Η οικονομική ιστορία του Εθνικοσοσιαλισμού

analyst

Επειδή οι νικητές γράφουν πάντοτε την ιστορία, σπάνια αναφέρεται κανείς σε εκείνους τους οικονομολόγους που διαχειρίσθηκαν τη γερμανική οικονομία μετά την άνοδο του Χίτλερ – γεγονός που θεωρούμε λάθος, αφού έτσι χάνεται σημαντική εμπειρία.  

«Έχοντας αναφερθεί στο παρελθόν στην οικονομική θεωρία του εθνικοσοσιαλισμού, με δύο ανάλογα κείμενα, θεωρήσαμε σωστό να την ανανεώσουμε/συμπτύξουμε, για να έχουν μία καλύτερη εικόνα αυτοί που ενδιαφέρονται – πιστεύοντας επί πλέον πως η σημερινή πολιτική της Γερμανίας, ο «ελεγχόμενος» φιλελευθερισμός, η οποία διαφέρει από όλα τα άλλα κράτη, αποτελεί μία σύγχρονη συνέχεια του παρελθόντος«.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Ο εθνικοσοσιαλισμός είναι μία οικονομική θεωρία οργάνωσης ενός κράτους, η οποία στην κυριολεξία «δολοφονήθηκε» από το εγκληματικό, απάνθρωπα ρατσιστικό και αποτρόπαιο ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας – με αποτέλεσμα να αποτελεί έκτοτε ταμπού για όλους τους οικονομολόγους. Εμείς όμως έχουμε την άποψη ότι, δεν είναι ένοχες οι οικονομικές θεωρίες, δεν είναι αυτές δηλαδή που εγκληματούν – ενώ οι περισσότερες κρίνονται δυστυχώς από το άτομο που τις εφαρμόζει, από τον τρόπο που ερμηνεύονται, από τον τόπο που λειτουργούν, καθώς επίσης από το χρόνο που επιλέγεται (ανάλυση).

Για παράδειγμα, ο Marx, φιλόσοφος περισσότερο και λιγότερο οικονομολόγος, ανέλυσε όσο κανένας άλλος τον καπιταλισμό – προβλέποντας το επώδυνο τέλος του, ως αποτέλεσμα της δημιουργίας των μονοπωλιακών πολυεθνικών κολοσσών που βλέπουμε σήμερα σε πλήρη εξέλιξη. Εν τούτοις, δεν δημιούργησε μέσω της θεωρίας του ένα οικονομικό σύστημα, ενώ ο κομμουνισμός εφαρμόσθηκε από το Lenin – κυρίως δε από το Stalin, ο οποίος θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους μεγαλύτερους εγκληματίες του πλανήτη, μαζί με τον Hitler και το Mao (φυσικά, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας).

Κάτι ανάλογο έχει συμβεί με τον πατέρα του καπιταλισμού, με τον A. Smith, ο οποίος δεν μπόρεσε να προβλέψει τη μονοπωλιακή εξέλιξη του, πιστεύοντας εσφαλμένα στο «Trickledown Effect» – δηλαδή στο ότι, όταν ο πλούτος φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο κορεσμού των αναγκών των πλουσίων, τότε η αναδιανομή από τους πλούσιους στους φτωχούς ακολουθεί αυτόματα, οπότε ο πλούτος μοιράζεται. Σήμερα φαίνεται καθαρά πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Αντίθετα, ο αριθμός των υπερβολικά πλουσίων μειώνεται και ο πλούτος τους αυξάνεται – ενώ διευρύνονται συνεχώς οι εισοδηματικές ανισότητες, εις βάρος του 99% των ανθρώπων.

Αίτια της ανόδου του Ολοκληρωτισμού

Νέα Κρήτη

Από το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ βιβλίο του Heinrich Winkler, "Βαϊμάρη. Η ανάπηρη Δημοκρατία" [έκδοση 2011, εκδοτικό ΠΟΛΙΣ, μετάφραση Άντζη Σαλταμπάση, σελίδες 229-233]. Ο κ. Η. Winkler υπήρξε Καθηγητής στα Πανεπιστήμια: "Ελεύθερο πανεπιστήμιο του Βερολίνου", "Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ",  "Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου". Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας και μέλος του ιδρύματος Willy Brandt.  

