Η ιταλική απειλή για την Ευρώπη

analyst

Οι δύο χώρες που αισθάνονται πως έχουν ωφεληθεί σε μεγάλο βαθμό από τη συμμετοχή τους στην ΕΕ (γράφημα), η Ιρλανδία και η Μάλτα, διακρίνονται κυρίως για το φορολογικό τους καθεστώς – το οποίο τους έχει επιτρέψει την εγκατάσταση ξένων εταιρειών, αναπτύσσοντας την οικονομία τους. Στην τέταρτη θέση ευρίσκεται το Λουξεμβούργο – ένας από τους πλέον γνωστούς φορολογικούς παραδείσους.

Στις τρεις τελευταίες θέσεις κατατάσσονται η Ελλάδα, η Κύπρος και η Ιταλία – όπου οι μεν δύο πρώτες έχουν υποφέρει τα πάνδεινα από την πολιτική των μνημονίων, ενώ η Ιταλία διακρίνεται για τη στασιμότητα της οικονομίας της από την εποχή της υιοθέτησης του ευρώ. Η Κομισιόν πάντως εκτιμά πως το καθαρό κέρδος της Ιρλανδίας από την ΕΕ ανήλθε στο εντυπωσιακό ποσόν των 44,6 δις € από το 1976 – χωρίς τον υπολογισμό των ωφελειών της από τη χαμηλή φορολογική της πολιτική.

Η επανεκκίνηση γίνεται από τη μηχανή!

Του Χρήστου Ιωάννου 

Η Ελλάδα διανύει τον 10ο χρόνο της κατάρρευσης που άρχισε τέλη του 2008, με  ταυτόχρονη έναρξη κατάρρευσης του ΑΕΠ και ραγδαίας ανόδου της ανεργίας από το 2ο τρίμηνο του 2008. Και πρέπει κάποτε να απαντήσει  έμπρακτα  στο ερώτημα πως μπορεί να γίνει η "επανεκκίνηση" της οικονομίας  της.

Τα πράγματα είναι απλά. Η  "επανεκκίνηση",  ως γνωστόν, γίνεται από τη μηχανή. Ποια είναι  η μηχανή; Ποιο το άλογο και ποιο το κάρο;  Η μηχανή κάθε οικονομίας – και της ελληνικής–  είναι  ο τομέας   παραγωγής  "διεθνώς  εμπορευσίμων" αγαθών και υπηρεσιών. Αυτό μοιάζει θεωρητικό;  Σύμφωνοι, τότε  πάμε αλλιώς.

Είναι α) οι μεταποιητικοί κλάδοι και οι κλάδοι της πληροφορικής και των υπηρεσιών τεχνολογικής αιχμής, και β) των διεθνών μεταφορών (κυρίως η ναυτιλία), ο τουρισμός, τα ορυχεία,  η ανταγωνιστική γεωργία. Οι πρώτοι ορίζουν το επίπεδο της ενδογενούς αναπτυξιακής δυναμικής. Οι δεύτεροι κινούνται με τον κύκλο της παγκόσμιας οικονομίας και την τάση της. Οι συνέργειες μεταξύ τους μπορούν να πολλαπλασιάσουν την αναπτυξιακή δυναμική.

Το βουνό του παγκοσμίου δημοσίου χρέους

analyst

Στα 63 τρις $ έχει εκτοξευθεί το χρέος των κρατών παγκοσμίως – με πρώτες τις Η.Π.Α., το μερίδιο των οποίων υπολογίζεται στο 31,8% διεθνώς (γράφημα), ακολουθούμενες από την Ιαπωνία με 18,8% και την Κίνα, με μόλις 7,9%.

Οι πέντε κορυφαίες χώρες σε απόλυτο μέγεθος φαίνονται στον πίνακα που ακολουθεί – με την Ιταλία και τη Γαλλία στην τέταρτη και πέμπτη θέση, όπου δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τι ακριβώς σημαίνει για την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα.

Όσον αφορά το ποσοστό χρέους ως προς το ΑΕΠ, η Ελλάδα είναι στη δεύτερη θέση μετά την Ιαπωνία – ακολουθούμενη από το Λίβανο, την Ιταλία και την Πορτογαλία, οι οποίες δεν φαίνεται να διασώζονται από τη χρεοκοπία χωρίς διαγραφή χρεών. Παρόλα αυτά τα επιτόκια δανεισμού των χωρών της Ευρωζώνης παραμένουν σε εντυπωσιακά χαμηλά επίπεδα – λόγω της αγοράς των ομολόγων τους από την ΕΚΤ.

Τι αλλάζει στη χορήγηση ασφαλιστικής ενημερότητας

taxheaven

Δελτίο Τύπου

Αθήνα, 30-10-2017

Βελτιωτικές αλλαγές στη χορήγηση  ασφαλιστικής ενημερότητας

Τρεις θετικές, για τους ασφαλισμένους, αλλαγές στη χορήγηση ασφαλιστικής ενημερότητας προβλέπει εγκύκλιος που υπέγραψε ο υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Αναστάσιος Πετρόπουλος.

Η εγκύκλιος, λαμβάνοντας υπόψη το νέο πλαίσιο καταβολής των εισφορών σε μηνιαία βάση, τη διαδικασία εκκαθάρισης των εισφορών με βάση τα εισοδήματα του 2016 καθώς και την επικείμενη εφαρμογή της έκδοσης ενιαίας ενημερότητας από τις υπηρεσίες του ΕΦΚΑ:

Spiegel: Η γερμανική επιμονή στη λιτότητα θα διαλύσει την ΕΕ

H Mέρκελ απαλλάχτηκε από τον μεγάλο αντιευρωπαίο Σόιμπλε και δεν πρέπει να αφήσει τον Λίντνερ να υποσκάπτει τα δημοκρατικά θεμέλια της Ευρώπης, με την ολέθρια πολιτική λιτότητας, σημειώνει ο αρθρογράφος Γκέοργκ Ντιτς.

«H ευρωπαϊκή κρίση είναι βαθύτερη από ό,τι νομίζουμε. Μόνο συγκεκριμένες προτάσεις και μεγάλες ιδέες μπορούν να σώσουν την ευρισκόμενη σήμερα σε αντιδημοκρατική φάση Ευρωπαϊκή Ενωση. Η καγκελάριος Μέρκελ πρέπει να δράσει. Ας ελπίσουμε ότι θα ξεπεράσει την προσεκτική προσέγγισή της και θα αντιληφθεί ποια ιστορική ευκαιρία τής δίνεται. Κρατά τα κλειδιά της Ευρώπης στα χέρια της. Μπορεί πραγματικά, μαζί με τον Εμανουέλ Μακρόν, να επανεξετάσει αυτήν τη χαμένη στον εαυτό της Ευρώπη, να την επανεφεύρει και να την οργανώσει δημοκρατικά.

