Δεύτερη ευκαιρία σε επιχειρηματίες που πτωχεύουν

Ενιαίο πλαίσιο αφερεγγυότητας και αναδιάρθρωσης

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Νίκου Μπέλλου

nbellos@naftemporiki.gr

Την παροχή δεύτερης ευκαιρίας σε αξιόπιστους πτωχεύσαντες επιχειρηματίες και τη διευκόλυνση των βιώσιμων επιχειρήσεων με οικονομικές δυσχέρειες να έχουν πρόσβαση στο πλαίσιο προληπτικής αναδιάρθρωσης από αρχικό στάδιο, προβλέπει η νέα κοινοτική οδηγία που υιοθέτησαν οι μόνιμοι αντιπρόσωποι (πρέσβεις) των χωρών της Ε.Ε. Πρόκειται για ένα ενιαίο πλαίσιο που θα προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες σε επιχειρήσεις, κυρίως μμε, με χρηματοδοτικές δυσκολίες, μεταξύ των οποίων οι μικρότερες παρεμβάσεις των δικαστηρίων και οι χρονικές «ανάσες» πριν από τις αναγκαστικές εκτελέσεις. Η απόφαση βασίζεται σε πρόταση της Κομισιόν, η οποία επικεντρώνεται σε τρία βασικά στοιχεία:

1. Κοινές αρχές για τη χρήση πλαισίων έγκαιρης αναδιάρθρωσης, που θα βοηθούν τις εταιρείες να εξακολουθήσουν τις δραστηριότητές τους και να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους.

2. Κανόνες που επιτρέπουν στους επιχειρηματίες να επωφεληθούν από μια δεύτερη ευκαιρία.

3. Στοχοθετημένα μέτρα για τα κράτη-μέλη ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα των διαδικασιών αφερεγγυότητας, αναδιάρθρωσης και απαλλαγής.

Ο εγκλωβισμός της Ελλάδας

analyst

Το μόνο που απομένει σε μία χώρα στην άθλια σημερινή κατάσταση της Ελλάδας που θέλει να είναι ελεύθερη με κάθε θυσία, δεν είναι άλλο από τη χρεοκοπία της – από την παραδοχή της πως είναι αδύνατη η πληρωμή του χρέους της, αφού δεν της παρέχονται οι προϋποθέσεις από τους δανειστές της.

.

Ανάλυση

- του Άρη Οικονόμου

Η Ελλάδα, το 2010, ήταν σε πολύ καλύτερη οικονομική θέση – αφού η ανεργία ήταν ακόμη περιορισμένη, το ΑΕΠ ικανοποιητικό, η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων δεν είχε εξαντληθεί, η αξία των ακινήτων ήταν υπερδιπλάσια από τη σημερινή, το ιδιωτικό χρέος από τα μικρότερα στην Ευρώπη, οι μισθοί, οι συντάξεις και τα εισοδήματα σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, το κοινωνικό κράτος λειτουργούσε, οι επιχειρήσεις δεν είχαν ακόμη χρεοκοπήσει, οι τράπεζες ήταν από τις υγιέστερες διεθνώς κοκ.

Η χώρα ήταν λοιπόν σε θέση να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της, εάν τα επιτόκια ήταν σε λογικά επίπεδα, ακόμη και αν υποθέσουμε πως η απότομη αύξηση του, σε σχέση με το 2008 και το 2009 (λόγω της πτώσης του ΑΕΠ, καθώς επίσης της σκόπιμης διόγκωσης των ελλειμμάτων), ήταν φυσιολογική – δεν εξυπηρετούσε δηλαδή σκοπιμότητες. Αποτελούσε βέβαια μεγάλο πρόβλημα το ύψος των δίδυμων ελλειμμάτων (προϋπολογισμός, ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών), αλλά θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί – ενώ πολλές άλλες χώρες την ίδια χρονική περίοδο είχαν αντίστοιχα προβλήματα, όπως οι Η.Π.Α., η Ισπανία κοκ. (γράφημα).

Εν τούτοις, η Ελλάδα ήταν η πρώτη αναπτυγμένη χώρα που οδηγήθηκε στο ΔΝΤ – ενώ η πολιτική που της επιβλήθηκε επιδείνωσε κατά πολύ την οικονομία της. Το χειρότερο όλων, υποχρεώθηκε να υπογράψει στα τέλη του 2011 το εγκληματικό PSI το οποίο, μεταξύ πολλών άλλων δυσκολιών που της προκάλεσε, την εγκλώβισε στο ευρώ – αφού δεν επέτρεπε πλέον τη μετατροπή του εξωτερικού χρέους της σε τυχόν εθνικό νόμισμα (έως τότε ήταν εφικτό, με μία απλή απόφαση της Βουλής).

«Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και διεθνής έλεγχος

του Παντελή Καρύκα

Μετά την πτώχευση του 1893 η κυβέρνηση Τρικούπη κατέρρευσε. Η νέα κυβέρνηση Δηλιγιάννη, επιχείρησε να έρθει σε συμφωνίας με τους δανειστές της Ελλάδας. Στις 24 Ιουνίου 1895 ιδρύθηκε μια νέα αρχή το «Διοικητικό Συμβούλιο της υπηρεσίας του δημοσίου χρέους».

Ωστόσο η υπηρεσία αυτή δεν κατάφερε να έρθει σε συνεννόηση με τους πιστωτές της χώρας. Οι δανειστές ζητούσαν τον έλεγχο των εσόδων των κρατικών μονοπωλίων κάτι που η ελληνική πλευρά αρνούνταν να αποδεχτεί. Έτσι οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε τέλμα που συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 1896.

Το γελοίο του πράγματος ήταν ότι η Ελλάδα, παρά την οικονομική της κατάρρευση ανέλαβε να διοργανώσει τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, η τελετή έναρξης των οποίων έγινε στις 5 Απριλίου 1896, Κυριακή του Πάσχα.

Στο μεταξύ οι πιστωτές πίεζαν συνεχώς. Έτσι τον Οκτώβριο του 1896 οι διαπραγματεύσεις εντατικοποιήθηκαν μέσω της Εθνικής Τράπεζας, αλλά διεξάγονταν μυστικά. Επετεύχθη μια κατ’ αρχήν συμφωνία, με βαρείς φυσικά για την Ελλάδα όρους, όχι όμως και τόσο επαχθείς.

