Εξοδος από το ευρώ: μία πρόταση με αναπάντητα ερωτήματα

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Παύλου Δερμενάκη

Η λύση του ελληνικού προβλήματος δεν μπορεί να επικεντρώνεται από την Αριστερά στην αλλαγή του νομίσματος

 Πραγματοποιήθηκε, στις 15 Φλεβάρη στην  Αλκυονίδα, η παρουσίαση της πρότασης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής (ΕΔΕΚΟΠ) για μιαν άλλη πορεία της Ελλάδας στον οικονομικό τομέα μετά την αποτυχία της Ευρωζώνης. Την πρόταση παρουσίασαν οι καθηγητές Κώστας Λαπαβίτσας και Θόδωρος Μαριόλης καθώς και ο περιφερειακός σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας Κωνσταντίνος Γαβριηλίδης.

Η πρώτη παρατήρηση από την εκδήλωση ήταν η πολύ μεγάλη συμμετοχή κόσμου, για τα δεδομένα επιστημονικής παρουσίασης ακόμα και για τον χώρο της Αριστεράς. Το στοιχείο αυτό δείχνει την ανάγκη ενός κόσμου για αναζήτηση τεκμηριωμένων λύσεων εξόδου από την πολυεπίπεδη κρίση της χώρας. Ενός κόσμου που δεν εγκαταλείπει τη διαδικασία αναζήτησης, που δεν αποδέχεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στα μνημόνια, που δηλώνει και με αυτό τον τρόπο παρών σηματοδοτώντας με αισιοδοξία δυνατότητες για το μέλλον.

Ως δεύτερη παρατήρηση, πριν πάμε στην ουσία των θεμάτων, οφείλουμε να σημειώσουμε την έντονη δυσφορία αυτού του κόσμου στους μακρόσυρτους «χαιρετισμούς» των πολιτικών αρχηγών που παρευρέθηκαν στην εκδήλωση. Ο κόσμος ήθελε να ακούσει την πρόταση, να κατανοήσει ότι υπάρχει διαδικασία για να βγει από το αδιέξοδο. Δεν βρέθηκε εκεί για να ακούσει «μία από τα ίδια»,  χωρίς καμία συμβολή και αξία στις αγωνίες του. Από αυτή την άποψη οι παρεμβάσεις των Π. Λαφαζάνη και Ζ. Κωνσταντοπούλου όχι μόνο δεν προσέφεραν κάτι ουσιαστικό αλλά αντίθετα «εκνεύρισαν» το ακροατήριο, κάτι το οποίο φάνηκε και στο τέλος των ομιλιών τους…

Μια απάντηση στις ασυναρτησίες του ΣΕΒ. Που νοιάζεται (και) για τους φτωχούς!!!

iskra

του Κώστα Παπουλή

ή πως πουλώντας στο εξωτερικό νερό του Καματερού* έρχεται η ανάπτυξη (κατά ΣΕΒ)

Δεν γνωρίζω αν οι κύριοι που βρίσκονται στο Δ.Σ. του ΣΕΒ, όπου ανάμεσά τους βλέπεις εργολάβους, διευθύνοντες τραπεζών και άλλους, εκπροσωπούν (και) το όποιο παραγωγικό κεφάλαιο της χώρας, ή απλώς έχουν στο μυαλό τους να λεηλατήσουν την ΔΕΗ, και άλλη δημόσια περιουσία, που βγαίνει στο σφυρί λόγω μνημονίων, να επιβιώσουν πάνω στο πτώμα των εργατικών δικαιωμάτων, και τους χαμηλούς μισθούς, ή (και) να πάρουν «δουλειές», εξυπηρετήσεις και άλλα έργα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ένα, είναι σίγουρο, ή πολιτική για την παραμονή της χώρας στην Ζώνη του Ευρώ, εξυπηρετεί τα ιδιοτελή και ειδικά τους συμφέροντα που ουδεμία σχέση έχουν με το γενικό συμφέρον του λαού. Για αυτό εμφανίζουν μια «μελέτη»1 που είναι υπόδειγμα, όχι λογικής «βιομηχάνων», αλλά μάλλον ανάλογη της λογικής επιχείρησης, «τύπου νερού του Καματερού».

