Πώς οι μετακλητοί αυξήθηκαν 44,5% την περίοδο 2015-2019

Του Εμμανουήλ Αυγερινού,

Επιθεωρητής Ελεγκτής Δημόσιας Διοίκησης

Το νομοσχέδιο για το Επιτελικό Κράτος, είναι πλέον Νόμος του Κράτους, με αριθμό 4622 και αριθμό ΦΕΚ 133 Α/7-8-2019.

Έγινε συζήτηση στην αρμόδια Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, έγινε συζήτηση στην Ολομέλεια.

Ακούστηκαν πολλά, ένθεν και ένθεν, για τους λεγόμενους μετακλητούς υπαλλήλους.

Αρχικά, να εξηγήσουμε την έννοια του μετακλητού υπαλλήλου, στην ελληνική γλώσσα.

Μετακλητός είναι ο πολίτης ο οποίος ΔΕΝ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ αλλού στον δημόσιο τομέα και καλείται λόγω εξειδίκευσης ή επιστημονικής κατάρτισης να προσφέρει είτε την τέχνη του είτε τις επιστημονικές του γνώσεις, στα γραφεία του Πρωθυπουργού, των Υπουργών, των Αναπληρωτών Υπουργών, των Υφυπουργών και των Γενικών και Ειδικών Γραμματέων.

Οι μετακλητοί αυτοί υπάλληλοι, ΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ και εκτελούν τα καθήκοντά τους, για όσο χρόνο είναι στη θέση που είναι, όποιος τους τοποθέτησε.

Αν για παράδειγμα, ο Χ υπουργός διορίσει/τοποθετήσει κάποιους μετακλητούς στο γραφείο του ως υπουργός, των υπαλλήλων αυτών λύεται αυτοδίκαια η εργασιακή τους σχέση, δηλαδή απολύονται, όταν ο υπουργός που τους διόρισε/τοποθέτησε πάψει να είναι υπουργός στο συγκεκριμένο υπουργείο.

Οφείλω εδώ, να ζητήσω συγνώμη για τους αριθμούς που θα χρησιμοποιηθούν. Είναι κουραστικοί οι αριθμοί, αλλά είναι η μόνη αληθινή γλώσσα.

Μια γλώσσα που δεν μπορεί να αμφισβητήσει ουδείς.

Δημόσιοι υπάλληλοι

analyst

Εάν οι μισθοί τους ήταν οι ίδιοι με αυτούς των ιδιωτικών υπαλλήλων, ο συντελεστής του φόρου εισοδήματος των επιχειρήσεων θα μπορούσε να είναι αρκετά κάτω από το 10% – αφού το επί πλέον μικτό κόστος τους είναι της τάξης των 3,8 δις € ετησίως, όταν ο φόρος εισοδήματος που πληρώνουν σήμερα οι επιχειρήσεις είναι περί τα 4,4 δις €. Ο στόχος μας βέβαια δεν πρέπει να είναι η μείωση των μισθών των ΔΥ, αλλά η αύξηση των μισθών των ΙΥ.  

.

«Η ερώτηση είναι απλή: Έχετε υπολογίσει ποτέ τι επίδραση θα είχε στο ΑΕΠ όχι η απόλυση, αλλά η εξίσωση του μισθού των δημοσίων υπαλλήλων με αυτούς του ιδιωτικού τομέα; Δεν θα ήταν δίκαιο, χωρίς καμία διάθεση κοινωνικού αυτοματισμού, χωρίς να θέλω δηλαδή να στρέψω τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης; Πόσο μάλλον όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν τη μισή παραγωγικότητα και μία σταθερή εφ’ όρου ζωής θέση εργασίας, ενώ εισπράττουν όταν συνταξιοδοτηθούν μεγάλο εφάπαξ;

Το ποσόν που θα εξοικονομούταν θα αρκούσε για να μειωθεί ο συντελεστής φορολόγησης στο 10%, χωρίς τις σημερινές υπέρογκες ασφαλιστικές επιβαρύνσεις για όλες τις επιχειρήσεις, έτσι ώστε να ξεκινήσει η ουσιαστική και υγιής ανάπτυξη εντός της Ελλάδας; Δεν είναι οξύμωρο ο δημόσιος τομέας που χρεοκόπησε τόσο την Ελλάδα, όσο και τον ιδιωτικό τομέα που ήταν υγιέστατος το 2010, να συνεχίζει να τρέφεται από τον ιδιωτικό;

Βέβαια, μία ενδεχόμενη μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων θα επιβάρυνε πιθανότατα τις τράπεζες μέσω των κόκκινων δανείων που θα δημιουργούνταν – καθώς επίσης τα άλλα μακροοικονομικά μεγέθη, όπως την κατανάλωση και τις επενδύσεις. Οφείλει όμως να ερευνηθεί, αφού δεν επιτρέπεται να θεωρείται μεσαία τάξη από όλες τις κυβερνήσεις μόνο ο δημόσιος υπάλληλος, επειδή αποτελεί δεξαμενή ψήφων για τα κόμματα, με αποτέλεσμα να τον προστατεύουν – αντί την παραγωγική οικονομία και την ποιότητα ζωής του ιδιωτικού υπαλλήλου».

.Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Εισαγωγικά, ο μέσος καθαρός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων (ΔΥ) το 2018 ήταν στα 1.075 €, ενώ των ιδιωτικών υπαλλήλων (ΙΥ) στα 777 € (πηγή) – γεγονός που σημαίνει πως πράγματι η απόκλιση είναι τεράστια, στα 298 € μηνιαία ή στο 38%. Φυσικά το ζητούμενο θα ήταν η αύξηση των μισθών των ΙΥ και όχι η μείωση των μισθών των ΔΥ – με στόχο την άνοδο της κατανάλωσης και των ιδιωτικών επενδύσεων (ανάλυση).

