Ο επικίνδυνος γερμανικός ρομαντισμός

του Κώστα Μελά

Η εικόνα του εθνικού παρελθόντος αποτελεί μέρος της αυτοεικόνας κάθε λαού. Είναι  εντελώς συνηθισμένο, στα έθνη γενικά, οι άνθρωποι να γαλουχούνται με αντιλήψεις  αναφορικά με την αξία και τη σπουδαιότητα του έθνους τους, οι οποίες πλειοδοτούν κατά πολύ έναντι κάθε νηφάλιας αποτίμησης, στηριζόμενης στα αντικειμενικά δεδομένα. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα στην Γερμανία.

Ό

πως συμβαίνει παντού, έτσι και στη Γερμανία, το ρεαλιστικό αίσθημα υπερηφάνειας για τα εθνικά επιτεύγματα και τα εθνικά χαρακτηριστικά τους μεταλλάχθηκε ανεπαίσθητα σε μια υπερηφάνεια, η οποία αφορά κατορθώματα και γνωρίσματα υπερμεγεθυμένα, ή και εντελώς φανταστικά. Όμως, στην Γερμανία, για κοινωνιοεξελικτικούς και πολιτισμικούς  λόγους, δημιουργήθηκε μια κατάσταση, στην οποία η εθνική αυτοσυνείδηση (ανάμεσα στην υπερηφάνεια και στην αλαζονεία) παρέμεινε σχετικά επισφαλής και ευάλωτη.

Η μετεξέλιξη της Γερμανίας, αρχικά σε ενιαίο απολυταρχικό κράτος και κατόπιν σε ενιαίο εθνικό κράτος, συντελέστηκε με πολύ βραδείς ρυθμούς και με μεγάλη καθυστέρηση σε σχέση με άλλα ευρωπαϊκά απολυταρχικά ή εθνικά κράτη. Τα ανερχόμενα γερμανικά μεσαία στρώματα αισθάνονταν μειονεκτικά έναντι των αντίστοιχων αγγλικών και γαλλικών, λόγω της αργοπορημένης ανάπτυξής τους. Γι’ αυτό και στράφηκαν στην ανάδειξη ορισμένων συλλογικών επιτευγμάτων σε τομείς της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας, της μουσικής και άλλων τεχνών. Δηλαδή, σε αυτό που ονομάστηκε γερμανική Kultur (σε αντίθεση με τον όρο civilization που χρησιμοποιούν οι αγγλοσάξονες).

Έχει νόημα σήμερα ο πατριωτισμός των Ελλήνων;

ardin-rixi

του Γιώργου Καραμπελιά από το slpress.gr 

Έχει οποιοδήποτε νόημα ο πατριωτισμός στην εποχή μας; Ή μήπως αποτελεί κάτι ιστορικά ξεπερασμένο, μια απλή «ιδεολογία» δεμένη με το παρελθόν, ιδιαίτερα σε μία εποχή όπου η ιστορία έχει καταστεί κυριολεκτικά παγκόσμια; Πολλές φορές, όσοι ιδιαίτερα προερχόμαστε από την αριστερά και έχουμε αναφορές σε μια ιδεολογία οικουμενικών και πλανητικών διαστάσεων, έχουμε αναρωτηθεί μήπως έχουμε πάρει λάθος δρόμο. Μήπως τελικώς έχουν δίκιο οι εθνομηδενιστές που διακηρύσσουν την ιστορική υπέρβαση της εποχής των εθνών και την μετάβαση σε μια εποχή υπερεθνικών ή μάλλον μεταεθνικών ενοτήτων;

Είναι προφανές, βέβαια, πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη ιστορική καμπή, πλανητικών διαστάσεων, που δεν αφορά μόνο τους Έλληνες και τον ελληνισμό αλλά το ίδιο το ανθρώπινο είδος, που βρίσκεται στο σταυροδρόμι ακόμα και της αυθυπέρβασής του μέσα από την παραγωγή ενός νέου είδους, του αποκαλούμενου μετανθρώπου. Όλα τα έθνη βρίσκονται λοιπόν μπροστά στην απειλή της βύθισής τους στη χοάνη μιας παγκοσμιοποίησης που δεν είναι μόνο οικονομική ή πολιτισμική αλλά πρωτίστως τεχνολογική.

Προσωπικά, λοιπόν, επειδή δεν αντλώ τον εθνισμό μου από μια αποκλειστική προσκόλληση στο ιστορικό παρελθόν του έθνους μας, θέτω πολύ συχνά στον εαυτό μου τα σχετικά ερωτήματα. Και κάθε φορά καταλήγω στην ίδια απάντηση, grosso modo: Τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του τρέχοντος αιώνα, συνεχίζεται και θα συνεχιστεί η πορεία των εθνών, και μάλιστα οξύνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, για να καταλάβουν μια καλύτερη θέση σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Και εμείς οι Έλληνες κινδυνεύουμε μέχρι το τέλος του αιώνα με ιστορική έκλειψη.

«Λαϊκό Κόμμα»: η απουσία

του Χρήστου Γιανναρά

Δεν συμφέρει έναν συνεπή μαρξιστή ούτε έναν οπαδό της «ελευθερίας των Αγορών» να χαρίζουν τη φιλοπατρία και τον συντηρητισμό στην «Ακρα Δεξιά», στους νεοναζί. Το απαγορεύει η μόνη Ηθική που όλοι οι μηδενιστές σέβονται: η Ηθική της αυτοπροστασίας.

Σε συνθήκες «υπαρκτού σοσιαλισμού» (του αείμνηστου) η «ελευθερία των Αγορών» ήταν η συγκεφαλαίωση παντός κακού και πάσης απειλής. Σε συνθήκες «ελευθερίας των Αγορών» ο μαρξισμός είναι απαγορευμένη λέξη και απαγορευμένο εννόημα. Εκατομμύρια ανθρώπων έζησαν φριχτούς βασανισμούς και στερήθηκαν τη ζωή τους, επειδή ήταν μαρξιστές που έτυχε να γεννηθούν σε κοινωνίες «ελεύθερης αγοράς» ή οπαδοί της «ελεύθερης αγοράς» γεννημένοι σε «σοσιαλιστικούς παραδείσους».