Πρώτον: Λέει ο ΣΕΒ: H έξοδος από το ευρώ παρομοιάζεται με τις ιδέα ότι κάποιος πλούσιος θα μας πληρώσει το χρέος:

Ο Νομπελίστας οικονομολόγος J. STIGLITZ, o οποίος έχει διατελέσει αντιπρόεδρος και επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας και που σίγουρα γνωρίζει καλύτερα οικονομικά, από τους όποιους υπαλλήλους του ΣΕΒ, μάλλον δεν μπορεί να παρομοιασθεί με τέτοιες ιδέες. Αντίθετα οι «οικονομολόγοι» του ΣΕΒ με αυτά που γράφουν, θα μπορούσαν να αναπτύξουν όχι μόνο τέτοιες ιδέες, αλλά και ότι πουλώντας στο εξωτερικό το νερό του Καματερού θα έρθει η ανάπτυξη. O J. STIGLITZ π.χ. λέει: «Για την Ελλάδα που βρίσκεται σε οικονομική κρίση χωρίς τελειωμό, οι ζημιές του σήμερα δεν είναι παρά μια ιδέα των ζημιών που επιφυλάσσει το μέλλον. Στο πλαίσιο ενός ορθολογικού υπολογισμού, αυτά τα γνωστά και μόνιμα κόστη πρέπει να αντιπαραβληθούν με τους κινδύνους ενός διαζυγίου. Τουλάχιστον στην περίπτωση του διαζυγίου ακόμη και αν το ξεκίνημα της νέας ζωής είναι ταραχώδης υπάρχει το θετικό ενδεχόμενο να τερματιστεί η οικονομική κρίση και να ξεκινήσει η ανάπτυξη.»2

Σφοδρή επίθεση Αλαβάνου κατά Τσίπρα

Ο Αλέκος Αλαβάνος άσκησε σκληρή κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, λέγοντας πως διαδραματίζει ένα ρόλο ιδιαίτερα αρνητικό για την χώρα και δεν εκπροσωπεί τις αξίες της Αριστεράς

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό «Παραπολιτικά», ο πρόεδρος του κόμματος «Σχέδιο Β»  τόνισε ότι ο πρωθυπουργός δεν δίστασε να κάνει στροφή 180 μοιρών στις θέσεις του, ώστε να βρει έναν πολιτικό ρόλο, που είναι ιδιαίτερα αρνητικός για την χώρα και δεν είναι τιμητικός για έναν άνθρωπο της Αριστεράς.

«Πιστεύω ότι ο κος Τσίπρας έδειξε ότι έχει μια πολιτική ικανότητα επιβίωσης άλλου διαμετρήματος, ικανότητα που δεν διστάζει στο να κάνει πλήρη ανάστροφη 180 μοιρών και στις θέσεις του και επομένως νομίζω αργά ή γρήγορα θα έβρισκε το δρόμο του να παίξει έναν ρολό κεντρικό πολιτικό ο οποίος κατά την γνώμη μου είναι ιδιαίτερα αρνητικός για την χώρα μας. Ιδιαίτερα αρνητικός και δεν είναι τιμητικός για έναν άνθρωπο ο οποίος έρχεται από την Αριστερά».

Ένας θλιβερός Αλέξης Τσίπρας

Outside the Wall

Δεν ξέρω αν ακούσατε τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στον «105.5 Στο Κόκκινο» και τον Κώστα Αρβανίτη; Αν όχι, καλύτερα. Γλιτώσατε.

