Φιλελεύθεροι Ήρωες (liberalate me!)

Αναδημοσιεύτηκε από την Ελεύθερη Λαϊκή Αντιστασιακή Συσπείρωση

Εκτός από τον υπαρκτό σοσιαλισμό, που υπήρξε και πια δεν υπάρχει, υπάρχει και ο υπαρκτός φιλελευθερισμός, κι αυτός υπάρχει όταν το αόρατο χέρι της αγοράς κρατάει ένα Tommy Gun. Τότε και έτσι είναι που τα πράγματα “διευθετούνται”.
Αμερικάνος πατριώτης, ήρωας και θεμελιωτής του υπαρκτού φιλελευθερισμού, ο μέγιστος των ηγετών της υπαρκτής φιλελεύθερης οικονομίας, Lucky Luciano,πέθανε  εξόριστος στην Νάπολη αλλά σύμφωνα με την επιθυμία του ετάφη στην Νέα Υόρκη. Στο Queens.

Συνιδρυτής της “Επιτροπής” μαζί με τον άλλο μεγάλο, τον Meyer Lansky, κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία να απενοχοποιήσει όσο κανείς το χρήμα και την απληστία, επέβαλε την προτεραιότητα του κέρδους βάζοντας σε “δεύτερη μοίρα” κάθε άλλη αξία, και αποδυνάμωσε όσο κανείς άλλος φιλελεύθερος ριζοσπάστης τις αφελείς και αντιπαραγωγικές ιδέες της δημοκρατίας και της αλληλοβοήθειας.

Απειλώντας, εκβιάζοντας, δολοφονώντας εμβολίαζε με το ριζοσπαστικό λεξιλόγιο της κερδοσκοπίας κάθε κοινωνικό δεσμό και κάθε ηθική παράδοση, αφομοιώνοντας τους θεσμούς και μετασχηματίζοντάς τους σε εκτελεστικά όργανα “οικογενειών” προς την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Αυτό που ο φιλελεύθερος κόσμος οφείλει στους Luciano και Lansky είναι, όχι μόνον ο πρακτικός οδηγός, αλλά και η πραγμάτωση της θεωρίας του.

Κανείς δεν αντιστάθηκε. Από την τελευταία μπανανία ως τα σύγχρονα συγκροτημένα κράτη, όλοι αφομοιώθηκαν μέσα στον πυρετό του κέρδους, της ανάπτυξης, του ανταγωνισμού, της υπερπαραγωγής και των “στρατηγικών πλεονεκτημάτων”. Τα Τομιγκαν έγιναν G3, Μ16, Napalm, Leopard κτλ.

Η μετέωρη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ το 1961 και η στέρεη επιλογή της Δύσης

Νέα Πολιτική

Του Τάσου Πανουτσόπουλου*

Το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, σήμανε την οριστική ήττα των Ελλήνων κομμουνιστών και επισφράγισε τον φιλοδυτικό προσανατολισμό της χώρας. Παράλληλα, από το 1947, την ανόρθωση της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας ανέλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αρχικά μέσω του Δόγματος Τρούμαν και, λίγο αργότερα, με το Σχέδιο Μάρσαλ. Η αμερικανική οικονομική βοήθεια υπήρξε το κυριότερο μέσο ανάσχεσης του κομμουνισμού, μέσω της ανασυγκρότησης και εν συνεχεία της ανάπτυξης της οικονομίας. Η τελευταία θα αποτελούσε την βάση για ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα.

Ωστόσο μέχρι το 1953, καθώς οι αμερικανικές προτεραιότητες μεταβάλλονταν η βοήθεια μειώθηκε. Ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, πρωθυπουργός από τον Νοέμβριο του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό, διέθετε μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και άρα τη δυνατότητα διενέργειας ευρέων μεταρρυθμίσεων. Ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ως υπουργός Συντονισμού, διαβλέποντας το τέλος της αμερικανικής βοήθειας επιδίωξε την αναμόρφωση της οικονομίας, ώστε αυτή να μπορεί να λειτουργεί χωρίς ξένη βοήθεια. Η πολιτική του περιελάμβανε την υποτίμηση της δραχμής και τη φιλελευθεροποίηση της οικονομίας. Κεντρικό της στοιχείο υπήρξε η αποκατάσταση του ρόλου της αγοράς, ο επαναπροσδιορισμός του ρόλου του κράτους και η ενσωμάτωση της χώρας στη διεθνή αγορά. Παράλληλα, αναζητήθηκαν εξωτερικοί πόροι για τη χρηματοδότηση αναπτυξιακών έργων.

Ο νεοφιλελεύθερος χαρακτήρας

analyst

Το σημερινό οικονομικό σύστημα φέρνει το χειρότερο μέρος του ανθρώπου στην επιφάνεια, στο φως – οπότε το μέλλον μας θα είναι μάλλον δυσοίωνο, εάν δεν καταπολεμηθεί η μεγάλη αυτή αρρώστια: η επάρατη «συστημική» νόσος

«Σε σας φωνάζω οπαδοί του ωφελιμισμού: μήπως αγαπάτε ότι είναι ωφέλιμο σαν όχημα των τάσεων σας;Μήπως βρίσκετε αλήθεια αφόρητο το θόρυβο που κάνουν οι ρόδες, από αυτό το όχημα;» (F. Nietzsche).

Κείμενο    

Διαπιστώνεται πως ζούμε σε μία εποχή, η οποία διέπεται από την Οικονομία και όχι από την Πολιτική – σε έναν κόσμο καλύτερα που έχει αλλάξει εντελώς την ανθρώπινη ηθική, ενώ αμείβει πλουσιοπάροχα τα ψυχοπαθολογικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του εκάστοτε ατόμου. Με απλά λόγια, οι οικονομικές αλλαγές δεν έχουν επηρεάσει μόνο τις αντιλήψεις μας για τις ηθικές αξίες αλλά, επίσης, την προσωπικότητα μας – σε βαθμό που δεν μπορούμε καν να φαντασθούμε (πηγή: P. Verhaeche, σε ελεύθερη μετάφραση).

Ειδικότερα, θεωρείται ως βέλτιστη «ταυτότητα» αυτή που είναι σταθερή και σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητη από τις εξωτερικές επιρροές. Όπως φαίνεται δε, τα τριάντα χρόνια που έχει διαρκέσει μέχρι σήμερα η «βασιλεία του νεοφιλελευθερισμού», των συνεχώς λιγότερο ρυθμισμένων «δυνάμεων» της αγοράς, καθώς επίσης των αυξημένων ιδιωτικοποιήσεων, έχουν απαιτήσει ένα υπέρογκο τίμημα – την ανελέητη πίεση για επιτυχία, η οποία έχει ανακηρυχθεί σε ένα παγκόσμιο πρότυπο, σε μία πρωταρχική «νόρμα».

Η αιτία είναι το ότι, η νεοφιλελεύθερη κοινωνία της συνεχώς αυξανόμενης παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας και της αποδοτικότητας, προωθεί ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, ενώ τιμωρεί παραδειγματικά κάποια άλλα – με την έννοια πως χωρίς τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, είναι σχεδόν αδύνατη η επαγγελματική επιτυχία.