Έχει απαλλαγεί από τον μεγάλο αντιευρωπαίο της κυβέρνησής της, τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ο νέος αντιευρωπαίος Κρίστιαν Λίντνερ (σ.σ. ο πρόεδρος του Φιλελεύθερου Κόμματος της Γερμανίας / FDP) δεν πρέπει να συνεχίσει να υποσκάπτει τα θεμέλια της δημοκρατικής τάξης με την ολέθρια αυστηρή πολιτική της λιτότητας» γράφει, μεταξύ άλλων, σε άρθρο του ο Γκέοργκ Ντιτς, αρθρογράφος του Spiegel online.

«Η ίδια η Ευρώπη έχει καταστεί μια διφορούμενη έννοια, είναι κενή, άνευ περιεχομένου, επειδή τα σχέδια, οι αξίες, οι πεποιθήσεις, είναι όλα τόσο ασαφή και αμφιλεγόμενα, επειδή η ήπειρος βρίσκεται λιγότερο σε μία από τις συνήθεις κρίσεις της και περισσότερο σε μια τελική θύελλα από χαλάζι, σε μια ορμητική αναστροφή της ιστορίας, που ανοίγει πληγές οι οποίες ανάγονται σε 100, 200, 500 χρόνια στο παρελθόν.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ~ODESSA

Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η κατάσταση στη Γερμανία ήταν χαοτική. Το ναζιστικό κράτος είχε καταρρεύσει και τα τελευταία απομεινάρια ήταν τα μέλη των SS στο Βερολίνο, όπου προσπαθούσαν όπως-όπως να ξεφύγουν από τους Σοβιετικούς και τους Συμμάχους. Αγαπημένος προορισμός όλων ήταν η Αργεντινή και η Βραζιλία, δύο χώρες που ήταν δικτατορίες εκείνη την εποχή και εύκολα προσβάσιμες μέσω της Ισπανίας του Φράνκο, αλλά και του Βατικανού, το οποίο είχε αρκετούς ιερείς με ιδιαίτερη συμπάθεια στο ναζιστικό καθεστώς.

Η ύπαρξη της ODESSA βοηθούσε στο να εξηγήσει πώς βρέθηκαν τόσα πολλά μέλη των Ναζί στη Νότια Αμερική μετά το τέλος του πολέμου. Συγκεκριμένα, ο «γιατρός» των διαβόητων πειραμάτων στο Αούσβιτς, Γιόζεφ Μένγκελε, ο αρχιβασανιστής των SS και υπεύθυνος για τον σχεδιασμό και την εκτέλεση της «τελικής λύσης του εβραϊκού προβλήματος» – δηλαδή ο υπεύθυνος για τον θάνατο τουλάχιστον 4,5 εκ. Εβραίων -, Άντολφ Άιχμαν, ο σφαγέας της Λυόν, Κλάους Μπάρμπι, ο Κροάτης «Κουίσλινγκ» Άντε Πάβελιτς και άλλα σημαίνοντα μέλη των SS κατάφεραν να ξεφύγουν από την αιχμαλωσία και τον βέβαιο θάνατο και να βρουν καταφύγιο στην Αργεντινή του Περόν και στον Αμαζόνιο στη Βραζιλία.

Φήμες υπήρξαν και για τον Μάρτιν Μπόρμαν, το νούμερο 2 του Χίτλερ τον τελευταίο χρόνο στο Βερολίνο, αλλά ακόμη και για τον ίδιο τον Χάινριχ Χίμλερ, τον υπεύθυνο των SS στα χρόνια του πολέμου, ο οποίος όμως είχε αιχμαλωτιστεί από τους Συμμάχους και πρόλαβε να αυτοκτονήσει προτού δικαστεί.

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ

Cretetv Antitheseis

Ο πρώτος Έλληνας πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Δημήτρης Χριστόπουλος.

Ένας βάλτος γλίτσα

Το Ποντίκι

του Στάθη

Προσπαθώ να παρακολουθώ – καλημέρα σας – τα γεγονότα και ως εκ της φύσεως της δουλειάς μου και ως εκ φύσεως φιλοπερίεργος κι ο ίδιος. Ομολογώ, όμως, ότι ορισμένα πράγματα μου διαφεύγουν όχι τόσον ως προς την επισήμανση, όσον ως προς την κατανόηση. Ενίοτε μάλιστα αποστρέφω το πρόσωπο, δεν θέλω να καταλάβω· και σαν αρτηριοσκληρωτική αρκούδα που αποφεύγει την εποχή της κρυμμένη στη σπηλιά της, καταφεύγω κι εγώ σε μια χειμερία νάρκη παρέα με όσα εξοικειώθηκαν μαζί μου…

  Προ ημερών λοιπόν ομάδα τις που πρόσκειται στην οικολογική «τρομοκρατία» (υπάρχει κι αυτό) επετέθη σε άσπλαχνο τινά χασάπη και του έκανε το μαγαζί λαχανόκηπο. Εν πρώτοις, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στους εν λόγω «ακτιβιστές» παράτολμο ηρωισμό, διότι αν ο πληγείς χασάπης δεν είχε αιφνιδιασθεί, πιθανόν σήμερα να μην θρηνούσαμε τα παϊδάκια και τις μπριζόλες που χαραμίσθηκαν αδόξως, αλλά άλλου είδους θύματα…

  Το «σκεπτικό» με το οποίο οι εν λόγω χασαποφάγοι κάνανε το χασάπικο βετζετέριαν κλαμπ έχει να κάνει με την κοσμοθεωρία τους. Η οποία, αν την αποδίδω καλά, λέει ότι όλοι είμαστε species ισότιμα και ότι ο άνθρωπος δεν έχει κανένα δικαίωμα να τρέφεται από τα άλλα ζώα.