Ταμπού το πελατειακό κράτος

του Χρήστου Γιανναρά

Τ​​ο πρόβλημα σήμερα του κάθε Ελληνα (είτε έχει τις δυνατότητες να το συνειδητοποιήσει είτε δεν τις έχει) είναι ένα: Πώς θα μπορέσει να καταλυθεί η ντροπή του «πελατειακού κράτους» των κομμάτων, με δημοκρατικές διαδικασίες και όχι με δικτατορία.

Αν θέλουμε να μιλάμε ρεαλιστικά (να έχουν αντίκρισμα πραγματικότητας αυτά που λέμε), το ερώτημα πρέπει να είναι: Πώς με κοινοβουλευτισμό συνεπή στις αρχές του, μπορούμε να ανατρέψουμε μια κατεστημένη έκφανση δικτατορίας, όπως το «πελατειακό κράτος» στην Ελλάδα;

Αν η λέξη δικτατορία σημαίνει τη φίμωση της λαϊκής βούλησης, την αυθαιρεσία μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας ολίγων, τότε το «πελατειακό κράτος» είναι η αναιδέστερη όλων των μορφών δικτατορίας. Διότι δεν φιμώνει με τη βία τη βούληση των πολιτών, την εξαγοράζει. Ανταλλάζει τη σκέψη, την κρίση, την ευθύνη του πολίτη (δηλαδή την ίδια την ανθρωπιά του) με τον ισόβιο, ανέμελο, συχνά και άεργο, βιοπορισμό του.

Το «πελατειακό κράτος» καταργεί όχι μόνο τα «δημοκρατικά δικαιώματα» του πολίτη, την ευθύνη επιλογής των αρχόντων του, αλλά και τα «κοινωνικά» του δικαιώματα: τις προϋποθέσεις κάλυψης βασικών αναγκών του από θεσμούς που λειτουργούν με κριτήρια κοινής ωφέλειας και όχι ατομικής κερδοσκοπίας. Το «πελατειακό κράτος» της κομματοκρατίας μεταβάλλει τους κρατικούς λειτουργούς σε παρασιτική μάζα αργόσχολων και οριστικά στερημένων από κάθε δημιουργική πρωτοβουλία ανθρώπων. Και καμιά κυβέρνηση δεν διανοήθηκε ποτέ να αλλάξει τις προϋποθέσεις και συνθήκες αυτού του ανθρώπινου εκπεσμού.

Τι συμφώνησαν κυβέρνηση - δανειστές για το Δημόσιο: Τι αλλάζει σε βαρέα, συμβασιούχους, μισθούς, κλαδολόγιο, manager

Το Ποντίκι

Τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο Δημόσιο σε μία σειρά τομέων περιγράφει το κείμενο συμφωνίας μεταξύ κυβέρνησης και θεσμών που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα. Μεταξύ άλλων, όπως και στο προηγούμενο μεσοπρόθεσμο, απαριθμεί αλλαγές στα βαρέα και ανθυγιεινά, στον αριθμό των συμβασιούχων, τους μισθούς αλλά και το κλαδολόγιο, την αξιολόγηση, την κινητικότητα και τους manager.

Aναλυτικά η αναφορά για το Δημόσιο:

Ένα σύγχρονο κράτος και δημόσια διοίκηση

5.1. Δημόσια διοίκηση

Οι αρχές προτίθενται να εκσυγχρονίσουν και να ενισχύσουν σημαντικά την ελληνική διοίκηση, και να θέσει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα, σε στενή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για την τη δημιουργία ικανοτήτων και την αποπολιτικοποίηση της ελληνικής διοίκησης σε όλα τα επίπεδα.

Σημαντικές μεταρρυθμίσεις έχουν ήδη εγκριθεί στο πλαίσιο του προγράμματος ΕΜΣ και τώρα η προσοχή έχει στραφεί στην πλήρη εφαρμογή τους.

Στο πλαίσιο αυτό:

i) Κινητικότητα. Οι γενικές και ειδικές περιγραφές θέσεων εργασίας θα ολοκληρωθούν για όλα τα υπουργεία, με τη συνεργασία της τεχνικής υποστήριξης, και θα υποβληθεί σχέδιο στα θεσμικά όργανα και τα οργανωτικά σχήματα για όλα τα υπουργεία (προηγούμενη δράση). 

Ο Μακρόν ανοίγει δρόμο...

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου​

Η Γαλλία δεν εφαρμόζει κάποια μνημονιακή πολιτική, ούτε η κυβέρνησή της τελεί υπό «νεοφιλελεύθερη» πίεση. Απλώς, όπως δήλωσε ο πρόεδρός της Εμ. Μακρόν στη διάρκεια επίσκεψής του στην Τυνησία, παρακολουθεί τις εξελίξεις του 21ου αιώνα και προσαρμόζεται στα δεδομένα της ψηφιακής εποχής.

Ανακοινώθηκε έτσι ότι έως και το 2025 ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων θα μειωθεί κατά 160.000 και, παράλληλα, θα καταργείται σταδιακά η μονιμότητα στον δημόσιο τομέα, στον χώρο του οποίου πολλές λειτουργίες θα εκτελούνται από υπεργολαβικές συμβάσεις. Με τον τρόπο αυτό, έως το 2025 ο αριθμός των μονίμων δημοσίων υπαλλήλων στη Γαλλία θα έχει μειωθεί κατά 500.000, αλλά ένας μεγάλος αριθμός νέων συμβασιούχων θα αναπληρώνει το κενό, προσφέροντας υπηρεσίες πιο αποτελεσματικές και περισσότερο συμβατές με την ψηφιακή εποχή μας.

