Αποικιοκρατία νούμερο δύο

analyst

Μια από τις συνέπειες του διαδοχικού τέλους του διπολικού κόσμου και μετά, του μονοπολικού κόσμου είναι η αποκατάσταση των αποικιοκρατικών σχεδίων. Διαδοχικά, ηγέτες της Γαλλίας, της Τουρκίας και της Αγγλίας δήλωσαν δημοσίως την επιστροφή των φιλοδοξιών τους

.

Ξένη Δημοσίευση

του Τιερί Μεϊσάν

Η γαλλική αυτοκρατορία

Εδώ και μια δεκαετία, σημειώνουμε, ως απρέπεια, τη γαλλική βούληση να αποκαταστήσει την εξουσία της στις πρώην αποικίες της. Αυτή ήταν η λογική του διορισμού από τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί του Μπερνάρ Κουσνέρ ως υπουργού εξωτερικών. Αντικατέστησε την αγγλοσαξονική αντίληψη των «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» στη θέση της αντίληψης των Γάλλων Επαναστατών των «Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» . Αργότερα, ο φίλος του, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ότι ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η εντολή του ΟΗΕ στη Συρία. Ακόμα πιο ξεκάθαρα μίλησε ο μικρανεψιός του πρεσβευτή Φρανσουά Τζορτζ-Πικό (εκείνου των συμφωνιών Sykes-Picot), ο πρώην πρόεδρος Valéry Giscard d’Estaing. Και είναι προφανώς με αυτό τον τρόπο ότι πρέπει να κατανοήσουμε τη βούληση του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν να συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον της Συρίας, χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Υπήρξε πάντα στη Γαλλία ένα «αποικιοκρατικό κόμμα» που διέσχιζε τα πολιτικά κόμματα και δρούσε ως λόμπι στην υπηρεσία της τάξης των κατεχόντων. Όπως σε κάθε περίοδο όπου γίνεται δύσκολο για τους αδίστακτους καπιταλιστές να συντρίψουν το εθνικό εργατικό δυναμικό, ο μύθος της αποικιοκρατικής κατάκτησης επανεμφανίζεται. Αν τα «Κίτρινα Γιλέκα» επαναστατούν, τότε ας συνεχίσουμε «την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο» στη πλάτη των Σύρων.

To BREXIT και η Ελλάδα

analyst

Από το γεγονός και μόνο της απαίτησης να υπάρξουν σύνορα μεταξύ Ιρλανδίας και Β. Ιρλανδίας στην περίπτωση του BREXIT, φαίνεται ο ναζιστικός διαπραγματευτικός τρόπος της Γερμανίας – εάν δεν πρόκειται για ένα κρυμμένο μίσος της απέναντι στη Μ. Βρετανία, από την οποία έχασε το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

.

«Εμείς οι Έλληνες πρέπει να αναλύουμε με κάθε λεπτομέρεια όλα όσα έχουν σχέση με το BREXIT, καθώς επίσης να παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά την όλη διαδικασία, επειδή είμαστε σίγουροι πως σύντομα θα μας χρειαστεί – αφού κάποια στιγμή θα πάψουμε να σκύβουμε δουλικά το κεφάλι, συνειδητοποιώντας πως με τον τρόπο αυτό στο τέλος τα σύνορα μας θα μεταφερθούν κάτω από τη Λάρισα».

.

Ανάλυση    

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Το BREXIT για την Ελλάδα δεν φαίνεται τόσο σημαντικό, αφού η ίδια αντιμετωπίζει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα – ενώ είναι ουσιαστικά εκτός Ευρωζώνης και ΕΕ, σε καθεστώς Πουέρτο Ρίκο όπως έχουμε ήδη αναφέρει. Ακόμη χειρότερα, έχει ξεκινήσει ο διαμελισμός της με αφετηρία τη Μακεδονία – ενώ θα ακολουθήσει η Θράκη, η Ήπειρος, το Αιγαίο και η Κύπρος, έως ότου δεν θα της απομείνει τίποτα, εάν δεν αντιδράσουν οι Έλληνες.

Σε ποιόν οφείλεται η διάλυση της χώρας μας; Εν πρώτοις ασφαλώς στο διεφθαρμένο κομματικό-πελατειακό κράτος που οικοδομήθηκε μετά το 1981, έχοντας «γεννήσει» το σημερινό τερατούργημα – τη «συμμορία της καρέκλας» που έχει μετατραπεί σε μία κατοχική κυβέρνηση της χειρίστης μορφής.

Σε δεύτερη μοίρα όμως στη Γερμανία, η οποία μας χρεοκόπησε σκόπιμα, δρομολογώντας το βρώμικο 2012 – με συνεργούς της την εγχώρια πέμπτη φάλαγγα που θα εναλλάσσεται πλέον στην εξουσία, εάν συνεχίσει να βασιλεύει στην Ελλάδα η σιωπή των αμνών. Σε μία χώρα που χρησιμοποιεί την ΕΕ για να προωθήσει το δικό της νέο αποικιοκρατικό μοντέλο

Η οικονομική αποικιοκρατία

analyst

Πώς η μεγαλύτερη παραγωγική μηχανή του πλανήτη, η Κίνα, μετατρέπει τα κράτη της Αφρικής σε αποικίες της – όταν κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη αντίστοιχη παραγωγική μηχανή της Ευρώπης, με τη Γερμανία, στην οικονομική κατοχή της οποίας βρίσκονται ήδη η Ελλάδα, η Πορτογαλία κοκ.

.Ανάλυση  

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Η μετατροπή κρατών σε αποικίες με οικονομικά όπλα στην Ευρώπη διενεργείται από την παραγωγική μηχανή της, από τη Γερμανία – όπου πολλοί από όσους τάσσονταν υπέρ της ΕΕ και της Ευρωζώνης, όπως εμείς, εύλογα αντιδρούν πλέον, επειδή είναι αντίθετοι με τη γερμανική πια ΕΕ και με το γερμανικό ευρώ. Μπορεί δηλαδή να αναγνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα μίας ενωμένης Ευρώπης με ένα κοινό νόμισμα για την ειρήνη και την ευημερία, αλλά κανένας δεν θέλει να είναι υποδουλωμένος στη Γερμανία – εκτός από εκείνους που αποτελούν ήδη υποχείρια της και έμμισθους υπηρέτες της, όπως είναι ορισμένα κόμματα και πολιτικοί.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει στην Αφρική, όπου η μεγαλύτερη παραγωγική μηχανή του πλανήτη, η Κίνα, μετατρέπει τα κράτη της σε αποικίες – ενώ πιθανότατα θα ακολουθήσει η Ασία, με τη βοήθεια του δρόμου του μεταξιού που κατασκευάζεται. Η Κίνα επεκτείνεται επίσης στην Ευρώπη, ιδίως στις οικονομικά ασθενείς χώρες του Νότου, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, με έναν διαφορετικό όμως τρόπο – εξαγοράζοντας επιχειρήσεις, κυρίως λιμάνια και σιδηροδρομικούς σταθμούς, για να διευκολύνει τις εξαγωγές της (ανάλυση).