Στις εκλογές για το Ράιχσταγκ, στις 14-9-1930, συμμετείχε το 82 % των Γερμανών εκλογέων‒ ήταν το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής από το 1920 και μετά. Το πιο αξιοπρόσεκτο βεβαίως ήταν η επιτυχία των Εθνικοσοσιαλιστών. Από τις 800.000 ψήφους που είχαν λάβει τον Μάιο του 1828, εκτοξεύθηκαν στα 6,4 εκατομμύρια, ήτοι από το 2,6 % στο 18,3 % και από τους 12 βουλευτές στους 107. Σημαντικά, αλλά σε μικρότερο βαθμό, ήταν και τα κέρδη των Κομμουνιστών. Το ΚΚΓ ανέβηκε από το 10,6 % στο 13,1 % και από τις 54 στις 77 έδρες.

Όλα τα υπόλοιπα κόμματα βγήκαν χαμένα …

Εθνικοσοσιαλισμός, η οικονομική πλευρά (β)

analyst

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία καταλήγει αργά ή γρήγορα στη δικτατορία κάποιας ελίτ – ενώ η χρυσή μεσότητα είναι πιθανότατα η άμεση Δημοκρατία, σε καθεστώς φιλελεύθερης μεν, αλλά ελεγχόμενης οικονομίας

 του Βασίλη Βιλιάρδου

συνέχεια από το Εθνικοσοσιαλισμός, η οικονομική πλευρά (α)

«Ολόκληρη η φορολογική νομοθεσία μας είναι και θα παραμείνει να είναι, για όσο χρονικό διάστημα δεν έχουμε απαλλαγεί από τη δουλεία των τόκων, «απότιση φόρου τιμής» απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο. Δυστυχώς δεν πρόκειται για μία εθελοντική θυσία με σκοπό την πραγματοποίηση κοινωφελών έργων, όπως φανταζόμαστε οι περισσότεροι.

Επομένως, η απαλλαγή μας από τη δουλεία των τόκων των χρημάτων, είναι ο μοναδική λύση – ο στόχος μίας παγκόσμιας επανάστασης, για την απελευθέρωση της δημιουργικής εργασίας από τα σφιχτά δεσμά των υπερεθνικών, μεγάλων δυνάμεων του κεφαλαίου» (G.Feder).     

 .

Ανάλυση

Στο πρώτο μέρος του κειμένου μας για την οικονομική πλευρά του εθνικοσοσιαλισμού, είχαμε αναλύσει τις βασικές αρχές του, παρουσιάζοντας τους δύο από τους τρείς οικονομολόγους, οι οποίοι επηρέασαν καταλυτικά την πορεία του  - αν και δυστυχώς ο δεύτερος ήταν ναζί. Αναφερθήκαμε επίσης στα ευρωπαϊκά σχέδια του τότε γερμανικού καθεστώτος, όπου έγινε η προσπάθεια εφαρμογής του συγκεκριμένου πολιτεύματος, στην εξέλιξη της γερμανικής οικονομίας μεταξύ των ετών 1933 και 1939, καθώς επίσης στο πρόγραμμα των 25 σημείων.

Το πρόγραμμα αυτό προετοιμάσθηκε ουσιαστικά από έναν άλλο οικονομολόγο, τον G.Feder, ο οποίος είχε σπουδάσει μηχανικός – ενώ είχε εκδώσει το «Μανιφέστο για την καταπολέμηση της δουλείας των τόκων«. Η στάση του οικονομολόγου ήταν μεν αντικαπιταλιστική, αλλά σε καμία περίπτωση αντισημιτική – ενώ διορίσθηκε γραμματέας του υπουργείου οικονομικών το 1933, μετά την ανάληψη της εξουσίας από το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα.

Ο όρος «δουλεία των τόκων» χρησιμοποιήθηκε αρχικά από το γερμανικό εργατικό κόμμα, το οποίο απαιτούσε με το νέο του πρόγραμμα (1913), την καταπολέμηση του βασικότερου «εργαλείου» του χρηματοπιστωτικού συστήματος: του επιτοκίου.

Εθνικοσοσιαλισμός, η οικονομική πλευρά (α)

analyst

Πρόκειται για μία θεωρία οργάνωσης ενός κράτους, η οποία στην κυριολεξία «κατακρεουργήθηκε» από το εγκληματικό, απάνθρωπα ρατσιστικό και αποτρόπαιο ναζιστικό καθεστώς – με αποτέλεσμα να αποτελεί ταμπού για όλους τους οικονομολόγους.

