Ο επικίνδυνος γερμανικός ρομαντισμός

του Κώστα Μελά

Η εικόνα του εθνικού παρελθόντος αποτελεί μέρος της αυτοεικόνας κάθε λαού. Είναι  εντελώς συνηθισμένο, στα έθνη γενικά, οι άνθρωποι να γαλουχούνται με αντιλήψεις  αναφορικά με την αξία και τη σπουδαιότητα του έθνους τους, οι οποίες πλειοδοτούν κατά πολύ έναντι κάθε νηφάλιας αποτίμησης, στηριζόμενης στα αντικειμενικά δεδομένα. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα στην Γερμανία.

Ό

πως συμβαίνει παντού, έτσι και στη Γερμανία, το ρεαλιστικό αίσθημα υπερηφάνειας για τα εθνικά επιτεύγματα και τα εθνικά χαρακτηριστικά τους μεταλλάχθηκε ανεπαίσθητα σε μια υπερηφάνεια, η οποία αφορά κατορθώματα και γνωρίσματα υπερμεγεθυμένα, ή και εντελώς φανταστικά. Όμως, στην Γερμανία, για κοινωνιοεξελικτικούς και πολιτισμικούς  λόγους, δημιουργήθηκε μια κατάσταση, στην οποία η εθνική αυτοσυνείδηση (ανάμεσα στην υπερηφάνεια και στην αλαζονεία) παρέμεινε σχετικά επισφαλής και ευάλωτη.

Η μετεξέλιξη της Γερμανίας, αρχικά σε ενιαίο απολυταρχικό κράτος και κατόπιν σε ενιαίο εθνικό κράτος, συντελέστηκε με πολύ βραδείς ρυθμούς και με μεγάλη καθυστέρηση σε σχέση με άλλα ευρωπαϊκά απολυταρχικά ή εθνικά κράτη. Τα ανερχόμενα γερμανικά μεσαία στρώματα αισθάνονταν μειονεκτικά έναντι των αντίστοιχων αγγλικών και γαλλικών, λόγω της αργοπορημένης ανάπτυξής τους. Γι’ αυτό και στράφηκαν στην ανάδειξη ορισμένων συλλογικών επιτευγμάτων σε τομείς της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας, της μουσικής και άλλων τεχνών. Δηλαδή, σε αυτό που ονομάστηκε γερμανική Kultur (σε αντίθεση με τον όρο civilization που χρησιμοποιούν οι αγγλοσάξονες).

Δημοκρατικός Πατριωτισμός – Και ο Μπακούνιν εθνικιστής;

του Λουκά Αξελού

Είναι σε όλους μας γνωστό ότι η παρθενογένεση είναι προϊόν εξωεπιστημονικής προβληματικής και ότι ουσιαστικά η ανίχνευση του όποιου παρόντος δεν είναι ανεξάρτητη από την τροχιά που διήνυσε στο παρελθόν. Αυτό ισχύει και για τις έννοιες της δημοκρατίας και του πατριωτισμού, που η αφετηρία τους χάνεται στον χρόνο, αλλά που τα συγκεκριμένα αρχέτυπα-πυρηνικά τους χαρακτηριστικά εντοπίζονται και πρωτοδιαμορφώνονται στην ελληνική κλασική αρχαιότητα.

Στο σημείο αυτό είναι μάλλον αναγκαία η διευκρίνιση σχετικά με τις βασικές έννοιες που συγκροτούν το σχήμα του Δημοκρατικού Πατριωτισμού, όπως η πατρίδα, η ελευθερία, η δημοκρατία, ο λαός, ο δήμος, ο πολίτης κ.λπ., που προφανώς ανεξάρτητα από την σύγκλιση στο βαθύτερο αφετηριακό-πυρηνικό τους στοιχείο δεν ήταν, αλλά και δεν σήμαιναν το ίδιο από την εποχή του Ομήρου έως την σήμερον.

Από την εποχή της αριστοκρατικής βουληφόρου αγοράς του Ομήρου (την αποτελούσαν ως γνωστόν οι άρχοντες και οι άριστοι) μέχρι την Εκκλησία του Δήμου του Κλεισθένη, του Σόλωνα και του Περικλή (εκεί η δημοκρατία εξαντλείται στα πλαίσια των ελευθέρων πολιτών), έως την υπαρκτή αντιπροσωπευτική δημοκρατία της σήμερον, όπου δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες δόθηκε μετά σκληρούς αγώνες, μόλις τον 20ο  αιώνα, είναι σαφές ότι ο δρόμος διανύθηκε μέσα από άπειρες ανατροπές, υποχωρήσεις, άλματα προς τα μπροστά και μεγάλες α-συνέχειες. Έτσι έφτασε στις ημέρες μας στην ποδηγετημένη ‘εκλογική δημοκρατία’, που η καθολικότητά της ανά τετραετία ψήφου της υπολείπεται της λειτουργικότητας άσκησης της εξουσίας του Δήμου από τους ελεύθερους (πάντοτε) πολίτες του αρχαίου άστεως.