Από τα Μνημόνια στην παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ

Η «Αυτοκρατορία» κλιμακώνει την επίθεση στον Ελληνισμό

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Που κρύφτηκε το ελληνικό πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία; Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν τα πολεμικά μας σκάφη και αεροπλάνα, πιο ακριβά από το βάρος τους σε χρυσάφι, αν, τη στιγμή που η Τουρκία προκαλεί στην Κύπρο, εξαφανίζονται από προσώπου Γης;! Μόνο για «μίζες» και εξάρτηση χρειαζόμαστε αυτή την τεράστια, πανάκριβη στρατιωτική μηχανή, που δεν θέλουμε όχι να χρησιμοποιήσουμε, αν ό μη γένοιτο χρειαστεί, αλλά ούτε καν να επιδείξουμε; Δεν εννοούμε ότι οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν, σε αυτή την φάση, τη manu military ανακοπή των τουρκικών «δραστηριοτήτων» στις κυπριακές θάλασσες. Εννοούμε ότι, για να μη χρειαστεί να το κάνουν αύριο, θάπρεπε σήμερα να «δείχνουν τη σημαία» τους στην Κύπρο και να συντηρούν ένα βαθμό αβεβαιότητας στον αντίπαλο.

Ισραηλινοί, Ρώσοι, Βρετανοί αλωνίζουν στις κυπριακές θάλασσες, Γερμανοί και Γάλλοι χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο «Ανδρέας Παπανδρέου» (θα τρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη), μόνον οι ‘Ελληνες απουσιάζουν από την περιοχή. Τα βλέπει αυτά η ‘Αγκυρα και έτσι που πάμε θα στείλει αλεξιπτωτιστές στο Σύνταγμα.

Η παθητικότητα έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και της παρασκηνιακής αμερικανικής ανοχής αν όχι παρότρυνσης προς την ‘Αγκυρα, θα αυξήσει, δεν θα μειώσει τα προβλήματα Αθήνας και Λευκωσίας και, πολύ φυσιολογικά, θα αποθρασύνει την Τουρκία. Μακροχρόνια συνιστά στρατηγική αναδίπλωση από την ανατολική Μεσόγειο, είδος «γεωπολιτικής αυτοκτονίας» του ελληνισμού. Η Αθήνα παραιτείται από τα τεράστια πλεονεκτήματα που της δίνει η στρατηγική θέση της Κύπρου για την δική της άμυνα, όχι όμως από τα προβλήματα που αναπόφευκτα της δημιουργεί η κυπριακή άμυνα!

Η παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία συνιστά τη σοβαρότερη έμπρακτη επιβουλή κατά της κυπριακής κυριαρχίας μετά την εισβολή του 1974. Η μη ουσιαστική αντίδραση του ελλαδικού και κυπριακού πολιτικού προσωπικού όπως και των δύο κρατών – και της ΕΕ – διευκολύνει την περαιτέρω κλιμάκωση της εξωτερικής πίεσης που θα μπορούσε να συνδυαστεί και με οικονομικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και να χρησιμοποιηθεί αύριο για να εκβιασθεί μια τυχόν «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση σε Αθήνα ή Λευκωσία, αν υπάρξει. Γι’ αυτό και τα συμβαίνοντα συνιστούν έμμεση πλην σαφή προειδοποίηση και στην Κουμουνδούρου.

Η αλεπού και το αμπέχονο

του Χρήστου Γιανναρά

Εδώ ο κόσμος καίγεται, και η επιφυλλίδα θα τολμήσει μιαν έκκληση στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του ίσως άκαιρη, ίσως για την κατεστημένη νοο-τροπία εντελώς παλαβή: Να διαβάσουν (ή να ξαναδιαβάσουν με προσοχή) τη σοφή συμβουλή που δίνει η αλεπού στον «Μικρό πρίγκηπα» – στο γνωστό αριστουργηματικό παραμύθι του Antoine de Saint-Exupery.

«Θα ήταν καλύτερο, λέει η αλεπού, να έρχεσαι κάθε μέρα την ίδια ώρα. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις το απόγευμα, εγώ θα αρχίσω από τις τρεις να είμαι ευτυχισμένη. Οσο θα προχωράει η ώρα, τόσο πιο ευτυχισμένη θα αισθάνομαι. Στις τέσσερις πια θα είμαι ταραγμένη και ανήσυχη, θα πληρώνω το κόστος της ευτυχίας. Ενώ, όταν έρχεσαι όποτε τύχει, δεν θα ξέρω ποιαν ώρα να φορέσει η καρδιά μου τα γιορτινά της. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΤΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ.

– Τι θα πει τελετουργικό; ρωτάει ο μικρός πρίγκηπας.

– Είναι κάτι εντελώς πια ξεχασμένο, λέει η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να διαφέρει από τις άλλες μέρες, μιαν ώρα να διαφέρει από τις άλλες ώρες».

"Να δουν πώς θα αρθεί η κοινωνική γενοκτονία"

Νέα Κρήτη

«Παρελκυστική η συζήτηση για την επόμενη ημέρα εξόδου» της χώρας από το μνημόνιο και «για καθαρά προεκλογικούς λόγους» επανέλαβε μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη ο αναλυτής Λεωνίδας Βατικιώτης.

Επισήμανε πως το κέντρο βάρους των κυβερνώντων αντ' αυτού θα έπρεπε να ήταν το πώς θα αρθούν οι κοινωνικές ανισότητες και η κοινωνική γενοκτονία.

Ιδιαίτερη αναφορά από τον ίδιο και στη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης και κυρίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μας κυβερνούν οι ανεπάγγελτοι που χρεοκόπησαν την πατρίδα

kontranews

του Γιώργου Βάμβουκα

Βασικό θέμα της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας, είναι η προχθεσινή συνάντηση, με συνοδεία γεύματος, των κυρίων Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Από το φαγοπότι απουσίαζε ο τρίτος κολλητός της πρωθυπουργοπαρέας ΓΑΠ, με τον οποίο αμφότεροι Καραμανλής και Σαμαράς έχουν συχνή επικοινωνία. Οι λόγοι εμφανείς και αυτονόητοι. Το κέντρο των αποφάσεων για τη χώρα μας, σε θέματα οικονομικής, εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής, βρίσκεται στις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ συνιστούν την κύρια προστάτιδα δύναμη, που μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κάνουν κουμάντο στην Ελλάδα. Ο ΓΑΠ, γεννηθείς και ανατραφείς στις ΗΠΑ, με αμερικανίδα μητέρα που είχε μεγάλες διασυνδέσεις με την CIA και τις υπόλοιπες μυστικές υπηρεσίες, έβαλε τον Αντρέα και την υπόλοιπη οικογένεια στο κόλπο. Ο Σαμαράς φαίνεται ότι μυήθηκε στα κυκλώματα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών από τον ΓΑΠ, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τη φιλία τους στα φοιτητικά τους χρόνια στις ΗΠΑ. Αναμφίβολα, ο Σαμαράς έχει απόλυτη ανάγκη τον ΓΑΠ. Άλλωστε ο Κωστάκης Καραμανλής, με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών τον Οκτώβριο του 2009, ουσιαστικά έσπρωχνε τον ΓΑΠ για πρωθυπουργό, πιστεύοντας ότι με τα πρακτοριλίκια του, θα αντιμετώπιζε καλύτερα την εξελισσόμενη εγχώρια δημοσιονομική-οικονομική κρίση. Ο κουφιοκέφαλος όμως ΓΑΠ, με ύπουλο και άνανδρο τρόπο, μας πέταξε στον καιάδα των μνημονίων και με τα τσογλάνια που είχε μαζέψει γύρω του, έβαλαν την πατρίδα σε φάση εθνικών περιπετειών.