Γιατί ήταν ένας θλιβερός και αόριστος Τσίπρας. Καμία σχέση με τον ριζοσπάστη πολιτικό που γνωρίζαμε έως τώρα, πλέον ακούγεται ως ένας υποταγμένος πολιτικάντης που έπαψε να λέει την αλήθεια στο λαό.

Η συνέντευξη (και η πολιτική του κατ' επέκτασιν) κινήθηκε (και κινείται) σε δύο επίπεδα: στα πράγματα που έχει ήδη κάνει και στα πράγματα που δεν έχει κάνει ακόμα.

Για τα δεύτερα συνεχίζει στο γνωστό -προεκλογικό- μοτίβο: μεγαλοστομίες. Εναντίον της ολιγαρχίας, εναντίον τωνκαναλαρχών κ.ο.κ. Χιλιοειπωμένα.

Για τα πρώτα, αυτά που υπέγραψε, το μοτίβο είναι διαφορετικό (αλλά τόσο, μα τόσο ίδιο με των προηγουμένων πρωθυπουργών): ήταν αναγκασμένος, δεν ήθελε τα μέτρα, σύρθηκε, αλλά αποσόβησε παρά πολλά αρνητικά (το... μεγάλο πλεόνασμα) ενώ και το δικό του μνημόνιο είναι καλύτερο από εκείνα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Το λάθος των Reinhart και Rogoff σχετικά με το ύψος του λόγου ΔΧ/ΑΕΠ ως ανυπέρβλητου εμποδίου της μεγέθυνσης του ΑΕΠ.

του Κώστα Μελά

Μετά τα λάθη στον υπολογισμό των  δημοσιονομικών  πολλαπλασιαστών ,την υπόθεση της  δημοσιονομικής συστολής(προσαρμογή) ως εμπεριέχουσας εγγενώς αναπτυξιακές δυνατότητες τώρα άλλη μια υπόθεση- δόγμα της επικρατούσας μακροοικονομικής αντίληψης φαίνεται ότι δέχεται τα πυρά της έντονης  κριτικής αμφισβήτησης: πρόκειται για την υπόθεση σύμφωνα με την οποία χώρες με  λόγο δημοσίου χρέους/ΑΕΠ μεγαλύτερο του 90.0% παρουσιάζουν σημαντικά μικρότερο ρυθμό μεγέθυνσης του ΑΕΠ σε σχέση με τις  χώρες με μικρότερο λόγο ΔΧ/ΑΕΠ.

    Το 2010 , εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, δημοσιεύτηκε μελέτη δύο γνωστών οικονομολόγων – καθηγητών πανεπιστημίου ( Carmen Reinhart–Kenneth Rogoff) με τον τίτλο: “Growth in a time of Debt”( NBER ,Working Paper 15639, January 2010. http://www.nber.org/papers/w15639).

Το βασικό συμπέρασμα της μελέτης ήταν ότι οι μέσοι ρυθμοί μεγέθυνσης των χωρών με δημόσιο χρέος υψηλότερο του 90,0% του ΑΕΠ είναι μικρότεροι τουλάχιστον κατά 1,0% από χώρες με μικρότερο λόγο ΔΧ/ΑΕΠ.

Η συγκεκριμένη μελέτη όχι μόνο αποτέλεσε σημείο αναφοράς των θεωρητικών συζητήσεων αλλά προεξαρχόντως  υιοθετήθηκε ως κανόνας άσκησης της οικονομικής πολιτικής.