Οι κινήσεις της αυτές θα ενταθούν, λόγω του ότι οι Η.Π.Α. έχουν επιβάλλει δασμούς στα προϊόντα της – οπότε η Κίνα θα προσπαθήσει να αναπληρώσει την αμερικανική αγορά με την ευρωπαϊκή. Εάν τώρα συγκρουστεί ή εάν συμμαχήσει με τη Γερμανία, θα φανεί στο μέλλον – ενώ για πολλούς θεωρείται νομοτελειακή η συμμαχία των Η.Π.Α. με τη Ρωσία, οπότε το μοίρασμα της Ευρώπης μεταξύ τους. Ερωτηματικό βέβαια παραμένει η σχέση της Γερμανίας με τις Η.Π.Α. – γνωρίζοντας πως η μεγαλύτερη αμερικανική βάση είναι στο κέντρο της δυτικής Γερμανίας, ενώ πολλές επιχειρήσεις της έχουν αμερικανικές εταιρείες ως μετόχους.

Καθυστερημένη εκδίκηση για την αποικιοκρατία

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Tου Ιωάννη Παπαδόπουλου

Αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Τον Ιούνιο του 2016 δύο ήταν τα θέματα που κυριάρχησαν στον δημόσιο διάλογο στην Αγγλία πριν από το δημοψήφισμα για το Brexit: το σύνθημα «Take back control» («Να ξαναπάρουμε τον έλεγχο»), δηλαδή η ανάγκη ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας απέναντι στις Βρυξέλλες, και ο φόβος του «Πολωνού υδραυλικού», δηλαδή η ανάγκη ελέγχου των μεταναστευτικών ροών προς το Νησί. Και τα δύο θέματα προέρχονταν απ’ το κλασικό ρεπερτόριο της ευρωσκεπτικιστικής Δεξιάς και κατόρθωσαν να επικρατήσουν, καθορίζοντας σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα υπέρ της αποχώρησης του Η.Β. από την Ε.Ε.

Ο  Ιωάννης Παπαδόπουλος

Πράγματι, το σύνθημα «Take back control» εξέφραζε τη διάχυτη αίσθηση σε ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης ότι το «γραφειοκρατικό τέρας» Ε.Ε. επιβάλλει υπερβολικά πολλούς κανονισμούς στη Μεγάλη Βρετανία, οι οποίοι δεν την αφήνουν να απολαύσει μια νέα περίοδο ανόθευτου υπερκαπιταλισμού, ανεμπόδιστου από περιττές ρυθμίσεις στο περιβάλλον, στα κοινωνικά δικαιώματα, στη δημόσια υγεία και στην προστασία των καταναλωτών. Ταυτόχρονα, τόσο αυτό το θέμα όσο και το θέμα του «Πολωνού υδραυλικού» εξέφραζαν τα πιο εθνικιστικά αισθήματα των Άγγλων που δεν κατάφεραν ποτέ να χωνέψουν το τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Πράγματι, ποτέ δεν επιτρέπεται να επιβάλλονται σε μια αυτοκρατορία μετανάστες λόγω της διεθνούς κίνησης πληθυσμών, αντιθέτως η ίδια και μόνο οφείλει να τους προσκαλεί μονομερώς και μόνο στο μέτρο και για τον χρόνο που τους χρειάζεται ως (φτηνό) εργατικό δυναμικό.

Η χούντα των δανειστών

analyst

Η επιτροπή εποπτείας που έχει τοποθετηθεί στο Πουέρτο Ρίκο, παρόμοια με την τετραμελή Τρόικα που έχει ορισθεί για την Ελλάδα, αποτελείται από επτά μέλη – από μη εκλεγμένους υπαλλήλους που καθορίζουν τους νόμους του νησιού και τον προϋπολογισμό του, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

.

Επικαιρότητα

Σε όλη την έκταση της ανάλυσης μας από το 2016 (πηγή), είχαμε επισημάνει αρκετές ομοιότητες της Ελλάδας με το Πουέρτο Ρίκο – η σχέση του οποίου με τις Η.Π.Α. μοιάζει πολύ στη σημερινή της πατρίδας μας με την Ευρωζώνη. Όπως είχαμε δε αναφέρει τότε, οι δανειστές της Ελλάδας αρνούνται να της εγκρίνουν μία αποτελεσματική αναδιάρθρωση των χρεών της, έτσι ώστε να αναβιώσει η επενδυτική διαδικασία – έχοντας επιλέξει την υφαρπαγή της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της (άρθρο), αφού προηγουμένως την έχουν μετατρέψει σε αποικία χρέους ή/και σε προτεκτοράτο των ισχυρών κρατών της Ευρωζώνης (της Γερμανίας για να είμαστε πιο σαφείς).

Επικαλούνται δε τους Θεούς της νεοφιλελεύθερης αγοράς που δεν πρέπει να θυμώσουν, τους ιερούς και απαράβατους ευρωπαϊκούς κανόνες, καθώς επίσης τους νόμους που απαγορεύουν την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών της νομισματικής ένωσης! Μπορεί λοιπόν να κατηγορεί κανείς δίκαια τη σημερινή κυβέρνηση ή/και τις προηγούμενες για το κατάντημα της πατρίδας μας (ανάλυση), ελπίζοντας πως κάποια επόμενη θα είναι καλύτερη, αλλά κάνει πολύ μεγάλο λάθος – αφού η Ελλάδα, μετά την προδοσία του 2009 ήταν, είναι και θα είναι έρμαιο των δανειστών της, οι οποίοι επιβάλλουν και θα επιβάλλουν τη θέληση τους δικτατορικά σε όλες τις μελλοντικές κυβερνήσεις.

Η μοναδική διαφορά της Ελλάδας με το Πουέρτο Ρίκο είναι ουσιαστικά το είδος των δανειστών της – οι γύπες των αγορών δηλαδή, οι οποίοι στην περίπτωση του νησιού είναι τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, ενώ στην Ελλάδα οι ισχυροί «εταίροι» της, κυρίως η Γερμανία.