Die Welt: «Επενδυτές αναμένουν την έξοδο χώρας από το ευρώ-Δεν θα είναι απαραίτητα “συνήθης ύποπτος”»

το Κουτί της Πανδώρας

Στις κεφαλαιαγορές επικρατεί και πάλι σκεπτικισμός για το μέλλον της ευρωζώνης, παρατηρεί η εφημερίδα Die Welt, παραπέμποντας στην διαφυγή κεφαλαίων από τις χώρες του κοινού νομίσματος. «Ανησυχητικές διαστάσεις» παίρνει, σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα Die Welt του Βερολίνου, η εκροή κεφαλαίων από την ευρωζώνη, ωστόσο οι ενδείξεις για αρνητικές εξελίξεις στην ζώνη του κοινού νομίσματος επεκτείνονται και σε άλλους δείκτες.

«Ο σκεπτικισμός για την συνοχή της ευρωζώνης αντικατοπτρίζεται και στον επονομαζόμενο δείκτη Euro Break-Up (EBI), τον οποίο δημοσιοποιεί κάθε μήνα ο οίκος Sentix. Ο δείκτης EBI εκτινάχθηκε τον Οκτώβριο κατά 53%. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη άνοδο από τον Μάρτιο του 2013, οπότε απειλήθηκε με κατάρρευση και έξοδο από την ευρωζώνη η Κύπρος, υπό το βάρος των τραπεζών της», αναφέρει η γερμανική εφημερίδα παραπέμποντας στο γεγονός ότι «περίπου το 12% των επενδυτών αναμένει τους ερχόμενους 12 μήνες την έξοδο από την ευρωζώνη τουλάχιστον μίας χώρας». Όπως επισημαίνεται, το προηγούμενο διάστημα το ποσοστό αυτό ήταν μικρότερο του 8%.

Δεν είναι «οι συνήθεις ύποπτοι» οι μόνοι υποψήφιοι για έξοδο

Η εφημερίδα επισημαίνει ότι σε αντίθεση με τις χώρες της Ιβηρικής Χερσονήσου, όπου η πιθανότητα εξόδου από την ευρωζώνη έχει μειωθεί κάτω από το 1%, «η μόνιμα υποψήφια προς έξοδο Ελλάδα παρουσιάζει αρνητική εξέλιξη. Ο δείκτης εξόδου εκτοξεύθηκε στο 9%». Αλλά και για την Κύπρο «που υποφέρει εξαιτίας της οικονομικής της εγγύτητας προς την Ρωσία, αυξήθηκε σαφώς η πιθανότητα εξόδου από την ευρωζώνη».

ΕΛΣΤΑΤ: ΑΦΑΙΜΑΞΗ! ΤΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ ΕΧΑΣΑΝ 14 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΤΟ 2013

iskra

Εφιαλτική είναι η μείωση εισοδήματος των λαϊκών νοικοκυριών, απόρροια των νεοφιλελεύθερωνμνημονιακών πολιτικών που έχουν επιβάλλεισυγκυβέρνηση και τρόικα ( Ε.Ε, ΕΚΤ, ΔΝΤ ). Οι συνεχείς μειώσεις μισθών, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικότομέα και η φορομπηχτική πολιτική της κυβέρνησης είχαν ως αποτέλεσμα να συνεχιστεί και το 2013 με δραματικό τρόπο η συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος των ελληνικών νοικοκυριών.

Πιο συγκεκριμένα εντός του 2013 κατεγράφη μείωση 14 δισ. του διαθέσιμου εισόδηματος των νοικοκυριών, εξαιτίας της περικοπής μισθών και κοινωνικών παροχών.

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε σήμερα Παρασκευή (31/10) η Ελληνική Στατιστική Αρχή για τους Ετήσιους Μη Χρηματοοικονομικούς Λογαριασμούς Θεσμικών Τομέων το 2013 το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 10,2% σε σχέση με το 2012, από 136,2 δισ. ευρώ σε 122,2 δισ. ευρώ.

Η μείωση αυτή οφείλεται στην πτώση κατά 10,7% των αποδοχών των εργαζόμενων και στην υποχώρηση κατά 12,3% των κοινωνικών παροχών που εισπράττουν τα νοικοκυριά. Αυτή σε συνδυασμό με τη φορολογική λαιμητόμο που έχει καρατομήσει εισοδήματα μισθωτών και συνταξιούχων έχουν δημιουργήσει ένα ασφυκτικό κλοιό στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς της Ελλήνων πολιτών.

ΑΔΕΙΑΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

iskra

Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Πανευτυχής αισθάνεται ο Αντώνης Σαμαράς! Επιτέλους απαλλάχτηκε οριστικά και αμετάκλητα από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο! Επιλέγοντας αυτός να δεχτεί να πάει στις Βρυξέλλες και να περάσει την επόμενη πενταετία ως μέλος της Κομισιόν ναι μεν θα μαζέψει λεφτά για να κάνει χρυσά γεράματα, αλλά ταυτόχρονα θα υπογράψει και την πολιτική του συνταξιοδότηση. Παρά τα φληναφήματα περί διαρκούς παρέμβασης του στην πολιτική ζωή του τόπου με το βάρος του επιτρόπου της Κομισιόν, γνωρίζει άριστα ο ίδιος ότι κανένας δεν θα τον λαμβάνει υπ΄όψιν του! Δήμας, Βάσω Παπανδρέου, Παπουτσής,Δαμανάκη: όλοι ξόφλησαν πολιτικά και πετάχτηκαν σαν σκουπίδια από τη στιγμή που πήγαν στην Κομισιόν! Ουδέποτε επανέκαμψαν!

Ο αριστερός αναγνώστης πιθανότατα απορεί γιατί ασχολούμαστε τόσο και γιατί ο Σαμαράς και οΒενιζέλος πανηγυρίζουν που απαλλάχθηκαν από τον Αβραμόπουλο. Η απάντηση είναι ότι επειδή ο Δ. Αβραμόπουλος δεν έχει και δεν είχε ποτέ ιδεολογία ή πολιτική και επειδή είναι πρόθυμος να υπηρετήσει οποιαδήποτε γραμμή στο πλαίσιο του συστήματος ήταν ένα πιόνι της αστικής τάξης με σαφώς μεγαλύτερη αξία χρήσης από όσο διανοούνται οι αριστεροί. Θα μπορούσε δηλαδή να λειτουργήσει ως μεταβατικός ηγέτης σε οποιαδήποτε στροφή των πολιτικών εξελίξεων. Μεταβατικός όμως όχι μόνιμος με την έννοια της διάρκειας μερικά χρόνια. Έχοντας αυτό κατά νου προτίμησε τηχρυσή πενταετία από πλευράς αμοιβών στην Κομισιόν. Ο Σαμαράς έχει διπλό λόγο να είναι χαρούμενος. Αξιοποίησε τη μετακόμιση του Αβραμόπουλου στο …«πολιτικό νεκροταφείο» των Βρυξελλών, για να απαλλαγεί, τουλάχιστον προσωρινά, από έναν ακόμη εσωκομματικό αντίπαλο που εποφθαλμιούσε τη μετασαμαρική πρωθυπουργία, πολύ σοβαρότερο αυτή τη φορά: τον Νίκο Δένδια.

