Όταν χορεύουν τα βουβάλια, τα βατράχια ας πρόσεχαν

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

ΑΦΟΡΜΗ γι αυτό το σημείωμα η πρόσφατη πρωτοβουλία Τσίπρα – όχι απλώς «της Κυβέρνησης», αλλά του ίδιου (α) ως Πρωθυπουργού και (β) ως βασικού αν όχι μόνου διαπραγματευτή στην τελική ευθεία του περασμένου καλοκαιριού – να ανοίξει μέτωπο για το θέμα συμμετοχής του ΔΝΤ στην τωρινή διαπραγμάτευση. Μέτωπο με τους «εταίρους» της Ελλάδας, γενικώς, καθώς το γάντι της Ελληνικής θέσης ότι μπορούμε να κάνουμε/προτιμότερο να προσχωρήσουμε και χωρίς το άκαμπτο, ακραίο κλπ. ΔΝΤ δεν το σήκωσε μόνον ο (αναμενόμενος) Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά και ο Χόρστ Ζάϊμπερτ (αυτός είναι ο Εκπρόσωπος Τύπου όλης της Κυβέρνησης Μέρκελ, εντάξει;) και – μην καθυστερήσει! – ο Γάλλος Επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί (ο πλησιέστερος προς τις Ελληνικές θέσεις στις Βρυξέλλες, με τον Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ ακόμη ψυχραμένο).

Δεν θα πούμε το πικρό – μην ξεκινάς μάχες που γνωρίζεις ότι θα χάσεις, πάντως δεν θα κερδίσεις. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δίδαξε (και διδάχθηκε…) ότι ακόμη και το σώου κόντρας κάνει καλό, αν δηλαδή ξεκαβαλλήσεις από την Ροζινάνθη έγκαιρα, αν δεν γίνεις με άλλα λόγια Γιάνης – με ένα «ν» – Βαρουφάκης. Το ΔΝΤ θα μείνει ή θα φύγει, ή θα του χτιστεί πατέντα να φύγει μένοντας, επειδή θα το κρίνουν έτσι οι ισορροπίες στην Ουάσιγκτον κι ακόμη περισσότερο οι ισορροπίες στο Βερολίνο, στο Μπούντεσταγκ (βλέπετε, έχει και η Γερμανία την κακή συνήθεια να διαθέτει Βουλή…). Δεν θα παίξει ρόλο το οποιοδήποτε νομικό κείμενο του Eurogroup που προσυπέγραψε η μετά-τον-Βαρουφάκη Ελλάδα, η επιστολή-αίτηση Τσακαλώτου που ζήτησε την επανάκαμψη ΔΝΤ. Αλλά… ο απλός και ξεκάθαρος συσχετισμός δυνάμεων. Όπως πάντα.

Το κακό, εδώ, είναι ότι τότε κυρίως η Ελληνική πλευρά στρέφεται κατά της παρουσίας ΔΝΤ (και μάλιστα με το δακρύβρεκτο επιχείρημα ότι πρέπει… η Ευρώπη να ρυθμίζει μόνη τα του οίκου της!), όταν χάνει. Αυτό το αντι-ΔΝΤ/»φιλο-Ευρωπαϊκό» ιδεολόγημα έψελνε ο Βαγγέλης Βενιζέλος κάποια στιγμή πτώσης του/μας, αυτό και ο Αντώνης Σαμαράς όταν είχε πλέον χάσει την γλυκύτατη εξουσία χωρίς να το συνειδητοποιήσει.

Όμως, ακόμη χειρότερο είναι το άλλο: ότι εμείς οι ίδιοι αποδεχόμαστε πώς το έχει επικατάρατο ΔΝΤ (σκληρές θέσεις στα εργασιακά, πάντως στο Ασφαλιστικό, δυσάρεστη τάση να ανακαλύπτει δημοσιονομικές μαύρες τρύπες κοκ) είναι ο μόνος αληθινός, χρήσιμος σύμμαχος – πέραν δηλαδή του Αγγλοσαξωνικού Τύπου και πολλών πανεπιστημιακών – στην μάχη να διαρρυθμιστεί κάπως το πρόδηλα μη-βιώσιμο χρέος της Ελλάδας του 2015. 

Και αυτό το ΔΝΤ, για να κερδηθούν λίγες στερεότυπες εντυπώσεις, προσπαθούμε να το φέρουμε «απέναντι». Γι αυτό, και όχι για τα μαύρα (;) μάτια της Ντέλιας Βελκουλέσκου γίνεται ο καυγάς. Προσοχή όμως! Ο καυγάς δεν -ΔΕΝ- είναι για μας. Ο καυγάς είναι για το μείζον θέμα του Ευρωπαϊκού χρέους, προοπτικά. Και για τον ρόλο του ΔΝΤ σ” αυτό. Καυγάς ΔΝΤ-ΕΕ, είναι. Καυγάς Ουάσιγκτον – Βερολίνου.

Οπότε όταν χορεύουν τα βουβάλια, τα βατράχια ας πρόσεχαν.

*Συνεργάτης της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)