Η νέα αποικιοκρατική εποχή

analyst

Οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας δεν θα έχουν καν τη δυνατότητα να ανεξαρτητοποιηθούν κάποια στιγμή στο μέλλον από τις μητροπόλεις του κέντρου, αφού νόμιμα δεν θα τους ανήκουν ούτε τα εδάφη, ούτε οι επιχειρήσεις τους – ενώ ο έλεγχος των μαζών θα εξασφαλισθεί με την είσοδο νέων πληθυσμών και τη μετατροπή τους σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες.

.

Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Ο βαθμός της ψηφοθηρικής πολιτικής νοοτροπίας των ελληνικών πολιτικών κομμάτων φαίνεται από το ότι, μόλις διαπιστώθηκε πως τα ποσοστά της Λίγκα του Βορά στην Ιταλία εκτοξεύθηκαν στο 30% στις δημοσκοπήσεις, όλες οι παρατάξεις ανακάλυψαν ξαφνικά το πρόβλημα του μεταναστευτικού στην Ελλάδα – παύοντας να το αποδίδουν σε ακροδεξιές αντιλήψεις.

Εν τούτοις, η άνοδος του ιταλικού κόμματος δεν οφείλεται τόσο στη μεταναστευτική του πολιτική, με τους μετανάστες να έχουν μετατραπεί ουσιαστικά στον «αποδιοπομπαίο τράγο» των οικονομικών προβλημάτων που προκαλεί η Γερμανία στην Ευρωζώνη (=στο εβραϊκό έθιμο της εκδίωξης ενός τράγου στην έρημο, αφού προηγουμένως είχαν μεταφερθεί σε αυτόν συμβολικά όλες οι αμαρτίες του ισραηλιτικού λαού), όσο στη θαρραλέα σύγκρουση του με την Ευρώπη και ιδιαίτερα με τη γερμανική κυβέρνηση.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από το ότι, κάτι ανάλογο είχε συμβεί με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας στις αρχές του 2015, όπου είχε εκτοξευθεί η δημοτικότητα του στα ύψη – για να καταρρεύσει αμέσως μετά τον επώδυνο συμβιβασμό του με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Ως εκ τούτου, η πραγματική εκλογική δύναμη του Ιταλού θα φανεί από τη στάση του στη συνέχεια, όσον αφορά την τήρηση των προεκλογικών του δεσμεύσεων τόσο στο μεταναστευτικό, όσο και στην οικονομία – εν πρώτοις με την κατάθεση του προϋπολογισμού στην ΕΕ στα μέσα του Οκτώβρη, όπου θα κονταροχτυπηθεί με τη Γερμανία με όπλο του την επιστροφή στη λιρέτα. Οι ελληνικές πολιτικές παρατάξεις πάντως θα ήταν καλύτερα να επικεντρωθούν στην κομματική διαφθορά – η οποία, εάν δεν καταπολεμηθεί, θα καταστρέψει εντελώς την Ελλάδα.

«Ζήτω η νεοαποικιοκρατία!»

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Όταν περπατάς στους δρόμους του Ντακάρ, βρίσκεσαι άθελα σου στα σύνορα δύο κόσμων. Ο ένας είναι εκείνος των πολυτελών διαμερισμάτων, νοικιασμένα στη πλειοψηφία τους από υπαλλήλους και στελέχη διεθνών οργανισμών- όλοι βέβαια σκληρά εργαζόμενοι για την ανάπτυξη της «μαύρης» ηπείρου-και ο άλλος είναι των ντόπιων που κατοικούν στα χαμηλά, πουλάνε κοχύλια στους τουρίστες και παίζουν ποδόσφαιρό στην παραλία. Υπάρχει μια ανάλαφρη ξενοιασιά στην ατμόσφαιρά που κάπου μπερδεύεται με τις μυρωδιές των καμένων σκουπιδιών και του εμετού – μυρωδιές όμως που δεν φτάνουν ποτέ στα ψηλά μπαλκόνια των “expats” ή στα πολυτελή ξενοδοχεία των τουριστών.

Και κάπου εκεί μπερδεύομαι και εγώ καθώς επιστρέφω από τη μικρή κοινότητα ψαράδων στο Thieroy, λίγο έξω από το Ντακάρ. Έχω περάσει την ημέρα μου με την Αμαντου και τον γιο της. Η Αμαντού έχει 5 παιδιά και 9 εγγόνια. Πριν λίγα χρόνια ο μεγάλος της γιος – διπλωματούχος τεχνικός όπως μου τονίζει γεμάτη περηφάνεια σε κάθε ευκαιρία- πήρε τη μεγάλη απόφαση να μεταναστεύσει στην Ισπανία. Η Αμαντού τον συνόδευσε μέχρι τη βάρκα, τον φίλησε και του έδωσε την ευχή της. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδε. Σήμερα ξεχρεώνει ακόμα τον διακινητή και φροντίζει τα 3παιδιά που άφησε πίσω, όταν  χάθηκε για πάντα στη θάλασσα. Ο μικρός της γιος μας ακούει σιωπηλός. Μου δείχνει μια βαθιά ουλή στη πλάτη. Είχε προσπαθήσει να περάσει στην Ισπανία από το Μαρόκο. Επι ένα χρόνο ζούσε σε μια σπηλιά, ψάχνοντάς εποχιακή δουλειά στα χωράφια, περιμένοντας να περάσει απέναντι. Όταν τραυματίστηκε στην πλάτη ύστερα από μια επιδρομή της αστυνομίας, αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω. Σήμερα είναι άνεργος, όπως και το 90% των κατοίκων της κοινότητας του. Η ανεργία, αν και επίσημα δεν ξεπερνάει το 15%, είναι ο βασικός λόγος μετανάστευσης των νέων. Σε πραγματικούς αριθμούς ο μισός εργατικός πληθυσμός της Σενεγάλης δεν βρίσκει δουλειά ενώ τα 3/5 όσων εργάζονται κάνουν εποχιακές και κακοπληρωμένες δουλειές και μόνο ένας στους 4 έχει δουλειά πλήρους απασχόλησης.  Η κακή οικονομία, η έλλειψη ευκαιριών, η ανεργία αλλά και ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι οι κινητήριες δυνάμεις πίσω από τη μετανάστευση.

Το φάντασμα της αποικιοκρατίας

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Ζαχαρία Κοτσύφη

Η αποικιοκρατία αναβιώνει με διάφορες μορφές. Πρέπει να έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο ότι δεν είναι μόνο η κατάκτηση ενός εδάφους αυτό που καθιστά την αποικιοκρατία σύστημα καταπίεσης και επιβολής, αλλά και ο λόγος που παράγεται μέσα από αυτήν. Ο λόγος του κατακτητή που δημιουργεί διαστρεβλωμένες εικόνες για τους λαούς και τις κουλτούρες τους.