 Από υπουργό Ανάπτυξης τον αναβάθμισε, υποτίθεται, κάνοντάς τον υπουργό Άμυνας. Αυτή η μετάθεση όμως μόνο στα μάτια όσων δεν έχουν γνώση της κατάστασης συνιστά «αναβάθμιση». Ο Ν. Δένδιαςείναι ένας βαθύτατα αστός πολιτικός ο ίδιος, δεν υπηρετεί απλώς ως πολιτικό προσωπικό τα αστικά συμφέροντα. Είναι επίσης ένας πολιτικός που γνωρίζει άριστα ότι τώρα, στους επόμενους μήνες, είναι υποχρεωμένος να παίξει το κορυφαίο πολιτικό παιχνίδι της ζωής του διεκδικώντας ανοιχτά την πρωθυπουργία αμέσως μετά τη βέβαιη ήττα της ΝΔ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Το «πολιτικό ψυγείο» του Υπουργείου Άμυνας είναι θετικό για πολιτικούς που επιθυμούν να μείνουν στο απυρόβλητο κάποια χρόνια, για να προετοιμάσουν κάτι σημαντικότερο για αργότερα. Ο Ν.Δένδιας δεν έχει τέτοια περιθώρια και το πλήγμα για τις φιλοδοξίες του μέσω της απομάκρυνσης από το δεύτερο οικονομικό υπουργείο, αυτό της Ανάπτυξης, είναι πολύ ισχυρό. Μέσω των οικονομικών υπουργείων οικοδομούνται οι δεσμοί με την οικονομική ελίτ που του ανοίγουν το δρόμο για την πρωθυπουργία, όχι μέσω του υπουργείου Άμυνας, που σήμερα λόγω Μνημονίου δεν είναι καν σε θέση να μοιράσει έστω κάποια συμβόλαια εξοπλιστικών προγραμμάτων! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Ν. Δένδιας «σουταρίστηκε» από τη θέση του υπουργού Ανάπτυξης προτού ολοκληρώσει τις ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» δάνεια των επιχειρήσεων και αμέσως μόλις συγκρούστηκε υποτυπωδώς για το θέμα αυτό με τον εκλεκτό των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων, τον υπουργό Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη! Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο Ν. Δένδιας είναι των Αμερικάνων και των Ισραηλινών όχι των Γερμανών.

Πουλήθηκαν σε δημοπρασία… και το υπουργείο Πολιτισμού κοιμάται όρθιο!

Νέα Κρήτη

Γιώργος Λεκάκης: Κλείνοντας, προς όλους τους Έλληνες δημοσίους υπαλλήλους του υπ. Πολιτισμού που έχουν ταχθεί να φυλάττουν την πολιτιστική μας κληρονομιά, καθώς και τον υπάλληλό μου, τον υπουργό Πολιτισμού, ένα έχω να ειπώ: «ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!».

Οι καιροί και η Ιστορία καταγράφουν…

Σε επίσημη δημοπρασία δημοπρατήθηκε - τον περασμένο Δεκέμβριο - από τον οίκο Christie's, μια αρχαία μακεδονική ασπίδα, κάποιου επίσημου αξιωματικού του Μακεδόνος βασιλέως Δημήτριου Α΄, η οποία φυσικά επέρασε σε ξένα χέρια, όπως και ένα πανάρχαιο κυκλαδικό ειδώλιο, και ένα πανέμορφο κυκλαδικό μελανόμορφο αγγείο, και ένα αρχαίο χάλκινο κράνος, και ένα ακέφαλο άγαλμα κόρης.

Του Γιώργου Λεκάκη συγγραφέα-λαογράφου

Και το ελληνικό (;) υπουργείο Πολιτισμού (;) δεν πήρε είδηση!

Κι όλα αυτά, παρ' όλο που ο συγκεκριμένος …

πολυπροβεβλημένος οίκος, διαφήμιζε διαδικτυακώς τα προς δημοπρασίαν αντικείμενά του, πολύ καιρό πριν!

Ούτε η Δίωξις Ηλεκτρονικού Εγκλήματος… αντιλήφθηκε ότι κάποιοι πωλούσαν αρχαία μας παρανόμως μέσω διαδικτύου!…

Όλα αυτά, παρ' όλο που όχι μόνον έχουν παρανόμως εξαχθεί από την χώρα μας, αλλά και ενώ απαγορεύεται διεθνώς η πώλησις αρχαίων αντικειμένων!

Με το σχετικό θέμα της πώλησης αρχαίων αντικειμένων η στήλη και ο γράφων έχουν ασχοληθεί πολύ.

Αλλά η ασθένεια του ύπνου στις καθ' ύλην αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες είναι βαθειά και χρονία.

Ο οίκος, για να κάνει την δουλειά του και να επιτύχει υψηλότερη τιμή, δηλ. κέρδος, έλεγε, ούτε λίγο, ούτε πολύ πως η συγκεκριμένη προς δημοπρασίαν ασπίδα ήταν του ιδίου του Μακεδόνος βασιλέα Δημήτριου Α΄ του Πολιορκητού (337-283 π.Χ.)!

“Terra Nullius” και σύγχρονη αποικιοκρατία

Ιδεοδρόμιο

Η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη δικτατορία επιβάλλει πολιτικές χωρίς να λογαριάζει καθόλου τους ανθρώπους

 

Μια ενδιαφέρουσα αφήγηση από τον Γιάννη Βαρουφάκη*

 

Ο όρος “Terra Nullius”, είναι νομικός, Αγγλοσαξονικής προέλευσης. Οι ρίζες του βρίσκονται στη φιλοσοφία του Τζον Λοκ, ο οποίος ανέδειξε τη σχέση του ανθρώπινου μόχθου-της εργασίας, με το δικαίωμα στην ιδιοκτησία γης.

 

Το ερώτημα που έθεσε ο Λοκ ήταν το εξής: Πότε έχει κάποιος πραγματικό δικαίωμα σε ένα κομμάτι γης; Για να απαντήσει φιλοσοφικά, μας ζητά να φανταστούμε τι γίνεται στην υποθετική περίπτωση που κάποιοι ανακαλύπτουν ένα ερημικό νησί, πάνω στο οποίο έως τώρα δεν έχει πατήσει άνθρωπος, δεν είναι καν στο χάρτη. Αποβιβάζονται σ’αυτό και δηλώνουν ότι τους ανήκει. Δικαιούνται να το κάνουν; Ρωτάει ο Λοκ. Ναι, απαντά, υπό έναν όρο: Όχι μόνο πρέπει να είναι κενή ανθρώπων αυτή η γη – “Terra Nullius” – δηλαδή να μην έχει κάποιος άλλος δικαιώματα πάνω της, αλλά επιπλέον, πρέπει οι νεόφερτοι να δουλέψουν τη γη αυτή, να χύσουν τον ιδρώτα πάνω της κάνοντάς την να παραγάγει καρπούς-σοδειές. Τότε, όση απ’αυτή τη γη καταφέρουν να καλλιεργήσουν με το μόχθο τους, σε όση απ’αυτή τη γη αναμείξουν την εργασία τους, αυτή η γη είναι δική τους και κανένας, άτομο ή κράτος, δεν νομιμοποιείται να τους την πάρει, να την σφετεριστεί.

"Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια"

το Κουτί της Πανδώρας

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός, κάθε στιγμή πεθαίνουμε.

Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή, κάθε στιγμή γεννιόμαστε.

Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο….

ΠΡΩΤΟ ΧΡΕΟΣ

…Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο.

Αργά, με αγώνα, σαλεύω ανάμεσα στα φαινόμενα που γεννώ, τα ξεχωρίζω βολικά, τα σμίγω με νόμους και τα ζεύω στις βαριές πραχτικές μου ανάγκες.Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το πρόσωπο μου, στο χάος.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΗΓΑΣ για την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΛΙΓΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ!!! 462-322 π.Χ.
(140 χρόνια Χρυσός Αιώνας)

Δημοκρατία, δημοσίευμα 8 – Ο Εφιάλτης, το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα και η άγνωστη επανάσταση του 462 π.Χ. που εγκαθίδρυσε την δημοκρατία στην Αθήνα.

Μια νέα πραγματικότητα είχε δημιουργηθεί στην Αθήνα μετά τους Περσικούς πολέμους. Ο Άρειος Πάγος, που εκπροσωπούσε την εξουσία των πλούσιων ευγενών, έχει καταργήσει το πολίτευμα του Κλεισθένη παίρνοντας με πραξικόπημα την εξουσία, αψηφώντας την βουλή των 500 και την Εκκλησία του Δήμου, Όμως, οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες έχουν αλλάξει τόσο, που η εξουσία των γαιοκτημόνων ευγενών ήταν πλέον αναχρονιστική.

Η ανάδειξη της Αθήνας σε πρώτη ναυτική δύναμη στον τότε γνωστό κόσμο, άλλαξε ριζικά την συγκρότηση της, οικονομικά και κοινωνικά. Η ναυπήγηση και επάνδρωση εμπορικών και πολεμικών πλοίων, έδινε εργασία σε χιλιάδες χειρωνάκτες Αθηναίους και μικρούς καλλιεργητές. Η σημασία που απέκτησε ο στόλος έδινε στον ναυτικό λαό της Αθήνας ένα αίσθημα υπεροχής. Αυτά τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα άρχισαν να κινούνται για την κατάλυση του καθεστώτος της Ολιγαρχίας των γαιοκτημόνων ευγενών.

Η σύντομη Ιστορία του Χρήματος

Ψωμί από αλεύρι Ζέας, όλη η αλήθεια

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότεροι φούρνοι παράγουν ψωμί από αλεύρι ζέας σε σχέση με το παρελθόν. Ας πούμε λοιπόν ορισμένες πραγματικότητες για το αλεύρι ζέας.που παράγεται οχι μόνο ψωμί αλλα και παξιμάδια, κουλούρια,ζυμαρικά κ.λπ. Η Ζειά ή Ζέα προέρχεται από τη λέξη "Ζείδωρος" (αυτός που δωρίζει ζωή) και προέρχεται από το δημητριακό ζέα. Η πόλη της Αθήνας ονομαζόταν Ζείδωρος γιατί τα εδάφη της χάριζαν στους κατοίκους το ντόπιο δημητριακό. Ακόμα, η μαρίνα της Ζέας στον Πειραιά ονομάστηκε έτσι επειδή από εκεί γινόταν η διακίνηση της ζέας προς τα άλλα λιμάνια.

Του Νίκου Κατσαρού *

Η Ζέα (Triticum dicoccum) είναι ένα από τα αρχαιότερα δημητριακά γνωστά στον άνθρωπο. Αναφέρεται και ως Ζειά και ορισμένες φορές μπλέκεται με το γερμανικό Dinkel ή την σίκαλη, ακόμα και με το καλαμπόκι, αφού ή λέξη ζέα (Zea mais) είναι η επιστημονική ονομασία του αραβοσίτου. Το δίκοκκο σιτάρι (Triticum dicoccum) ή ζέα δηλαδή παρέμενε για χιλιάδες χρόνια και το κυριότερο δημητριακό για τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής όπου ονομαζόταν aja ή Emmer και χρησιμοποιούνταν και ως ζωοτροφή.

Αναφορά στην καλλιέργεια αυτού του δημητριακού στην Λακωνία κάνει ο Όμηρος «…ζειαί τ' ηδ' ευρυφανές κρι λευκόν» αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται αναφορά 32 «ο σίτος όμως και η ζέα δεν εκτυπήθησαν διότι ήταν όψιμα» [έξοδος 9: 32,32]. Ο Ηρόδοτος (5^ος αιώνας π.χ.) ο γιατρός Γαληνός (2^ος αιώνας π.χ.), ο Θεόφραστος (4^ος αιώνας π.χ.) αλλά και ο Διοσκουρίδης (1^ος αιώνας μ.χ.) αναφέρονταν στην κατανάλωση της ζέας από Έλληνες, Αιγύπτιους, Ρωμαίους και την χρήση της ως ζωοτροφή. Ακόμη αναφέρεται και ότι ο Μ. Αλέξανδρος έδινε στους στρατιώτες του ψωμί από αλεύρι ζέας.

Παρά την εκτεταμένη καλλιέργεια του στο παρελθόν η συστηματική του καλλιέργειά άρχισε να περιορίζεται σταδιακά από τις αρχές του 1900 και μετά διότι άρχισαν να καλλιεργούνται ποικιλίες σταριού με μεγαλύτερη στρεμματική απόδοση, λιγότερο πότισμα, ευκολότερη συγκομιδή και άλεσή του για την παραγωγή αλεύρου. Παρά τις ιστορικές αναφορές ότι το 1928 απαγορεύθηκε με Νόμο επί πρωθυπουργίας Ε. Βενιζέλου η καλλιέργεια ζέας, πουθενά δεν τεκμηριώνεται κάτι τέτοιο.

Σε τι διαφέρει η Προεδρευόμενη από την Προεδρική Δημοκρατία;

Προεδρική Δημοκρατία

Όπως έχει γίνει αντιληπτό στους φίλους αυτού εδώ του blog, υπάρχουμε και αγωνιζόμαστε με τις ιδέες μας για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας σε Προεδρική. Όμως, για να μπορέσει ο αναγνώστης να αντιληφθεί γιατί ακριβώς μιλάμε, και να σχηματίσει ολοκληρωμένη άποψη, θα πρέπει να γνωρίζει τις κύριες διαφορές μεταξύ αυτών των δύο πολιτικών συστημάτων.

Οι κύριες λοιπόν διαφορές μεταξύ του ισχύοντος στη χώρα μας πολιτικού συστήματος της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του πολιτικού συστήματος της Προεδρικής Δημοκρατίας, διαμορφωμένου μάλιστα κατάλληλα για τη δική μας κοινωνία και ιδιοσυγκρασία, είναι οι εξής:...