  Θα συμφωνήσω σε αυτήν την προσέγγιση, αλλά διακρίνω μέσα της έναν ρατσισμό, τον οποίον θέλω να καταγγείλω. Αν όλα τα ζώα είμαστε ίσα, γιατί τα φυτά να είναι κατώτερα; Γιατί να μακελεύουμε τους χασάπηδες και να αφήνουμε στο απυρόβλητο τους μανάβηδες; Δεν έχουν ψυχή τα φυτά; στο πηγάδι κατούρησαν οι μπάμιες και τα φασολάκια, ώστε να είναι κατώτερα species απ’ τα αρνάκια;

Μηχανή του Χρόνου: Οι ήρωες του Αιγαίου, που κορόιδεψαν τους ναζί

Πώς παράτολμοι καπετάνιοι έσπασαν τα δεσμά των ναζί και φυγάδευσαν χιλιάδες. Το τεράστιο ρίσκο της μεταφοράς των διαφευγόντων. Από που διέφυγαν οι πολιτικοί

του Νίκου Πηγαδά

Κάπου 35.000 πατριώτες και σύμμαχοι, Άγγλοι, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί, απομεινάρια του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος, διέφυγαν από την κατοχική Ελλάδα κρυφά στη Μέση Ανατολή για να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά του ναζισμού και του φασισμού. Το τεράστιο ρίσκο της μεταφοράς των διαφευγόντων είχαν αναλάβει εθελοντικά και ανιδιοτελώς φτωχοί ψαράδες και ναυτικοί.

Με το παράτολμο θάρρος, ακόμη και την αποκοτιά τους, αναλάμβαναν με τα καΐκια τους την υλοποίηση των μυστικών αυτών αποστολών. Μερικοί ήταν τόσο ριψοκίνδυνοι, ώστε πραγματοποιούσαν αποστολές διαφυγής ακόμη και από τον Πειραιά.

Τα σημεία διαφυγής

Σε εμπεριστατωμένη μελέτη του, ο μαθηματικός Γιώργος Ιατρού από την Κερατέα παραθέτει τις ακόλουθες κατατοπιστικές πληροφορίες:

-Στην Κατοχή (1941-1944), στην Κερατέα και στην ευρύτερη Λαυρεωτική δημιουργήθηκαν «σύνδεσμοι», που ελέγχονταν κυρίως από το συμμαχικό στρατηγείο Μέσης Ανατολής. Στους συνδέσμους συμμετείχαν πολλοί συμπατριώτες μου, που με κίνδυνο της ζωής τους φυγάδευσαν πολλούς. Οι φυγαδεύσεις γίνονταν κυρίως από το Τουρκολίμανο Κερατέας, το Εννιά (αλλιώς Αυλάκι), το Δασκαλειό, την Κακή Θάλασσα, την Ανάβυσσο, το Πόρτο Ράφτη και τη Ραφήνα. Από το Εννιά φυγαδεύτηκε (8-4-1944) ο μετέπειτα πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου. Υπεύθυνος της όλης επιχείρησης ήταν ο Τάσος Ζαρολιάγκης. Από την Ανάβυσσο, προσθέτει ο κ. Ιατρού, διέφυγε με καΐκι (Αύγουστος 1944) και ο Κων. Καραμανλής, μετέπειτα πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Άλλοι πολιτικοί, που επίσης διέφυγαν, ήταν οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Παναγής Παπαληγούρας και Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Σημεία διαφυγής υπήρχαν επίσης στην Εύβοια (Καλιανοί, Ζάρκα και Τσακαίοι), στη νότια Πελοπόννησο, στ’ ακριτικά νησιά του Αιγαίου και στη νότια παραλία της Κρήτης. Αρκετές φορές, τους διαφεύγοντες παραλάμβαναν αγγλικά υποβρύχια.

Ο μέχρι τώρα σχεδιασμός της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης πλησιάζει στα όρια του.

του Κώστα Μελά

Η μέχρι σήμερα πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πραγματοποιήθηκε χωρίς ποτέ να αντιμετωπισθούν οι θεμελιώδεις αντιθέσεις  στο εσωτερικό της ΕΕ. Θεμελιώδεις και πάγιες αντιθέσεις , όχι απλές αποκλίσεις θέσεων , ποικιλία απόψεων ή έστω ιδεολογικές συγκρούσεις. Τις αντιθέσεις αυτές οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ με την μέχρι σήμερα ακολουθούμενη διαδικασία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν θέλησαν να αντιμετωπίσουν. Παραμερίστηκαν με επιμέλεια , κρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Η προώθηση της ολοκλήρωσης ουσιαστικά στηρίχθηκε σε «μη-λύση» των βασικών προβλημάτων. Αυτή η λογική της ολοκλήρωσης ήταν απολύτως σύμφωνη με τη «μέθοδο Μονέ»  η οποία στηρίζεται ως γνωστό ,στην αλληλουχία κρίσεων. Με τα ίδια τα λόγια του Μονέ  «Η Ευρώπη θα συντίθεται μέσω κρίσεων και δεν θα είναι παρά το άθροισμα των λύσεων που η ίδια θα φέρει στις λύσεις αυτές» Η κρίση αποτέλεσε πάντοτε ανάγκη γιατί μόνο έτσι η λύση , ο τελικός συμβιβασμός επεκτεινόταν και σε άλλους τομείς , διευρύνοντας το φάσμα των τομέων της από κοινού δράσης , βαθαίνοντας την ολοκλήρωση. Αποτέλεσμα αυτής της νεολειτουργικής λογικής ήταν και η διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με προεξάρχουσα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Σε πλήρη αντίθεση με όσα ανέφερε ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean ClaudeJuncker κατά τον εορτασμό της 60^ης επετείου από την ίδρυση της ΕΟΚ (Μάρτιος του 1957) “European integration was always a project created by the people, for the people“,Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπήρξε προϊόν μιας συνωμοσίας των πολιτικών ελίτ. Η αδυναμία άρνησης αυτής της πραγματικότητας οδήγησε ακραιφνείς υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης  να δικαιολογήσουν αυτή την κατάσταση λέγοντας ότι ναι  «..η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπήρξε προϊόν μιας συνωμοσίας των πολιτικών ηγεσιών , μιας συνωμοσίας όμως με ευγενείς σκοπούς ….».  Η άποψη αποκαλύπτει περίτρανα την αλήθεια για την βούληση που κινεί τα νήματα της δημιουργίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Οι ευρωπαϊκοί λαοί παρά την υποτιθέμενη κυριαρχία τους έχουν τεθεί στις ελληνικές καλένδες. Τώρα σχετικά με τους … «ευγενείς σκοπούς» το θέμα είναι από την κυριαρχία ποιου προκύπτει ο συγκεκριμένος προσδιορισμός. Διαισθάνομαι ότι στον αγέρα ίπταται μια αντίληψη «πεφωτισμένης (;) δεσποτείας». 