 του Βασίλη Βιλιάρδου

 «Ο J. M. Keynes, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνόδου των Βερσαλλιών το 1919, με αντικείμενο τον τρόπο που θα έπρεπε να συμπεριφερθούν οι νικήτριες δυνάμεις του πρώτου παγκοσμίου πολέμου απέναντι στην ηττηθείσα Γερμανία, είπε τα εξής:

«Απαιτήθηκαν 160 δις γερμανικά μάρκα για αποζημιώσεις πολέμου. Η δυνατότητα της Γερμανίας να πληρώσει 160 δις ή, έστω, 100 δις, είναι ανύπαρκτη – δεν βρίσκεται δηλαδή εντός των πλαισίων του εφικτού, με βάση έναν λογικό υπολογισμό. Αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε η Γερμανία να πληρώνει κάθε χρόνο πολλά δις μάρκα για να εξοφλήσει, θα έπρεπε να μας εξηγήσουν, μέσω ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα ακολουθούσαν αυτές οι πληρωμές κατά τη γνώμη τους και σε ποιες ακριβώς αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα.

Μέχρι να μπορέσουν να εκφραστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και να τεκμηριώσουν αντικειμενικά τις αποφάσεις τους, απαιτώντας πράγματα που είναι δυνατόν να επιτευχθούν, δεν μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας». Κανένας δεν τον άκουσε δυστυχώς, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει το κραχ του 1929 και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος».

Ο «αντικαπιταλισμός» της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και το «Λαϊκό Κράτος»- Τι δείχνει η ιστορία

Νέα Κρήτη

Η αντισυστημική- αντικαπιταλιστική ρητορική είναι ένα από τα κύρια γνωρίσματα του φασισμού και στη σύγχρονη και στην ιστορική του διάσταση. «Ο φασισμός- έλεγε ο Δημητρόφ στην εισήγησή του στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς- έρχεται στην εξουσία σαν κόμμα επίθεσης ενάντια στο επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου, ενάντια στις λαϊκές μάζες που βρίσκονται σε αναβρασμό. Ωστόσο παρουσιάζει τον ερχομό του στην εξουσία σαν ένα ''επαναστατικό'' κίνημα ενάντια στην αστική τάξη, στο όνομα ''ολόκληρου του έθνους και για τη ''σωτηρία'' του έθνους» (Γκεόργκι Ντιμιτρόφ: «Ο Φασισμός», εκδόσεις Πορεία, Αθήνα 1974, σελ. 26).

Η αντικαπιταλιστική ρητορεία της Χρυσής Αυγής ως εθνικισμός και ως εθνικοσοσιαλισμός

Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών και η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται σήμερα ως ένα επαναστατικό κίνημα που σκοπό έχει να αλλάξει την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.

Ο αρχηγός της, σημειώνει για παράδειγμα: «Είναι απαίτηση των καιρών η δημιουργία ενός Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος, Κινήματος Επαναστατικού με περιεχόμενό Ιδεολογικό και Πολιτικό. Ιδεολογικό και Πολιτικό γιατί πολιτική χωρίς ιδεολογία είναι ευκαιριακή ψηφοθηρία και ιδεολογία χωρίς πολιτική είναι φιλολογική ασχολία… Ένα Κίνημα Πολιτικό, που θα πολεμήσει την Κεφαλαιοκρατία και τον Κοσμοπολιτισμό, που θα μιλήσει στον λαό με την σκληρή γλώσσα της Αλήθειας και του Καθήκοντος. Που θα εμπνεύσει μια ηρωική στάση ζωής και ένα πνεύμα θυσίας, απαραίτητο στους κρίσιμους χρόνους που ζούμε. Ένα Κίνημα Κοινωνικό, που θα πολεμήσει αποφασιστικά για τα προβλήματα του απλού λαού» (Ν. Μιχαλολιάκος: Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη», Αθήνα 1992, εκδότης Χρυσή Αυγή, σελ. 36 και Δ' Έκδοση 2012, σελ. 51- 52).

Την ίδια ακριβώς αντικαπιταλιστική ρητορική βρίσκουμε και στα ιδεολογικά κείμενα της Χρυσής Αυγής που βρίσκονται σε τρέχουσα χρήση. Διαβάζουμε σε μια σχετική μπροσούρα: «Οι εθνικιστές δεν μάχονται για ν' αλλάξει νταβατζήδες ο Λαός και στην θέση των πλουτοκρατών να έρθουν οι κομισάριοι. Μάχονται για την ανατροπή του καθεστώτος της εθνοκτόνος πλουτοκρατικής τάξης (που δεν ξεχωρίζει σε δεξιά ή αριστερή έκδοση, είναι δυο κεφάλια μ' ένα στομάχι) και πολεμούν το εγκληματικό σύστημα του καπιταλισμού. Οι εθνικιστές στέκονται στο πλευρό της εργατικής τάξης και της αγροτιάς που σήμερα αποτελούν τα κυρίαρχα θύματα της απάνθρωπης πλουτοκρατικής εκμετάλλευσης, όχι από εκλεκτική μεροληπτική υποκρισία, αλλά γιατί πιστεύουν ακράδαντα στην κοινωνική δικαιοσύνη, δίχως ταξικές εξαιρέσεις αλλά με προτεραιότητες φυσικής επιβίωσης» (Βλέπε: «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ- ''Προς το μέλλον…''- Θεωρητικά ζητήματα για την στρατηγική και την τακτική του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος», Αθήνα 2010, σελ. 10).