1) Η Προεδρευόμενη είναι ένα καθαρά ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα το οποίο βασίζεται απόλυτα στην αντιπροσώπευση του λαού από μια κλειστή (στη χώρα μας μάλιστα και κληρονομική) πολιτική ελίτ.
Αντίθετα η Προεδρική δημοκρατία είναι πιο δημοκρατικό σύστημα, το οποίο σπάζει τα πολιτικά στεγανά με αμεσότερη συμμετοχή του λαού στη διακυβέρνηση της χώρας.
Είναι δηλαδή κάπου ανάμεσα στην καθαρά Αντιπροσωπευτική δημοκρατία και στην Άμεση δημοκρατία.

2) Η Προεδρευόμενη είναι ένα ασταθές, φοβικό και αναβλητικό πολιτικό σύστημα, που βασίζεται στις πολιτικές ισορροπίες και υπολογίζει πολύ το πολιτικό κόστος.
Αντίθετα η Προεδρική είναι πιο στιβαρό και πιο αποφασιστικό πολιτικό σύστημα, χωρίς να υπολογίζει πολύ το πολιτικό κόστος και αυτό θα καταφανεί στις αμέσως επόμενες διαφορές.

3) Στην Προεδρευόμενη η εκλογή του Κυβερνήτη (πρωθυπουργού), γίνεται έμμεσα μέσω των βουλευτών. Δηλαδή η κυβέρνηση είναι στην εξουσία μόνο αν το θέλει η πλειοψηφία των βουλευτών (Αρχή της δεδηλωμένης ή Ψήφος εμπιστοσύνης). Επομένως ο εκάστοτε πρωθυπουργός είναι δέσμιος των βουλευτών και των ισορροπιών που πρέπει να κρατά.
Αντίθετα στην Προεδρική, η εκλογή του Κυβερνήτη (προέδρου) γίνεται απ’ ευθείας από τους ίδιους τους πολίτες με την ψήφο τους, χωρίς τη μεσολάβηση ή τη βούληση των αντιπροσώπων βουλευτών και επομένως ο εκλεγείς Πρόεδρος δεν είναι δέσμιος κανενός.

3η ΕΚΠΟΜΠΗ/2Σ "MHTSI SHOW" 30/10/2014

Mitsi Show

Ο Αριστοτέλης, οι δούλοι και οι γυναίκες

Geoffrey Hosking suggests that fear of being enslaved was a central motivating force for the development of the Greek sense of citizenship. Sculpture: a Greek woman being served by a slave-child.

Οι απόψεις του Αριστοτέλη για τη δουλεία, όπως διατυπώνονται στο πρώτο βιβλίο των Πολιτικών, είναι τόσο σαφείς που δεν αφήνουν ούτε το ελάχιστο περιθώριο παρεξηγήσεων: «… αυτό που με τη δύναμη του νου του μπορεί να προβλέπει είναι από την ίδια του τη φύση εξουσιαστικό και κυριαρχικό, ενώ εκείνο που μπορεί να εκτελεί με το σώμα ό,τι επιτάσσει αυτό που ασκεί εξουσία είναι από τη φύση του προορισμένο να εξουσιάζεται και να υπηρετεί. Γι’ αυτό το δουλοκτήτη και το δούλο τους ενώνει ένα κοινό συμφέρον». (σελ. 275 – 277). Με άλαλα λόγια ο δούλος είναι δούλος σύμφωνα με τη φύση, αφού στερείται της δυνατότητας του να προβλέπει, λόγω νοητικής αδυναμίας, ενώ ο αφέντης, ακριβώς λόγω αυτών των δυνατοτήτων (νοητική δύναμη και πρόβλεψη), αποκτά την ισχύ της απόκτησης και διαχείρισης των δούλων, επίσης από τη φύση. Βρισκόμαστε μπροστά στη διαμόρφωση μιας ιεραρχίας ανάμεσα στους ανθρώπους με κριτήριο τις νοητικές δυνατότητες, που όμως ο Αριστοτέλης την τοποθετεί στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος, απαλλάσσοντάς την από την ευθύνη της άμετρης και παράλογης εξουσίας που θα έφερνε στο προσκήνιο το ζήτημα της κοινωνικής αδικίας και ανισότητας. 

Για τον Αριστοτέλη δεν τίθεται κανένα θέμα επιβαλλόμενης εξουσίας ή καταπίεσης, αφού οι σχέσεις αυτές δεν έχουν σκοπό ούτε την εκμετάλλευση ούτε την προσωπική επιβολή, αλλά διαρρυθμίζονται από τη φύση προς επίτευξη της από κοινού επιβίωσης. Ο δούλος έχει όφελος να υπηρετεί τον αφέντη γιατί αλλιώς δε θα μπορούσε να επιβιώσει, όπως το σώμα ωφελείται (κι ως εκ τούτου οφείλει) να υπηρετεί το πνεύμα, αφού μόνο του είναι ανίκανο να πετύχει το ζην – πόσο μάλλον το ευ ζην. Κι αυτή είναι η βαθύτερη έννοια της συνύπαρξης, που δεν αποσκοπεί μόνο στην ψυχική ολοκλήρωση της συναναστροφής, αλλά και στην εκπλήρωση των προϋποθέσεων που θα εξασφαλίσουν σε πρώτο στάδιο την επιβίωση και κατ’ επέκταση – πράγμα ακόμη σπουδαιότερο – την ευδαιμονία. Είναι η ίδια συνθήκη που επιβάλλει και τη συμβίωση των δύο φύλων: «Πρώτον λοιπόν είναι ανάγκη να συνδυάζονται αφενός τα όντα εκείνα, των οποίων η ύπαρξη προϋποθέτει την αμοιβαία εξάρτηση, όπως το θηλυκό και το αρσενικό χάριν της αναπαραγωγής (και αυτό δε συμβαίνει προαιρετικά, αλλά, όπως και στα άλλα ζώα και φυτά, ανήκει στη φύση τους να θέλουν να αφήσουν πίσω τους έναν όμοιο με αυτά απόγονο) και αφετέρου αυτό που από τη φύση του είναι προορισμένο να εξουσιάζει και αυτό που επίσης από τη φύση του είναι προορισμένο να εξουσιάζεται με σκοπό την “επιβίωσή” τους». (σελ. 275).

Εφαρμοσμένα Μαθηματικά: Θεωρία Παιγνίων

Αναδημοσιεύεται από την εις άτοπον απαγωγή

Όπως μου ζητήθηκε, σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να δώσω μία ανάλυση του τι είναι η θεωρία παιγνίων, πως και που πρωτοεμφανίστηκε και ποιοι ήταν οι κυριότεροι θεμελιωτές της. Η θεωρία παιγνίων είναι ένας κλάδος των εφαρμοσμένων μαθηματικών με πολλές εφαρμογές στα οικονομικά, σε άλλες επιστήμες και φυσικά στα τυχερά παιχνίδια. 