Σ.Ρομπόλης: Δημογραφικό πρόβλημα και στις συντάξεις με επικουρικές κάτω των 100 ευρώ

Νέα Κρήτη

Η γήρανση του πληθυσμού με την αύξηση των συνταξιούχων που οφείλεται στα ιατρικά επιτεύγματα σε συνδυασμό όμως με την υπογεννητικότητα , οδηγεί σε ένα εκρηκτικό πρόβλημα δημογραφικά και τις συντάξεις από το 2012 και μετά. Χρειάζεται  όπως είπε ριζική μεταρρύθμιση στο Συνταξιοδοτικό - Ασφαλιστικό και όχι να πάμε στην 26η περικοπή των συντάξεων με τις επικουρικές να οδεύουν για κάτω και από τα 100 ευρώ, έως κατάργηση.   Η εξεύρεση άλλων κοινωνικών πόρων καθίσταται πλέον κυρίαρχο πολιτικό θέμα για όλο το πολιτικό σύστημα τα επόμενα χρόνια, όσο κι αν αυτό σφυρίζει  αδιάφορα, πιστεύοντας ότι η μονοδιάστατη περικοπή συντάξεων εξασφαλίζει την βιωσιμότητα του και ενώ αυτό βαδίζει σε κατάρρευση .

ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

της Στέλλας Πριόβολου - Γεωργαλά

Το δίδυμο της αντίφασης «είναι και φαίνεσθαι» που  απασχολεί τον άνθρωπο από την αρχαιότητα, εμφανίζεται σήμερα, στην εποχή των μνημονίων,  ως «αίνιγμα» που οι Έλληνες προσπαθούν να λύσουν χωρίς ελπίδα.

Το «είναι» αντιπροσωπεύει το πραγματικό και το αληθινό.Αυτό όμως η πολιτική το αποκρύπτει.Το «φαίνεσθαι» αντιπροσωπεύει το εικονικό, το αληθοφανές, το ψεύτικο.Αυτό αποχαυνώνει τους πολίτες, που μοιάζουν να  έχουν  συνηθίσει ή και γοητευθεί από την αυταπάτη.

Ο Ευριπίδης στη τραγωδία του «Ελένη» προσπαθεί να δείξει πώς ξεγελιόμαστε από την εικόνα και δεν ψάχνουμε καλύτερα να βρούμε την ουσία των πραγμάτων, προτιμώντας να ζούμε ήσυχοι μέσα στην πλάνη.Την πρωταγωνίστρια του έργου του Ελένη ο κόσμος θεωρεί άπιστη , γιατί εγκατέλειψε τον άνδρα της για να ζήσει με τον Πάρη. Στην πραγματικότητα όμως η Ελένη δεν ευθύνεται γι’ αυτό, καθώς οι θεοί την «εξόρισαν» στην Αίγυπτο μακριά από τον άνδρα της και από τον Πάρη. Χαρακτηριστική, εξάλλου, είναι και η σκηνή όπου ο Μενέλαος, ο βασιλιάς της Σπάρτης, εμφανίζεται ρακένδυτος επιβεβαιώνοντας την αντίφαση του «είναι» και του «φαίνεσθαι».

Χρωστάμε, ναι. Αλλά σε ποιόν;

Σερ Ρόμπερτ Πηλ (1788-1850): Πρωθυπουργός της Αγγλίας και εμπνευστής του Τραπεζικού Νόμου

Στα πρόσφατα κείμενά μας κάναμε ορισμένες αναφορές στο υπέρογκο δημόσιο χρέος που έχουν ορισμένες χώρες. Εκείνο που δεν σημειώσαμε είναι ότι και οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου έχουν δημόσιο χρέος, το οποίο απλώς δεν θεωρείται υπέρογκο. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει χώρα πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη που να μη χρωστάει. Και κάπου εδώ επανέρχεται το κλασσικό ερώτημα των αδαών περί τα οικονομικά: αφού όλοι χρωστάμε, σε ποιόν χρωστάμε;

Για να έχει νόημα η απάντηση, δεν θα σας την δώσω μονολεκτικά. Επειδή ιστορικά επιβεβαιώνεται η μαρξική θέση ότι η οικονομία επιβάλλει την πολιτική, εκτιμώ ότι η σώφρων σκέψη και οι ορθές αποφάσεις των πολιτών προϋποθέτουν στοιχειώδεις γνώσεις των λειτουργιών της οικονομίας. Προς τούτο, προτίθεμαι να κουράσω τον αναγνώστη, δίνοντάς του το υλικό που απαιτείται για να καταλάβει το πώς παίζεται το παιχνίδι και να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματα.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, συγκεκριμένα δε στις 19 Ιουλίου 1844, η μεγάλη Βρεττανία θεσμοθέτησε τον περίφημο Τραπεζικό Νόμο του Peel (Peel Banking Act), ο οποίος πολύ σύντομα υιοθετήθηκε από όλον τον κόσμο, έστω και με μικρές παραλλαγές. Βάσει αυτού του νόμου, οι εκδότριες τράπεζες ήσαν υποχρεωμένες να καλύπτουν πλήρως και απολύτως τα χρήματα που τύπωναν. Θυμάστε τα παλιά χαρτονομίσματα της δραχμής, π.χ. το χιλιάρικο; Κάτω από το ολογράφως αποτυπωμένο "Δραχμαί Χίλιαι" έγραφε με μικρότερα γράμματα "Πληρωτέαι επί τη εμφανίσει". Θυμάστε, επίσης, ότι τα χαρτονομίσματα λέγονται και τραπεζογραμμάτια; Αυτά, δηλαδή, δεν είναι λεφτά αλλά ισοδυναμούν με λεφτά, εφ' όσον η εκδότρια τράπεζα δεσμεύεται να δώσει το ανάλογο χρηματικό ποσό σε όποιον απλώς της τα δείξει. Για να έχει νόημα η δέσμευση, η τράπεζα πρέπει να διαθέτει τα αντίστοιχα χρήματα την ώρα που εκδίδει τα τραπεζογραμμάτια, αλλιώς μιλάμε είτε για πλαστογραφία είτε για έκδοση ακάλυπτων γραμματίων.

Τα νέα Panama Papers προ των πυλών;

Μία νέα μαζική διαρροή δεδομένων από «κολοσσό» στη διαχείριση offshore εταιρειών φέρνει προ των πυλών νέες αποκαλύψεις για τη φοροαποφυγή των πλουσιών του πλανήτη μέσω τραπεζικών λογαριασμών σε εξωτικά νησιά. «Όλα νόμιμα» σπεύδει να ανακοινώσει η Appleby, τέταρτη μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης offshore στον πλανήτη

Σύμφωνα με δημοσιεύματα βρετανικών ΜΜΕ, όπως ο Independent και η Daily Telegraph, ομάδα χάκερ έχει καταφέρει να μπει στα εσωτερικά αρχεία της Appleby μίας από τις κορυφαίες εταιρείας παροχής συμβουλών για υπεράκτιες εταιρείας , «Appleby», που εδρεύει στις Βερμούδες νήσους. Οι πληροφορίες που διέρρευσαν από την Appleby είναι ήδη στα χέρια του Διεθνούς Κονσόρτιουμ Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) και σε μεγάλα διεθνή ΜΜΕ («αριστερής ιδεολογίας», όπως αναφέρει η Telegraph) που σύμφωνα με τα δημοσιεύματα «έτοιμάζονται να κάνουν αποκαλύψεις».