Κρατικό δίκαιο χρεοκοπίας

analyst

Η μη ύπαρξη σαφούς κριτηρίου πτώχευσης ενός κράτους της Ευρωζώνης, σε συνδυασμό με το πτωχευτικό δίκαιο που θέλει να προωθήσει η Γερμανία, θα οδηγούσαν σε υψηλότερα επιτόκια δανεισμού τις αδύναμες οικονομίες – οπότε δεν θα είχαν κανένα λόγο παραμονής τους στο ευρώ, ούτε θα ήθελαν να κρέμεται η δαμόκλειος σπάθη επάνω από τα κεφάλια τους.

του Άρη Οικονόμου

Άποψη   

Μία από τις αλλαγές που προωθούνται στην Ευρωζώνη (ανάλυση), είναι η δημιουργία ενός πτωχευτικού Δικαίου για τα κράτη-μέλη της. Εν προκειμένω, η απορία που εύλογα προκύπτει είναι με ποια κριτήρια μία χώρα θα θεωρείται χρεοκοπημένη – κάτι που ασφαλώς δεν αποτελεί μία τεχνική λεπτομέρεια, επειδή η μη ύπαρξη σαφών κριτηρίων θα μετέτρεπε τα κράτη σε μία μπάλα ποδοσφαίρου των χρηματαγορών.

Ειδικότερα, για τις επιχειρήσεις τα κριτήρια είναι ξεκάθαρα: χρεοκοπούν όταν τα ίδια κεφάλαια τους είναι αρνητικά – γεγονός που σημαίνει πως τα χρέη τους είναι μεγαλύτερα από τα περιουσιακά τους στοιχεία. Σε μία τέτοια περίπτωση, οι σύνδικοι πτώχευσης πουλούν τα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης και εξοφλούν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα χρέη της – όπου, επειδή δεν αρκούν για όλους, κάποιοι δανειστές της χάνουν μέρος ή όλα τα χρήματα τους.

Το παραπάνω κριτήριο των ιδίων κεφαλαίων όμως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τα κράτη – επειδή ναι μεν διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία, όπως δημόσιες επιχειρήσεις και έργα υποδομών, αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εγγυήσεις για τα δάνεια τους (με εξαίρεση την Ελλάδα, μετά το εγκληματικό και μοναδικό στην ιστορία PSI, για το οποίο θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι – αφού επρόκειτο ουσιαστικά για εσχάτη προδοσία, ιδίως επειδή δεν διεξήχθη καν δημοψήφισμα).

Πτωχευτικό δίκαιο: Δεύτερη ευκαιρία ή... αργός θάνατος;

Γιατί υπάρχει πρόβλημα στους κανόνες που διέπουν τις πτωχευτικές διαδικασίες. Να ανοίξουμε τη συζήτηση για την απενοχοποίηση της επιχειρηματικής αποτυχίας. Στρεβλές οι φορολογικές διατάξεις. 

Γράφει ο Α. Σκέρτσος.

Η κληρονομιά της κρίσης αφήνει πίσω της 100 δισ. ευρώ μη εξυπηρετούμενα δάνεια, εκ των οποίων τα μισά είναι επιχειρηματικά. Επιπλέον, σύμφωνα με τον «ΣΦΥΓΜΟ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ», την έρευνα του ΣΕΒ που δημοσιεύσαμε πριν λίγους μήνες, τα 2/3 των επιχειρήσεων δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις και το 1/3 είναι στο κόκκινο.

Το παράδοξο είναι ότι παρά τη γενικευμένη επιχειρηματική δυσπραγία, οι πτωχεύσεις άγγιξαν μετά βίας τις 200 το 2015. Δηλαδή, ενώ τα κόκκινα δάνεια και οι προβλέψεις των τραπεζών γι’ αυτά αυξάνονται και ~200.000 επιχειρήσεις είναι στο κόκκινο, μόλις 200 επιχειρήσεις πτωχεύουν ετησίως. Πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις-ζόμπι, που ούτε κλείνουν ούτε και αναπτύσσονται. Αντίθετα, εξακολουθούν να λειτουργούν υποτυπωδώς, ανακυκλώνοντας ή και διευρύνοντας οφειλές που δεν θα μπορέσουν ποτέ να εξοφλήσουν πλήρως.

Τα στοιχεία αυτά μας οδηγούν βάσιμα στο συμπέρασμα ότι υπάρχει πρόβλημα στους κανόνες που διέπουν τις πτωχευτικές διαδικασίες αλλά και τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος. Τι σημαίνει αυτό για τη χώρα και την οικονομία με τη σειρά του; Σημαίνει μεγέθυνση της παραοικονομίας, περισσότερη αδήλωτη εργασία και σταδιακή απομείωση της επιχειρηματικής αξίας έως την πλήρη απαξίωση κεφαλαίων και αξιών. Οι επιχειρήσεις αυτές οδηγούνται σε πολλές περιπτώσεις στον δρόμο της παραβατικότητας, που με τη σειρά της οδηγεί σε λιγότερα έσοδα για ασφαλιστικά ταμεία και κράτος και κατά συνέπεια σε υπερφορολόγηση των όλο και λιγότερων συνεπών, ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι του προϋπολογισμού. Πρόκειται για μια αδιέξοδη κατάσταση, που απαιτεί αλλαγή υποδείγματος γύρω από τον κύκλο ζωής της επιχείρησης στην έναρξη, τη λειτουργία αλλά και την πτώχευση, που μας απασχολεί εδώ.

Από το 1985 είχε προβλεφθεί η... πτώχευση της Ελλάδας

Οι αναζητούντες εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της οικονομίας είτε έχουν βαθύ ύπνο είτε δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είτε, τέλος, αλλού το πάνε. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση και τα μνημόνια στη συνέχεια όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχε επισημανθεί στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη Χαλικιά.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο, σε μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988. Χωρίς περιστροφές, ο κ. Δ. Χαλικιάς περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέωσε την κυβέρνηση Αν. Παπανδρέου να ζητήσει σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του κ. Γεράσιμο Αρσένη.