Είναι καιρός να αναθεωρήσουμε τις αντιλήψεις μας σε βάθος αναφορικά με τον ρόλο και τα καθήκοντα της δημόσιας διοίκησης στο σύνολό της, ώστε να ανταποκριθούμε στις επιταγές της ψηφιακής εποχής, η οποία δεν μας περιμένει» τονίζει ο Ζαν Πιζανί Φερί - ο άνθρωπος που εκπόνησε για λογαριασμό της γαλλικής κυβέρνησης το Μεγάλο Σχέδιο Επενδύσεων 2018-2022. Φιλόδοξος δε στόχος του σχεδίου αυτού είναι ο μέσω των νέων τεχνολογιών μετασχηματισμός του κράτους, ώστε να κάνει ευκολότερη τη ζωή των πολιτών και των επιχειρήσεων, αλλά και να «τιθασεύσει σε μόνιμη βάση τις δημόσιες δαπάνες». Όπως υπογραμμίζει ο Ζαν Πιζανί Φερί, «αυτό που θέλουμε να πετύχουμε είναι η μείωση της δημόσιας δαπάνης με παράλληλη μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητάς της».

«Γιατί αντιδρούν οι δημόσιοι υπάλληλοι στην αξιολόγηση»

Του Δρ. Φραγκίσκου Γαΐτη

Βιολόγου-Μικροβιολόγου τροφίμων, Προέδρου Συλλόγου Μονίμων Υπαλλήλων Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων (ΕΦΕΤ)

Κλείνει περίπου ένα εξάμηνο αντιπαράθεσης μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων, διά του επίσημου συνδικαλιστικού οργάνου τους της ΑΔΕΔΥ, η οποία έχει κηρύξει αποχή από κάθε διαδικασία ή ενέργεια που συνδέεται με τη διαδικασία αξιολόγησης του ν. 4369/2016 και της Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης κας Γεροβασίλη, η οποία στην προσπάθεια της να «επιβάλλει» την εφαρμογή της αξιολόγησης, έχει καταφύγει σε αμφιλεγόμενες και σύμφωνα με έγκριτους νομικούς, αντισυνταγματικές (βλέπε άρθρο 36 στο ν. 4489/2017, όπου ουσιαστικά ποινικοποιείται η συμμετοχή σε νόμιμη απεργία) παρεμβάσεις.

Είναι πράγματι «τεμπέληδες» οι δημόσιοι υπάλληλοι που αντιδρούν στην αξιολόγηση, όπως ισχυρίστηκε ο Πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και υπέρμαχος του «μικρού και ευέλικτου δημοσίου»;

Μήπως στην προσπάθεια υλοποίησης άλλης μιας μνημονιακής δέσμευσης, η κυβέρνηση «ξεχνά» το διάλογο, υπολογίζοντας στην αποδεδειγμένη πλέον ανοχή των Ελλήνων;

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αξιολόγηση αποτέλεσε στο παρελθόν, εργαλείο θέσης δημοσίων υπαλλήλων σε διαθεσιμότητα, ο βαθμός ευαισθησίας είναι πολύ μεγαλύτερος και ως εκ τούτου οι όποιες διαβεβαιώσεις από την πολιτική ηγεσία περί του αντιθέτου, όσο ειλικρινείς και να είναι, είναι λογικό να πέφτουν στο κενό.

Η ατομική βαθμολόγηση από τρίτους μας συνοδεύει από το ξεκίνημα σχεδόν της ζωής μας (σχολείο, πανεπιστήμιο, ξένες γλώσσες κλπ) και πάντα αποτελεί εργαλείο με θετικό (προβιβασμός, αριστεία, σημαιοφόρος, ΑΣΕΠ, πρόσληψη, ανάληψη θέσης ευθύνης, κλπ) αλλά και αρνητικό πρόσημο. Και είναι λογικό να υπάρχει κάποιος τρόπος για να διαχωρίζονται οι επιδόσεις ιδίως όταν αυτός περιλαμβάνει ένα κατά κανόνα διαφανή τρόπο αξιολόγησής τους όπως οι εξετάσεις, τα διαγωνίσματα κλπ.

Κανείς δεν βγήκε από την κρίση βάζοντας συνεχώς φόρους

Τα απανωτά μέτρα και η συνεχής αύξηση των φόρων καθιστούν απολύτως λογική την έξαρση παραοικονομίας, διαφθοράς, διαρροής κεφαλαίων αλλά και ανθρώπινου δυναμικού. Απαραίτητη η αλλαγή στρατηγικής και οι δομικές αλλαγές. 

Γράφει η Μ. Πολίτου.

Καταστροφική για την οικονομία είναι η επιβολή νέων μέτρων και η μη προσέλκυση επενδύσεων. Επενδύσεων που θα αποφέρουν όφελος στους πολίτες της χώρας μας ουσιαστικά και όχι φαινομενικά.

Είναι φανερό ότι η προσέλκυση επενδύσεων είναι μία από τις κύριες και υγιείςλύσεις του οικονομικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας, καθώς και της επίλυσης του οξέος προβλήματος της ανεργίας.

Δεν αρκούν μόνο οι νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα προσελκύσουν επενδυτικά κεφάλαια. Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι τόσο η δικαστική, όσο και η εκτελεστική εξουσία στη χώρα μας είναι ένα από τα μείζονος σημασίας θέματα που προβληματίζουν και δεν ελκύουν μεγάλους επενδυτές. Ασάφεια νόμων, αργοί ρυθμοί απονομής δικαιοσύνης, γραφειοκρατία είναι μερικοί από τους βασικούς λόγους που αποτελούν τροχοπέδη σε κάθε επενδυτική δραστηριότητα.