Τα μαρξιστικά κινήματα και ο οικονομικός φιλελευθερισμός, οι δύο όψεις του αμφιπρόσωπου Ιανού-Ιστορικού Υλισμού –του πλέον ακαταμάχητου στην ιστορία (διπολικού αλλά ενιαίου) μηδενισμού-αμοραλισμού–γεννήθηκαν σε κοινωνίες φιλοπατρίας και συντηρητισμού. Γι’ αυτό επέζησαν. Η φιλοπατρία και ο συντηρητισμός συνιστούν τρόπο συνύπαρξης – και τον τρόπο συνύπαρξης τον λέμε «πολιτισμό». Προϋποθέτουν «πολιτικόν βίον» που είναι καρπός «καλλιέργειας» (culture), δηλαδή κατορθωμένης ελευθερίας από το ένστικτο, από τον εγωκεντρισμό της ορμής. Κοινωνία του βίου (πολιτική) είναι ανέφικτη δίχως (λελογισμένη και οριοθετημένη) ανοχή της αποτυχίας, του λάθους, της παρεκτροπής. Στο κλίμα αυτής της ανοχής μπόρεσε να γεννηθεί ο αμφιπρόσωπος Ιστορικός Υλισμός.

Τα τρία γερμανικά ταμπού

analyst

Δεν έχουν κανένα λόγο οι Έλληνες να φοβούνται τη λέξη «πατριώτης», με κριτήριο την ιστορία και τον πολιτισμό τους – ενώ, αντίθετα, οι βάρβαροι λαοί που στην ουσία έχουν αλλάξει μόνο οι εξωτερικοί τους τρόποι, ενώ οι αντιλήψεις και τα πιστεύω τους παραμένουν αναλλοίωτα, έχουν κάθε λόγο να το κάνουν, με στόχο να κρύψουν το αληθινό τους πρόσωπο.

.

Επικαιρότητα

Το μεταναστευτικό, το Ισλάμ και ο πατριωτισμός είναι τα τρία βασικότερα ζητήματα που απασχολούν τους Γερμανούς, σύμφωνα με έρευνα ενός ινστιτούτου τους (πηγή: Deutsche Welle) – με νούμερο ένα το μεταναστευτικό, όπου για τους 7 στους δέκα θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό. Εν τούτοις, οι έξι στους δέκα Γερμανούς πιστεύουν πως είναι επικίνδυνο να εκφράζουν δημόσια τις απόψεις τους – σύμφωνα με τις οποίες οι πρόσφυγες απολαμβάνουν υπερβολικά υψηλές παροχές που πληρώνουν οι ίδιοι κοκ. (εάν στη Γερμανία αποκαλέσεις κάποιον «Τούρκο», είναι η χειρότερη βρισιά – κάτι που δεν έχει συμβεί σήμερα, αλλά ίσχυε ανέκαθεν).

Όσον αφορά το Ισλάμ, θεωρούν πως αποτελεί απειλή για την Ευρώπη – γεγονός που σημαίνει ότι στην ουσία συμφωνούν με τους Αυστριακούς, τους Ούγγρους, τους Ιταλούς της Λίγκα του Βορά, τους Γάλλους της κυρίας Le Pen κοκ., όπως επίσης συμβαίνει με το μεταναστευτικό, αλλά απλά το αποκρύπτουν.

Δεξιοί και Πατριώτες

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Τώρα, όλοι είναι δεξιοί, χάρις στην εκλογική νίκη της «Νέας Δημοκρατίας». Ολόκληρη η χώρα έχει γίνη «γαλάζια» (το σωστό χρώμα της Γαλανόλευκης σημαίας), εξ αιτίας των εγκληματικών λαθών της Αριστεράς (συμφωνία των Πρεσπών, «τουρκοποίηση της Δ. Θράκης, αντάρτικο των πόλεων καταστροφή της Παιδείας, υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξεως και προκλητική διαβίωση μελών της κυβέρνησης). Αρκούν όμως, μερικά λάθη τύπου Σαμαρά-Βενιζέλου το 2014, για να γυρίσει πάλι η χώρα στο «κόκκινο» όπως:

Πρώτα απ’ όλα τα σφάλματα,  να καθυστερήσει η άμεση επαναφορά του Νόμου και της Τάξεως στα Εξάρχεια, να συνεχισθή η δικαστική άδεια εξόδου από τις φυλακές των κατά συρροήν δολοφόνων, να μην κηρυχθή δημοψήφισμα για το αν αποδέχεται ο Ελληνικός λαός το κατάπτυστο όνομα των Σκοπίων, να μην καταργηθή η απλή αναλογική στις δημοτικές εκλογές και να μην ελεγχθή δραστικώς η γραφειοκρατία των δημοσίων υπαλλήλων. Να μην καταργηθή το Πανεπιστημιακό άσυλο και η αστυνομική ανοχή των κουκουλοφόρων και να μην επανέλθη η διάκριση των εκπαιδευτικών βαθμίδων και καθηγητών των ΑΕΙ και να μην προστατευθή ο εφημέριος κλήρος.

Ο Ρήγας Βελεστινλής του Λουκά Αξελού

του Λαοκράτη Βάσση

Παρ’ ότι δεν ανήκω στους μελετητές του Ρήγα, βοηθούμενος απ’ τα παλιά (καλά) διαβάσματά μου, με οδηγό τον Βρανούση,  μπορώ να μαρτυρήσω πως ο Λουκάς Αξελός δικαιούται «δια να ομιλεί» για τον «μέγα εθναπόστολο και εθνομάρτυρά» μας, τον οποίο προσφυώς αποκαλεί πατέρα της ελληνικής ανεξαρτησίας.

