός ή ένας βοσκός. Η ομάδα Γιωργάκη, η ομάδα Βενιζέλου και οι μεταξύ τους ιταμοί διαπληκτισμοί δεν φανερώνουν παρά την «πολιτική σχιζοφρένεια» ενός κόμματος που μπορούσε επί μακρόν και κατά το δοκούν να βαφτίζει «αριστερό» ψάρι το «δεξιό» κρέας και να τρώει την Ελλάδα ωμή.

Διότι το ΠΑΣΟΚ και στις τρεις περιόδους του, τη δημαγωγική (του Ανδρέα), την «εκσυγχρονιστική» (τουΣημίτη) και την αλαμπουρνέζικη (των επιγόνων τους), έβλαψε την Ελλάδα το ίδιο. Στην πρώτη του περίοδο, αντί να βελτιώσει τους θεσμούς (που το μεταεμφυλιοπολεμικό κράτος της Δεξιάς είχε διαμορφώσει με «παρακρατικές» προδιαγραφές), τους διέφθειρε ακόμα περισσότερο, αναγορεύοντας τον λαό (και την προκατασκευασμένη «θέλησή του») σε «ψευτοθεό» ενός αντιλαϊκού συστήματος που διεύρυνε τη διαπλοκή, βάθαινε την υποτέλεια και εξαχρείωνε τον πολιτισμό σε επίπεδο σκυλάδικου στην αρχή και λάιφ στάιλ στη συνέχεια.

Περιοδικό "Ενημέρωση" τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου. ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

«Σοκ» για τον ελληνικό αθλητισμό!

sport-fm

Από την 1η Σεπτεμβρίου… καταρρέει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού αθλητισμού, μια και δεν μπορούν να λειτουργήσουν κολυμβητήρια, γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου, κλειστά γυμναστήρια κ.α.

Δυστυχώς τα δυσάρεστα στην Ελλάδα της… παρακμής, της Τρόικας και των απίστευτων καταστάσεων, συνεχίζονται… Από την 1η Σεπτεμβρίου… καταρρέει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού αθλητισμού, μια κι εξαιτίας έλλειψης της Άδειας Λειτουργίας Αθλητικών Εγκαταστάσεων που βγαίνει από την Αποκεντρωμένη διοίκηση της εκάστοτε περιοχής, δεν μπορούν να λειτουργήσουν κολυμβητήρια, γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου, κλειστά γυμναστήρια κ.α.

Κι αν κάποιος από τους υπευθύνους τολμήσει να παρανομήσει, τιμωρείται με 50.000 πρόστιμο ο υπεύθυνος της εγκατάστασης αλλά κι εκείνος που την χρησιμοποιεί, ενώ διώκεται και με ποινικές ευθύνες!

Κώστας Ζουράρις:Τι είναι και τι θέλει το Ισλάμ;

Τα Λόγια του Αέρα 

του ΚΩΣΤΑ ΖΟΥΡΑΡΙ

Τι είναι και τι θέλει το Ισλάμ; ...και όχι το ΕΑΜ... να, ιδού κι άλλη μια λαμπρή εφαρμογή της «αρχής της ετερότητας», που λέει κι ο μέγας Σκοπιανός ή το «σεβόμαστε την διαφορετικότητα», που ψιττακίζουν οι μπουρδολόγοι του εκσυγχρονιστάν.

Ναι! Αλλο το Ισλάμ κι άλλο το ΕΑΜ! Εδώ, ως γνωστόν ή άγνωστον, ζούμε στον πολιτισμό του ΕΑΜ, ασχέτως της ανατριχίλας, που προκαλεί το ΕΑΜ στα μνημονιακά ασπόνδυλα μαλάκια, που διακονούν το μνημόνιο, εκεί, στο υπουργείο μη εθνικής παιδείας (ο Georkakis κατήργησε το «εθνικής») και θρησκευμάτων.

Τι είναι και τι θέλει το Ισλάμ (και όχι οι ισλαμισταί);

α) Οι Μωαμεθανοί (και προτείνω τον όρο στους συναδέλφους μου της λογίας θεολογίας) είναι λοιπόν «κρατοθεοδοκηταί». Εχουν, μέσω Κορανίου, μίαν «δόκησιν»-δοξασία, αχνοθολοπεποίθηση για ένα Θεό, που είναι (κατά μίμησιν του εβραϊκού) θεός σκληρός, εκδικητικός, άσαρκος (δεν ενσαρκώθηκε ποτέ ως βρέφος και βασανισμένος ληστής στον Σταυρό). Θεός ανεικόνιστος, θεός-Κράτος, που αμείβει τον κάθε Μωαμεθανό, αν σκοτώσει έναν άπιστο. (Αμείβει όμως μόνο τους άντρες. Οι γυναίκες είναι προς χρήσιν και παράχρησιν και κατάχρησιν, μέχρι και τέσσερα θηλυκά στην χόρτασή μου, αν μπορώ να τις θρέψω.) Στον Αισχύλο, το Κράτος και η Βία είναι τέρατα. Για τους μουσουλμάνους, είναι θεάρεστη υποχρέωση του πιστού κατά των απίστων ή ολιγοπίστων.