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι η κακώς μεταφραζόμενη εξουσία κάποιων δημόσιων υπαλλήλων και η απουσία ικανοτήτων που άπτονται της ευελιξίας και της προάσπισης του δημόσιου συμφέροντος, της ευρύτητας κρίσης και σκέψης, οι οποίες τις περισσότερες φορές, όπου υπάρχουν, λειτουργούν επιλεκτικά.

Με άλλα λόγια, για την αποδοτική προσέλκυση επενδύσεων απαιτείται η δημιουργία περιβάλλοντος σταθερότητας, καθώς και η δημιουργία σαφούς νομοθετικού πλαισίου και αποτελεσματικής και γρήγορης δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας.

Δημοσιονομική κρίση χρέους και νεοφιλελεύθερες μυθοπλασίες

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Στην Ελλάδα έχει εμπεδωθεί ο μύθος της νεοφιλελεύθερης αφήγησης, παρουσιάζοντας την αποκρουστική εικόνα ενός Γολιάθ "υπερτροφικού"-"αδηφάγου" κράτους, με υπερπληθώρα άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων. Τα σχετικά πρόσφατα όμως στατιστικά στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2013, κατατάσσουν τη χώρα μας στην 31η θέση μεταξύ των 33 χωρών-μελών του με τον μικρότερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, ως ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, ανερχόμενο σε 8,5%, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 15,5%.

Πίνακας 1: Αριθμός δημοσίων υπαλλήλων ως ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού

Χώρες ΟΟΣΑ	15,5%
Χώρες ευρωζώνης	17%
Χώρες σκληρού «πυρήνα» – βορρά
Βέλγιο	17,5%
Ολλανδία	13%
Γερμανία	10,5%
Χώρες περιφέρειας – νότου
Ιταλία	14%
Ισπανία	13%
Πορτογαλία	12,5%
Ελλάδα	8,5%
Χώρες Ε.Ε.
Δανία	30%
Σουηδία	26%
Βρετανία	17,5%
ΗΠΑ	14,9%

Πηγή: ΟΟΣΑ (2013)

Το κόστος της δημόσιας διοίκησης της χώρας μας είναι 12,4% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης ανέρχεται σε 21,4%.

Ήρθε η ώρα να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα;

Ο Ασκός του Αιόλου για τους δημόσιους υπαλλήλους φαίνεται ότι πλέον ανοίγει διάπλατα στην Ελλάδα από τη στιγμή που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γίνει αποδεκτή η πρόταση ΔΝΤ-Σόιμπλε που προβλέπει αυτόματες περικοπές δαπανών και ειδικά μισθών, συντάξεων και πιθανών απολύσεων στον στενό δημόσιο τομέα.

Η πολιτική εκτίμηση είναι πως το «ταμπού» του ανέγγιχτου υπετροφικού Δημόσιου Τομέα έχει αρχίσει πλέον να ραγίζει και αυτή που καλείται να το σπάσει είναι η κυβέρνηση της Αριστεράς. Από τη στιγμή που στο τραπέζι του Eurogroup συμφωνηθούν τα χαρακτηριστικά του μηχανισμού περικοπής δαπανών και λήψης «προληπτικών» μέτρων, είναι θέμα χρόνου να ξεκινήσει η εφαρμογή τους. Τα τελευταία 24ωρα και λίγο πριν το Eurogroup της Δευτέρας διοχετεύονται πληροφορίες ότι το ΔΝΤ έχει ζητήσει απολύσεις τουλάχιστον 30.000 υπαλλήλων και μειώσεις μισθών πάνω από 10-12% με ορίζοντα το 2018. Αν οι πληροφορίες αυτές είναι αληθείς, αποκαλύπτουν και την αφορμή πίσω από τη λυσσαλέα επίθεση της κυβέρνησης στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την προσπάθεια να αποτραπεί η αποσαφήνιση των μέτρων που βρίσκονται στο τραπέζι.

Στηρίζει τους αγρότες η ΑΔΕΔΥ- Μαζί τους στο Σύνταγμα Παρασκευή και Σάββατο

Στο πλευρό των αγροτών η ΑΔΕΔΥ συμμετέχοντας στα συλλαλητήρια στην Αθήνα. ΑΠΕ - ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

Την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη της στους αγρότες, εκφράζει η ΑΔΕΔΥ εξαγγέλοντας τη συμμετοχή της στο αγροτικό συλλαλητήριο της Παρασκευής 12 Φεβρουαρίου στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 5 το απόγευμα και συγκέντρωση μαζί με τους αγρότες στο Σύνταγμα, το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της Εκτελεστικής Επιτροπης της ΑΔΕΔΥ «οι αγρότες είναι από τα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται βάναυσα από το 3ο μνημόνιο και γενικότερα από τις πολιτικές των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο πρωτογενής τομέας που θα έπρεπε να είναι ο θεμέλιος λίθος της οικονομίας μας κινδυνεύει με εξαφάνιση. Εάν εφαρμοστούν τα προαπαιτούμενα του νέου μνημονίου δεν θα μπορέσει να επιβιώσει κανείς νέος αγρότης ή κτηνοτρόφος. Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. εκτιμά ότι αποτελεί μονόδρομο για τους εργαζομένους, ανέργους, αγρότες, κτηνοτρόφους, αυτοαπασχολούμενους και συνταξιούχους ο κοινός τους αγώνας για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών».