Για παράδειγμα, μιλάνε για το Ισλάμ όλοι εκείνοι που δεν έχουν καμία βιωματική σχέση με την ίδια την θρησκεία η ακόμα και με ανθρώπους που πιστεύουν στο Ισλάμ^[1]. Το οποιοδήποτε συμπέρασμα είναι προϊόν επιβολής των ΜΜΕ που ανέκαθεν αντιμετώπιζαν τον μουσουλμάνο μέσα από μια οριενταλιστική οπτική. Πρόκειται για μια διαμορφωμένη εδώ και αιώνες αντίληψη για τον “Άλλο” η οποία συνεχίζει να αναπαράγεται μέσα από την επιλεκτική ειδησεογραφία, όπου η αξία της ανθρώπινης ζωής αλλάζει σημασία – βαρύτητα από ήπειρο σε ήπειρο ή από χώρα σε χώρα. Πόσοι από εμάς γίναμε μάρτυρες τρομολαγνικών ειδήσεων αμέσως μετά από μια τρομοκρατική επίθεση σε ευρωπαϊκές πόλεις; Από την άλλη οι εβδομαδιαίες βομβιστικές επιθέσεις σε πόλεις του Ιράκ ή του Αφγανιστάν, σε πόλεις της Σομαλίας ή της Κένυα, μας αφήνουν παγερά αδιάφορους. Όσο χιλιοειπωμένο και αν είναι αυτό το επιχείρημα δεν παύει να έχει τη σημασία του από τη στιγμή που τα περισσότερα θύματα αυτής της κατά τα άλλα “ισλαμικής τρομοκρατίας” είναι στη συντριπτική πλειοψηφία τους, μουσουλμάνοι.

Αλήθεια, είναι τελικά η απόσταση με αυτές τις περιοχές που μας καθιστά αδιάφορους; Ή μήπως η αντίληψη που θέλει αυτές τις περιοχές να βρίσκονται σε έναν αέναο κύκλο βίας λες και είναι επιλογή τους; Η αντίληψη εκείνη δηλαδή που ορίζει τη βία ως πυλώνα της κουλτούρας ολόκληρων λαών. Η αντίληψη εκείνη που στο παρελθόν (γιατί η αποικιοκρατία και ο λόγος που παρήγαγε θεωρούνται παρελθόν για πολλούς) θεωρούσε τον “Άλλο” απολίτιστο και ζωώδη, κατώτερο και χρήζοντα εκπολιτισμού. Οι επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν και σε περιοχές της λεγόμενης περιφέρειας, τις συνέπειες των οποίων βιώνουμε μέχρι και σήμερα, φέρουν βαθιά στο φαντασιακό τους τον ρόλο του “εκπολιτιστή – απελευθερωτή” που έχει αναλάβει η Δύση εδώ και αιώνες. Το σύνδρομο του White mans burden δεν έπαψε να υπάρχει ακόμα και μετά τη “λήξη” της αποικιοκρατίας.

Ο νέος οριενταλισμός

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Οι αποικιοκρατικές δυνάμεις της Δύσης είχαν αναπτύξει ένα σύστημα, που παρήγαγε «αλήθειες» για την Ανατολή και τους λαούς της, στηριζόμενο στην αντίθεση «εμείς και αυτοί», σε στερεότυπα και γενικεύσεις. Κατασκεύαζε εικόνες φαινομενικά αθώες, όπως αυτής του «μυστηρίου της Ανατολής» και της «μυστικιστικής θρησκευτικότητας» ή και πιο επιθετικές όπως των φανατισμένων, ανορθολογικών αραβικών κοινωνιών και της αξιοποιούσε ως εργαλείο για την άσκηση εξουσίας. Ο Έντουαρντ Σαίντ είχε εξηγήσει αναλυτικά πώς λειτουργούσε ο μηχανισμός αυτός, στο έργο του Οριενταλισμός.

Ο οριενταλισμός δεν έμεινε στα στενά όρια της Ανατολής. Μία παραλλαγή του είχαμε στα στερεότυπα για τα Βαλκάνια. Με τον Βαλκανισμό (όρο που καθιέρωσε η Μαρία Τοντόροβα) φιλοτεχνήθηκε η εικόνα μίας περιοχής ημιάγριων, απολίτιστων βαρβάρων, που ήταν  επιρρεπείς στην αυτοκαταστροφή και επομένως είχαν ανάγκη την καθοδήγηση, κηδεμονία της Δύσης.  Έχουμε σήμερα κάτι αντίστοιχο, σε πιο «λάιτ» εκδοχή, από μερίδα μέσων ενημέρωσης (ξένων και τοπικών) στον ευρωπαϊκό Νότο;

Σε πρόσφατο άρθρο γνώμης η ισπανική εφημερίδα El Pais εγκαλούσε βρετανικά και αμερικανικά μέσα για «φθηνό οριενταλισμό, προσαρμοσμένο στη νότια Ευρώπη». Αναφερόταν στα στερεότυπα για την «κληρονομιά της δικτατορίας», στον συγκαταβατικό τόνο με τον οποίο αναφέρονται στη «νεαρά’ δημοκρατία της χώρας, που αδυνατεί να ξεπεράσει τον φρανκισμό», σε κλισέ, όπως αυτό που θέλει «τη λέξη συμβιβασμό να μην υπάρχει στο λεξιλόγιο των Ισπανών ή να έχει επαίσχυντο χαρακτήρα». Αν και σε κάποια σημεία η El Pais φαινόταν να απορρίπτει την όποια κριτική για τους χειρισμούς της ισπανικής κυβέρνησης στην καταλανική κρίση, πρέπει να αναγνωρίσει κανείς ότι το παράπονό της (γραμμένα στα αγγλικά, για να φτάσει το μήνυμα σε εκείνους, που απευθυνόταν) είχε βάση.  Είναι άλλο η κριτική σε μία κυβέρνηση και άλλο το συνεχές κούνημα του δαχτύλου και οι νουθεσίες προς την «ανώριμη», όπως παρουσιαζόταν, ισπανική δημοκρατία και κοινωνία.

Μιά διπλή αποτυχία...

του Γιώργου Καπόπουλου

Πίσω από την φρίκη των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Βρετανία και στην Γαλλία αναδύεται μιά θλιβερή διαπίστωση : Παρά το ότι οι δύο πρώην Αποικιακές Αυτοκρατορίες είχαν δύο σε πλήρη αντίστιξη μεταξύ τους μοντέλα διαχείρισης και συγκατοίκησης το κόστος της αποτυχίας τους δεν διαφοροποιείται.

Η Βρετανία τόσο στην Αυτοκρατορία όσο και στους πληθυσμούς με καταγωγή από υπερπόντια εδάφη που εισέρρευσαν στην Μητρόπολη είχε ως μοντέλο την ανοχή του Κοινοτισμού.