Ανταγωνιστική οικονομία σημαίνει βιώσιμο δημόσιο χρέος

kontranews

του Γιώργου Βάμβουκα

Αφορμή για τη σημερινή μας επιφυλλίδα, αποτελεί το χθεσινό άρθρο του Γιώργου Κουρή στην Kontranews, με τίτλο: «Γιατί όταν βλέπανε ότι βουλιάζαμε, εδώ και 10 ή 20 χρόνια οι διάφοροι οικονομολόγοι που βγαίνουν τώρα στα κανάλια και μας λένε αηδίες, δεν έβαζαν τις φωνές;». Επειδή ανήκω στην κατηγορία των οικονομολόγων, που από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ασκούσα σκληρή κριτική στις εκάστοτε κυβερνήσεις, για την αποτυχία της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής και την συντελούμενη υπερδιόγκωση των κρατικών χρεών και ελλειμμάτων, όντως το ερώτημα του Γιώργου Κουρή είναι εύλογο και λογικό.

Για παράδειγμα, ποιος ήξερε πριν το 2008, τους Βαρουφάκη, Λαπαβίτσα, κ.ά., που μετά το 2010 καταφέρονται κατά των μνημονίων και ομιλούν για τα αίτια χρεοκοπίας της χώρας; Προσωπικά, την περίοδο 1987-2012, ως μόνιμος αρθρογράφος του εβδομαδιαίου περιοδικού Οικονομικός Ταχυδρόμος, έγραψα περίπου 600 άρθρα εκ των οποίων τουλάχιστον τα 200, εστίαζαν στα αίτια της αχαλίνωτης διεύρυνσης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, τη δραματική αύξηση του δημοσίου χρέους και την προδιαγραφόμενη χρεοκοπία της χώρας.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Η βασική αυταπάτη του οικονομικού φιλελευθερισμού είναι ότι πιστεύει ότι αν βάλεις τους ανθρώπους να φτιάξουν μια ομάδα, μια κοινωνία, και αυτή αφεθεί ελεύθερη,  θα δημιουργήσει οικονομικούς θεσμούς που θα βασίζονται στη ελευθερία συναλλαγών και στην οικιοθελή ανταλλαγή. Σύμφωνα με αυτή τη βασική αφήγηση για την κοινωνία και την ιστορία της, η κοινωνία θα δημιουργήσει πλούτο που θα κατανέμεται με βάση τη συμμετοχή και τη προσφορά του καθένα στη παραγωγή και με βάση τις αξίες που θα δίνει η αγορά σε κάθε παραγόμενο προϊόν και υπηρεσία με βάση τη προσφορά και ζήτηση, που τελεολογικά σχετίζονται με τις ανάγκες των ανθρώπων. Θεωρείται δε ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του έρχονται μετά στην ιστορική εξέλιξη για να δημιουργήσουν μια τάξη γραφειοκρατών που “εκμεταλλεύεται” και καταπιέζει τους παραγωγούς κυρίως μέσα από τους φόρους .

Τα λάθη σε αυτό το  βαθιά ριζωμένο μύθο στις κοινωνίες μας όμως είναι πολλά.

1)      Πρώτον η ίδια η ελεύθερη αγορά θα δημιουργήσει ανισότητες και συσσώρευση πλούτου και δύναμης στα χέρια κάποιων, λίγων πάντα. Οι πιο τυχεροί, αδίστακτοι ή αυτοί που θα βάλουν σαν μοναδικό στόχο τη συσσώρευση όλο και περισσότερο περιουσιακών στοιχειών (κεφάλαιο) θα αποκτήσουν ένα πλεονέκτημα εις βάρος των άλλων και θα δημιουργηθεί σύντομα μια αγορά άνισων εως και παράλογων όρων.  Πχ ένας που θα καταφέρει να έχει 100 βόδια, σε μια οικονομία που το νόμισμα αξίας και ανταλλαγής είναι το βόδι, θα έχει ένα πολύ ισχυρό πλεονέκτημα στην αγορά και στη  διαμόρφωση των τιμών (και άρα των οικονομικών αξιών) αν οι υπόλοιποι έχουν 1, 2 ή 5 βόδια. Θα μπορεί δηλαδή να διαμορφώνει πια τις ίδιες τις αξίες της ανταλλαγής με βάση την ισχύ του πάνω στις ανάγκες των άλλων και όχι οι ανάγκες (η ζήτηση σε τελική ανάλυση είναι οι ανάγκες) να διαμορφώνουν την οικονομική αξία. Και όλα αυτά άσχετα με την τρέχουσα προσφορά και αξία της οικονομικής δραστηριότητας του και αδιάφορα αν έφτασε σε αυτή τη θέση με απάτη, κλοπή ή εργασία. Σημασία έχει ότι οι αρχικοί κανόνες θα έχουν ήδη παραβιαστεί.