Είναι η πηγή του κακού οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Τς Φένιας Ρουγκούνη*

Υπάρχει πράγματι μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον ιδιωτικό και το δημόσιο υπάλληλο στη χώρα μας; Όντως ο ιδιωτικός τομέας σφύζει από εργατικότητα, αξιοκρατία και πνεύμα καινοτομίας; Και από την άλλη, ο δημόσιος υπάλληλος είναι στ’ αλήθεια ένα πλάσμα ελλειμματικό, που κάθεται νωχελικά στην πολυθρόνα της απάθειας, και απολαμβάνει μακαρίως τον φραπέ του;

Τα χρόνια της κρίσης άνθησε μια πρωτόγνωρη πολεμική με στόχο το δημόσιο υπάλληλο. Είναι τεμπέλης, βολεμένος, οπισθοδρομικός, ιδιοτελής. Δεν σκέπτεται, δεν παράγει, δεν αξιολογείται, δεν τιμωρείται. Απλώς μισθοδοτείται.

Η πάλαι ποτέ Τρόικα, τώρα Κουαρτέτο, του χρόνου πιθανόν Κουιντέτο, υπήρξε μέγας παίκτης στην πολεμική κατά των δημοσίων υπαλλήλων. Πίεζε ασφυκτικά για απολύσεις, στοχεύοντας να σπάσει το ταμπού της μονιμότητας και να τρυπήσει την ασπίδα της ασφάλειας που το δημόσιο προσφέρει ως δώρο εκλεκτό. Ωστόσο, στις τακτικές της επισκέψεις όλα αυτά τα χρόνια, έστελνε ανελλιπώς τα τεχνικά κλιμάκιά της να συνεργάζονται στενά με δημοσίους υπαλλήλους. Αυτοί οι υπάλληλοι τους έδιναν στοιχεία, αυτοί κατέθεταν προτάσεις, αυτοί παρείχαν υλικό για διαβούλευση. Το πώς κατέληγαν εν τέλει οι διαπραγματεύσεις ήταν υπόθεση πολιτική, η ευθύνη για τα μέτρα ήταν των ηγετών, η επεξεργασία όμως των θεμάτων, τα σενάρια των συνεπειών της μιας ή της άλλης επιλογής, οι εναλλακτικές που δίνονταν, ήταν όλα προϊόν δουλειάς δημοσίων υπαλλήλων. Προφανώς λοιπόν, ορισμένοι υπάλληλοι είχαν ικανότητες και προσόντα. Και σκέπτονταν και δούλευαν και παρήγαν. Δεν πάλλονταν από ενθουσιασμό για τη συνεργασία που είχαν με τους δανειστές, αλλά έστω και απρόθυμα, τη δουλειά τους την παρείχαν αποτελεσματικά, κατά το λόγο της αρμοδιότητάς του ο καθείς, όπως επέβαλε η ανάγκη των καιρών και οι εντολές που λάμβαναν από την ηγεσία.

Αξιολόγηση: Ο καθένας για τον εαυτό του και ο νομοθέτης εναντίον όλων!

Νέα Κρήτη

Νέο σύστημα αξιολόγησης δομών και προσώπων στο Δημόσιο μελετά η κυβέρνηση, όπως είπε ο αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμιση Χριστόφορος Βερναρδάκης στη Βουλή. Πρόσθεσε δε ότι το νέο σύστημα θα βασίζεται σε "διαφορετικές" παραμέτρους, και δε θα ταυτίζεται με μειώσεις μισθών και αυταρχική συμπεριφορά εκ μέρους των διοικήσεων. Μάλιστα. Διαφορετικές από τι; Μάλλον από αυτές του σχεδίου του Κυριάκου Μητσοτάκη, που παραλίγο να είχε γίνει νόμος του κράτους. Το σχέδιο Μητσοτάκη όμως ήταν συγκεκριμένο και το πρόβλημά του δεν ήταν ούτε οι μειώσεις ούτε ο "αυταρχισμός", ενώ το καινούργιο έχει μια στρατηγική θολούρα που τα αφήνει όλα ανοιχτά. Για αυτό, ας ξεκινήσουμε από το... συγκεκριμένο.

Του Άρη Βασιλά

Το πλάνο Μητσοτάκη για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων διαφημιζόταν ως το στάνταρ που χρησιμοποιούν οι πιο μεγάλες και σύγχρονες ιδιωτικές εταιρείες στον πλανήτη. Ναι μεν, αλλά: Θα ίσχυε, αν μιλάγαμε για προηγούμενες δεκαετίες και για την προ-ψηφιακή οικονομία. Τότε, ήταν όντως αυτό, το σκληρά ανταγωνιστικό σύστημα που εφάρμοζαν πάνω από τις μισές εταιρείες του Forbes 500. Τι προβλέπει; Ας το πούμε σύστημα 6 - 2 - 2. Σημαίνει ότι σε ένα τμήμα εταιρείας που απασχολεί π.χ. 10 άτομα, μετά την ετήσια αξιολόγηση οι 6 θα μείνουν στάσιμοι οι 2 θα πάρουν προαγωγή και οι 2 θα απολυθούν! Για να μη δημιουργήσει πανικό και ανεξέλεγκτες αντιδράσεις, ο Κυριάκος διαβεβαίωνε ότι στην περίπτωση του Ελληνικού δημοσίου, οι 2 αποτυχημένοι δε θα απολυθούν αλλά απλά θα εντοπιστούν και θα χαρακτηριστούν(!) - ώστε να τους γίνουν συστάσεις και να ενταχθούν σε ειδικό πρόγραμμα επανεκπαίδευσης και... ε, πώς να το πούμε κομψά, "σωφρονισμού". Κλειδί για την επιτυχία του σχεδίου, κατά τον κ. Μητσοτάκη ήταν εκείνη ακριβώς η επιβολή της νόρμας των 2 μαύρων προβάτων: Όσο καλό με άλλα λόγια και να είναι το τμήμα συνολικά, θα πρέπει να απομονωθούν οι 2 πλέον "κακοί" σε απόδοση - εξαιρέσεις απαγορεύονται. Έτσι, άφηνε να εννοηθεί ο τότε υπουργός, ξεφεύγουμε θέλοντας και μη από "φιλικά" προς τον υπάλληλο συστήματα αξιολόγησης, όπου παίρνουν όλοι άριστα και παραμένουν ως έχουν όλες οι ισορροπίες και εντάσεις, σε ένα δήθεν παραδεισένιο "live and let live" σκηνικό.