Την περίοδο αυτή, ο κ. Δ. Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα εξής:

«Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω τον τότε πρωθυπουργό κ. Ανδρέα Γ. Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε τα πάντα. Του είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία, θα χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας.

Η χαριστική βολή στην Ελλάδα

analyst

Ο μοναδικός τρόπος για να είχε κάποια πιθανότητα επιτυχίας θα ήταν ένας «αστραπιαίος πόλεμος», κατά το παράδειγμα της Γερμανίας το 2ο ΠΠ – από μία ετοιμοπόλεμη κυβέρνηση, καθώς επίσης από έναν ετοιμοπόλεμο λαό, με όλα όσα ρίσκα συνεπάγεται κάτι τέτοιο.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Άποψη

Σύμφωνα με τον κ. Γ. Βαρουφάκη (πηγή: άρθρο του κ. E. Toussaint), ο πρωθυπουργός απεδέχθη το σχέδιο του για τη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές της χώρας – ενώ έκλεισε τη συμφωνία μαζί του το Νοέμβριο του 2014 στο σπίτι του, όπου του προσέφερε τη θέση του υπουργού οικονομικών. Το σχέδιο του δε ήταν το εξής:

(1)  Αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους, χωρίς τη μείωση του «όγκου» του – στη βάση μίας μετριοπαθούς προηγούμενης πρότασης του (πηγή), η υλοποίηση της οποίας συνίστατο στην αμοιβαιοποίηση των χρεών όλων των χωρών της ζώνης του ευρώ. Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, αφού η αμοιβαιοποίηση δεν εξαρτιόταν από την ίδια, η συμφωνία που θα επεδίωκε προέβλεπε τη μη αμφισβήτηση (οπότε τη μη μείωση) του οφειλομένου χρέους προς το ΔΝΤ και τους ιδιώτες επενδυτές – αντίθετα, τα εξής με τους Ευρωπαίους δανειστές:

(α)  Την έκδοση διαρκών ομολόγων της ίδιας ονομαστικής αξίας με αυτά που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ – με μειωμένο επιτόκιο, αλλά χωρίς ημερομηνία πληρωμής ή λήξης.

(β) Την ανταλλαγή των ομολογιακών χρεών προς το ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης με νέα 30ετή ομόλογα της ελληνικής κυβέρνησης, επίσης της ίδιας ονομαστικής αξίας, αλλά υπό δύο όρους: Πρώτον, οι ετήσιες πληρωμές θα έπρεπε να ανασταλούν έως ότου το ΑΕΠ της χώρας φτάσει σε κάποιο συγκεκριμένο ύψος – το οποίο δυστυχώς δεν γνωρίζουμε. Δεύτερον, το επιτόκιο θα συνδεόταν με το ποσοστό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας – όπου επίσης δεν γνωρίζουμε ακριβή νούμερα.

Φοροδοξίες: Γνωρίζετε ότι... Διαδικασία εξυγίανσης

taxheaven

• Διαδικασία εξυγίανσης – Τι επιτυγχάνεται: Η εξυγίανση αποτελεί συλλογική προπτωχευτική διαδικασία, ώστε να αποφευχθεί η πτώχευση και να διασωθεί η οφειλέτρια επιχείρηση μέσω της αναδιάρθρωσής της. Σκοπός της διαδικασίας είναι η επίτευξη συμφωνίας μεταξύ οφειλέτη και πιστωτών, οι οποίοι εκπροσωπούν τουλάχιστον το 60% του συνόλου των απαιτήσεων – στο οποίο περιλαμβάνεται το 40% των τυχόν εμπραγμάτως ή με υποθήκη εξασφαλισμένων πιστωτών.

• Ποιοι έχουν δικαίωμα υπαγωγής: Στη διαδικασία εξυγίανσης μπορεί να υπαχθεί κάθε επιχείρηση (ή και ιδιώτης με πτωχευτική ικανότητα), εάν συντρέχει παρούσα ή επαπειλούμενη αδυναμία εκπλήρωσης των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεών της. Δυνατότητα υπαγωγής υπάρχει και στο στάδιο που απλά πιθανολογείται η αφερεγγυότητα μιας επιχείρησης, εφόσον ο κίνδυνος αυτός θα μπορούσε να αποφευχθεί μέσω της εξυγίανσης.

• Ποια είναι η διαδικασία της υπαγωγής: Οταν η συμφωνία εξυγίανσης υπογράφεται από τον οφειλέτη και τους πιστωτές, υποβάλλεται στο αρμόδιο δικαστήριο αίτηση επικύρωσης της συμφωνίας, είτε από τον ίδιο τον οφειλέτη είτε από τον συμβαλλόμενο πιστωτή. Μαζί με την αίτηση πρέπει να προσκομίζονται τα ακόλουθα έγγραφα: α) η υπογεγραμμένη συμφωνία εξυγίανσης, β) βεβαίωση από την αρμόδια ΔΟΥ για οφειλές προς το Δημόσιο, γ) έκθεση εμπειρογνώμονα για τα οικονομικά στοιχεία, τη βιωσιμότητα της επιχείρησης και κατάσταση περιουσιακών στοιχείων/πιστωτών, δ) επιχειρηματικό σχέδιο με χρονική διάρκεια αντίστοιχη της συμφωνίας, ε) οικονομικές καταστάσεις τελευταίας χρήσης. Ελλείψει των παραπάνω, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Επισημαίνεται ότι, με πρόσφατη τροποποίηση, καταργήθηκε το άνοιγμα της διαδικασίας, με μόνο στάδιο την επικύρωση της συμφωνίας εξυγίανσης από το δικαστήριο.

Η πρακτική της «εθελοντικής ή στρατηγικής πτώχευσης»

Ο νομοθέτης δίνει στον οφειλέτη τη δυνατότητα να μπει στην πτωχευτική διαδικασία, όταν η αξία της επιχείρησής του δεν έχει ακόμα μειωθεί.

ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΦΡΑΣΤΑΝΛΗΣ*

Μ​​έχρι πρότινος, η πτώχευση ήταν όρος κακόφημος, συνδεδεμένος με άκρως αρνητικά συναισθήματα, καθώς αποτελούσε την έσχατη λύση. Τον τελευταίο καιρό, περνώντας σταδιακά στην εποχή της εξυγίανσης της επιχείρησης, παρατηρείται το εξής φαινόμενο: Οφειλέτες επιδιώκουν οι ίδιοι να εντάξουν έγκαιρα την επιχείρησή τους σε διαδικασία εξυγίανσης για να πετύχουν έναν συγκεκριμένο οικονομικό σκοπό, άσχετο με αυτόν της πτώχευσης. Αυτός μπορεί να είναι, για παράδειγμα, η διαγραφή μέρους των χρεών της επιχείρησης ή η επίτευξη καλύτερων όρων στις συμβάσεις μέσω μιας εκ νέου διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές.

Παρατηρείται, λοιπόν, το φαινόμενο οι διοικήσεις προβληματικών επιχειρήσεων, σε αρκετές περιπτώσεις, επιτέλους, να δρουν προληπτικά και όχι εκ των υστέρων, όταν δηλαδή έρχεται το στάδιο της παύσης πληρωμών και είναι πλέον πολύ αργά για να διασωθεί η επιχείρησή τους. Την πρακτική αυτή θα μπορούσε κανείς να την ορίσει ως «εθελοντική ή στρατηγική πτώχευση», το ότι δηλαδή ο οφειλέτης μπαίνει μόνος του, δηλαδή εθελοντικά, σε διαδικασία πτώχευσης-εξυγίανσης, για να πετύχει έναν συγκεκριμένο οικονομικό σκοπό, με βάση το σχέδιο που έχει καταστρώσει και σκοπεύει να επιβάλλει στους πιστωτές του. Τα παραδείγματα στη διεθνή σκηνή υπάρχουν, όπως αυτό της Continental Airlines, που άνοιξε τη διαδικασία του Chapter 11 για να διαπραγματευτεί εκ νέου και να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων της ή του γερμανικού εκδοτικού οίκου Suhrkamp, ο οποίος το 2013 κατάφερε να λύσει μία διαφορά των εταίρων του μέσω μιας πτωχευτικής διαδικασίας.

Πτώχευση εν λειτουργία

analyst

«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία, ούτε ασφάλεια» (B. Franklin).

του Βασίλη Βιλιάρδου

Άποψη

Όταν μία επιχείρηση δεν είναι σε θέση να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις της, αλλά διαθέτει σημαντικά περιουσιακά στοιχεία, ενώ θα μπορούσε να διασωθεί υπό προϋποθέσεις οπότε να μη χαθούν θέσεις εργασίας, τότε αναλαμβάνουν τη διοίκηση της οι πιστωτές – κάτι που περιγράφεται ως χρεοκοπία εν λειτουργία. Διαφορετικά η επιχείρηση κλείνει και ορίζεται ένας σύνδικος πτώχευσης – ο οποίος αναλαμβάνει να ξεπουλήσει τα περιουσιακά της στοιχεία, για να αποπληρώσει μέρος των απαιτήσεων των δανειστών της (εναλλακτικά η επιχείρηση θα μπορούσε να υποβάλλει στο δικαστήριο αίτηση υπαγωγής της στο άρθρο για την προστασία από τους πιστωτές της – έτσι ώστε, εφόσον εγκριθεί, να προβεί σε ρύθμιση των χρεών της κοκ.) .

Εάν στη θέση της επιχείρησης είναι ένα κράτος, το οποίο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να κλείσει, ενώ δεν προβαίνει σε αναβολή πληρωμών επικαλούμενο την εθνική του κυριαρχία επειδή φοβάται τις συνέπειες, τότε ουσιαστικά κηρύσσεται από τους δανειστές που εξασφαλίζουν την επιβίωση του επίσης σε «πτώχευση εν λειτουργία» (η εναλλακτική λύση της αίτησης υπαγωγής του σε κάποιο άρθρο για την προστασία του από τους πιστωτές δεν υπάρχει για τα κράτη, επειδή δεν έχει θεσμοθετηθεί μία ανάλογη διαδικασία).

Τέλος στην τραγωδία

analyst

Ένα αποτυχημένο κράτος, σε καθεστώς κυλιόμενης πτώχευσης και σε μία εποχή που η Ευρωζώνη κινδυνεύει να διαλυθεί, ενώ προβλέπονται νομισματικοί και εμπορικοί πόλεμοι στον πλανήτη, δεν μπορεί να περιμένει άπρακτο τις αποφάσεις άλλων – ηχητικό

.

Πριν ακόμη κρίνει κανείς οτιδήποτε, οφείλει να παραθέτει, καθώς επίσης να αξιολογεί όσο πιο αντικειμενικά μπορεί τα γεγονότα – τα οποία στην περίπτωση της Ελλάδας είναι τα εξής:

(α)  Η χώρα έχει ήδη μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος, αφού δεν μπορεί να επιβιώσει με δικά της μέσα, δεν είναι σε θέση να παρέχει ασφάλεια, ευημερία και νομιμότητα στους Πολίτες της, διοικείται από ξένους, ενώ οργιάζει η πολιτική διαπλοκή και διαφθορά.

Ακόμη χειρότερα, βρίσκεται σε καθεστώς κυλιόμενης πτώχευσης – η οποία ορίζεται ως μία επικίνδυνη, παράνομη καθυστέρηση της χρεοκοπίας, επειδή επιδεινώνονται συνεχώς οι συνθήκες της οικονομίας της. Στις επιχειρήσεις κάτι τέτοιο απαγορεύεται, ενώ τιμωρείται ποινικά πάρα πολύ αυστηρά ο υπεύθυνος διαχειριστής τους – ο οποίος, στην περίπτωση των κρατών, είναι η εκάστοτε κυβέρνηση.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως, σύμφωνα με το ΔΝΤ, η χώρα μας δεν έχει βιώσιμο χρέος ούτε πρωτογενή πλεονάσματα, δεν έχει βιώσιμο ασφαλιστικό, δεν έχει βιώσιμο κοινωνικό κράτος, δεν έχει βιώσιμο δημόσιο τομέα, δεν έχει βιώσιμο φορολογικό σύστημα, δεν έχει βιώσιμο πολιτικό σύστημα και δεν διαθέτει ούτε βιώσιμες τράπεζες.