Και δικαιούται, χάρη σε δυο αλληλοσυμπληρούμενες ιδιότητές του: Αφενός εκείνη του ιστορικού, που έχει αφιερώσει, με όλους τους όρους της επιστημονικής εγκυρότητας, κάποιες δεκαετίες γόνιμης ερευνητικής μελέτης όλων των διαστάσεων και πτυχών της ζωής και του έργου του, όπως αυτή αποτυπώθηκε στο εξαίρετο σύγγραμμά του: Ρήγας Βελεστινλής. Σταθμοί και όρια στη διαμόρφωση της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης στην Ελλάδα, εκδ. Στοχαστής, Αθήνα 2003. 

Αφετέρου εκείνη του πολιτικού διανοούμενου, του αδογμάτιστου αριστερού διανοούμενου, που, αξιοποιώντας υποδειγματικά το σύνολο των γνωστικών δεδομένων, προβαίνει σε ερμηνευτικές αναγωγές της ίδιας της βαθύτερης λογικής του Ρήγα, μακράν προσαρμοστικών παραναγνώσεων και σκόπιμων ιδεολογικοποιήσεων.  Συνεισφέροντας πολλά στη σωστή συνολική του «ανάγνωση», στον δρόμο που χάραξαν οι πατέρες των μελετών του, Βρανούσης και Δασκαλάκης.

Με καλά οργωμένο (και…διβολισμένο!) το ιστορικό του πεδίο, αλλά και καλά δουλεμένο το πολιτικό του κριτήριο, έτσι που να μπορούμε να μιλάμε για ιστορικο/πολιτική εμβρίθεια, στο βιβλίο του «Ρήγας Βελεστινλής – Ο πατέρας της ελληνικής ανεξαρτησίας» εκδ. Στοχαστής, προεκτείνει τις βασικές ερμηνευτικές του αναγωγές. Εμπλουτίζοντας έτσι καθοριστικά την εκκαθάριση, με πειστικά τεκμηριωμένο λόγο, αιωρούμενων αμφισημιών – ποικίλων στοχεύσεων – γύρω από πολύ κρίσιμα ζητήματα του έργου του και της επαναστατικής του παρακαταθήκης.

Είναι εφικτή μια Πατριωτική Δημοκρατική Αφύπνιση

ardin-rixi

Του Γιώργου Καραμπελιά από το slpress.gr 

Σε μια ιστορική στιγμή που η παρακμή και ο αργόσυρτος θάνατος της μεταπολίτευσης προκαλεί, κυριολεκτικώς, αισθήματα πνιγμού στους περισσότερους Έλληνες, είναι περισσότερο από ποτέ ανάγκη να αρχίσει να συγκροτείται και στο πολιτικό πεδίο μία νέα πρόταση. Μια πρόταση όμως που θα αντιστρατεύεται τόσο τον κυρίαρχο εθνομηδενισμό και καθεστωτισμό όσο και τις φασιστικές, φασίζουσες και πατριδοκαπηλικές αντιλήψεις που επιθυμούν να διαστρεβλώσουν τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού.

Εντούτοις, το πολιτικό κίνημα, που θα ήταν ικανό να σηματοδοτήσει θετικά, σε μεγάλη κλίμακα, μια νέα ιστορική περίοδο για την Ελλάδα, δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί. Αρκετές προσπάθειες καταβάλλονται από διαφορετικές κατευθύνσεις, όμως αυτές παραμένουν ακόμα ασυντόνιστες, και συχνά αλληλοσυγκρουόμενες, χωρίς να μπορούν να ενοποιηθούν σε ένα ενιαίο και διακριτό πολιτικό σχήμα πανελλαδικών διαστάσεων.

Βέβαια, δεν βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Εδώ και δεκαετίες, από μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες, άτομα και πρωτοβουλίες, επιχειρείται να διαμορφωθεί το απαραίτητο ιδεολογικό και οραματικό υπόστρωμα απέναντι στον κυρίαρχο εθνομηδενισμό. Μια τέτοια ιδεολογικοπολιτική προετοιμασία ήταν και εξακολουθεί να παραμένει απαραίτητη.

Διότι δεν μπορεί να ανατραπεί η πολιτική κυριαρχία του εκσυγχρονιστικού εθνομηδενισμού, που ηγεμονεύει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, χωρίς να προηγηθεί μια μακρά και επίπονη ιδεολογική προετοιμασία. Εξάλλου, η πολιτική κυριαρχία  του ίδιου του εθνομηδενισμού, με αποκορύφωμα τον ΣΥΡΙΖΑ, προετοιμάστηκε επί δεκαετίες από ομάδες, έντυπα και άτομα, ανάμεσά τους και τις ηγετικές ομάδες του ΚΚΕεσωτ. Αυτή η προετοιμασία έλαβε πολλές μορφές.

Κορμός

analyst

Στην πραγματικότητα, η κοσμοθεωρία ενός πατριώτη περιγράφεται πολύ απλά, με τρείς μόνο λέξεις Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια. Τρείς λέξεις που άρχισαν σταδιακά να χάνουν την αξία τους μετά την πτώση της δικτατορίας και έχουν σήμερα σχεδόν ποινικοποιηθεί. Απλά και μόνο επειδή 50 χρόνια πριν, το δικτατορικό καθεστώς βάσισε την ιδεολογική του κατεύθυνση στο βασικό τρίπτυχο πάνω στο οποίο έχει χτιστεί η ανθρώπινη κοινωνία του πολιτισμένου κόσμου από τα αρχαία χρόνια.

 .

 Άρθρο

– του Γιώργου Μιχαήλ[1]

Εάν σε κάτι υπολείπεται συνολικά το πατριωτικό κίνημα στην εποχή μας, αυτό είναι μια ξεκάθαρη ιδεολογική κατεύθυνση. Όλοι οι πατριωτικοί φορείς, τα πατριωτικά κινήματα και κόμματα ερμηνεύουν διαφορετικά το καθένα την έννοια του πατριωτισμού. Κάποια την χαρακτηρίζουν ως εθνικο-σοσιαλιστική, κάποια άλλα ως απλά εθνικιστική ή πατριωτική, κάποια ως κάτι άλλο, διασπώντας με αυτόν τον τρόπο σε κομμάτια ένα αρκετά μεγάλο σε αριθμό σύνολο ανθρώπων της Ελληνικής κοινωνίας.