Τρεκλίζοντας προς την α-συναρτησία (οδηγός κευνσιανισμού σε ταληράκια)

Outside the Wall

Η πολιτική αναφέρεται συχνά ως η τέχνη του εφικτού και συνήθως αυτή η προσέγγιση θεωρείται δείγμα ωριμότητας και σοφίας. Γιατί τότε τις περισσότερες φορές καταλήγει στην α-νοησία?

Πρόκειται για ένα ερώτημα που οι περισσότεροι άνθρωποι που κάνουν πολιτική αντιμετωπίζουν συνήθως με ένα μείγμα άρνησης («όχι, δεν είναι ανόητη η πρότασή μου»), ελιτισμού («δεν είναι ο κόσμος έτοιμος για κάτι τέτοιο») και μοιρολατρικού πραγματισμού («τι να κάνουμε που αυτοί είναι οι περιορισμοί»).

Όλα αυτά τα σκεφτόμουν με αφορμή ένα άρθρο του κ. βαρουφάκη, τον οποίο εκτιμώ για την ειλικρίνεια και την ευθύτητα των απόψεών του. Στο εν λόγω άρθρο λίγο-πολύ ισχυρίζεται πως ο πρόεδρος της ΕΚΤ σούπερ μάριο ντράγκι πάλεψε με τους κινγκ-κονγκ γερμανούς στα μαρμαρένια αλώνια και κατάφερε να εξαγγείλει το περιβόητο ευρωπαϊκό QE. Επίσης, ότι αυτή η κίνηση έχει συμβολική σημασία και ότι ως εξέλιξη κρίνεται θετική. Το τι μορφή θα έχει αυτό το QE σας το έχω ήδη σφυρίξει από τον απρίλη για όποια έχει χάσει μερικά επεισόδια και όλα αυτά της φαίνονται κινέζικα.

Σε εκείνο το άρθρο, είχα εξηγήσει αναλυτικά:

Τι είναι το QE?
(τύπωμα χρήματος για τη φθηνότερη χρηματοδότηση των κρατικών ελλειμμάτων)

Ποια θα είναι η μορφή του ευρωζωνικού QE
(θα παρακάμπτονται τα κρατικά ομόλογα και θα αγοράζονται κατευθείαν εταιρικά)

Γιατί συμβαίνει αυτό?
(διότι οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ με αυτόν τον τρόπο δεν θα άρουν την πίεση προς τις κυβερνήσεις με τη μορφή της ορθοδοξίας των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και ταυτόχρονα θα προσφέρουν ένα καλό δωράκι στους εαυτούς τους, διότι στις επιχειρήσεις οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί είναι εξαιρετικά υπερεκτιμημένοι)

Ο επαρχιωτισμός της ελληνικής οικονομικής ιδεολογίας

Νέα Πολιτική

του Ραφαήλ Καλυβιώτη

♦ Πολλά μπορεί να καταμαρτυρήσει κανείς στο Σκανδιναυϊκό οικονομικό μοντέλο και όλα αυτά που το τελευταίο συνεπάγεται, όπως τον καταναγκασμό μέσω ενός κεντρικού σχεδιασμού, την έλλειψη αυθορμητισμού και ατομικότητας, και, εν πάση περιπτώσει, μία από τα άνω κατασκευασμένη κοινωνία. Παρά ταύτα, είναι το μοντέλο των Σκανδιναυών, και είναι σχεδόν αδύνατον να αναπαραχθεί οπουδήποτε αλλού.