Κύπρος: "Νέα" σχέδια Ανάν αλλά και ιδέες αποχώρησης από το ευρώ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε άμεσο και σοβαρό κίνδυνο αναμένεται να τεθεί, από το φθινόπωρο, η ίδια η ύπαρξη του κυπριακού κράτους (και, κατ’ επέκτασιν, η μεσοπρόθεσμη-μακροπρόθεσμη, κάπως συγκροτημένη επιβίωση του ελληνισμού στο νησί). Μια τέτοια εξέλιξη θα συνδυασθεί ασφαλώς με τη συνεχιζόμενη κατάρρευση της ελλαδικής οικονομίας, κοινωνίας και κράτους, παράγοντας εκρηκτικές συνέπειες για το σύνολο του ελληνικού χώρου. Στις σημερινές εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες, τις χειρότερες στη νεώτερη ελληνική ιστορία, εξαιρέσει της γερμανικής κατοχής, θα χρειαστεί σκληρότατο «κατενάτσιο» και πανεθνική έγερση για να σωθεί το κυπριακό κράτος και οι ‘Ελληνες της Κύπρου. Προς το παρόν, μόνο αυτό δεν βλέπουμε.

Ανεπάρκεια/απροθυμία της αντιπολίτευσης

 Η προοπτική διάλυσης του κυπριακού κράτους μπορεί ακόμα να αντιμετωπισθεί, υπό έναν όρο όμως. ‘Ότι θα συγκροτηθεί ένα αξιόπιστο, ενιαίο, μαχητικό μέτωπο των δυνάμεων που λένε ότι είναι αντίθετες στην επαναφορά νέου σχεδίου Ανάν, δηλαδή του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, της Συμμαχίας Πολιτών και των Οικολόγων. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν ότι κινδυνεύει άμεσα η πατρίδα τους και να μην ενεργούν με ανάλογο τρόπο. Θα ήταν ευχής έργο αν μια τέτοια συμμαχία μπορούσε να επεκταθεί και σε ένα πρόγραμμα απελευθέρωσης από τα οικονομικά δεσμά του Μνημονίου, γιατί και μέσω αυτών επιχειρείται η κατάλυση, από άλλο δρόμο, της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

‘Ένα τέτοιο «μέτωπο», θα μπορούσε να αντιπολιτευθεί αξιόπιστα έναν Πρόεδρο που έχει παραβεί τις πιο κεφαλαιώδεις δεσμεύσεις του στους ψηφοφόρους και που, κανονικά, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί μετά τα όσα συνέβησαν στο νησί μετά την εκλογή του και όσα έκανε ο ίδιος εις βάρος των συμπολιτών του. Θα μπορούσε επίσης να διερευνήσει δυνατότητες της Κύπρου και εκτός ΕΕ, όπως η Ρωσία, η Κίνα, οιBRIICS ευρύτερα, αλλά και συμμαχίες με πολιτικές δυνάμεις εντός ΕΕ. Το γεγονός ότι τα κυπριακά πολιτικά κόμματα κάνουν “business as usual”, σε ένα περιβάλλον πιθανολογούμενης εθνικής και επιταχυνόμενης κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής , αποσυνθέτει και τις οποιεσδήποτε λαϊκές αντιδράσεις.

Ο παράδεισος του ευρώ που έγινε κόλαση

Οδός Δραχμής

του Θόδωρου Κατσανέβα

Η Ελλάδα εντάχθηκε  στη ζώνη του ευρώ τον Ιανουάριο του  2002, σε έναν υποτιθέμενο οικονομικό παράδεισο. Αλλά αποδείχτηκε ότι ήταν η κόλαση. Ζούμε σήμερα μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία, όπως ποτέ πριν με τη δραχμή. Ναι, μέρος της ευθύνης οφείλεται στη φαυλότητα του πολιτικού μας συστήματος. Αλλά το ίδιο σύστημα, υπήρχε και κατά τη διάρκεια των χρόνων της δραχμής. Η συστημική αρνητική επίδραση του ευρώ αποδεικνύεται,εκτός των άλλων, από το γεγονός ότι στην ευρωκόλαση μας ακολουθούν και άλλες χώρες της ευρωζώνης κυρίως στον ευρωπαϊκό νότο.


Σε μελέτες μας στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά, διερευνήσαμε τους βασικούς  οικονομικούς δείκτες για χώρες μέσα και έξω από την ευρωζώνη. Βρήκαμε ότι, οι GIPSI, (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία, ), πορεύονται ικανοποιητικά  πριν από την ένταξή τους στο ευρώ στην περίοδο 1999-2002. Αυτό αλλάζει σταδιακά μετά την ένταξή τους στο ευρώ και τελικά  κατακρημνίζονται μετά την κρίση του 2008. Αντίθετα, οι περισσότερες χώρες σε όλο τον κόσμο, ύστερα από μια μικρή περίοδο κάμψης λόγω της ύφεσης του 2008, σήμερα έχουν σταθεί στα πόδια τους και πολλές αναπτύσσονται με εντυπωσιακούς ρυθμούς.Παρόμοιες μελέτε έχουν γίνει και διεθνώς, όπως αυτή του καθηγητή John Weeeks του London School of Economics που καταλήγει σε παρόμοια συμπεράσματα. 

Από την έλευση της κρίσης  το 2008, η χώρας μας έχει εισέλθει σε ένα φαύλο κύκλο σπειροειδούς ύφεσης, η διάρκεια της οποίας είναι πρωτοφανής διεθνώς. Πληρώνουμε  το τίμημα ενός παράλογου οικονομικού πειράματος, του ευρώ,  χωρίς την ύπαρξη μιας κεντρικής πολιτικής και οικονομικής ομπρέλας.