Σε ότι αφορά το Ισλάμ, Κοινοτισμός σημαίνει το μέγιστο δυνατό περιθώριο ανοχής της δικαιοδοσίας θρησκευτικών αρχών από το Οικογενειακό Δίκαιο μέχρι την εκπαίδευση μια διευρυμένη αυτονομία που παραπέμπει στο σύστημα των Μιλιέτ ( του Γένους) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο βαθμό που δεν αμφισβητεί την δικαιοδοσία και το κύρος του Κεντρικού Κράτους.

Η Βρετανία θεωρούσε ότι με το μοντέλο του Κοινοτισμού απέφευγε να γίνει στόχος των Ακραίων Φονταμενταλιστών μια θέση που δεν απείχε από την πραγματικότητα μέχρι την εμπλοκή της στην εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001 και κυρίως στο Ιράκ στο πλευρό των ΗΠΑ την Ανοιξη του 2003.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι την εποχή της σύγκρουσης στην Αλγερία με τους Φονταμενταλίστές μετά το 1992, η Γαλλία κατηγορούσε σχεδόν ανοικτά την Βρετανία ότι παρήχε άσυλο σε ηγετικά στελέχη και πυρήνες Τζιχαντιστών.

Στους αντίποδες της Βρετανίας βρίσκεται η Γαλλία τόσο ως προς τα πεπραγμένα της ως Αποικιακής Δύναμης όσο και στην πολιτική που ακολούθησε απέναντι σε Μουσουλμανικούς Πληθυσμούς που σταδιακά εγκαταστάθηκαν στο μητροπολιτικό έδαφος.

Οι ισχυροί μοιράζουν ξανά την Αφρική: Ο πλούτος, το πλιάτσικο, η εξαθλίωση - Shadow War

Outside the Wall

Η Αφρική παραμένει βασικό πεδίο σύγκρουσης στην παγκόσμια σκακιέρα και του 21ου αιώνα. Πρόκειται για μια πλούσια σε πετρέλαιο και φυσικούς πόρους ήπειρο, αλλά με τους πιο εξαθλιωμένους κατοίκους, εξαιτίας του πλιάτσικου που γίνεται εδώ και δεκαετίες. Σχεδόν 130 χρόνια μετά τη Διάσκεψη του Βερολίνου, όπου οι αποικιοκρατικές δυνάμεις αποφάσισαν τον τεμαχισμό της αφρικανικής ηπείρου σε περιοχές ελέγχου,  oι ισχυροί του κόσμου φαίνεται πως ξαναμοιράζουν την Αφρική

Όπως φαίνεται και στον χάρτη του Al Jazeera, σε όλη την ήπειρο υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, μεγάλες ποσότητες μεταλλευμάτων, ουράνιο και αφθονία πολύτιμων μετάλλων, όπως ο χρυσός, αλλά και διαμαντιών.

Ο χάρτης του πλούτου

Όμως παρά τον πλούτο της, η Αφρική παραμένει στο χάος και τις συγκρούσεις που εξαπλώνονται σε όλη την ήπειρο. Στο επίκεντρο αυτών των συγκρούσεων βρίσκεται μια περιοχή ύψιστης σημασίας: Η ζώνη Σάχελ. Είναι η στεπική λωρίδα γης νότια της Ερήμου Σαχάρα και βόρεια της Σαβάνας, που διασχίζει όλη την ήπειρο από τα Δυτικά και τη Σενεγάλη μέχρι τη Βόρεια Ερυθραία. Μια περιοχή που εδώ και δεκαετίες μαστίζεται από ένοπλες συγκρούσεις.

Τα τελευταία χρόνια, όπως σημειώνει το Al Jazeera, η ζώνη Σάχελ αποτελεί βασικό πεδίο συγκρούσεων στο πλαίσιο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Όμως μήπως η καταπολέμηση της τρομοκρατίας δεν είναι παρά μια επίσημη αφήγηση, ώστε να προσφερθεί κάλυψη σε μια πολύ μεγαλύτερη μάχη; Μήπως ο πόλεμος για τους πόρους της Αφρικής στον 21ο αιώνα έχει ήδη αρχίσει; «Αυτό που βιώνουμε αυτή την περίοδο μπορεί να περιγραφεί ως ο νέος αγώνας για την Αφρική», σημειώνει ο Ζαν Μπατού, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης.

Φιλανθρωπική αποικιοκρατία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Απόσπασμα από το βιβλίο Δεκαεφτά αντιφάσεις και το τέλος του καπιταλισμού, του Ντέιβιντ Χάρβεϊ, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2015, σελ. 342-344)

Σε ένα εκπληκτικό και αποκαλυπτικό mea culpa που δημοσιεύτηκε στους New York Times, ο Peter Buffet, συνθέτης και γιος του θρυλικού δισεκατομμυριούχου επενδυτή Warren Buffet, αφηγείται τη συνάντησή του με τον κόσμο της καπιταλιστικής φιλανθρωπίας, όταν πριν από μερικά χρόνια πήρε μια δωρεά από τον πατέρα του για να δημιουργήσει ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα. Από νωρίς, αφηγείται, «διαπίστωσα κάτι που άρχισα να το αποκαλώ Φιλανθρωπική Αποικιοκρατία…

Άνθρωποι (στους οποίους περιλαμβανόμουν και εγώ) που ήξεραν ελάχιστα πράγματα για έναν συγκεκριμένο τόπο πίστευαν ότι θα μπορούσαν να λύσουν κάποιο τοπικό πρόβλημα… λαμβάνοντας ελάχιστα υπόψη τους την κουλτούρα, τη γεωγραφία ή τους κοινωνικούς κανόνες». Διαχειριστές επενδύσεων, ηγέτες επιχειρηματικών ομίλων και αρχηγοί κρατών «αναζητούσαν απαντήσεις με το δεξί χέρι σε προβλήματα που άλλοι στην ίδια αίθουσα είχαν δημιουργήσει με το αριστερό χέρι». Ενώ η φιλανθρωπία γίνεται τεράστιος επιχειρηματικός κλάδος (με 9,4 εκατομμύρια ανθρώπους που απασχολούνται με τη διαχείριση 316 δισεκατομμυρίων δολαρίων μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες), οι παγκόσμιες ανισότητες συνεχίζουν να αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα, «καθώς το σύστημα που δημιουργεί τεράστιο πλούτο για τους λίγους καταστρέφει όλο και περισσότερες ζωές και κοινότητες». Η φιλανθρωπία γίνεται μια μορφή «καθησυχασμού της συνείδησης», η οποία απλώς «επιτρέπει στους πλούσιους να κοιμούνται καλύτερα τη νύχτα, ενώ δίνουν σε άλλους όσα αρκούν για να μην εκραγεί το καζάνι. Σχεδόν κάθε φορά που κάποιος νιώθει καλύτερα κάνοντας κάτι καλό, στην άλλη άκρη του κόσμου (ή στην απέναντι πλευρά του δρόμου) κάποιος άλλος αλυσοδένεται ακόμα περισσότερο σε ένα σύστημα το οποίο δεν θα επιτρέψει την αληθινή ανάπτυξη της φύσης του ή τη δυνατότητα να ζήσει μια χαρούμενη και γεμάτη ζωή. (1)