Καμιά ωστόσο από αυτές τις εκδοχές δεν είναι ξεκάθαρη. Οι περισσότερες μπορούν να παρομοιαστούν με εξεζητημένες συλλήψεις της διανόησης, παγιδεύοντας τους υποστηρικτές της στην ίδια πλάνη που έχει εμποτίσει τα μυαλά των εθνομηδενιστών της σύγχρονης εποχής. Στην πραγματικότητα, η κοσμοθεωρία ενός πατριώτη περιγράφεται πολύ απλά, με τρείς μόνο λέξεις Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια.

Από τη μεταπολίτευση του 1974 στη μεταπολίτευση του 21ου αιώνα

του Γιώργου Μχαήλ

Η μεταπολίτευση στο μυαλό των περισσότερων Ελλήνων έχει καταγραφεί ως η μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία το 1974. Κάποιοι μπορεί ακόμα να ισχυριστούν πως τα γεγονότα του 1974 οδήγησαν από τη βασιλευομένη Δημοκρατία στην προεδρευομένη Δημοκρατία. Ίσως δε, αυτός ο ισχυρισμός να καθρεφτίζει και την πραγματικότητα. Εκ του αποτελέσματος, εκτός των άλλων, η δικτατορία λειτούργησε ως ένα μεταβατικό στάδιο για την προαναφερθείσα μετάβαση.

Φυσικά, για να πραγματοποιηθεί η μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία και από τη βασιλευομένη στην προεδρευομένη χρειάστηκε να χυθεί πάρα πολύ αίμα, κυρίως στην Κύπρο. Αυτό, όμως, είναι μια άλλη ιστορία. Ωστόσο, αυτό το οποίο αξίζει να σημειωθεί, όσον αφορά τη λεγόμενη περίοδο της μεταπολίτευσης, είναι το γεγονός της ραγδαίας αύξησης της δυναμικής αλλά και της εξουσίας που απέκτησαν τα κόμματα.

Πριν το 1967, ο βασιλιάς θεσμικά ήταν ρυθμιστής του τότε πολιτεύματος, χωρίς σοβαρές εκτελεστικές εξουσίες. Στην πραγματικότητα, όμως, λειτουργούσε ως πόλος εξουσίας και πιο συγκεκριμένα ως εγγυητής μίας καθεστωτικής αντίληψης. Μετά το 1974, ο βασιλιάς αντικαθίσταται από τον Πρόεδρο Δημοκρατίας, ο οποίος και θεσμικά και πραγματικά δεν είχε εκτελεστική εξουσία.

Η σημαντικότερη αλλαγή, ωστόσο, που έλαβε χώρα στην περίοδο της μεταπολίτευσης ήταν στο επίπεδο της κυρίαρχης ιδεολογίας και νοοτροπίας, τόσο στο επίπεδο του πολιτικού συστήματος όσο και στο επίπεδο των πολιτών. Από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους και έως το 1974, ανεξάρτητα από το πολίτευμα και την κυβέρνηση που ήταν εξουσία, η ιδεολογία που κυριαρχούσε και στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία ήταν πάντοτε εθνοκεντρική.

Ο πατριωτικός φιλελευθερισμός

analyst

H παγκόσμια οικονομική ιστορία μας απέδειξε ότι καμία χώρα δεν έγινε ηγέτιδα του κόσμου στηριζόμενη μόνο την οικονομία της. Αντίθετα, πολλές χώρες χάθηκαν μέσα στα γρανάζια ενός απρόσωπου οικονομικού συστήματος. Εάν η Ελλάδα έχει ακόμα μια υπόσταση στον πλανήτη, αυτό σε καμιά περίπτωση δεν οφείλεται στην εφαρμογή στο παρελθόν μιας κάποιας πολύπλοκης οικονομικής θεωρίας.

.

Άρθρο

– του Γεωργίου Μιχαήλ[1]

Αυτό που βοήθησε τους Έλληνες να ξεχωρίσουν ήταν η συστηματική εκμετάλλευση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Γιατί κάθε λαός διαθέτει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τους υπόλοιπους. Το γεγονός αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Η καλλιέργεια των στοιχείων αυτών παρείχε τα απαραίτητα εφόδια στους Έλληνες να επιβιώσουν και να ξεχωρίσουν σε μια πολύ δύσκολη εποχή, όπως ήταν αυτή πριν από εκατοντάδες, ακόμα και χιλιάδες χρόνια. Νοημοσύνη, αντίληψη, δημιουργικότητα, εργατικότητα, αγωνιστικότητα, φιλοτιμία, ήθος και τιμή. Αυτές τις αρετές ανέπτυξαν πρώτοι οι Έλληνες, ενώ στη συνέχεια φρόντισαν να τις χρησιμοποιήσουν συστηματικά στην πράξη σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Η συστηματική αυτή ανάπτυξη των πνευματικών δυνατοτήτων μας άρχισε να επιβραδύνεται από το 1980 και έπειτα, ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησε εντελώς. Ωστόσο ένας λαός, όταν σταματά να αναπτύσσει τις ικανότητες του μετά από παρά πολλούς αιώνες, μετατρέπεται σε ένα πολιτικά και οικονομικά ανυπεράσπιστο σύνολο. Για παράδειγμα, σήμερα η ζωή και το μέλλον 20 εκατομμυρίων Ελλήνων ανά τον κόσμο εξαρτάται από την βούληση κάποιων εκατοντάδων «πολιτικών ταγών» εντός και εκτός της χώρας. Αυτό μπόρεσε να συμβεί μόνο γιατί εμείς οι ίδιοι το επιτρέψαμε. Εμείς που από μόνοι μας παρασυρθήκαμε από μια ψευδαίσθηση πως «ο έλεγχος της βιομηχανικής και γενικότερα οικονομικής δραστηριότητας της χώρας μας από απρόσωπες και σχεδόν αόρατες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα βελτίωνε την ζωή μας».