Αταξική κοινωνία

analyst

της Σερένας Νομικού

Θα συμπεριλαμβάνει το 99,9% των κατοίκων της Ελλάδας και θα διοικείται από μία κυβέρνηση που θα μιλάει με αριστερή φωνή, για να μην επαναστατεί ο όχλος, ενώ θα πράττει δεξιά, στη βάση της νεοφιλελεύθερης νομοθεσίας που ψηφίζεται

.

Αυτό που ακούει κανείς από το πρωί μέχρι το βράδυ στις τηλεοράσεις είναι οι συντάξεις. Πόσο μειώθηκαν, πώς θα ζήσουν οι συνταξιούχοι με δεκάρες, αν θα τις παίρνουν στο μέλλον, τι θα γίνει με τις επικουρικές και όλα τα υπόλοιπα.

Ο στόχος είναι βέβαια να συνηθίσουν οι Έλληνες στην ιδέα σταδιακά, μέσω της συνεχούς επανάληψης. Έτσι θα αποκλιμακωθούν οι αντιδράσεις και θα δεχτεί ο καθένας στωικά τη μοίρα του, αφού θα έχει πειστεί πως δεν γίνεται αλλιώς.

Το δεύτερο έχει σχέση με τα εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων, αυτών που ουσιαστικά έφεραν στην εξουσία τη σημερινή κυβέρνηση. Θα πάρουν τα μισά, θα πάρουν το ένα τρίτο, ίσως καθόλου. Κανένας δεν ξέρει και δεν ακούγεται ποτέ μία σαφής απάντηση, μέχρι να το συνηθίσουν και αυτοί. Όλα ζητήματα εκτόνωσης, να φεύγει σιγά-σιγά ο ατμός από την κατσαρόλα, για να μην εκραγεί.

Ιδιωτικά δεσμά

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Τάσου Κωστόπουλου

Mια φορά κι έναν καιρό, τα ανώτερα κι ανώτατα στελέχη της δημόσιας διοίκησης ήταν (όπως και οι υφιστάμενοί τους, άλλωστε) δημόσιοι λειτουργοί: ξεκινούσαν και τέλειωναν την καριέρα τους εντός του κρατικού μηχανισμού, ταυτίζοντας την υπηρεσιακή διαδρομή και δραστηριότητά τους με ό,τι εκλάμβαναν -ορθά ή λανθασμένα- ως δημόσιο συμφέρον.

Οποιαδήποτε διαπλοκή τους με ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα θεωρούνταν αυτόχρημα σκάνδαλο. Μπορούσε να οδηγήσει ή να μην οδηγήσει σε αποπομπή και δικαστική δίωξη, δεν ήταν όμως κάτι που μπορούσε να υποστηριχθεί δημόσια. Πόσο μάλλον να κραδαίνεται σαν τίτλος επαγγελματικής επάρκειας.

Στους μνημονιακούς καιρούς μας, αλλά και καθ’ οδόν προς αυτούς, επικράτησε η ακριβώς αντίθετη λογική.

Απόρροια της ακατάσχετης μαύρης προπαγάνδας των τελευταίων δύο δεκαετιών που θέλει το κράτος εξ ορισμού «αναποτελεσματικότερο» και «πιο διεφθαρμένο» από τον ιδιωτικό τομέα, των συμφερόντων που την εξέθρεψαν αλλά και της κυρίαρχης πλέον στην Ευρώπη αντίληψης για τον ρόλο του κράτους, οι Συμπράξεις Δημόσιου-Ιδωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) και η στελέχωση του Δημοσίου με μεγαλοστελέχη ιδιωτικών επιχειρήσεων οδηγούν νομοτελειακά στην αναγόρευση της διαπλοκής σε θεσμική νομιμότητα.

Η απαγωγή του αιώνα

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αναμφίβολα, ένα από τα σημαντικότερα spoiler των αποφάσεων που φέρεται διατεθειμένη να λάβει η κυβέρνηση Τσίπρα, είναι αυτό που μιλάει για μόνιμα capital control σε μισθούς και συντάξεις. Και μόνο η διαρροή του σχεδίου, χώρισε για μία ακόμη φορά τους πολίτες σε αυτούς που προστατεύουν τη φοροδιαφυγή, και αυτούς που θέλουν να την πατάξουν. Στέλνοντας, και πάλι, την μπάλα κατευθείαν στην κερκίδα.

Το γεγονός πως ένα τέτοιο μέτρο προωθείται από μία κυβέρνηση «της Αριστεράς», οφείλει να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερο προβληματισμό και σοβαρότερα επιχειρήματα από το «δηλαδή, να αφήσουμε τη φοροδιαφυγή να αλωνίζει;».

Τα όσα «διαρρέουν» πως σκέφτεται να κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα, κατά έναν περίεργο τρόπο, προσομοιάζουν όλο και περισσότερο στις πιο διαδεδομένες θεωρίες συνομωσίας. Κι αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα.

Σύμφωνα λοιπόν με τις διαρροές, οι μισθοί και οι συντάξεις θα καταβάλλονται από το κράτος, κατά το ήμισυ σε ρευστό. Το υπόλοιπο ποσό θα πιστώνεται σε πιστωτική κάρτα, χωρίς δυνατότητα εκταμίευσης. Παράλληλα, υπάρχει η σκέψη για πιστώσεις των μεγάλων σουπερ μάρκετ για όλους τους παραπάνω και μια σειρά από άλλα προωθητικά μέτρα.