Εκδυτικισμός: Μια παλιά συνταγή σε νέα συσκευασία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Τον Ιούλιο του 1942, επτά μήνες αφ’ ότου οι Ιάπωνες βομβάρδισαν τον αμερικανικό στόλο στο Πέρλ Χάρμπορ, μερικοί διακεκριμένοι ιάπωνες ακαδημαϊκοί συναντήθηκαν στο Κυότο στα πλαίσια ενός συνεδρίου, με τίτλο: «Πώς να υπερβούμε το μοντέρνο;». Ένας από τους συνέδρους, ο Χαγιάσι Φουσάο, πρώην μαρξιστής που εξελίχθηκε σε εθνικιστή, έγραψε ότι η επίθεση ενάντια στη Δύση τον είχε ενθουσιάσει. Κάποιος υποστήριξε ότι ο εκδυτικισμός έμοιαζε με επιδημία που είχε προσβάλει την ιαπωνική ψυχή. Πολλά ειπώθηκαν σχετικά με την βλαβερή εξειδίκευση της γνώσης, που είχε θρυμματίσει την ολότητα του ανατολικού πνευματικού πολιτισμού. Πολλά από αυτά δίδονταν μέσα από μια καθαρά εθνικιστική σκοπιά της ιαπωνικής αυτοκρατορικής τάξης, αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι για τους ασιάτες εκείνη την εποχή, η «Δύση» ταυτιζόταν με την «αποικιοκρατία».

Η Ιαπωνία δεν έγινε ποτέ αποικία και αυτό οφείλεται σύμφωνα με τους Ian Buruma και Avishai Margalit (βλ. Δυτικισμός, εκδ. Κριτική), στη ριζική δυτικότροπη μεταμόρφωση της ιαπωνικής χώρας από το 1850-1910, έχοντας ως πρότυπο και μιμούμενη τις ισχυρές δυτικές δυνάμεις. Και μπορούμε να πούμε ότι τις μιμήθηκε αρκετά καλά, αφού και η ίδια θα ασκήσει αποικιοκρατική πολιτική στην Ασία με την εισβολή στη Μαντζουρία το 1931 και την εκεί εγκατάσταση κυβέρνησης-μαριονέτα, καθώς και με την απόπειρα κατάκτησης της Κίνας με τον πόλεμο να ξεκινά το 1937 και να διαρκεί έως το πέρας της Β’ παγκόσμιας ανθρωποσφαγής. Ταυτόχρονα, η ιαπωνική βιομηχανική επανάσταση ακολουθεί κατά πόδας εκείνη της γερμανικής, με εξ ίσου τεράστιες δημογραφικές επιπτώσεις, αφού οι χωρικοί εγκαταλείπουν μαζικά τα χωράφια τους για τα εργοστάσια, κάτι που ασφαλώς συμβαίνει σε κάθε χώρα που ανέπτυξε την βιομηχανία της, με τελευταίο ιστορικό παράδειγμα μαζικής αστυφιλίας την Κίνα. Το χειρότερο όλων, όμως, θεωρούμε ότι βρίσκεται στο γεγονός ότι μια τεράστια δεξαμενή γνώσης και εφαρμογής της κινέζικης και ανατολικής ιατρικής και θεραπευτικής, εκφυλίζεται μέσω του κοινωνικού μετασχηματισμού που βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη.

Στο κυρτό της Ιστορίας

Νέα Κρήτη

«Κι’ όταν, με το καλό, τελειώσουμε την εργασία, κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς, απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία, να δούμε τι απομένει πια, μετά τόση δεινότητα χειρουργική». Κ.Π. Καβάφης, Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Οι ολιγάρχες, οι «Δυνατοί», του παρόντος αιώνος, έχουν ονοματεπώνυμο και σωρεία εγκληματικών πράξεων κατά του Λαού και της πατρίδας. Εκεί είναι το κουμπί της Αλέξαινας που κουμπώνει την αιώνια Αποικιοκρατία.

Κάπου στο 1082 μ.Χ. ο βυζαντινός αυτοκράτορας Αλέξιος Α' Κομνηνός, συνομολογούσε με τους Βενετούς τα εξωφρενικά εμπορικά και οικονομικά προνόμια που μετέτρεψαν την πάλαι ποτέ κραταιά αυτοκρατορία στην, πρώτη στην ιστορία, δυτική αποικία. Οι ύμνοι της κόρης του Άννας, στην περίφημη Αλεξιάδα της, τυπικό δείγμα του ψυχαναλυτικού συμπλέγματος της Ηλέκτρας, δεν θα άρουν προφανώς τις δραματικές συνέπειες της πρώτης αυτής αποικιοκρατικής διείσδυσης της δυτικής φεουδαρχίας, που υπήρξε προοίμιο της ιμπεριαλιστικής θεμελίωσης της δυτικής Ευρώπης.

Η πρώτη αυτή αποικιοκρατική λεηλασία δεν έχει τίποτα να «ζηλέψει» από τις γνωστές βιβλικές περιγραφές των επιθέσεων από χιλιάδες σμήνη ακρίδων. Στόχευση της αποικιοκρατικής επικυριαρχίας, δεν είναι μόνο τα εμπορικά και οικονομική οφέλη, η εξασφάλιση πρώτων υλών ή η ληστρική αναδιανομή του πλούτου από την Ανατολή προς τη Δύση.

Δεν είναι μόνο η επέκταση της ισχύος της μητροπολιτικής κυριαρχίας. Αλλά είναι και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός και η ως εκ τούτου πολιτιστική αλλοίωση και η πολιτική υποταγή των «ιθαγενών» του βαλκανικού χώρου. Στόχευση είναι εν τέλει η πολιτική, οικονομική και πολιτιστική αέναη εξάρτηση της βαλκανικής περιφέρειας του καπιταλισμού.

ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΡΙΟ ΝΕΟ-ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ!

iskra

ΜΕΡΚΕΛ: "ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΗΣ Ε/Ζ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ"!