Οι εγχώριοι ιεροεξεταστές πολιτικών φρονημάτων

του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Σε κάθε συλλαλητήριο για εθνικά όπως λέμε θέματα (σαν τα εθνικά να μην είναι κοινωνικά και πολιτικά, αλλά αμιγώς “ιδεολογικά”), σε κάθε είδους λαοσύναξη, ορισμένοι παθαίνουν “πολιτικά ορθές” αλλεργίες. Από την άλλη, οι συμμετέχοντες σε τέτοιες εκδηλώσεις μοιάζουν να οφείλουν κάθε φορά να απολογηθούν και να εξηγήσουν τη θέση τους: είναι ή δεν είναι αντιδραστικοί, λαϊκιστές ή “φασίστες”;

Θα έλεγε κανείς ότι ο παραδοσιακός εθνικοσοσιαλισμός και η ιστορικά γνωστή Aκροδεξιά, αν δεν είχε ήδη υπάρξει, θα έπρεπε επειγόντως να εφευρεθεί. Έτσι ώστε η σημερινή σοσιαλκοσμοπολίτικη μορφή της υπερολοκληρωτικής πολιτικής αντίληψης της κοινωνίας (της παγκόσμιας ή της τοπικής), να έχει στη διάθεσή της ένα πειστικό αντίπαλο δέος, ένα άλλοθι αριστεροφροσύνης και ένα προσωπείο «προοδευτισμού», «ανθρωπισμού» και προσχηματικού “αντι-φασισμού”. Με αυτό ο νέος “κοσμοπολίτικος” φασισμός της εποχής της διεθνοποίησης του καπιταλισμού να επιχειρεί εκ του ασφαλούς την αποδόμηση των λέξεων, των εικόνων και των αφηγημάτων που οργανώνουν συμβολικά τις συλλογικές, εθνοτικές συνειδήσεις και συνεπώς την ιστορική μνήμη των λαών.

Έτσι, κάποια μονίμως οικειόφοβη, σοσιαλφιλελεύθερη “Aριστερά”, μαζί με τους ελευθεριακούς ακροαριστερούς συνοδοιπόρους και τους ψευτοπαγκοσμιοποιημένους βλαχοκοσμοπολίτες, στους οποίους απευθύνει τις νεοφασίζουσες πολιτικές της χρηστοήθειες, επιχειρούν να τρομοκρατήσουν ιδεολογικά κάθε δημοκράτη, αριστερό ή μη, που τολμά να διατηρεί τα πατριωτικά του συναισθήματα.

Salvini εναντίον Macron

analyst

Μία νέα Ευρώπη γεννιέται. Η Ευρώπη των κίτρινων γιλέκων, των λαϊκών κινημάτων και της Άμεσης Δημοκρατίας. Είναι μία σκληρή μάχη που μπορούμε να δώσουμε μαζί. Αλλά εσείς, κίτρινα γιλέκα, μην την εγκαταλείψετε! Όλες και όλοι είμαστε Γάλλοι. Με κίτρινα ή με γαλάζια γιλέκα, αδιάφορο, αλλά χωρίς πολιτικούς «προστάτες», κομματικούς ηγετίσκους και μιντιακούς «συνηγόρους» που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο, παρά μόνο για τον εαυτό τους.

 .

Επικαιρότητα

- της Σερένας Νομικού

Ο υπουργός εσωτερικών της Ιταλίας, ο οποίος έχει μετατραπεί σε διεθνές σύμβολο του πατριωτισμού και της πολιτικής κατά της μετανάστευσης, ανακοίνωσε την υποστήριξη του στα κίτρινα γιλέκα, τοποθετούμενος εναντίον του πρόεδρου Macron. Όπως δήλωσε, «υποστηρίζω τους ειλικρινείς Πολίτες που διαμαρτύρονται εναντίον ενός προέδρου που κυβερνάει εναντίον του λαού του και ταυτόχρονα κατηγορεί σταθερά τους διαδηλωτές πως έχουν καταφύγει στη βία».

Την ίδια στιγμή ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ιταλίας και επικεφαλής του κινήματος των πέντε αστέρων, ο κ. Di Maio, έγραψε στην προσωπική ιστοσελίδα του τα παρακάτω: «Κίτρινα γιλέκα, μην εγκαταλείπετε. Στην Ιταλία παρακολουθούμε τη μάχη σας από την ημέρα που εμφανιστήκατε για πρώτη φορά, χρωματίζοντας τους δρόμους του Παρισιού και των άλλων πόλεων της Γαλλίας με κίτρινο χρώμα. Γνωρίζουμε τι ζωντανεύει το πνεύμα σας και γιατί αποφασίσατε να βγείτε στους δρόμους. Στη Γαλλία, όπως και στην Ιταλία, η πολιτική δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες των Πολιτών, οι οποίοι έχουν παραμείνει εκτός των σημαντικών αποφάσεων που τους αφορούν. Η κραυγή που αναδύεται από τις γαλλικές πλατείες λέει τελικά το εξής: ας συμμετάσχουμε.

O δημοκρατικός πατριωτισμός θα πάρει ρεβάνς

του Αντώνη Κοκορίκου

Το 70-80% του ελληνικού λαού αντιτίθεται στα σχέδια ξεπουλήματος της Μακεδονίας, της Βορείου Ηπείρου, της Κύπρου, του Αιγαίου και της Θράκης. Αντιτίθεται στις πολιτικές των Μνημονίων, στη φτωχοποίηση των Ελλήνων, στην νόθευση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Λαϊκής Κυριαρχίας. Αντιτίθεται στις πολιτικές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της ελεύθερης εγκατάστασης παράνομων μεταναστών. Αυτό είναι το πλειοψηφικό ρεύμα.

Ο Δημοκρατικός Πατριωτισμός δεν υφίσταται ως οργανωμένο κίνημα. Αυτές είναι οι δυνάμεις του «νέου ΕΑΜ», οι οποίες έχουν τις προϋποθέσεις να οργανωθούν μέσα στην επόμενη πενταετία και να σαρώσουν το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα αποδέχεται την υποτέλεια και την ξενοκρατία. Η πενταετία δεν αναφέρεται τυχαία.

Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι πέντε μόλις χρόνια μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και την αποτίναξη της ξενοκίνητης ηγεσίας του ΚΚΕ, το ΕΑΜ ήταν σε θέση να οργανωθεί για να ταρακουνήσει το πολιτικό σύστημα της ξενοκρατίας στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Οι ΕΑΜογενείς δυνάμεις ενεργούσαν τόσο μέσω της αντικομμουνιστικής ΕΠΕΚ (Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου) του Νικόλαου Πλαστήρα, όσο και μέσω της φιλοκομμουνιστικής ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά).

Ποιοι είναι οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι ακροδεξιοί, οι φασίστες σήμερα ;

του Θεόδωρου Κατσανέβα

Εκτός από τους αργυρώνητους δημοσιογραφούντες και αναλυτές των κατοχικών  ΜΜΕ, έντυπων και ηλεκτρονικών, αρκετοί καλοί αντισυστημικοί,προοδευτικοί  αναλυτές, υπεράνω υποψίας, συχνά χαρακτηρίζουν ότι, οι μεγάλες πλειοψηφικές δυνάμεις που συγκροτούνται σήμερα ενάντια στην Ευρώπη της  Γερμανίας, απέναντι στο χρηματιστηριακό κεφάλαιο, στον άγριο

νεοφιλελευθερισμό, στην παγκοσμιοποίηση του κιμά, στη Νέα Τάξη Πραγμάτων των Σόρος και ΣΙΑ, ακολουθούν κινήσεις και κόμματα που τα χαρακτηρίζουν ως "λαϊκιστικά, δεξιά, ακροδεξιά ή και φασιστικά".

Η άποψη αυτή έρχεται σε αντίθεση με την ίδια τη σύγχρονη πραγματικότητα και την κοινή λογική. Προφανώς δεν είναι ακροδεξιοί το 70% και περισσότερο του Ιταλικού λαού που ψήφισαν τους Σαλβίνι, Ντι Μάιο, Μπερλουσκόνι κλπ. 

Φασίστες και νεο-ναζιστές είναι στην πραγματικότητα οι Ύπατοι Αρμοστές και Γερμανοτσολιάδες του 4ου Ράϊχ και των αγορών. Φασίστες είναι αυτοί που εναντιώνονται στην πλειοψηφική λαϊκή βούληση, όπως η «ορντινάτσα» των Γερμανών, ο Ιταλός Πρόεδρος Ματαρέλα που επιχείρησε ανεπιτυχώς το πρόσφατο Ιταλικό πραξικόπημα. Σήμερα, οι έννοιες των λέξεων έχουν αλλοιωθεί καταλυτικά. 

ΛΕΞΙΚΟ (Ντεμοντέ)

Το Ποντίκι

του Στάθη

  Μέρες που είναι:

  Πατριώτης είναι εκείνος που αγαπά την πατρίδα του, χωρίς να μισεί τις πατρίδες των άλλων. Είναι εκείνος που κατανοεί ότι δεν μπορεί να ευτυχεί ο πολίτης, όταν δυστυχεί η πατρίδα. Ο πατριώτης αντιλαμβάνεται το έθνος του ως την κοινότητα του συνανήκειν. Αν ο πατριώτης είναι αριστερός, ή δεξιός με αίσθημα δικαίου, θέλει στην κοινότητα στην οποία ανήκει περισσότερη ισονομία, ισηγορία για όλους και λιγότερη ανισοκατανομή.

  Ο πατριώτης αντιλαμβάνεται την Ιστορία ως διδαχή κι όχι ως προπαγάνδα, συνεπώς τείνει προς την αυτογνωσία κι όχι έναν απλοϊκό και χυδαίο αυτοπροσδιορισμό. Ο πατριώτης αν είναι αριστερός είναι και διεθνιστής, διότι γνωρίζει ότι η ευτυχία ή η δυστυχία των εθνών στο επίπεδο του λαού τους είναι υπόθεση ταξική. Γνωρίζει επίσης ότι τα κράτη, είτε πολυεθνικά είτε εθνικά, βρίσκονται στα χέρια των αστικών τάξεων για τις οποίες η ευημερία των λαών είναι αδιάφορη, εκτός όταν ο αγώνας για αυτήν γίνεται επικίνδυνος για την ίδια.

  Με έναν λόγο ο πατριώτης δεν αντιλαμβάνεται την έννοια του έθνους όπως ο εθνικιστής. Η προσέγγιση του πατριώτη είναι ανθρωπιστική κι όχι μισάνθρωπη. Το ΕΑΜ επί παραδείγματι ενέπνευσε με την πρωτοβουλία των κομμουνιστών όλο το έθνος, ενώ οι εθνικιστές συνεργάσθηκαν ως επί το πλείστον με τους κατακτητές. Και τους μετέπειτα διαδόχους τους Αγγλοαμερικανούς. Ακριβώς

Κανονικότητα ως ασυδοσία ή ως πατριωτισμός;

analyst

Κανονικότητα είναι η ανάδειξη της πραγματικής έννοιας του πατριωτισμού, αυτού που δίνει προτεραιότητα στην ιστορική συνείδηση, στην πνευματική καλλιέργεια, στην ανάδειξη των αρίστων, στον σεβασμό της υγιούς επιχειρηματικότητας και κυρίως στην αντιμετώπιση κάθε υπονομευτικής δράσης όπως αυτή που υπόγεια υλοποιείται μέσω της αύξησης των ελλειμμάτων και των χρεών.

.

Άποψη

– του Σαράντου Λέκκα

Εάν θεωρήσουμε ότι ο καθορισμός  πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το 2060 δεν συνιστά υποχρέωση έναντι των δανείων που έχουμε λάβει τότε θα συμφωνήσουμε με όσους ομιλούν περί του τέλους των μνημονίων .

Η πραγματικότητα είναι όμως διαφορετική εάν συμφωνήσουμε όλοι ότι τα μνημόνια στην ουσία αποτελούσαν τις μεταρρυθμιστικές υποχρεώσεις της  χώρας από την σύναψη των δανείων για την αναχρηματοδότηση των χρεών της.