Αμέσως-αμέσως, συμπεραίνει κανείς πως ένα τέτοιο μέτρο θα ευνοήσει τις μεγάλες αγορές σούπερ μάρκετ, ρίχνοντας στο καναβάτσο κάθε είδους μικρές αγορές, μανάβικα και συνοικιακά μαγαζάκια. Το λουκέτο είναι σίγουρο.

Παράλληλα, θα δημιουργήσει ακόμα μία σχέση εξάρτησης του πολίτη με τις μεγάλες εταιρείες, αφού ουσιαστικά, θα δανείζεται από το σουπερ μάρκετ. Τι άλλο είναι μία πίστωση του 15% ας πούμε από τον Σκλαβενίτη ή τον Βασιλόπουλο;

"Οι μεταρρυθμίσεις να στοχεύουν στην οικονομία" (Ηχητικό)

Νέα Κρήτη

«Η συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο Τομέα, θα πρέπει να είναι ανοικτή, ειλικρινής και κυρίως ουσίας και όχι συνθημάτων, με στόχο η δημόσια διοίκηση να καταστεί εργαλείο λειτουργίας ενός σύγχρονου κράτους και όχι διευθετήσεων της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας της χώρας».

Αυτό σημείωσε μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Έρευνας - Εκπαίδευσης και Μελετών που είναι το επιστημονικό συμβουλευτικό όργανο της ΑΔΕΔΥ, κ. Γιώργος Γιούλος, μιλώντας στον 9.84 και στο Γιώργο Σαχίνη.

Ο κ. Γιούλος τόνισε ότι «πραγματική μεταρρύθμιση στη δημόσια διοίκηση, σημαίνει ένα σύγχρονο, παραγωγικό δημόσιο προς όφελος των πολιτών και της πραγματικής οικονομίας».

«Η αξιολόγηση και η κινητικότητα εφόσον έχουν ποιοτικά στοιχεία και όχι ποσοτική «σφαγή» μόνο για μείωση του δημοσιονομικού κόστους χωρίς αντίκρισμα σε ένα παραγωγικό δημόσιο, θα ήταν επιθυμητά από όλους τους δημόσιους υπαλλήλους», σημείωσε χαρακτηριστικά οκ . Γιούλος.

«Το τρίτο μνημόνιο», όπως είπε, «προβλέπει νέες δραστικές περικοπές μέσω του ενιαίου μισθολογίου, ενώ ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά τα 40 χρόνια εργασίας είναι πλέον το νέο καθεστώς».

Ο επιστημονικός συνεργάτης της ΑΔΕΔΥ , έδωσε συγκλονιστικά στοιχεία για την κατάσταση στο δημόσιο σήμερα, ενώ όπως είπε ο αριθμός των εργαζομένων δεν είναι μεγάλος αλλά άνισα και άδικα κατανεμημένος ως προς την λειτουργικότητα του δημοσίου.

Δημόσιοι υπάλληλοι: μύθοι και πραγματικότητα (4)

Το 2005, το Αυστριακό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών (WIFO) δημοσίευσε μια μελέτη τεσσάρων ερευνητών με θέμα "The Size and Performance of Public Sector Activities in Europe (Μέγεθος και απόδοση των δραστηριοτήτων του δημόσιου τομέα στην Ευρώπη)". Από το ενδιαφέρον περιεχόμενό της, παραθέτω εδώ μία από τις συμπερασματικές επισημάνσεις της: 

Η οικονομική λειτουργία των εθνών διαμορφώνεται από τις δραστηριότητες του ιδιωτικού τομέα και από την πολιτική τού δημοσίου. Στις περισσότερες χώρες, ο δημόσιος τομέας αντιπροσωπεύει ένα μη αμελητέο τμήμα τής συνολικής οικονομίας, φροντίζοντας για την παροχή δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, αν και το μέγεθος και η δομή του διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα. Από απόψεως δημοσίων υπαλλήλων, τα μεγέθη στην Ε.Ε. δεν διαφέρουν πολύ από τις ΗΠΑ (με την Ιαπωνία να βρίσκεται πολύ πίσω). Όμως. από απόψεως δημόσιας δαπάνης ως προς το ΑΕΠ, ο δημόσιος τομέας στην Ε.Ε. είναι πολύ μεγαλύτερος απ' ότι στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία. Η Ε.Ε. ξεχωρίζει λόγω του σημαντικά μεγαλύτερου μεριδίου δαπάνης για κοινωνική προστασία και γενικές δημόσιες υπηρεσίες.

Βασισμένοι στην τελευταία πρόταση, οι τέσσερις μελετητές (οπαδοί των νεοφιλελεύθερων δοξασιών, όπως εύστοχα σημειώνει ένα από τα σχόλια του πρώτου κειμένου αυτής της σειράς) σημειώνουν την ανάγκη μεταρρυθμίσεων στον δημόσιο τομέα όλων των ευρωπαϊκών χωρών και προτείνουν την μείωσή του διά της εκχωρήσεως πολλών δραστηριοτήτων του σε ιδιώτες, προκειμένου η Ευρώπη να γίνει ανταγωνιστική προς τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία.

Δημόσιοι υπάλληλοι: μύθοι και πραγματικότητα (3)

"200.000 χάσανε την εργασία τους. Προφανώς δεν την χάσανε όπως εγώ. Αυτοί που τη χάσανε μάλλον θα ξανα-προσληφθούν και μην πούμε για κάποιους όπως οι φύλακες σχολείων τι δουλειά κάνουνε γιατί θα καταλάβετε πόσο χαζοί είμαστε οι υπόλοιποι. Δεν την χάσανε λοιπόν απλά συνταξιοδοτήθηκαν πρόωρα. Μακάρι να ήμουν και εγώ από αυτούς τους τυχερούς."