Ο εφιάλτης της πτώχευσης

analyst

Όταν μία χώρα χρεοκοπήσει δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, αφού η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά – εκτός εάν σχεδιαστούν από την ίδια τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν με τη συνεργασία όλων των πολιτικών κομμάτων, καθώς επίσης εάν είναι πρόθυμοι οι Πολίτες της να υποστούν τις απαραίτητες θυσίες.

.Άρθρο

Όταν ενημερώνεται κανείς πως αποφασίσθηκε από το πρόσφατο Euro Group ότι, (α) όλα τα κέρδη των κεντρικών τραπεζών της Ευρώπης από τα ελληνικά ομόλογα θα δεσμεύονται αυτόματα για την εξόφληση των δόσεων του ΔΝΤ, καθώς επίσης πως (β) η δεύτερη αξιολόγηση από την οποία εξαρτάται η επόμενη δόση των 6,5 δις € του τρίτου μνημονίου δεν πρόκειται να κλείσει εάν δεν συμφωνήσει το ΔΝΤ (το οποίο όμως απαιτεί πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ τουλάχιστον έως το 2021, θεωρώντας πως με τα υφιστάμενα μέτρα το πλεόνασμα δεν θα υπερβεί το 1,1% του ΑΕΠ το 2018 – άρα πως χρειάζονται νέα μέτρα ύψους 2,4% του ΑΕΠ ή 4,3 δις € που ασφαλώς θα προκαλέσουν ύφεση με κριτήριο το γνωστό πολλαπλασιαστή),

τότε καταλαβαίνει εύκολα ότι, η Ελλάδα εκβιάζεται να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη – έχοντας χάσει επί πλέον όλους όσους θα μπορούσαν να τη στηρίξουν, απαλύνοντας τις επιθέσεις που δέχεται εν πρώτοις από τη γερμανική κυβέρνηση και δευτερευόντως από το ΔΝΤ. Ο πρωθυπουργός τώρα, ευρισκόμενος μπροστά στην επιλογή

(α) είτε της υπογραφής ενός δεύτερου μνημονίου εκ μέρους του, το οποίο όμως αυτή τη φορά δεν θα συνοδεύεται από μία αντίστοιχη χρηματοδότηση όπως όλα τα προηγούμενα –  ενώ, εάν δεν πετύχει, θα ανοίξει το δρόμο για το παράλληλο ευρώ, για να πληρώνονται οι δαπάνες του δημοσίου,

Ο κατήφορος συνεχίζεται

analyst

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ακόμη και αν οι κατηγορίες εναντίον του είναι λανθασμένες ή ατεκμηρίωτες, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί την τράπεζα που διευθύνει για ιδιωτικούς σκοπούς – αφού τότε πρόκειται μάλλον για κατάχρηση εξουσίας.

του Ιάκωβου Ιωάννου

«Πώς τελικά χρεοκόπησες; Υπάρχουν δύο τρόποι: ο ένας σταδιακά, σιγά-σιγά και ο άλλος που ακολουθεί αμέσως μετά ξαφνικά, απότομα» (E. Hemingway, διάλογος: –Howdid you go bankrupt? –Two ways. Gradually, then suddenly).

Άποψη

Χωρίς καμία αμφιβολία, βιώνουμε σήμερα τη σταδιακή χρεοκοπία (κυλιόμενη πτώχευση όπως την είχαμε περιγράψει στο παρελθόν) ολόκληρης της νοτίου Ευρώπης και της Φινλανδίας – ιδίως της Ελλάδας, η κυβέρνηση της οποίας φαίνεται πως, καλώς ή κακώς, σύντομα θα «ανατραπεί». Δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για να κατανοήσουμε ότι, η κατάσταση αυτή δεν πρόκειται να συνεχιστεί επ’ άπειρον – ενώ ο ξαφνικός θάνατος θα συμβεί το αργότερο όταν ξεσπάσει η επόμενηπαγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία δεν θα αργήσει πολύ ακόμη.

Σε σχέση πάντως με τη χώρα μας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι θα χρειαστεί ένα τέταρτο, πέμπτο, έκτο κοκ. μνημόνιο εάν δεν διαγραφεί χρέος – παρά το ότι έχει υποθηκευθεί ολόκληρη η δημόσια περιουσία της για 99 χρόνια, έχοντας μετατραπεί σε προτεκτοράτο όπως κάποτε το Χονγκ Κονγκ στη Βρετανία. Εν τούτοις, ελάχιστοι πιστεύουν πως θα της δοθεί αυτή η δυνατότητα – οπότε εύλογα αναμένεται η χρεοκοπία της το αργότερο το 2018.

Το τρίτο σενάριο

analyst

Αυτό που σίγουρα συμβαίνει είναι η σταδιακή διάβρωση της Ευρώπης, η οποία οδηγεί νομοτελειακά στη διάλυση της – όπως εκείνο το σίδερο που σκουριάζει σιγά-σιγά, έως ότου τελικά «σαπίσει» εντελώς, χωρίς να χρειαστεί κανένας να το «πριονίσει»

.

«Αρκετοί Έλληνες έχουν ασφαλώς κατανοήσει ότι, μέσω της στρατιωτικής εισβολής σε μία χώρα κατακτώνται μεν τα εδάφη της, αλλά κάποτε απελευθερώνεται – ενώ δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο με την οικονομική εισβολή, αφού τότε εξαγοράζονται τα εδάφη της (συνήθως σε εξευτελιστικές τιμές, αφού έχει προηγηθεί η σωστή προετοιμασία), οπότε παραμένουν στην ιδιοκτησία των ξένων ακόμη και όταν τελειώσει ο πόλεμος«.

.

Ανάλυση

Εάν δεν θέλει κανείς να θεωρείται ως «εμμονικός» φορέας κακών ειδήσεων, σε μία οδυνηρή εποχή όπου σχεδόν τα πάντα έχουν κριθεί, οπότε δεν ωφελεί η απαισιοδοξία με στόχο τη λήψη μέτρων προστασίας,ενώ ταυτόχρονα δεν είναι ορθολογικό να διασπείρει ψευδή αισιοδοξία, τότε πρέπει απλά να απέχει – ειδικά όταν έχει προτείνει κατά καιρούς ορισμένες λύσεις, οι οποίες όμως αποτελούν πλέον παρελθόν.