Ένας από τους λόγους που αδυνατεί η ΕΕ να επιλύσει την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουν τα μέλη της, είναι ακριβώς αυτός. Ότι δηλαδή δεν διαθέτει μηχανισμούς εντός της διοικητικής της δομής, που να συλλέγουν τα ιδιαίτερα στοιχεία από τις εθνικές οικονομίες και να προσαρμόζουν ένα μείγμα κατάλληλης οικονομικής πολιτικής, το οποίο θα επέτρεπε στις χώρες αυτές να αναπτύξουν τα εκάστοτε συγκριτικά τους πλεονεκτήματα. Εάν μάθαμε κάτι από αυτήν την οικονομική κρίση, είναι ότι δεν ταιριάζει σε όλες τις χώρες το ίδιο μοντέλο οικονομίας. Η περίφημη «τρόϊκα», καίτοι έχει προβεί σε ορισμένες σωστές μεταρρυθμίσεις, χρησιμοποιεί παρά ταύτα μοντέλα οικονομικής ανάλυσης τα οποία έχουν μία τυποποιημένη «διεθνή ισχύ». Όμως, όταν παρακάμπτονται χαρακτηριστικά όπως η κοινωνική πολυπλοκότητα, η κυρίαρχη κουλτούρα και οι θεσμικές ιδιομορφίες της κάθε χώρας, το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό.

Σε αυτό, φυσικά, ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης καταλαμβάνει και ο αποδέκτης της υφιστάμενης οικονομικής πολιτικής. Εις ό,τι αφορά την χώρα μας, οι εθνικές της ηγεσίες δεν έχουν επιτύχει να αντιπροτείνουν μέτρα τα οποία να εφάπτονται στην λογική του «συγκριτικού πλεονεκτήματος». Αυτό εν πολλοίς εκπηγάζει από τον επαρχιωτισμό στην σκέψη και στην δομή που διακατέχει τους διανοουμένους και την πολιτική ηγεσία. Ο βαλκανικού τύπου καπιταλισμός της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από έναν άκριτο θαυμασμό σε ξένα πρότυπα, τα οποία επ’ ουδενί δεν ταιριάζουν στην ιστορική πορεία διάρθρωσης της οικονομίας μας. Μιμείται, δηλαδή, ο Ελληνισμός, εν είδει ιθαγενούς, θεσμούς που δεν προσιδιάζουν στην κουλτούρα του, καταλήγοντας σε ένα κακέκτυπο του δυτικού καπιταλισμού.

Έτσι, αφ’ ενός, δεν εξετάζονται τρόποι γιά να καταστούν πιο ανταγωνιστικές οι μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούν οργανικό στοιχείο της ελληνικής οικονομίας. Αντίθετα, με μία κακή έννοια τεχνοκρατίας, εισάγουμε σχήματα, ποσοστά και αριθμούς που ακολουθούν οι δυτικές χώρες, η ιστορική διαδρομή των οποίων είναι παντελώς διαφορετική, οικοδομημένη δηλαδή από την δημιουργία μεγάλων βιομηχανιών και επιχειρήσεων. Αποσιωπάται το γεγονός ότι, εάν μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και δοθούν κίνητρα, είναι απόλυτα εφικτό μικρές επιχειρήσεις με μικρό κεφάλαιο να παράξουν σύνθετα προϊόντα. Υπενθυμίζω απλά: Startups. Εξ ου και η έννοια του «Συγκριτικού Πλεονεκτήματος».

Η «καθαρή θεωρία του εμπορίου» σε καθεστώς οικονομικής και νομισματικής ένωσης και ο Hans-Werner Sinn .