Σε ανακοίνωση της η Appleby επιβεβαίωσε ότι λαμβάνει αιτήματα από το ICIJ και δημοσιογράφους σχετικά «με έγγραφα που υποστηρίζουν ότι έχουν δει, ζητώντας πληροφορίες για δραστηριότητες πελατών μας». Υποστηρίζει επίσης ότι «διερεύνησε διεξοδικά και έντονα τους ισχυρισμούς και είμαστε πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις αδικοπραγίας εκ μέρους μας ή εκ μέρους των πελατών μας». Ενώ σπεέυδει να καταγγείλλει «τυχόν ισχυρισμούς που ενδέχεται να υποδηλώνουν κάτι διαφορετικό και θα χαρούμε να συνεργαστούμε πλήρως για κάθε νόμιμη και εξουσιοδοτημένη διερεύνηση των ισχυρισμών αυτών από τις αρμόδιες σχετικές αρχές».

DW: Πόσο κομμουνιστική είναι η Κίνα;

Σφυροδρέπανο με τσάντες Luis Vuitton συμβαδίζουν; Στην Κίνα του 21ου φαίνεται πως ναι

Στην ομιλία του που διήρκησε πάνω από 3μιση ώρες στο κομματικό συνέδριο, ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζιπίνγκ επανέλαβε τη λέξη σοσιαλισμός 148 φορές, το όνομα του Καρλ Μαρξ 18 φορές. Το σφυροδρέπανο σε χρυσό βρισκόταν δίπλα στην κόκκινη σημαία της Κίνας. Λόγια και σύμβολα παρέπεμπαν σε ό,τι περιμένει κανείς από ένα συνέδριο κομμουνιστικού κόμματος. Το πνεύμα του Μαρξ ήταν πανταχού παρόν στην Μεγάλη Αίθουσα του Λαού.

«Ελιτίστικος κομμουνισμός»

Όμως, εάν ο γερμανός θεωρητικός του κομμουνισμού γνώριζε τι γίνεται στην Κίνα στο όνομά του, θα έτριζαν τα κόκκαλά του στον τάφο του. Το τι γίνεται περιγράφεται σε μερικές λέξεις: άγριος καπιταλισμός, εκμετάλλευση, δίψα για κέρδος. Μόνο τρεις σύνεδροι του κομματικού συνεδρίου που συνεχίζεται έχουν περιουσία που φτάνει από 900 μέχρι 1,3 εκατομ. δολάρια. 

Ο αριθμός των πλουσίων με ιδιοκτησία πάνω από 300 εκατομ. δολάρια ανέβηκε φέτος στην Κίνα από 348 σε 2.130 ανθρώπους. «Είναι διπλάσιος από αυτούς πριν από πέντε χρόνια και 4 φορές μεγαλύτερος από όσο πριν από δέκα χρόνια» λέει ο Ρούπερτ Χουγκέβερφ, που κάθε χρόνο καταρτίζει τον κατάλογο των πλουσίων για λογαριασμό του φημισμένου περιοδικού Hurun.

 Και το ερώτημα εύλογο: πόσο κομμουνιστική είναι η Κίνα; «Δεν είναι» απαντά ο κινέζος ιστορικός Ζανγκ Λιφάν. «Επικρατεί ένας ελιτίστικος κομμουνισμός υπό μια σοσιαλιστική σημαία. Άνθρωποι με τεράστια περιουσία βρίσκονται στην εξουσία, εκμεταλλεύονται τα κατώτερα στρώματα, ολιγάρχες λυμαίνονται τον πλούτο και η κατανομή του πλούτου είναι εντελώς άδικη».

Ο «Βασιλιάς της Κίνας» και η ατυχής σύγκριση με τον Μάο

Η ανάδυση του Προέδρου Xi σε απόλυτο κυρίαρχο του παιχνιδιού στο Πεκίνο και τα τρία τυχαία γεγονότα που του έδωσαν ώθηση. Το Νταβός και οι ενστάσεις για τον «πιο ισχυρό άνθρωπο του κόσμου».

Του Tom Mitchell (Πεκίνο)

Σε ένα βίντεο που διέρρευσε στο διαδίκτυο τον Ιούνιο ο Βλ. Πούτιν και οι σύμβουλοί του κάθονται απέναντι από τον Xi Jinping. Ο κινέζος πρόεδρος είναι μόνος, περιμένοντας να φτάσει η ομάδα του. Με μια κίνηση επιδοκιμασίας ο Πούτιν σφίγγει τις γροθιές του και λέει δυο λέξεις: «odin boyets», δηλαδή «μοναχικός πολεμιστής».

Ο Πούτιν ίσως να μην συνειδητοποίησε πόσο δίκιο είχε. Στον απόηχο του Συνεδρίου του Κουμμουνιστικού Κόμματος της Κίνας που έδωσε στον Xi ανάστημα που είχε να λάβει πρόεδρος από την εποχή του Μάο, στέκεται τώρα μόνος στην κορυφή του κόμματος.

Παρατηρητές, περιλαμβανομένου του Ντ. Τραμπ, που θα ταξιδέψει στην Κίνα τον επόμενο μήνα, έχουν ως επί το πλείστων εντυπωσιαστεί από την ικανότητα του Xi να συλλέγει τίτλους και διακρίσεις, περιλαμβανομένης της επίσημης ένταξης του ονόματός του στο καταστατικό του κόμματος.

Με ένα tweet την Τετάρτη ο Τραμπ συνεχάρη τον κινέζο ομόλογό του για μια «εξαιρετική ανύψωση» και αργότερα είπε στο Fox News: «Τώρα κάποιοι ίσως τον αποκαλούν Βασιλιά της Κίνας».

Ο Xi είχε ξεκάθαρα μια πολύ καλή χρονιά, ξεκινώντας με την παρουσία του, τον Ιανουάριο στο World Economic Forum του Νταβός. Εκεί προσπάθησε να απεικονίσει την Κίνα ως υπεύθυνο «παγκόσμιο πολίτη» δεσμευμένο στην μάχη κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη και ανοικτό στο διεθνές εμπορικό σύστημα. Λίγες ημέρες αργότερα ο Ντ. Τραμπ ορκίζονταν ο Πρόεδρος του «America First».