Στα πλαίσια αυτά, οι επί πλέον αναφορές στην Ελλάδα, η οποία συνεχίζει να ευρίσκεται σε κατάσταση κυλιόμενης πτώχευσης, ενώ οι Πολίτες της σιωπούν ακόμη πιο εκκωφαντικά (ανάλυση), δεν έχουν κανένα νόημα. Ούτε στη χρεοκοπημένη Ιταλία, στην οποία διακυβεύεται το μέλλον της Ευρωζώνης – καθώς επίσης η συμμετοχή ή μη των μετόχων, ομολογιούχων και καταθετών στη διάσωση του σοβαρά ασθενούςχρηματοπιστωτικού τομέα της Ευρώπης.

Η πτώχευση ή στάση πληρωμών είναι συνήθης και αποτελεσματική διεθνής πρακτική

του Θόδωρου Κατσανέβα

Η χρεοκοπία, η στάση πληρωμών δεν μπορεί να δαιμονοποιείται, αφού αποτελεί συνηθισμένη διεθνή πρακτική για κράτη και ιδιωτικές επιχειρήσεις. Οι δανειστές μας θα εισπράξουν μέρος των δανείων τους, μόνο αν δώσουν τη δυνατότητα στην ελληνική οικονομία να συνέλθει από το κώμα της ύφεσης στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Η συντεταγμένη μετάβαση στη δραχμή θα μας επιτρέψει να προσφύγουμε σε διεθνείς συναλλαγές, σε διακρατικές συμφωνίες και προσφυγή στις αγορές, χωρίς τις απαγορεύσεις των Μνημονίων. Σήμερα είμαστε αποκομμένοι από τις αγορές και έχουμε άτυπα πτωχεύσει δύο φορές με την έλευση της κρίσης στις 23 Απριλίου του 2010 με την είσοδο στο ΔΝΤ και στις 21 Ιουλίου 2012 με το κούρεμα του PSI, με απομείωση κυρίως ελληνικών ομολόγων. Αυτό είχε ως συνέπεια ναενεργοποιηθούν τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS), από τα οποία εισέπραξαν τεράστια ποσά οι διεθνείς κερδοσκόποι. Στην πραγματικότητα, βρισκόμαστε σε κατάσταση μόνιμης πτώχευσης. Οι αγορές μας έχουν από καιρό εγκαταλείψει και ουδείς μας δανείζει, ενώ οι ιδιώτες εισαγωγείς υποχρεώνονται να πληρώνουν με μετρητά. Με τις επαίσχυντες ρυθμίσεις των Μνημονίων, δεν επιτρέπεται στο ελληνικό κράτος να αναζητήσει δημόσιο δανεισμό από αλλού. 

Και σήμερα, μετά από τον πρόσφατη ληστρικό αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών, έπεται συνέχεια και χειροτέρευση της ολισθηρής μας πορείας με τη  μεταφορά τεράστιας περιουσίας στο νέο υπερταμείο που τίθεται υπό τον έλεγχο των δανειστών. Με τη επικείμενη δυνατότητα αγοράς και διαχείρισης των κόκκινων δανείων, ακόμα και της πρώτης κατοικίας, από ξένα αρπακτικά funds, με  περαιτέρω μειώσεις των συντάξεων και των μισθών, με νέες αυξήσεις σε φορολογικές επιβαρύνσεις κλπ.

Μεγάλοι επενδυτικοί οίκοι όπως η Japonica Partners έχουν αγοράσει ομόλογα του ελληνικού δημοσίου υποτιμημένα μέχρι και 89%, καταβάλλοντας δηλ. μόλις το 11% της αρχικής τους αξίας. Κάτι ανάλογο έγινε και με τη πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών όπου μετοχές τους αγοράστηκαν στο υποπολλαπλάσιο της αξίας τους από ξένους οίκους, ενώ αυτό δεν έγινε επιτρεπτό για Έλληνες. Είναι προφανώς παράλογο  να μην μπορεί ένα ολόκληρο κράτος να αγοράσει τα χρέη του υποτιμημένα κατά 50% -70% και ίσως περισσότερο. Αν και αυτό απαγορεύεται από τους ευρωδανειστές μας, είναι μαχητό και δυνατό να γίνει άμεσα ή έμμεσα.

 Όσον αφορά τις ρήτρες δανεισμού που έχουμε υπογράψει σε Αγγλικό δίκαιο, παρόμοια θέματα υπόκεινται σε πολιτικού τύπου διαπραγμάτευση, όπως έχει γίνει σε πολλές άλλες περιπτώσεις, με πιο χαρακτηριστική αυτή της Γερμανίας, στην οποία χαρίστηκαν τα τεράστια χρέη της από δύο παγκοσμίους πολέμους. Από το 1824 έως το 2009 σημειώθηκαν τουλάχιστον 286 επίσημες χρεοκοπίες από 110 κράτη. Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει επισήμως τα έτη 1827, 1834, 1893, 1932 και με ιδιόμορφο τρόπο το 2010 και 2012.

Οδός Δραχμής

Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Μας απειλούν με πτώχευση. Τι εννοούν άραγε με τη λέξη αυτή. Σκηνές αποκάλυψης όπου άνθρωποι θα σέρνονται στους δρόμους και θα ψάχνουν τα σκουπιδια? παιδιά που θα πεθαίνουν από τη πείνα, ηλεκτρικό κομμένο, ψυγεία αδειανά, άρρωστοι χωρίς γιατρία? Ναι αυτό είναι η πτώχευση στα μάτια τους σε χολυγουντιανούς όρους. Γιατί η πτώχευση που βιώνουμε η πλειοψηφία των πολιτών πλέον είναι ήδη εδώ. Και κομμένα ρεύματα υπάρχουν, και άνθρωποι που ψάχνουν τα σκουπίδια και παιδιά που δεν έχουν να φάνε, και άρρωστοι που δεν έχουν ούτε τη στοιχειώδη περίθαλψη. Και γέροι που ζητιανεύουν και νέοι που δεν έχουν κανένα όνειρο για το αύριο. Δεν είναι ΟΛΟΙ. Σ΄αυτή τη μνημονιακή  πατσαβούρα, υπάρχουν κι αυτοί που η χαζοχαρούμενη φάτσα τους ή ο στ@ρχιδισμός τους σκεπάζει τη βρώμα. Υπάρχουν χιλιάδες γκαγκάου που περιφέρονται σαν καλοκουρδισμένες κουρ@δομηχανές και σπάνε λίγο τις στατιστικές του τρόμου.

60% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα δηλαδή ένα εκατομύριο ψυχές λαμβάνουν κάτω από 1000 ευρώ, κι από αυτούς κάπου τετρακόσιες χιλιάδες είναι περιστασιακά εργαζόμενοι δηλαδή με δυο τρία κατοστάρικα άντε τέσσερα. Κι υπάρχουν κι άλλα δυο εκατομύρια άνεργοι. Κι εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι που λαμβάνουν χαρτζιλίκι έναντι σύνταξης. Δεν είμαστε και πολλοί. Δέκα εκατομύρια ψυχές είμαστε όλες κι όλες. Αν οι μισοί είναι εξαθλιωμένοι, και από τους υπόλοιπους οι μισοί επιβιώνουν απλά και μένουν και κάποιες χιλιάδες που τη περνάνε καλά, πτώχευση είναι. Απλά είναι b-movie πτώχευση για σινεφίλ κι όχι blockbuster για τις μεγάλες αίθουσες…

Τράπεζα της Ελλάδος – 5. Η πτώχευση του 1932

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Ζάππειο, 1929(;): Ο Ελευθέριος Βενιζέλος (με το δίκωχό του) δίπλα στον Γεώργιο Παπανδρέου. Πίσω τους ο Πότης Τσιμπίδαρος. Δίπλα στον Παπανδρέου, καθήμενος, ο Παναγής Τσαλδάρης

Μετά την συντριπτική του νίκη στις εκλογές τής 19/8/1928 (178 έδρες στις 250), ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατάρτισε ένα εξαιρετικά αισιόδοξο και φιλόδοξο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για να λύσει το προσφυγικό και να βάλει την Ελλάδα σε ρυθμούς ανάπτυξης. Η δραχμή εντάχθηκε αμέσως στον κανόνα χρυσού, οι άγγλοι κεφαλαιούχοι άρχισαν να αυξάνουν αλματωδώς τις επενδύσεις τους στην χώρα και όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά. Μέχρι το 1931, ο τόπος θα κατέγραφε, για πρώτη φορά στην ιστορία του, τρεις συνεχόμενους πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Μόνο μελανό σημάδι ήταν η αύξηση του χρέους σχεδόν κατά 20% μέσα σε τρία χρόνια αλλά ποιος τα υπολόγιζε τότε αυτά…

Τα απόνερα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης τού 1929 άργησαν να φτάσουν στην Ελλάδα αλλά κάποια στιγμή έφτασαν. Με την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση πια, ήταν μοιραίο και οι εξαγωγές τής χώρας (καπνός κλπ) να μειωθούν και οι άδηλοι πόροι από τα εμβάσματα των ομογενών να λιγοστέψουν. Ο Βενιζέλος βρέθηκε να βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί: για να τονώσει τις εξαγωγές έπρεπε να υποτιμήσει την δραχμή αλλά κάτι τέτοιο θα αύξανε κατακόρυφα το χρέος, σε σημείο να μη μπορεί πια να εξυπηρετηθεί.

ελικά, ο Βενιζέλος αποφάσισε να μη διαταράξει την σχέση τής δραχμής με την στερλίνα και επελέγη η λύση της διατήρησης των νομισματικών ισοτιμιών. Προκειμένου να στηρίξει την δραχμή, η Τράπεζα της Ελλάδος κλήθηκε να διαθέσει τα αποθέματά της σε χρυσό και συνάλλαγμα. Με την πολιτική αυτή διαφώνησαν σθεναρά οι επιφανέστεροι των οικονομολόγων της εποχής, όπως ο Δημήτριος Μάξιμος και ο Κυριάκος Βαρβαρέσσος (τότε ειδικός σύμβουλος της ΤτΕ και αργότερα διοικητής της αλλά και υπουργός οικονομικών). Κι επειδή, όταν επί οικονομικών θεμάτων διαφωνούν οι πολιτικοί με τους οικονομολόγους, είναι απολύτως φυσικό να έχουν δίκιο οι δεύτεροι, πολύ σύντομα το σύστημα βρήκε σε βράχο: τα -έτσι κι αλλιώς, ασθενικά- αποθέματα της ΤτΕ

Γιατί δεν θέλουν ανάπτυξη

Η χώρα –δυστυχώς με δική της επιλογή, που δείχνει και το επίπεδο του λαού της– όπως έγραψε ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, βρίσκεται στα χέρια μπουφόνων, οι οποίοι όμως έχουν κακές προθέσεις τόσο για την οικονομία όσο και για την δημοκρατία.

Η ανάπτυξη σε μία πτωχευμένη χώρα προϋποθέτει την απελευθέρωσή της από τα αίτια που προκάλεσαν την χρεοκοπία της. Όταν όμως αυτό δεν συμβαίνει, τότε …

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το τέλος δεν είναι πολύ μακρυά. Είναι δε πολύ πιθανόν να επέλθει μέσα στο 2016, είτε δια της πτωχεύσεως εντός ευρωζώνης είτε δια της προσωρινής αποχωρήσεώς μας από αυτήν –η οποία, όμως, θα γίνει και οριστική. Και το ερώτημα που τίθεται είναι υπό ποιους όρους θα συμβούν όλα αυτά. 

Η θλιβερή εικόνα του ατημέλητου και κουρασμένου Έλληνα πρωθυπουργού στην αναμνηστική φωτογραφία της τελευταίας Συνόδου Κορυφής στην βελγική πρωτεύουσα για το προσφυγικό, να είναι απομονωμένος από τους άλλους ηγέτες της Ευρώπης, με τα χέρια στις τσέπες, λέει από μόνη της πολλά και προοιωνίζει τα χειρότερα. Η Ελλάδα είναι πλέον μείζον πρόβλημα για τη Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελεί ξένο σώμα γι αυτήν και στην παρούσα φάση συνιστά ταυτοχρόνως και επικίνδυνο ιό, με διαλυτικές ιδιότητες.