του Κώστα Μελά

Ο Hans-Werner Sinn  σε πρόσφατο άρθρο του κριτικάρει τον Ντράγκι για τα λάθη του που επιβαρύνουν την Ευρώπη. Θα επιχειρήσουμε μια κριτική ανάλυση των όσων υποστηρίζει ο γερμανός οικονομολόγος. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την θέση του για τον τρόπο που εξασφαλίζεται ισορροπία στα εξωτερικά ισοζύγια των χωρών της ευρωζώνης.

Το πρώτο σημείο το οποίο θίγει ο Hans-Werner Sinn  αφορά στη διαγραφόμενη πορεία εμφάνισης αντιπληθωρισμού στην ευρωζώνη. Το γεγονός αυτό φέρνει στο νου την Ιαπωνία όπου η κατάσταση αντιπληθωρισμού ταλανίζει την οικονομία της τα τελευταία 15 έτη. Η πρόταση του Hans-Werner Sinn  είναι :

«Η ΕΚΤ δεν πρέπει να δράσει εναντίον του μέτριου αποπληθωρισμού σε αυτές τις χώρες, αλλά αντί αυτού χρειάζεται να βάλει στόχο να τον αντισταθμίσει με πληθωρισμό στη βόρεια ευρωζώνη και ειδικά στη Γερμανία. Για να γίνει αυτό χρειάζεται συγκράτηση - όχι ακτιβισμός».

Πως θα γίνει αυτό; Η αγορά θα κάνει τη δουλειά αν την αφήσει ήσυχη η ΕΚΤ. Η θέση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο την παλαιά θεωρία  του καθαρού εμπορίου υπό καθεστώς χρυσού κανόνα η οποία κυριαρχούσε στο δεύτερο μισό του 19^ουαιώνα όταν το κράτος δεν διέθετε άλλα μέσα για να αμβλύνει την οικονομική δυσπραγία στο εσωτερικό παρά μόνο τον ανταγωνισμό για τις αγορές. Όλα τα επιβοηθητικά μέσα που είχε το κράτος για τη χρόνια ή διαλείπουσα υποαπασχόληση διαγράφηκαν, εκτός εκείνα που στόχευαν στη βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου σε εισοδηματικά μορφή.  Πρόκειται κατά αρχάς για μια θεωρία η οποία απεικονίζει την πραγματικότητα αποτελούμενη από ξεχωριστά εθνικά κράτη και όχι από εθνικά κράτη τα οποία συμμετέχουν σε μια νομισματική και οικονομική ένωση.  Σύμφωνα με την άποψη του  Hans-Werner Sinn  το εμπόριο μεταξύ των μελών κρατών της ένωσης  αποτελεί το μοναδικό  μέσο για τη διατήρηση της εγχώριας απασχόλησης. Πρόκειται κατά την άποψή μας για ένα μέσο απελπισίας διότι οποιαδήποτε επιτυχία του ενός απλά θα ήταν αποτυχία του άλλου. Το πρόβλημα μετατοπίζεται  απλά στον γείτονα. Άλλωστε έτσι δείχνουν τα στοχεία.

ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ Από τον πανάξιο ιεράρχη Νικόλαο. ΕΥΓΕ.

Olympia

Ο τίμιος, άξιος και πατριώτης παπάς, δείχνει ότι η Ελλάδα έχει χρυσές εφεδρείες. Το μήνυμα του πρέπει να διαβαστεί σε κάθε Έλληνα.