Αναλυτικότερα:

Η θεωρία παιγνίων (game theory) ξεκίνησε σαν κλάδος των οικονομικών με το σπουδαίο βιβλίο των Τζον φον Νόιμαν (John von Neumann) και Όσκαρ Μόργκενστερν (Oskar Morgenstern) Theory of Games and Economic Behaviour (Θεωρία Παιγνίων και Οικονομική Συμπεριφορά) πάνω σε παιχνίδια μηδενικού αθροίσματος (zero-sum games). Το κύριο αντικείμενό της είναι η ανάλυση των αποφάσεων σε καταστάσεις (παιχνίδια) στρατηγικής αλληλεπίδρασης (strategic interdependence). Πλέον, η θεωρία παιγνίων εντάσσεται πλήρως στον κλάδο των εφαρμοσμένων μαθηματικών και οι εφαρμογές της είναι πολλές και ενδιαφέρουσες.

Στους περαιτέρω θεμελιωτές ανήκουν

• ο Τζων Φορμπς Νας (John Forbes Nash) (η ζωή του έγινε θέμα της ταινίας «ένας υπέροχος άνθρωπος»), ο οποίος γενίκευσε το πρόβλημα σε παιχνίδια μη μηδενικού αθροίσματος και πρόσφερε σαν λύση την ισορροπία Νας (Nash Equilibrium)
• ο Ράινχαρντ Ζέλτεν (Reinhard Selten) άνοιξε το δρόμο για ικανοποιητική λύση του προβλήματος σε δυναμικά παιχνίδια με την έννοια της ισορροπίας στα υποπαιχνίδια (Subgame Perfect Nash Equilibrium) και της ισορροπίας τρεμάμενου χεριού (trembling hand perfect equilibrium)
• ο Τζων Χαρσάνυι (John Harsanyi) ασχολήθηκε με παιχνίδια υπό μερική πληροφόρηση (Incomplete Information).

Ασφυξία

Outside the Wall

Μετά τα όσα είπαμε την προηγούμενη εβδομάδα για το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο και τον μηχανισμό εποπτείας των προϋπολογισμών όλων των χωρών τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ας δούμε σήμερα με λεπτομέρειες τι σημαίνει όλο αυτό το σκηνικό για την χώρα μας.

Πρώτα-πρώτα, οι προϋπολογισμοί μας θα πρέπει να είναι ισοσκελισμένοι. Μα, θα μου πείτε, εμείς ήδη από πέρυσι είχαμε όχι μόνο ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό μας αλλά βγάλαμε και πρωτογενές πλεόνασμα. Λάθος! Θυμίζω ότι για τον υπολογισμό τού πρωτογενούς πλεονάσματος δεν λαμβάνονται υπ' όψη τα τοκοχρεωλύσια που πληρώνουμε. Αν τα συνυπολογίσουμε κι αυτά, τότε το 2013 παρουσιάσαμε έλλειμμα 23,11 δισ. ευρώ (ποσοστό 12,7% του ΑΕΠ), όπως λένε τα τελικά στοιχεία τής Eurostat.

Έτσι, λοιπόν, αν το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο ίσχυε από πέρυσι, κάπου θα έπρεπε να βρούμε 23,11 δισ. ευρώ μέσα στο 2013. Κι επειδή αυτά τα λεφτά είναι αδύνατον να βρεθούν με αύξηση των εσόδων (δηλαδή, με αύξηση της φορολογίας) λόγω της ανύπαρκτης πλέον φοροδοτικής ικανότητας των ελλήνων, ο μόνος τρόπος εξεύρεσής τους θα ήταν με μείωση των εξόδων (δηλαδή, με περαιτέρω περικοπή των δημοσίων δαπανών). Ναι, αλλά ποιών δαπανών, όταν η Eurostat λέει ότι το σύνολο των δαπανών τής Γενικής Κυβέρνησης για το 2013 έφτασε τα 58,5 δισ. ευρώ; Για να μαζέψουμε τα 23,11 δισ., δεν θα έπρεπε να χαλάσουν δεκάρα τσακιστή τα υπουργεία εσωτερικών (3,61 δισ.), υγείας (5,48 δισ.) και εργασίας-πρόνοιας-κοινωνικής ασφάλισης (14,25 δισ.). Ίσως κάποιοι να σκέφτονται και την δήμευση των καταθέσεων (α λα Κύπρος) αλλά αφ' ενός μεν δεν είναι σίγουρο ότι έτσι θα βρεθεί όλο αυτό το ποσό αφ' ετέρου δε μια τέτοια δήμευση δεν μπορεί να γίνεται κάθε χρόνο.

Ο Στ. Λυγερός για την Κύπρο και την οικονομία

Νέα Κρήτη

Η πολιτική της Τουρκίας και ακολούθως η στάση της Ελλάδας και της Λευκωσίας ήταν το αντικείμενο της ανάλυσης του δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη.

Στο πλαίσιο της συζήτησης και η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, παράλληλα με τις αποφάσεις των δανειστών για τα τεκταινόμενα στη χώρα.

Το τεστ της αντοχής μας Νο 2

protagon

του Γιάννη Βαρουφάκη

Tα μάθατε τα νέα; Οι ελληνικές τράπεζες, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των τραπεζών της Ευρωζώνης, πέρασαν τα τεστ αντοχής της ΕΚΤ!

Περιχαρής ο έλλην πρωθυπουργός ζητά από τους πολίτες να σηκώσουν το κεφάλι, να πιστέψουν επί τέλους πως η χτεσινή Κυριακή επιβεβαίωσε το τέλος της κρίσης, να στρέψουν την πλάτη στην αντιπολίτευση που επιβουλεύεται την έξοδο από το Μνημόνιο.

«Τα τεστ αντοχής των ελληνικών τραπεζών» είπε ο κ. Σαμαράς, «ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, πλέον, βήμα-βήμα, πάνω σε στέρεες βάσεις, βγαίνουμε από την κρίση. Έτσι μόνον δημιουργείται μια νέα Ελλάδα, και υπερήφανη και οικονομικά ισχυρή και κοινωνικά δίκαιη. Αυτή την πορεία δεν επιτρέπεται να την ανακόψει κανείς», αναφερόμενος προφανώς σε κακεντρεχείς τύπους σαν και μένα που μια καλή κουβέντα δεν έχουμε να πούμε για τις επιτυχίες της συγκυβέρνησης.

Από κοντά και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος αδράχνει την ευκαιρία να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας πει, άλλη μια φορά, ότι τον διαβάλαμε, ότι τόσο καιρό που τον λοιδορούμε, εκείνος, με το Μνημόνιο 2 και το PSI, έσωζε την Ελλάδα. «Τα σημερινά θετικά αποτελέσματα» είπε χτες, αναφερόμενος στα τεστ αντοχής της ΕΚΤ, «προκύπτουν από μια αλυσίδα κινήσεων της περιόδου 2011-2014, που αρκετοί είχαν σπεύσει να κατακρίνουν χωρίς να μπουν στο κόπο να δουν το συνολικό σχεδιασμό που θα αποβεί επωφελής και για το δημόσιο και για την εθνική οικονομία συνολικά». Και για να μην λείψει από την παρέα κι ο κ. Χαρδούβελης έβγαλε κι αυτός ανακοίνωση με την οποία εκφράζει την χαρά του – βέβαια, ο συγκεκριμένος κύριος είναι ο μόνος που έχει και έννομο συμφέρον να χαίρεται, υπάλληλος μιας από τις εν λόγω τράπεζες για πάνω από μια ντουζίνα χρόνια.