ΣΟΥΛΤΣ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ»

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΣΙΜΗ*

Στη Μπούντεσταγκ, τη γερμανική βουλή, η οποία συνεδρίασε για να ψηφίσει επί της «συμφωνίας» - ολετήρα για τη χώρα μας, μίλησε το πρωί της Παρασκευής (17/7), η καγκελάριος της Γερμανίας,Άνγκελα Μέρκελ.

Η Γερμανίδα καγκελάριος, ως επικυρίαρχος της ΕΕ, ξεκίνησε την ομιλία της αναφέροντας ότι η Ευρώπη είναι μια «κοινότητα δικαίου, υπευθυνότητας και ευθύνης», προκαλώντας τους ευρωπαϊκούς λαούς, που ζουν κάτω από τηνγερμανική «μπότα» της διαρκούς λιτότητας.

Υποστήριξε , δε, με περισσό θράσος ότι «δεν γίνεται με τοπικές εκλογές (!) να αλλάξουν οι συνθήκες της ευρωζώνης»!

Στο ίδιο κλίμα και οι δηλώσεις του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, στο γερμανικό περιοδικό «Stern».

«Τα κεντρικά, σημαντικά ευρωπαϊκά ζητήματα δεν μπορούν πλέον να επιλύονται από τουςεπικεφαλής των κυβερνήσεων» υποστήριξε με πρωτοφανή κυνισμό.

«Για αυτό έχουμε ανάγκη κοινοτικούς θεσμούς, έχουμε ανάγκη μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση» πρόσθεσε.

Το αποτρόπαιο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού

Νέα Κρήτη

Η Ελλάς γέννησε ένα παραμορφωμένο παιδί στην αναγέννηση: Την Δυτική Ευρώπη. Αυτή η Ευρώπη, που ως σελήνη απεκόπη από τη μητέρα γη, την Ελλάδα δεν παράγει φως, παρά μόνον αντανακλά το φως του Έλληνος Απόλλωνος ηλίου. Πρόκειται για νεκρή σελήνη που φκιασιδώνεται με υπέροχους γοτθικούς χριστιανικούς ναούς, πλου φέρουν το όνομα Cathedrale de Chartres ή cathedrale de Reims, αιματοβαμένους με ληστρικές σταυροφορίες που εμπλούτισαν το 1204 τη Βενετία κατόπιν των λεηλασιών της Κωνσταντινουπόλεως.

Και τότε, το 1821, εβάλθημεν να εισχωρήσουμε σε εκείνην την Ευρώπη-Δράκουλα και ο κυβερνήτης μας ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, να οδεύσει το 1978 στο Ακυίσγρανον, το παλάτι-κοτέτσι του απιθάνου βασιλίσκου του 800 μ.Χ. Καρλομάγνου, για να αποδεχτεί το βραβείο Καρλομάγνου πιστού Ευρωπαίου! Και ο Παρθενών, ομού μετά του Αγίου Όρους, εκαλύφθη με το βαρύ πέπλο ντροπής εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση των εκλεπτυσμένων βαρβάρων Φράγκων, οδηγούμενοι ευθέως στον Άδη, με το γερμανικό ευρώ στο στόμα. Και όλοι μαζί οι παρηκμασμένοι υπήκοοι της άλλοτε Ελλάδος να βελάζουμε: Είμεθα και θέλουμε να είμεθα Ευρωπαίοι! Στρατός γερασμένων συνταξιούχων αντεκατέστησε τους 300 του Λεωνίδα για να εξασφαλίσει το τριακοσάρι της συντάξεως και επήραμε στους ώμους μας και στους ώμους των απογόνων μας, όπως οι Φαρισαίοι τις αμαρτίες των Χριστοκτόνων, τα εγκλήματα των δυτικών ιμπεριαλιστών που εσυνέχιζαν να κατακαίουν, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη.

“ΕΥΡΩ-ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ”. ΆΡΑ;…

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*    

«Ευρω-δικτατορία». «Ευρω-χούντα». «Εκβιαστές». «Αποικιοκράτες». Αυτοί είναι μερικοί από τους πιο… διακριτικούς τίτλους σε ρεπορτάζ των κάθε άλλο παρά αντισυστημικών ΜΜΕ, που περιγράφουν τις σχέσεις της Ελλάδας με τους «εταίρους» της.

Είναι μερικοί από τους πιο… επιεικείς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούν κυβερνητικοί παράγοντες για να περιγράψουν την τρόικα (σσ: «θεσμοί»…)  και την τακτική της να εγκρίνει ή να απορρίπτει νομοσχέδια στην κατά τα άλλα ανεξάρτητη και λαϊκά κυρίαρχη Ελληνική Δημοκρατία.

Αλλά αν είναι έτσι τα πράγματα τότε το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Την «δικτατορία», την «χούντα», τους «εκβιασμούς» την «αποικιοκρατία» τα «διαπραγματεύεσαι»; Η’ τα απορρίπτεις ασυζητητί; Την «υποτέλεια», την «επιτροπεία», την «εξόντωση του λαού» τα συζητάς; Η’ τα απορρίπτεις, τα καταγγέλλεις και τα ακυρώνεις;

Και τους «δικτάτορες», τους «χουντικούς», τους «εκβιαστές», τους «αποικιοκράτες» πώς τους αντιμετωπίζεις; Τους χωρίζεις σε «καλούς» και σε «κακούς»; Διαχωρίζεις τα «τεχνικά» τους κλιμάκια από τα «πολιτικά» τους κλιμάκια και προστρέχεις στα δεύτερα, στα πολιτικά, για να βρεις το δίκιο σου έναντι των πρώτων, των τεχνικών κλιμακίων, που όμως ενεργούν βάσει των εντολών που λαμβάνουν από τους πολιτικούς προϊσταμένους τους;

Η θεωρία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναμενόμενο να φτάσει στα όριά της. Η αυταπάτη και η ψευδαίσθηση ότι η ΕΕ είναι το «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι» όπου ο ελληνικός λαός θα τύχει ευμενούς μεταχείρισης – αρκεί να έχει έναν καλό διαπραγματευτή για να θέσει τα αιτήματά του – έφτασε στο τέλος της.

Η «επιστροφή» Γάλλων και Βρετανών στη Μέση Ανατολή

inprecor

Του Κώστα Ράπτη

Για τη Μέση Ανατολή, η εποχή των παλαιών αποικιακών αυτοκρατοριών έληξε άδοξα το 1956 όταν η επίθεση που εξαπέλυσαν η Βρετανία και η Γαλλία, με τη σύμπραξη του Ισραήλ, εναντίον της Αιγύπτου του Nasser για την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ προσέκρουσε στην αντίδραση τόσο των ΗΠΑ όσο και της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι μονομάχοι του Ψυχρού Πολέμου επιβεβαίωσαν ότι το διεθνές σκηνικό είχε νέους πρωταγωνιστές και ότι η απο-αποικιοποίηση ήταν μια διαδικασία που δεν μπορούσε να αντιστραφεί.

Και όμως: έξι δεκαετίες αργότερα, Βρετανία και Γαλλία επιχειρούν μια θεαματική “επιστροφή” – αξιοποιώντας την αναταραχή που εγκαινίασε η λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη”. Οι δύο ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν καταλυτικό ρόλο στην ανατροπή του Qaddhafi στη Λιβύη (οπότε οι ΗΠΑ δοκίμασαν το σχήμα της “οδήγησης από το πίσω κάθισμα”, αφήνοντας την πρωτοβουλία στους συμμάχους τους), ενώ η Γαλλία ειδικότερα είχε τον πλέον τυχοδιωκτικό ρόλο στη συριακή κρίση, των 200.000 νεκρών και εκατομμυρίων προσφύγων, πιέζοντας μέχρι σήμερα για “αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό, την ώρα που η Ουάσιγκτον επιφυλάσσεται.

Πρόκειται για μία στάση, η οποία υπαγορεύεται από ανομολόγητη αποικιακή νοσταλγία των δύο αυτών χωρών (λ.χ. η Συρία και ο Λίβανος τελούσαν υπό γαλλική εντολή προπολεμικά), από την ανάγκη αποκατάστασης των ενδο-ευρωπαϊκών ισορροπιών (με την υπενθύμιση στη Γερμανία του ρόλου τους ως στρατιωτικών δυνάμεων και μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ), αλλά και από τις στενές σχέσεις τους με τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου: το City του Λονδίνου αποτελεί κρίσιμο κόμβο ανακύκλωσης αραβικών κεφαλαίων, ενώ το Παρίσι δωροδοκείται με κινήσεις όπως η δωρεά 2 δισ. δολαρίων από τη Σαουδική Αραβία στον Λίβανο για να προμηθευτεί γαλλικό οπλισμό).

Η αποικιοκρατία ζει! Η Γαλλία ζητάει να πιει κι άλλο αφρικανικό αίμα…

Νέα Κρήτη

Οι γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις είναι αυτή την στιγμή ενεργές σε δέκα αφρικανικές χώρες - Θα αυξηθούν τα στρατεύματα κατά 25% - Τα χωρισμένα τσανάκια με την Γερμανία στην ΕΕ - Ίδια ρητορική με ΗΠΑ κι αβάντα από τους Αμερικανούς στους Γάλλους για τα "ντου" - Οι ζώνες επιρροής, οι χάντρες από τον Ολάντ και τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή

Του Βασίλη Γαλούπη

Στον άνθρωπο, λένε, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Και στην αποικιοκρατία, όμως, το ίδιο συμβαίνει. Όποιος καλομάθει να βάζει το ιμπεριαλιστικό του δάχτυλο στο μέλι του πλούτου των άλλων, μετά δύσκολα το ξεκολλάει από το βάζο. Εθίζεται στην αρπαγή και στην εκμετάλλευση. Κι όλο και του τρέχουν τα σάλια μπροστά στην ονείρωξη ενός νέου πλιάτσικου…

Έτσι και η Γαλλία. Σαν τον λύκο χαίρεται στην αναμπουμπούλα, ενθυμούμενη τις παλιές της αποικιοκρατικές… δόξες, τότε που ρούφαγε το αίμα της μισής ηπείρου, όπως κάνανε κι άλλοι «συμπαίκτες» της παραδίπλα. Κοιτάει, δηλαδή, να βρει και τώρα «ευκαιρίες» μέσα από την αναταραχή και τη δυστυχία σε φλεγόμενες περιοχές του πλανήτη.

Η Γαλλία, λοιπόν, αργά και αθόρυβα ξαναδιεκδικεί την παλιά αφρικανική αυτοκρατορία της. Μην ξεχνάμε ότι αυτή ήταν που έβαλε μπροστά η Δύση στο «ντου» που έγινε το 2011 στην Λιβύη για να πέσει ο Καντάφι.

Τα χωρισμένα τσανάκια της ΕΕ

Είναι κοινό μυστικό, άλλωστε, ότι στην Ευρωζώνη έχουν μοιραστεί οι δουλειές εξ" αρχής. Κουμάντο στα οικονομικά θέματα κάνει η Γερμανία και στα στρατιωτικά τον πρώτο λόγο έχει πάντα η Γαλλία. Της οποίας Γαλλίας τής έχει ανοίξει η όρεξη για τα καλά.

“Terra Nullius” και σύγχρονη αποικιοκρατία

Ιδεοδρόμιο

Η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη δικτατορία επιβάλλει πολιτικές χωρίς να λογαριάζει καθόλου τους ανθρώπους

 

Μια ενδιαφέρουσα αφήγηση από τον Γιάννη Βαρουφάκη*

 

Ο όρος “Terra Nullius”, είναι νομικός, Αγγλοσαξονικής προέλευσης. Οι ρίζες του βρίσκονται στη φιλοσοφία του Τζον Λοκ, ο οποίος ανέδειξε τη σχέση του ανθρώπινου μόχθου-της εργασίας, με το δικαίωμα στην ιδιοκτησία γης.

 

Το ερώτημα που έθεσε ο Λοκ ήταν το εξής: Πότε έχει κάποιος πραγματικό δικαίωμα σε ένα κομμάτι γης; Για να απαντήσει φιλοσοφικά, μας ζητά να φανταστούμε τι γίνεται στην υποθετική περίπτωση που κάποιοι ανακαλύπτουν ένα ερημικό νησί, πάνω στο οποίο έως τώρα δεν έχει πατήσει άνθρωπος, δεν είναι καν στο χάρτη. Αποβιβάζονται σ’αυτό και δηλώνουν ότι τους ανήκει. Δικαιούνται να το κάνουν; Ρωτάει ο Λοκ. Ναι, απαντά, υπό έναν όρο: Όχι μόνο πρέπει να είναι κενή ανθρώπων αυτή η γη – “Terra Nullius” – δηλαδή να μην έχει κάποιος άλλος δικαιώματα πάνω της, αλλά επιπλέον, πρέπει οι νεόφερτοι να δουλέψουν τη γη αυτή, να χύσουν τον ιδρώτα πάνω της κάνοντάς την να παραγάγει καρπούς-σοδειές. Τότε, όση απ’αυτή τη γη καταφέρουν να καλλιεργήσουν με το μόχθο τους, σε όση απ’αυτή τη γη αναμείξουν την εργασία τους, αυτή η γη είναι δική τους και κανένας, άτομο ή κράτος, δεν νομιμοποιείται να τους την πάρει, να την σφετεριστεί.