Η χώρα –δυστυχώς με δική της επιλογή, που δείχνει και το επίπεδο του λαού της– όπως έγραψε ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, βρίσκεται στα χέρια μπουφόνων, οι οποίοι όμως έχουν κακές προθέσεις τόσο για την οικονομία όσο και για την δημοκρατία. Διακηρύττουν μάλιστα αυτές τους τις προθέσεις με απόλυτη ειλικρίνεια. Λένε ξεκάθαρα, δια στόματος πρωθυπουργού, ότι δεν ενδιαφέρονται να κυβερνήσουν αλλά θέλουν να γίνουν εξουσία. Καθεστώς, με άλλα λόγια.

ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΚΑΙ «ΠΤΩΧΕΥΣΗ»! ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ !

iskra

ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΝΗΦΑΛΙΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Η τρομοκρατία της πτώχευσης καλά κρατεί εδώ και αρκετό διάστημα.

Το Σαββατοκύριακο, μάλιστα, εν' όψη της ψήφισης του νέου Μνημονίου στη Βουλή, προσέλαβε παραληρηματικές διαστάσεις! 

Έχει κάποια βάση αυτή η τρομοκρατία της «πτώχευσης» (ή χρεοκοπίας, που είναι το ίδιο πράγμα); 

Τι είναι αλήθεια και τι ψέματα;

Για ποια πτώχευση μιλάμε; Πόσων ειδών πτωχεύσεις υπάρχουν;

Τι συνέπειες θα έχει κάθε μια απ' αυτές;

Ποια είναι η λύση που προτείνει η Iskra;

Η «ΑΤΑΚΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ» ΤΟΥ Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ!

Ο Λ. Παπαδήμος έλεγε πως αν η Ελλάδα δεν συνομολογήσει το 2o Μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις, θα οδηγηθεί σε «άτακτη χρεοκοπία».

Τι εννοούσε με αυτό;

Εννοούσε ότι χωρίς την ψήφιση του 2ου Μνημονίου, η τρόικα, κατά πάσαν βεβαιότητα, θα διέκοπτε τηχρηματοδότηση της στη χώρα μας, πράγμα που θα είχε ως συνέπεια να μην μπορεί η Ελλάδα να αποπληρώνει το χρέος της, δηλαδή τους τόκους και τα χρεολύσια.

Αυτήν την αναγκαστική αδυναμία της χώρας μας να αποπληρώσει το σύνολο του χρέους της, με δυο λόγια την εξώθηση της χώρας σε γενική και καθολική στάση πληρωμών επί του χρέους, την ονομάζει ο Λ. Παπαδήμος «άτακτη χρεοκοπία».

Η «ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ» ΄Η «ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ» ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Η έννοια της «άτακτης χρεοκοπίας» που επέλεξε ο Λ. Παπαδήμος (και φυσικά όχι μόνο αυτός) για νακινδυνολογήσει, δεν είναι καθόλου τυχαία.

Ο Λ. Παπαδήμος ουσιαστικά αντιδιέστειλε την "καταστροφική" χρεοκοπία που είναι η «άτακτη χρεοκοπία» ή «ασύντακτη χρεοκοπία», με την «καλή» ή «υποφερτή» χρεοκοπία, που τάχα είναι η«συντεταγμένη» ή «ελεγχόμενη» χρεοκοπία.

Την αντιδιαστολή αυτή ο Λ. Παπαδήμος την έκανε, χωρίς να το ομολογήσει ανοικτά, για τον εξής απλό λόγο.

Γιατί σε λίγο η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί με εγκεκριμένο το πακέτο «PSI – 2ο Μνημόνιο – 2η Δανειακή Σύμβαση», σε καθεστώς «ελεγχόμενης» ή «συντεταγμένης» χρεοκοπίας.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ «ΚΑΛΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ»; ΝΑΙ, ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Η iskra!

iskra

ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ «ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ» ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟ PSI, ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ «ΑΤΑΚΤΗ» ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ! 

ΜΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ iskra!

Οι κατεστημένες δυνάμεις στη χώρα μας και στην ΕΕ μας λένε ότι πρέπει να ανεχθούμε τη μνημονιακή λεηλασία(και το παρόν δεύτερο μνημόνιο), γιατί διαφορετικά θα οδηγηθούμε στηνπτώχευση ή αλλιώς χρεοκοπία.  

Και γιατί θα οδηγηθούμε τότε στηνπτώχευση (ή χρεοκοπία); Διότι χωρίς μνημόνια, η τρόικα θα πάψει ναχρηματοδοτεί τη χώρα. Θα πάψει δηλαδή να δίνει δάνεια στην Ελλάδα! 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ; 

Και αν η τρόικα πάψει να δανείζει τη χώρα μας, τότε αυτή θα υποχρεωθεί να κηρύξει στάση πληρωμών στο χρέος, δηλ. να διακόψει την αποπληρωμή του χρέους, αφού δεν θα έχει να πληρώσει του υπέρογκους τόκους κ αι χρεολύσια, που πληρώνει με τα δάνεια της τρόικας.

Κηρύσσοντας, όμως, η χώρα στάση πληρωμών στο χρέος, διακόπτοντας με δύο λόγια την αποπληρωμή του χρέους, τότε τίθεται σε πτώχευση ή χρεοκοπεί. 

Κι' αυτή η πτώχευση ή χρεωκοπία, όπως μας λένε οι κυρίαρχοι κύκλοι, είναι το απόλυτο κακό ή αλλιώς η απόλυτη καταστροφή, την οποία, προκειμένου να αποφύγουμε, είναι προτιμότερη η σημερινήμνημονιακή λεηλασία!

Άρα ο μεγάλος «μπαμπούλας» είναι η πτώχευση, που, για να την αποφύγουμε, πρέπει να κάνουμε αποδεκτό το μικρό «μπαμπούλα» που είναι τα μνημόνια!