Από την δική μου μεριά, το μόνο που σας θυμίζω είναι πως δεν είναι η πρώτη φορά που πτωχευμένες ελληνικές (και ευρωπαϊκές) τράπεζες πέρασαν ευρωπαϊκά τεστ αντοχής μετ' επαίνων. Κοιτάξτε τι έγραφα εδώ στο protagon τον Ιούλιο του 2010, δύο μόλις μήνες από το 1ο Μνημόνιο, όταν οι τράπεζες πέρναγαν τα τεστ αντοχής χωρίς κανένα πρόβλημα, σε άρθρο με τίλτο ΤΟ ΤΕΣΤ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΜΑΣ. Έγραφα:

Προϋποθέσεις ΔΝΤ για επιστροφή στην Αθήνα

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Πλήρες σύνολο προτάσεων πολιτικής από την Αθήνα θέτει ως προϋπόθεση το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για την επιστροφή της τρόικας, σημείωσε εκπρόσωπος του οργανισμού στην Ουάσιγκτον

Για το θέμα της προληπτικής πιστωτικής γραμμής, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΝΤ Τζέρι Ράις ανέφερε πως η Ελλάδα σταδιακά ανακτά την πρόσβαση στις αγορές, ωστόσο παραμένει επισφαλές το αποτέλεσμα της επιστροφής. «Όπως προκύπτει από την πρόσφατη αύξηση των σπρεντ», θα ήταν σε καλύτερη θέση, αν είχε προληπτική στήριξη.

«Αυτό είναι κάτι που η Ελλάδα θα αποφασίσει», τόνισε ο Ράις, ο οποίος δεν θέλησε να σχολιάσει αν θα ήταν καλύτερο η χώρα να απευθυνθεί για προληπτική χρηματοδότηση στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. «Η προληπτική στήριξη θα μπορούσε να λάβει πολλές μορφές», τόνισε.

Ο Ράις τόνισε πως τεχνικά κλιμάκια βρέθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου στην Αθήνα και εξέτασαν θέματα αξιολόγησης. Στη συνέχεια, υπογράμμισε πως η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ συναντήθηκε με αντιπροσωπεία της ελληνικής κυβέρνησης κατά την Ετήσια Σύνοδο του Ταμείου.

Βελτίωση δημοσιονομικών

ΛΕΠΤΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΠΟΝΔΗ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

Κοιτούσα τις εφημερίδες χθες. Δεν κράτησα ούτε μια σημείωση. Φέτος ο χειμώνας ήρθε -στην Αθήνα- νωρίς. Κι αψύς. Αλλάζουν και την ώρα οι Φράγκοι, λίγο μετά το μεσημέρι νυχτώνει. Λιγοστεύει η μέρα. Δεν κράτησα χθες σημειώσεις, όχι πως δεν υπήρχαν νέα, αλλά ήταν τα ίδια νέα. Η ίδια μελαγχολία των πολλών, που χρόνια τώρα χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνει και βαθαίνει.  

Εξ όρθρου βαθέος για όσους ξυπνούν νωρίς και κάπως αργότερα για τους πιο ράθυμους, ουρλιάζουν οι σειρήνες της εμπόλεμης μέρας μπροστά μας. Κολλάνε στα παράθυρα σαν προκηρύξεις που τις έχει σπρώξει ο άνεμος, υγρές χάρτινες ημερήσιες διαταγές με λογαριασμούς και εκκρεμότητες.  

 Δεν ξέρω τι είδους ζωή ζούμε τα τελευταία χρόνια. Τα χρόνια των Μνημονίων. Πάντως σε ανθρώπους τέτοια ζωή δεν αξίζει. Μόνον η φυλή των πρωινάδικων συνεχίζει να στροβιλίζεται ακατάβλητη σε ένα ακατάληπτο τραλαλά από οθόνης πέραν του καλού και του κακού - μια μάσκα θανάτου που γελάει σαν χαζή διαφήμιση μπροστά σε μια αβυσσαλέα μαύρη τρύπα.  

Και ύστερα. Και πάντα. Και παντού. Η προπαγάνδα τους. Κι έχει γίνει το ψέμα τους, η αλήθεια σου. Αλλά πάνω απ’ όλα οι νόμοι τους. Μια ζωή τυλιγμένη σε ψιλά γράμματα. Ελπίδες με αστερίσκους. Θα σου διορθώσουν τον ΕΝΦΙΑ. Πλην όμως δεν είσαι στο δωμάτιο με τις προϋποθέσεις. Ζεις στο δίπλα. Στην γκρίζα ζώνη. Τη μια πληροίς τις προδιαγραφές, την άλλη όχι - ας πρόσεχες! Ξεροκόμματα προσδοκιών.  

Αφήνουν, λέει, στις πόρτες των ιδρυμάτων τα παιδιά διότι δεν έχουν να τα θρέψουν. Η άλλη κλαίει διότι της έκοψαν ένα (ήδη μειωμένο) επίδομα. Το επίδομα! Αντί των επιδοτήσεων, τα επιδόματα. Να συνηθίζεις τη μιζέρια σου. Να εξαρτάσαι απ’ το κράτος, απ’ τα ψιλά γράμματα, από τις εγκυκλίους, φοβισμένος μέσα σ’ αυτο το φρενοκομείο γύρω σου, άθυρμα της τρομοκρατίας μέσα σου. Δεν υπάρχουν πολίτες στην επικράτεια των υπομειόνων.  

Ο λαός όταν δολοφονείται γίνεται πιο παραγωγικός, οι σκλάβοι δουλεύουν, οι άνεργοι αναμένουν, οι φούρνοι χορταίνουν. Financial Times: «οι πλούσιοι Ελληνες δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν το έθνος τους». Οι πλούσιοι δεν έχουν τα έθνη για να τα βοηθούν, τα έχουν για να τα χρησιμοποιούν. Για να απομυζούν τις εργαζόμενες τάξεις.  

Πληρώνεις τώρα τις αμαρτίες σου. Οχι ότι τάχα ήσουν «τεμπέλης» και «διεφθαρμένος», αλλά την ανοχή σου στη λαϊφοστυλιά, στον «εκσυγχρονισμό», στους σμπίρους που σε βρίζουν - αυτούς τους ίδιους που σε είπανε «τεμπέλη» και «διεφθαρμένο». Ανέχθηκες την τηλεοπτική τυραννίδα, ανέχθηκες την αποεκπαίδευση, βολεύτηκες σε ένα «όλοι τους ίδιοι είναι», ανέχθηκες την αποδόμηση των αξιών και των κωδίκων - ωχ αδερφέ, έλεγες, εγώ θα σώσω τον κόσμο; Τώρα δεν μπορείς να σώσεις ούτε τον εαυτό σου.  

Ξαναπαίρνεις τον μίτο απ’ την αρχή - παραπατάς, παραμιλάς, σαν να βγαίνεις από μέθη. Καλά κάνεις, να δούμε πού θα το πας. Τώρα που «η πόλις έχει κοπεί» κι εσύ πρέπει να πάρεις θέση.