Oταν τα πράγματα βελτιώνονται τότε προσέχτε!

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Είναι ενδιαφέρον να το σημειώσει κανείς: ακόμη και στην πλέον αρνητική προς την σημερινή Κυβέρνηση μερίδα του Τύπου – την σαφώς πλειοψηφική… – γίνεται ταχύτατα αισθητή μια βελτίωση του κλίματος στις συνεννοήσεις (πείτε τις διαπραγματεύσεις, πείτε τις πορεία της τρίτης αξιολόγησης του Μνημονίου-3) με τους «εταίρους». Προσοχή, εδώ: αναφερόμαστε στις συνεννοήσεις που ούτως ή άλλως αφορούν την Ελληνική οικονομία, δηλαδή την χώρα – ανεξαρτήτως αν σήμερα διεξάγονται από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Γιώργο Χουλιαράκη, άντε και την Έφη Αχτσιόγλου και τον Γιώργο Σταθάκη, ακόμη και με  τον Γιάννη Στουρνάρα στο βάθος (λόγω τραπεζών, stress tests με ενσωματωμένη AQR κλπ.). Αυτό το τελευταίο συνήθως εκφευγει της προσοχής των περισσοτέρων. Και στο οπαδικό πολιτικό μας σύστημα. Και στον μαγικό κήπο των media.

Έτσι, λίγο-πολύ όλοι «είδαν» - και πολλοί κατέγραψαν – ότι ενώ η αριθμητική των κάπου 100 προαπαιτούμενων για να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση (η έστω του 80%) καλά κρατεί, πάντως το θερμό μέτωπο της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού 2017 και της οριστικοποίησης (χωρίς νέα μέτρα) εκείνου του 2018 δείχνει να μην αμφισβητείται από την Τρόϊκα/Κουαρτέτο. Ενώ ο ίδιος ο Κλάους Ρέγκλινγκ του ESM παρείχε εύσημα για τον ρυθμό αποπληρωμής των arrears/ληξιπρόθεσμων του Δημοσίου, την επόμενη ήδη της ελευθέρωσης των 800 εκατ. ευρώ της καθυστερούμενης από Σεπτέμβριο υποδόσης. Ακόμη πιο ενδιαφέρον, το ένα μετά το άλλο κλείνουν διάφορα μέτωπα όπως των κατωτάτων για τις συντάξεις χηρείας ή για την υπαγωγή των χρεών 20-50.000 ευρώ στον Εξωδικαστικό Μηχανισμό, ή ακόμη-ακόμη και την διάσωση (στο παρά 5΄) του ΕΔΟΕΑΠ των δημοσιογράφων. Ενώ και η – θεωρούμενη ιδιαίτερα επίφοβη στα εργασιακά – υπόθεση της απαρτίας+πλειοψηφίας για την κήρυξη απεργίας δείχνει να ολισθαίνει χωρίς μεγάλους κραδασμούς…

Το «παιχνίδι» του μερίσματος

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Γιώργου Κούρου

gkouros@naftemporiki.gr

Σε φιλικό «παιχνίδι», όπως όλα δείχνουν μέχρι σήμερα, εξελίσσονται οι διαπραγματεύσεις μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας στο πλαίσιο της τρίτης αξιολόγησης. Μπορεί τα προαπαιτούμενα που απομένουν και πρέπει να υλοποιηθούν το ταχύτερο να είναι πολλά, όμως αυτό δεν φαίνεται να επηρεάζει το κλίμα μεταξύ των δύο πλευρών, που σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει το «εχθρικό» των προηγούμενων αξιολογήσεων.

Το μόνο φυσικά που μπορεί να συμπεράνει κανείς είναι ή ότι η κυβέρνηση πλέον τα κάνει όλα καλά, εφαρμόζοντας πιστά τις οδηγίες της τρόικας και των μνημονίων, ή ότι οι εταίροι μας έχουν βάλει νερό στο κρασί τους και θεωρούν ότι έπειτα από τόσες θυσίες της κοινωνίας δεν πρέπει να πιέζουν άλλο, γιατί θα ξεχειλίσει το ποτήρι, ή και τα δύο μαζί. Τίποτα δεν είναι απίθανο. Όπως φυσικά είναι πολύ πιθανό οι τόσες αβροφροσύνες να μην είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμη πολιτικό παιχνίδι, που βολεύει όλους τους εμπλεκόμενους, τον καθέναν για τους δικούς του λόγους, και τελικά τον «λογαριασμό» να τον στείλουν, όπως κάθε φορά, στους γνωστούς παραλήπτες. Άλλωστε στην παρούσα φάση δεν υπάρχει το «αγκάθι» των μέτρων. Τα σκληρά μέτρα έχουν ήδη ψηφιστεί και το μόνο που μένει είναι η εφαρμογή τους. Και οι περαιτέρω μειώσεις των συντάξεων έχουν θεσμοθετηθεί, αλλά και η μείωση του αφορολογήτου ορίου και των αυξημένων ασφαλιστικών εισφορών έχουν ψηφιστεί. Όλα τα άλλα, καλώς ή κακώς, ανήκουν στα «ψιλά» γράμματα, από τη στιγμή που δεν έχουν άμεση επίπτωση στο πορτοφόλι. Και πώς θα μπορούσαν να είχαν εξάλλου αφού πλέον έχει αδειάσει;

ΔΝΤ, ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού

analyst

Η αξιωματική αντιπολίτευση, με το άλλο μείγμα πολιτικής που πρεσβεύει, με τον προσανατολισμό της προς τη Γερμανία, καθώς επίσης με τις πεπαλαιωμένες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις της, είναι εκτός τόπου και χρόνου – επίσης όσοι τάσσονται υπέρ της «πολιτικής Σόιμπλε» που εφαρμόζεται στη χώρα μας, μάλλον από βαθιά άγνοια σε συνδυασμό με το σύνδρομο της Στοκχόλμης. 

«Ασφαλώς πρέπει να μειωθούν οι φόροι στην Ελλάδα στη θλιβερή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα – ειδικά η εξοντωτική προκαταβολή και οι ασφαλιστικές εισφορές, αφού κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τα μελλοντικά του εισοδήματα, ενώ το ασφαλιστικό είναι αδύνατον να επιβιώσει εάν δεν βρουν απασχόληση οι 1.400.000 άνεργοι, οπότε να διορθωθεί ο καταστροφικός δείκτης εξάρτησης.