Με αφορμή το παραπάνω απόσπασμα από σχόλιο αναγνώστη στο προχτεσινό κείμενο, είναι ευκαιρία να πούμε δυο λόγια για τον περίφημο "κοινωνικό αυτοματισμό".

Πρώτη παρατήρηση. Η αντεπίθεση του κεφαλαίου, η οποία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '60 και κορυφώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '90, μετά την υποχώρηση του σοσιαλισμού, έχει ως έναν από τους βασικούς της στόχους την πλήρη απορρύθμιση των συστημάτων προστασίας της εργασίας και την μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Μη ξεχνάμε ότι για την δυτική οικονομική σκέψη, η εργασία συνιστά έναν από τους τρεις συντελεστές παραγωγής (οι άλλοι δυο είναι το κεφάλαιο και οι πρώτες ύλες). Με δεδομένο, λοιπόν, ότι η κεντρική ιδέα του καπιταλισμού είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, όπως κάθε εταιρεία αναζητά φτηνές πρώτες ύλες και φτηνό δανεισμό, έτσι πρέπει να αναζητά φτηνή εργασία. 

Δημόσιοι υπάλληλοι: μύθοι και πραγματικότητα (2)

Επειδή εδώ δεν είναι βιβλίο αλλά ιστολόγιο, έχω και την άνεση και την υποχρέωση να αναθεωρώ και να αναδιατάσσω όσα έχω κατά νου να γράψω, προκειμένου να λάβω υπ' όψη μου τα σχόλια και τις παρατηρήσεις των αναγνωστών. Χτες, ας πούμε, ανώνυμος αναγνώστης παρατήρησε "μια μικρή ακροβασία: Το 1980 το ΑΕΠ ήταν 98,25 δις $, το 2004 239,7 και το 2009 329,8 δις $. Έτσι τα ποσοστά 14.1% 11% και 9% δαπάνης για μισθούς και συντάξεις που αναφέρεις αντιστοιχούν σε 13.85, 26.36 και 29.68 δις $.  Δε θα το ονόμαζα μείωση αυτό". Αγαθή η προαίρεση του σχολιογράφου αλλά ας δούμε αν όντως έτσι είναι τα πράγματα.

Τι είναι το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν; Είναι το σύνολο του πλούτου που παράγεται σε μια χώρα(*). Από τον ορισμό, γίνεται σαφές ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στον υπολογισμό αυτού του προϊόντος. Πώς να αθροίσεις έναν τόννο πατάτες που παράγει ο ένας, πενήντα φορολογικές δηλώσεις που φτιάχνει ο άλλος και πέντε κιλά μανιτάρια τρούφες που καλλιεργεί ο τρίτος; Η λύση είναι απλή: αντί να αθροίζουμε πατάτες, δηλώσεις και τρούφες, υπολογίζουμε το εισόδημα που δημιουργεί η παραγωγή όλων αυτών των ετερόκλητων προϊόντων και υπηρεσιών. Υπολογίζουμε, δηλαδή, το Ακαθάριστο Εγχώριο Εισόδημα, το οποίο ισούται με το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν. Πάμε καλά με την θεωρία ως εδώ; Ας συνεχίσουμε.

Δημόσιοι υπάλληλοι: μύθοι και πραγματικότητα (1)

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή το σχόλιο που ανάρτησε η αναγνώστρια Μαίρη Καροφυλλάκη στο χτεσινό κείμενο. Εκτίμησα την σοβαρή διάθεση με την οποία γράφτηκε το εν λόγω σχόλιο αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι στενοχωρήθηκα γιατί από τις πρώτες κιόλας λέξεις («Ας υποθέσουμε ότι το δημόσιο από την δεκαετία του 80 είχε κατά μέσο όρο 300.000 υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους…») έβγαλα το συμπέρασμα ότι η σχολιογράφος είναι επηρεασμένη από τα ψεύδη τα οποία εξακοντίζουν κατά ριπάς τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, κάνοντάς μας πλύση εγκεφάλου. Σκέφτηκα, λοιπόν, να ξεκινήσω σήμερα μια προσέγγιση στο θέμα των υπεράριθμων, άχρηστων και τεμπέληδων δημοσίων υπαλλήλων, του υπερτροφικού κράτους κλπ, με τον τρόπο στον οποίο αρέσκεται αυτό το ιστολόγιο: με ψυχραιμία, υγιή σκέψη και πραγματικά στοιχεία.

Κατ’ αρχάς, ας δούμε πόσοι είναι -επί τέλους!- οι δημόσιοι υπάλληλοι στον τόπο μας. Η πρώτη απογραφή που επιχείρησε ποτέ κυβέρνηση, έγινε το 2010 (επί ημερών Γιώργου Παπακωνσταντίνου στο υπουργείο οικονομικών) και κατέδειξε περίπου 770.000 υπαλλήλους στον στενό δημόσιο τομέα, τα ΝΠΔΔ και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού («Απογραφή: στους 768.000 οι δημόσιοι υπάλληλοι«, Τα Νέα, 30/7/2010). Ο αριθμός αυτός περιλαμβάνει: 625.738 μόνιμους, 53.833 συμβασιούχους αορίστου χρόνου και 59.156 συμβασιούχους ορισμένου χρόνου (εποχικούς). Σημειωτέον ότι οι τελευταίοι απογράφηκαν έστω κι αν η σύμβασή τους έληγε μετά από λίγες μέρες.