Η προπαγανδιστική μηχανή όσων θεωρούν ότι βγήκαμε από τα μνημόνια παραγνωρίζοντας τις υποχρεώσεις μας μέχρι το 2060 ή τις υποχρεώσεις που δεν έχουν ακόμη εφαρμοστεί πάρα το γεγονός ότι έχουν ψηφιστεί, όπως η μείωση των συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου θέλει την επιστροφή στην κανονικότητα.

Ποια κανονικότητα όμως ;

Αυτή που μας οδήγησε στα μνημόνια, αυτή που μας οδήγησε στην απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας , αυτή που γελοιοποιεί την καθημερινότητα μας , αυτή που ισοπεδώνει αξίες , αυτή που αδιαφορεί για την τάξη και την ασφάλεια ;

Το παράδειγμα της Ουγγαρίας

analyst

Αυτό που λείπει από την Ελλάδα είναι ένα ανάλογο πατριωτικό, λαϊκό κόμμα, δημοκρατικό φυσικά, το οποίο να είναι σε θέση να κυβερνήσει θαρραλέα, αυτόνομα και αποτελεσματικά – χωρίς να εξαρτάται από τις ξένες δυνάμεις, λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα και δίνοντας τις σωστές κατευθύνσεις στους Έλληνες.

.

«Κοιτάζοντας πίσω στο προηγούμενο έτος, μπορώ να σας πω ότι καταφέραμε την επιτυχή σταθεροποίηση ενός πολιτικού συστήματος, το οποίο βασίζεται σε εθνικά και χριστιανικά θεμέλια. Τα θεμέλια αυτά φαίνεται να είναι σταθερά και ανθεκτικά, οπότε δεν είναι παράλογο να ορίσουμε το έργο μας για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ως την οικοδόμηση μιας νέας εποχής. Η επιγραμματική ανασκόπηση ορισμένων γεγονότων που απεικονίζουν τη σταθερότητα του πολιτικού και οικονομικού συστήματος που δημιουργήθηκε μετά το 2010 είναι η εξής:

Όσον αφορά το ΑΕΠ, το 2009 η Ουγγαρία είχε ύφεση – 6%, ενώ το 2017 ο ρυθμός ανάπτυξης της ήταν +4%. Το 2010, η αξία που η Ουγγαρία κατάφερε να παράγει σε ένα έτος ήταν 27,224 δισεκατομμύρια φιορίνια, ενώ τώρα είναι 38,183 δισεκατομμύρια φιορίνια (+41% σωρευτική αύξηση του ΑΕΠ, έναντι -25% της Ελλάδας). Κάθε χρόνο από το 2010 και μετά, παράγουμε εκατομμύρια φιορίνια περισσότερο από ότι το προηγούμενο έτος. Όλοι γνωρίζουν ότι έχουμε αποκαταστήσει την τάξη στα οικονομικά μας, επιστρέψαμε τα δάνεια που λήφθηκαν ως αποτέλεσμα της κρίσης του 2008, το ΔΝΤ στάλθηκε στο σπίτι του, το έλλειμμα παραμένει υπό έλεγχο και το δημόσιο χρέος μειώθηκε από 85% ΑΕΠ στο 71%.

Μπορούμε επίσης να διαπιστώσουμε ότι, η αξία των εξαγωγών μας αυξήθηκε από 19,690 δις Φιορίνια σε 31,102 δις Φιορίνια. Αυτό είναι το υψηλότερο επίπεδο στην ιστορία της Ουγγαρίας. Ο αριθμός των ατόμων που εργάζονται μεταξύ 15 και 64 ετών έχει αυξηθεί από 55% το 2010 σε 69% σήμερα – κάτι που σημαίνει ότι, 756.000 περισσότεροι άνθρωποι εργάζονται πλέον στην Ουγγαρία από ότι πριν από το 2010. Οι μισθοί είναι τώρα 60% υψηλότεροι από ότι το 2010. Όσον αφορά τα δημογραφικά στοιχεία, το ποσοστό γονιμότητας αυξήθηκε από 1,25 σε 1,50. Διαπιστώνεται επίσης σταθερότητα σε δείκτες όπως ο αριθμός των ασκούμενων γιατρών, με 3.665 περισσότερους γιατρούς σήμερα από ότι το 2010. Το έγκλημα έχει μειωθεί κατά 50%.

Η Αριστερά απέναντι στο Έθνος 3 – Πατριωτισμός-Διεθνισμός-Κοσμοπολιτισμός

Η επέλαση του κοσμοπολιτισμού/διεθνισμού και η ανάδυση του πατριωτισμού/διεθνισμού

Τριάντα πέντε χρόνια πριν, το 1981, ευρισκόμενος στην Κύπρο είχα επισημάνει ότι «θα πρέπει κάποτε να γίνει ένα ξεκαθάρισμα ανάμεσα στα εθνικά σύμβολα και την καπηλεία τους από τη μεριά των πατριδοκάπηλων, όπως κάποτε θα πρέπει να γίνει και ένα ξεκαθάρισμα ανάμεσα στο λαθρεμπόριο του διεθνισμού και τον διεθνισμό τον ίδιο. Στον βαθμό που η πραγματική σοσιαλιστική προοπτική είναι ακόμη πολύ μακριά, το κεφάλαιο, μπορεί να μην έχει πατρίδα, αλλά το προλεταριάτο και η αγροτιά δυστυχώς έχουν ή ευτυχώς οφείλουν να έχουν. Αυτό φροντίζουν να μας το υπενθυμίζουν όχι μόνο οι Ιρλανδοί πατριώτες, αλλά και οι Πολωνοί εργάτες που επανέφεραν τα ξεχασμένα από το 1882 λόγια του Ένγκελς. Τόνιζε πως “μέχρι να λυθεί το εθνικό πρόβλημα της πατρίδας τους έχουν όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να είναι πρώτα απ’ όλα εθνικιστές και ύστερα διεθνιστές”- στο άμεσο πολιτικό προσκήνιο, δίνοντάς τους το πιο βαθύ πατριωτικό και σοσιαλιστικό περιεχόμενο».