Εκτός αυτού, πρέπει να φορολογούνται ελάχιστα τα μη διανεμόμενα κέρδη, για να υπάρξουν επενδύσεις – αφού το νούμερο ένα πρόβλημα της χώρας, εκτός από τη διαγραφή χρεών, είναι η εξασφάλιση εισοδημάτων και κερδών, για να ακολουθήσει η ανάπτυξη και η υγιής αύξηση των εσόδων του δημοσίου. Υποθέτουμε δε πως θα το δρομολογήσει η κυβέρνηση, εάν επιτέλους αντιληφθεί ότι, ο στόχος της δεν μπορεί να είναι το μοίρασμα της φτώχειας – αλλά η παραγωγή πλούτου και η δικαιότερη αναδιανομή του«.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Η πρόσφατη ομιλία της κυρίας Lagarde πριν από μερικές ημέρες στην Ουάσιγκτον, ενώπιον των εκπροσώπων των 142 μελών του ΔΝΤ, υπουργών οικονομικών και κεντρικών τραπεζών, εξέπληξε τους πάντες – αφού είχε μία καθαρά αριστερή χροιά με κέντρο βάρους το ότι, θα πρέπει να αντιμετωπισθούν αποφασιστικά οι αυξανόμενες εισοδηματικές ανισότητες. «Όλοι έχουμε ακούσει πως το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη κατέχει το 50% των παγκοσμίων περιουσιακών στοιχείων», ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως πρέπει όλα τα κράτη μαζί να καταπολεμήσουν το συγκεκριμένο πρόβλημα, το οποίο δεν αποτελεί μόνο μία ηθική επιταγή, αλλά μία οικονομική αναγκαιότητα.

«Η ανισότητα των ευκαιριών, του εισοδήματος και των περιουσιακών στοιχείων εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη, καταστρέφει την εμπιστοσύνη και πυροδοτεί τις πολιτικές εντάσεις στον πλανήτη», συνέχισε η επικεφαλής του ΔΝΤ, ζητώντας από όλες τις χώρες να επενδύσουν περισσότερο στην παιδεία και στην υγεία των εργαζομένων, στο κοινωνικό κράτος δηλαδή, καθώς επίσης στη μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στην οικονομία.

Πόσο... πάει το κόκκινο φανάρι για τον «πλούσιο»;

Λάθος η λογική των νέων προστίμων του ΚΟΚ καθώς παραβιάζουν την αρχή της ίσης μεταχείρισης των παραβατών. Η τιμωρία των πλουσίων, η προσπάθεια αριστερής... εξιλέωσης, ο Κώδικας Οδικής Κυκλο(Ε)φορίας και η ουσία! 

Γράφει ο Κ. Μαρκάζος.

Ίσως είμαι προκατειλημμένος, αλλά δυσκολεύομαι να βρω έστω και ένα θετικό μέτρο του κ. Σπίρτζη. Ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών ανακοίνωσε στις 16/10 ότι τα πρόστιμα στον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) θα επιβάλλονται με βάση τη φορολογική δήλωση. Κάποιοι έσπευσαν να χειροκροτήσουν ή να πουν ότι η γενική αρχή (πρόστιμα ανάλογα με το εισόδημα) είναι σωστή. Δυστυχώς πρόκειται για ένα λάθος, ανεξάρτητα από την απήχηση που μπορεί να έχει.

Πέραν των φορολογικών παρενεργειών (που θα αναφερθούν στη συνέχεια), και η ίδια η λογική είναι λάθος. Παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης των παραβατών, όταν για το ίδιο αδίκημα προβλέπεται διαφορετική ποινή. Αν οι τιμωρίες είναι ανάλογες του εισοδήματος, αυτό δεν οδηγεί σε περισσότερη δικαιοσύνη. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει αναλογικότητα. Ένα πρόστιμο €10.000 σε έναν εκατομμυριούχο κοστίζει λιγότερο από €100 σε ένα φτωχό.

Τα αποτελεσματικότερα πρόστιμα δεν είναι οικονομικά αλλά διοικητικά (όπως η αφαίρεση αδείας ή διπλώματος). Άλλωστε το ζητούμενο είναι να προστατευτούμε από αυτούς που παραβιάζουν το κόκκινο φανάρι, με την απάθεια των serial killers.

Τα άνισα οικονομικά πρόστιμα θα είναι πάντα άδικα. Πραγματικά αναλογική (και κοινωνικά ισότιμη) ποινή είναι π.χ. η δέσμευση χρόνου για κοινωνική εργασία ή η αφαίρεση των πινακίδων. Το να τιμωρείται με διαφορετικό χρηματικό πρόστιμο η ίδια οδική παράβαση δημιουργεί έναν αυθαίρετο τιμοκατάλογο. Στο τέλος, θα προβλέπονται και διαφορετικές ποινές ανάλογα με την αξία του οχήματος.

Το κόλπο Ντράγκι με το QE και ο ρόλος των επιτοκίων

Η χθεσινή ανακοίνωση του Ντράγκι ήταν ένας καλός συμβιβασμός με τα «γεράκια» της ΕΚΤ. Γιατί είναι σημαντική η απόφαση να διατηρηθεί η αόριστη διάρκεια του QE.

Αν ήταν να γίνει και να τέλειωνε, τότε θα ήταν καλό να γίνει αργά, χωρίς αυστηρή δέσμευση σε μια ημερομηνία λήξης και με την ξεκάθαρη υπόσχεση ότι θα αντιστραφεί άμεσα, αν κριθεί απαραίτητο.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως είχαν προβλέψει οι περισσότεροι επενδυτές, ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι θα αρχίσει τον σταδιακό περιορισμό της νομισματικής τόνωσης, μειώνοντας στα 60 από 30 δισ. ευρώ τις αγορές τίτλων από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που ξεκίνησε το 2015.

Όσο ξεκάθαρο και αν ήταν το μήνυμα, η κίνηση για απόσυρση νομισματικής τόνωσης μπορεί να αποδειχθεί πρόωρη. Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΚΤ έκανε σωστά που τόνισε ότι το πρόγραμμα αγοράς θα έχει αόριστη διάρκεια και για να το επιβεβαιώσει αυτό, ακόμα και όταν θα έχει τελειώσει, η τράπεζα θα περιμένει για αρκετό διάστημα ακόμα προτού αυξήσει τα επιτόκια.

Στους επόμενους μήνες, ο Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, πρέπει να συνεχίσει να υπογραμμίζει ότι η τράπεζα θα λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με τις μελλοντικές αγορές βασιζόμενη στα εισερχόμενα οικονομικά στοιχεία, χωρίς να θέσει μια καταληκτική ημερομηνία που θα έχει σχεδιαστεί και ανακοινωθεί εκ των προτέρων.