Του Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
28 Ὀκτωβρίου 2013

Σήμερα γιορτάζουμε μιὰ μέρα δόξας τῆς ἱστορίας μας, μιὰ μέρα πανηγυρικῆς ἀπόδειξης τῆς ἡρωικῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς μας. Ὅλοι οἱ τότε ἰσχυροί, Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοί, ἐναντίον μας. Οἱ γονεῖς μας φτωχοί, μικροί, ἀδύνατοι. Δυνατοὶ ὅμως στὴν ψυχή, μεγάλοι στὰ ὁράματα, πλούσιοι σὲ ἰδανικά. Μὲ κυβερνῆτες ποὺ ἄκουγαν τὸν ἀναστεναγμὸ τῆς ἱστορίας καὶ ἤξεραν νὰ ἐκφράζουν τὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ στὶς ἀπειλὲς τῶν ξένων καὶ ὄχι τὴ λαίμαργη βούληση τῶν ἀδίστακτων δυνάμεων στὸν γονατισμένο καὶ τότε λαό. Τὸ ΟΧΙ δὲν τὸ εἶπε ἕνας• τὸ εἶπε ὁλόκληρος ὁ λαός. Ἁπλά, βρέθηκε αὐτὸς ποὺ συνδύασε τὴν ἁρμοδιότητα τῆς ἐξουσίας του μὲ τὸν παλμὸ τοῦ λαοῦ.

Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας βρίσκεται σὲ ἰδιότυπη ἐμπόλεμη κατάσταση καὶ ζεῖ σὲ κατοχή. Καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ δυστυχῶς Γερμανική. Καὶ ὄχι μόνον. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι, θύματα καὶ τῆς δικῆς μας ἀπερισκεψίας καὶ μικρόνοιας, ξεγελαστήκαμε καὶ παρασυρθήκαμε σὲ ἀνόητη ζωή. Χαλάσαμε ὡς λαός. Τὶς τελευταῖες δεκαετίες φροντίσαμε νὰ καταστρέψουμε ἕνα-ἕνα τὰ θεμέλιά μας, τοὺς βωμοὺς καὶ τὰ ἱερά μας, πίστη, παιδεία, παράδοση, ἱστορία, γλῶσσα, θεσμούς, ἀξίες. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀντέξαμε τὴ σύγχρονη ἐπίθεση. Καὶ νὰ ποῦ φτάσαμε! Μέσα σὲ λίγα χρόνια βλέπουμε τὶς περιουσίες μας νὰ χάνονται, τὴν ἀνεργία νὰ αὐξάνεται, τοὺς νέους μας νὰ ἐκπατρίζονται, τὸν λαό μας νὰ πεινάει, τὴν ἀξιοπρέπειά μας νὰ ἐξανεμίζεται, τὴ χώρα μας νὰ ἀδειάζει. Βουλιάξαμε σὲ χρέη καὶ δάνεια, βυθιστήκαμε σὲ προβλήματα καὶ ἀδιέξοδα, γεμίσαμε συσσίτια.

Holy Coding Error, Batman

By Paul Krugman

The intellectual edifice of austerity economics rests largely on two academic papers that were seized on by policy makers, without ever having been properly vetted, because they said what the Very Serious People wanted to hear. One was Alesina/Ardagna on the macroeconomic effects of austerity, which immediately became exhibit A for those who wanted to believe in expansionary austerity. Unfortunately, even aside from the paper’s failure to distinguish between episodes in which monetary policy was available and those in which it wasn’t, it turned out that their approach to measuring austerity was all wrong; when the IMF used a measure that tracked actual policy, it turned out that contractionary policy was contractionary.

The other paper, which has had immense influence — largely because in the VSP world it is taken to have established a definitive result — was Reinhart/Rogoff on the negative effects of debt on growth. Very quickly, everyone “knew” that terrible things happen when debt passes 90 percent of GDP.

Some of us never bought it, arguing that the observed correlation between debt and growth probably reflected reverse causation. But even I never dreamed that a large part of the alleged result might reflect nothing more profound than bad arithmetic.

But it seems that this is just what happened. Mike Konczal has a good summary of a review by Herndon, Ash, and Pollin. According to the review paper, R-R mysteriously excluded data on some high-debt countries with decent growth immediately after World War II, which would have greatly weakened their result; they used an eccentric weighting scheme in which a single year of bad growth in one high-debt country counts as much as multiple years of good growth in another high-debt country; and they dropped a whole bunch of additional data through a simple coding error.