του Λουκά Αξελού

Δεν έχω να προσθέσω ούτε ένα «ν»  στην άποψή μου αυτή γιατί, δυστυχώς, το πρόβλημα εξακολουθεί να παραμένει.

• Ο Ιρλανδός ή ο Ιρακινός «εθνικιστής» που υπερασπίζεται την πατρίδα του δεν είναι το ίδιο με τον Βρετανό και Αμερικανό εθνικιστή που εισέβαλε σε αυτή.

• Ο Ελληνοκύπριος ή Παλαιστίνιος «εθνικιστής» καταδιωκόμενος ή ξεριζωμένος από τα πατρογονικά εδάφη δεν είναι το ίδιο με τον Τούρκο ή Ισραηλινό «εθνικιστή» που εισέβαλε στα εδάφη αυτά.

Η Αριστερά απέναντι στο Έθνος 2 – από τον Μαρξ και τον Μπακούνιν στον Γκράμσι και τον Μάο

Όλοι μας γνωρίζουμε την διατύπωση των Μαρξ-Ένγκελς στο Μανιφέστο ότι «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα», την οποία όμως οι ά-χρονοι και ά-τοποι διεθνιστές αποκόβουν από την συνέχειά της που ρητά δηλώνει: «Μα μια και το προλεταριάτο πρέπει να καταχτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη, να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο επίσης εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια της αστικής τάξης».

του Λουκά Αξελού*

Ενώ σε άλλο σημείο σημειώνουν: «Η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στην μορφή, είναι στην αρχή εθνική. Φυσικά το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει, πριν απ’ όλα με την δική του αστική τάξη» για να καταλήξουν στο τελευταίο κεφάλαιο που αφορά την στάση των κομμουνιστών να τάσσονται υπέρ των Ελβετών ριζοσπαστών «χωρίς να παραγνωρίζουν ότι αυτό το κόμμα αποτελείται από αντιφατικά στοιχεία, εν μέρει από δημοκράτες σοσιαλιστές με την γαλλική έννοια, εν μέρει από αστούς ριζοσπάστες», αλλά και όσον αφορά τους Πολωνούς «υποστηρίζουν το κόμμα που θεωρεί την αγροτική επανάσταση σαν προϋπόθεση της εθνικής απελευθέρωσης».

Τελικά το «προλεταριάτο» έχει πατρίδα;

Ο καθείς σκεπτόμενος αντιλαμβάνεται ότι πέραν της αρχικής φράσης «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα», τα δύσκολα και πραγματικά επίδικα κρύβονται στα «Μα μια και το προλεταριάτο πρέπει να καταχτήσει την πολιτική εξουσία, να, να, να… είναι και το ίδιο επίσης εθνικό», και «η πάλη του προλεταριάτου… είναι στην αρχή εθνική», αλλά και «θεωρούν… την αγροτική επανάσταση σαν προϋπόθεση της εθνικής απελευθέρωσης», ενώ «τάσσονται υπέρ των Ελβετών ριζοσπαστών, χωρίς να παραγνωρίζουν» κ.λπ., κ.λπ.

Είναι απόλυτα σαφές ότι οι θεμελιωτές της φιλοσοφίας της πράξης δεν ανέπτυξαν μια πλήρη, σφαιρική και ολοκληρωμένη αντίληψη για το Εθνικό Ζήτημα. Είναι, επίσης, σαφές ότι η διεθνιστική οπτική και κατεύθυνση αποτελούν σκληρό πυρήνα της όποιας οπτικής τους, είναι όμως επίσης, εξίσου σαφές, ότι η ανάλυση του συνολικού τους έργου αποδομεί πλήρως τις επιλεκτικού χαρακτήρα και με σαφή ιδεολογική χρήση υπέρ του ά-τοπου/ά-χρονου διεθνισμού αντιλήψεις των επιγόνων και δη στην σημερινή περίοδο των φανερών ή κρυφών εραστών της παγκοσμιοποίησης και του μεταμοντέρνου.

Η Αριστερά απέναντι στο Έθνος 1

του Λουκά Αξελού

ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΣΗΜΙΑ

Έθνος και Αριστερά. Εθνικό και Κοινωνικό Ζήτημα. Πατριωτισμός – Εθνικισμός – Διεθνισμός. Άμπωτις και πλημμυρίδα που διαμορφώνουν σε σταθερή και συνεχώς ανανεούμενη και ανατροφοδοτούμενη βάση ένα από τα σημαντικότερα «παλιρροϊκά φαινόμενα» της ιστορικής περιόδου μετά την Αμερικάνικη, Γαλλική και Ελληνική Επανάσταση.

Προφανές, λοιπόν, ως εκ τούτου είναι ότι ένα τέτοιο κείμενο δεν μπορεί με επάρκεια να ανταποκριθεί στις συνολικές απαιτήσεις του θέματος. Δεν είναι, άλλωστε, στις προθέσεις μου να ασχοληθώ με το πλήθος των παραμέτρων που καλύπτουν το εν λόγω θέμα. Τέλος, αν και αυτονόητο, οφείλω να τονίσω ότι σε έννοιες πυκνές από ιστορικό, εθνικό, κοινωνικό, γλωσσικό και πολιτισμικό περιεχόμενο, όπως λ.χ. το Έθνος είναι θεμιτό, αν όχι αναγκαίο, να επισημάνω ότι χωρούν περισσότερες της μίας διατυπώσεις.

Ενδεικτικά και μόνον, χωρίς πρόθεση περαιτέρω ανάλυσης, θα σταθώ στην πολυσημία που αφετηριακά φορτίζει την ελληνική λέξη έθνος και την σχετική διαφοροποίησή της από την αντίστοιχη λατινική λέξη natio. H λέξη natio στα Λατινικά σημαίνει γέννηση και κατ’ επέκτασιν γένος, φυλή (Nascor σημαίνει γεννώμαι).