Ένα πράγμα πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό. Αψηφώντας τις λανθασμένες προειδοποιήσεις για άνοδο του πληθωρισμού, κατάρρευση του νομίσματος και μεταβλητότητας στις αγορές, η ΕΚΤ έχει μείνει πιστή στο QE και έχει βοηθήσει την οικονομία της ευρωζώνης.

Τα SOS στον φορολογικό έλεγχο των επιχειρήσεων

Πώς μπορεί να αποφευχθεί η «στοχοποίηση» μιας επιχείρησης από τις φορολογικές αρχές. Οι υποθέσεις με προτεραιότητα, ποιες «ανωμαλίες» οδηγούν τους ελεγκτές στην... πόρτα μας.

του Βαγγέλη Π. Μιχελινάκη*

«Από τα καλά κερδεμένα παίρνει ο διάολος τα μισά - από τα κακά κερδεμένα παίρνει και το νοικοκύρη».

Νίκος Καζαντζάκης

Σε προηγούμενο σημείωμα είχαμε αναφερθεί στον φορολογικό έλεγχο των φυσικών προσώπων με τις νέες έμμεσες τεχνικές ελέγχου.

Στα νομικά πρόσωπα και γενικότερα στις εταιρείες κάθε μορφής, δεν έχουμε την εφαρμογή έμμεσων τεχνικών ακόμα. Έτσι η προσέγγιση είναι κάπως πιο παραδοσιακή. Ωστόσο και σε αυτή την περίπτωση έχουμε μία μετατόπιση του ενδιαφέροντος του φορολογικού ελέγχου σε ζητήματα ουσίας και όχι μόνο σε τυπικές παραβάσεις, ενώ ταυτόχρονα όλο και περισσότερο αξιοποιούνται οι διάφορες μορφές ανταλλαγής πληροφοριών με αλλοδαπές φορολογικές αρχές από τις οποίες αντλούνται χρήσιμες πληροφορίες για ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται εκτός των συνόρων.

Ποια είναι τα σημαντικότερα ζητήματα λοιπόν που πρέπει να έχει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός της μία επιχείρηση, στον βαθμό που θέλει να αποφύγει την εμπλοκή της σε «περιπέτειες» με τις φορολογικές αρχές;

Κομισιόν: Eπιδείνωση του οικονομικού κλίματος τον Οκτώβριο στην Ελλάδα

Ο ESI κατέγραψε στην χώρα μας μείωση (-2,3) που οφείλεται, κυρίως, στη μείωση της εμπιστοσύνης στον κλάδο της βιομηχανίας και των κατασκευών, ενώ η εμπιστοσύνη των καταναλωτών παρέμεινε περίπου στα ίδια επίπεδα.

Πτώση σημείωσε τον Οκτώβριο ο δείκτης οικονομικού κλίματος (ΕSI) στην Ελλάδα και διαμορφώθηκε στις 98,3 μονάδες από 100,6 μονάδες τον Σεπτέμβριο. Συνολικά στην Ευρωζώνη ο δείκτης κινήθηκε στo υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 17 ετών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε επιχειρήσεις και καταναλωτές.

Ο ESI κατέγραψε στην χώρα μας μείωση (-2,3) που οφείλεται, κυρίως, στη μείωση της εμπιστοσύνης στον κλάδο της βιομηχανίας και των κατασκευών, ενώ η εμπιστοσύνη των καταναλωτών παρέμεινε περίπου στα ίδια επίπεδα.

Στην Ευρωζώνη ο δείκτης (Economic Sentiment Indicator, ESI) αυξήθηκε τον Οκτώβριο στις 114 μονάδες από 113,1 μονάδες τον Σεπτέμβριο, καταγράφοντας το υψηλότερο επίπεδο από τον Ιανουάριο του 2001. Στην Ε.Ε., ο δείκτης οικονομικού κλίματος αυξήθηκε στις 114,2 μονάδες από 113,1 μονάδες τον Σεπτέμβριο, φτάνοντας το υψηλότερο επίπεδο από τον Ιούνιο του 2007.

Ακροβατώντας στ΄ όνειρο με τον Σπύρο Στάλια , στους 90,1 fm της Λάρισας

ΚΟΚ ή Κατς;

Το Ποντίκι

του Στάθη

 Συνήθως οι οδηγοί διηγούνται εξωφρενικές ιστορίες από όντως εξωφρενικά γεγονότα που συμβαίνουν στους δρόμους. Συχνά διανθίζουν αυτές τις ιστορίες με παραμέτρους που τις κάνουν ακόμα πιο δραματικές, όπως άλλωστε κάνουν και οι κυνηγοί.

 Η οδηγική ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα δεν είναι καθόλου εξωφρενική, αλλά αντιθέτως πολύ συνηθισμένη. Δεν διαθέτει σασπένς, αιφνίδιες ανατροπές, παράδοξες παρεμβολές και τραγικό φινάλε ή αλλόκοτα αίσιο, αν στο μεταξύ έχει παρέμβει ο από μηχανής θεός.

 Η ροή στη Βουλιαγμένης είναι ήσυχη, στις συνηθισμένες ταχύτητες, ουδείς παλαβός κάνει επικίνδυνους ελιγμούς – όλα βαίνουν καλώς. Μπροστά από μένα και το δικό μου αυτοκίνητο κινείται ένα σεντάν, μπροστά από το σεντάν ανοίγεται μια διασταύρωση, την οποίαν ξαφνικά διασχίζει ένα μηχανάκι, το οποίο τη γλυτώνει από το σεντάν για κλάσματα δευτερολέπτου, διότι το σεντάν δεν φρενάρισε!

 Είναι βέβαιον ότι το μηχανάκι είχε άδικο – διέσχισε τον δρόμο χωρίς να έχει προτεραιότητα, χωρίς να ελέγξει και να υπολογίσει την ταχύτητα των αυτοκινήτων που έρχονταν καταπάνω του, παίρνοντας ένα ρίσκο παράλογο και ηλίθιο.

 «Δυστυχώς» το σεντάν μπροστά μου δεν πρόλαβε να πετύχει τον μηχανάκια, αφήνοντάς τον να σκοτωθεί μια άλλη μέρα. Βεβαίως προσπάθησε, αυτό του το αναγνωρίζω, προσπάθησε όσο καλύτερα μπορούσε διότι η οδηγάρα του σεντάν δεν φρενάρισε. Το τετράποδο που οδηγούσε το τετράτροχο δεν φρενάρισε, ώστε να δώσει στον μηχανάκια την ανάσα που χρειαζόταν για να ξεφύγει τον θανάσιμο κίνδυνο, αλλά