Η Αξία Εντός μας

analyst

Για να αναπτυχθεί πραγματικά η οικονομία της πατρίδας μας πρέπει όλοι οι Έλληνες που ζουν μέσα και έξω από τη χώρα να ενωθούν και πάλι. Πρέπει να αποκτήσουν ξανά εθνική συνείδηση. Και φυσικά, πρέπει να εργαστούν στην υπηρεσία της Ελλάδας και μόνο της Ελλάδας. Έως τότε, οι Έλληνες θα αποτελούν τους νέους σκλάβους των άλλων Ευρωπαίων.

.

Άποψη

– του Γεωργίου Μιχαήλ*

Όταν κάποιος είναι νέος έχει το σθένος να πηγαίνει όπου θέλει από μόνος του. Όταν όμως γεράσει κάποιος άλλος τον πηγαίνει εκεί που δεν θέλει να πάει. Σαν μια «γερασμένη γυναίκα» η Ελλάδα σέρνεται από ηγέτες με μισή καρδιά εκεί που ο λαός της δεν θέλει να πηγαίνει.

Λίγες ημέρες μετά την αναγνώριση του «ψευδοκράτους των Σκοπίων» σαν «Βόρεια Μακεδονία» ανακοινώνεται στους Έλληνες πως μια «νέα ημέρα» ξημέρωσε για εκείνους. Ξένες χώρες θα συνεχίζουν να δανείζουν την πατρίδα μας παίρνοντας πίσω πάνω από το μισό των χρημάτων για να εξοφλούν το δάνειο τους, αφήνοντας το υπόλοιπο ίσα-ίσαγια να συντηρείται μια γερασμένη χώρα.

Γιατί όσοι Έλληνες μπορούν να στύψουν την πέτρα αγωνίζονται πλέον σε ξένα χαρακώματα. Ποιος πατέρας και ποια μάνα δεν έχουν και από ένα παιδί στο εξωτερικό σήμερα να εργάζεται στην υπηρεσία ενός ξένου λαού; Όταν όλα αυτά τα παιδιά που άφησαν την πατρίδα τους για να μπορέσουν να ζήσουν επιστρέψουν κάποτε πίσω, τότε πράγματι θα έχει ξημερώσει μια νέα μέρα για την Ελλάδα. Και όταν η δυναμική ολοκλήρου του έθνους τεθεί στην υπηρεσία της Ελλάδας τότε πράγματι θα μπορούμε πάλι να περπατάμε με το κεφάλι ψηλά.

Καρτέλ εθνοαποδόμησης

ardin-rixi

του Γιώργου Ρακκά

Αυτήν την στιγμή, βρισκόμαστε εν μέσω μιας ακόμα επίθεσης του «ακαδημαϊκού καρτέλ» της εθναποδόμησης στο πολυτιμότερο «άυλο» δημόσιο αγαθό που διαθέτει σήμερα η ελληνική κοινωνία: την εθνική ταυτότητα και ιστορική της συνείδηση.

Επί δεκαετίες κυρίαρχο στα πανεπιστημιακά πράγματα, το δίκτυο των εθνοαποδομητών έχει ως ρητό και διακηρυγμένο στόχο να μεταβάλει όλες τις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης σε «εργαστήρια» παραγωγής μιας νέας συνείδησης που θα πλήξει και ταυτόχρονα θα υπερβεί την ενότητα της κοινωνίας μας γύρω από την συνείδηση μιας ενιαίας πορείας, μιας κοινής ιστορικής εμπειρίας, και της αντίστοιχης πνευματικής της κληρονομιάς.

Τα επιχειρήματά τους είναι ως επί το πλείστον ιδεολογικού και όχι αμιγώς «επιστημονικού τύπου», όπως θέλουν να προβάλλουν οι ίδιοι: Ούτως ή άλλως, το κύμα του μεταμοντέρνου σχετικισμού έχει υπονομεύσει κάθε διάκριση μεταξύ των δύο, κι έτσι η ιδεοληψία μπορεί εύκολα να μεταβληθεί σε «μονταζιέρα» πηγών και ιστορικών γεγονότων με στόχο την προώθηση του τελικού εγχειρήματος: «Η ιστορική κουλτούρα μοιάζει με Τζουράσικ Παρκ», θα πει ο Αντώνης Λιάκος για την ιστορική μνήμη των Ελλήνων σε μια συνέντευξη προς την Εφημερίδα των Συντακτών τον Νοέμβριο του 2015, «εκεί που ταξινομείς τους σκελετούς των δεινοσαύρων, ξαφνικά μερικοί ζωντανεύουν και αρχίζουν και κυνηγούν τους ζωντανούς»· γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, συνεχίζει λίγο πιο κάτω, «το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαμόρφωση της εθνικής αλλά της ιστορικής συνείδησης». Στόχος, σε πιο απλά λόγια, είναι να εκλείψει το εθνικό υποκείμενο της ιστορικής μας εμπειρίας ή αλλιώς, το να πάψει η εθνική μνήμη να είναι «κοινό» θεμέλιο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας.