protagon
Του
Αντώνη Παπαγιαννίδη
Μη
διαβάστε τη saga Γιάννη Στουρνάρα – Χρύσανθου Λαζαρίδη με δυο μόνο πρόσωπα.
Ξεκινήστε (χρονολογικό είναι, άλλωστε) από ένα τρίτο.
Πράγματι, την περασμένη Κυριακή στο
ΒΗΜΑ – το ίδιο εκείνο ΒΗΜΑ που είχε στηρίξει με ευλάβεια μετά-Σημιτικά τη
σεμνοτάπεινη επανίδρυση του Κράτους, ύστερα την εποχή λαμπερών προσώπων και
Τιτανικού και πιστολιών στο τραπέζι, ύστερα της μνημονιακής επιλογής ΓΑΠ και
της μνημονιακής μεταστροφής Αντ-Σαμ, ύστερα τις προσδοκίες Παπαδήμου και
τελευταίως τη χαραυγή του πρωτογενούς πλεονάσματος – δημοσιευόταν η εκτίμηση
του βετεράνου πλην πεισματικά απόντος Αλέκου Παπαδόπουλου: ότι, άμα δεν
υπάρξουν συνθήκες επανατοποθέτησης του προγράμματος που εφαρμόζεται στην
ελληνική περίπτωση με διαλυόμενη την πραγματική οικονομία, «η χώρα θα αχθεί
μόνη της εκτός Ευρωζώνης». Πώς αντιμετωπίζεται αυτό; Με μια «μεσοπρόθεσμη
πλατφόρμα διάσωσης όπου θα εκπροσωπούνται όλα τα ιδεολογικά και πολιτικά
ρεύματα σε επίπεδο κορυφής». Αυτή η πλατφόρμα κατ’ ανάγκην θα προκύψει
μετεκλογικά, υπό τη βίαιη πίεση της ανάγκης. Θα ήταν ιδεώδες να γινόταν
προεκλογικά, και το αποτέλεσμα να υποβαλλόταν στη βάσανο της κάλπης. Αλλά…
…Αλλά, φυσικά, απαιτείται μια ριζικά
διαφορετική διαπραγματευτική προσέγγιση με αυτήν τη βάση. Διαπραγμάτευση με
τους εταίρους/δανειστές όπου η μεν Ελλάδα θα αναλάβει μια σειρά από αυστηρές –
προσοχή! εσωτερικά συμφωνημένες, όμως – υποχρεώσεις σε μακροχρόνια βάση,
εκείνοι δε θα δεχθούν απόσβεση του χρέους σε βάθος χρόνου (με μακρόχρονο
ομόλογο προς τα Κράτη και την ECB: μείωση επιτοκίων και επιμήκυνση δεν αρκούν).
συν στοχευμένες χρηματοδοτήσεις επενδύσεων χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει
επανεκκίνηση, συν σωσίβιο για κοινωνική ασφάλιση-υγεία, χωρίς το οποίο
κοινωνική στήριξη είναι αδιανόητη. «Φυσικά» κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί
μη-ρεαλιστικό, όσο κι αν τελικά αυτό, ή κάτι τέτοιο, θα επιβάλουν τα πράγματα.