Γερμανία, η αναβίωση του εθνικοσοσιαλισμού

analyst

Ο φιλελευθερισμός, ο οποίος ξεκίνησε ουσιαστικά από τη Βρετανία, δεν ευδοκίμησε σχεδόν ποτέ στη Γερμανία – στην οποία η ησυχία, η τάξη και η ασφάλεια, προηγούνται της προθυμίας ανάληψης επιχειρηματικού ή άλλου ρίσκου.

Όπως φαίνεται, οι Γερμανοί Πολίτες έχουν χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη τους στην οικονομία της ελεύθερης  αγοράς – η οποία θεωρείται μεν ως παραγωγική, αλλά υπεύθυνη για τις συνεχώς αυξανόμενες αδικίες στη χώρα.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι επιθυμούν ένα κεντρικά κατευθυνόμενο, ελεγχόμενο από το κράτος οικονομικό σύστημα – ευρισκόμενοι προφανώς ένα βήμα μπροστά, σε σχέση με τις εξελίξεις και την άνοδο της ακροδεξιάς σε άλλες χώρες, έχοντας την εμπειρία του παρελθόντος.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση μεγάλης γερμανικής εφημερίδας (Faz, διάγραμμα που ακολουθεί), το 65% περίπου των Γερμανών έχουν την άποψη ότι, οι συνθήκες στη πατρίδα τους δεν είναι δίκαιες – ενώ μόλις το 18% έχει αντίθετη άποψη.

Γνωρίζοντας τώρα πως τη χρονική περίοδο μεταξύ των ετών 1964 και 1990 η σχέση αυτή ήταν σχεδόν ακριβώς μοιρασμένη (50%-50%), συμπεραίνεται ότι μετά το 1990, όπου ενώθηκαν ουσιαστικά οι δύο Γερμανίες, οικοινωνικές αδικίες αυξανόταν – ή, τουλάχιστον, αυτό πιστεύει το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών, αφού το 61% θεωρεί πως τα τελευταία 3-4 χρόνια μεγεθύνθηκαν οι κοινωνικές αδικίες.

Η μεγάλη Ευρωαπειλή

Σοφοκλέους 10

Εάν θέλει κανείς να διαπιστώσει πως θα διαλυθεί η Ευρωζώνη, οφείλει να μελετήσει την κατάσταση στην Ιταλία και στη Γαλλία – όπου, αργά ή γρήγορα, θα εκλεγεί μία εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση...

 Έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν στις διάφορες νίκες της γαλλικής ακροδεξιάς, σε όλες σχεδόν τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις – ενώ υπάρχει μία πολύ καλή ανάλυση σε μία αγγλική εφημερίδα (Είναι η κατάλληλη ώρα να στοιχηματίσουμε για την έξοδο της Γαλλίας και το γαλλικό φράγκο), η οποία επικεντρώνεται στο συγκεκριμένο θέμα.

Ειδικότερα, το κόμμα της γαλλικής ακροδεξιάς, το οποίο μάλλον δεν είναι λιγότερο «επιθετικό» ή «επαναστατικό» από το αντίστοιχο στην Ελλάδα, αλλά απλά πιο έμπειρο, προσεκτικό και καλύτερα οργανωμένο, έχει συμπεριλάβει στο πρόγραμμα του αρκετά σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά, ενώνοντας τα με τα καθαρά εθνικιστικά – υιοθετώντας σε κάποιο βαθμό μία «εθνικοσοσιαλιστική» ιδεολογία, η οποία φαίνεται ότι πείθει τους Γάλλους.

Φαίνεται λοιπόν ότι πολλοί εργαζόμενοι, οι οποίοι στο παρελθόν ψήφιζαν το κυβερνών σοσιαλιστικό κόμμα, έχουν πλέον μετατοπισθεί – επιλέγοντας το «Εθνικό Μέτωπο» (Front National) της κυρίας Le Pen το οποίο, σε πανεθνικές δημοσκοπήσεις, έρχεται πρώτο, ξεπερνώντας τους σοσιαλιστές (Hollande) και τους δεξιούς (πρώην Sarkozy).