Ο άσχημος Καναδός

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Δεν υπάρχει ούτε μία χώρα του παγκόσμιου Νότου όπου οι καναδικές εταιρείες να μην πυροδότησαν τοπικές συγκρούσεις

Ιβς Ενγκλερ

Για τους περισσότερους κατοίκους αυτού του πλανήτη –και ιδίως για τους Αγγλοσάξονες– ο Καναδάς αποτελεί μια μάλλον βαρετή χώρα με καλούς -πλην ιδιαίτερα αγαθούς- πολίτες. Οι Μόντι Πάιθον παρουσίαζαν τον βόρειο γείτονα των ΗΠΑ σαν μια χώρα ξυλοκόπων (αν και με ομοφυλοφιλικές τάσεις), για τον Μάικλ Μουρ αποτελούσε το πρότυπο του κράτους πρόνοιας, ενώ το South Park παρουσιάζει μια γκροτέσκα καρικατούρα των Καναδών που ζουν σε μια χώρα που δεν συμβαίνει τίποτα σημαντικό.

Την εικόνα αυτή επιχείρησε να ανατρέψει πριν από μερικά χρόνια ο συγγραφέας, Ιβς Ενγκλερ, στο βιβλίο του The Ugly Canadian («Ο άσχημος Καναδός»), το οποίο υποθέτουμε αποτελεί λογοπαίγνιο του περίφημου «Ησυχου Αμερικανού» του Γκράχαμ Γκριν.

Μεταξύ άλλων θεμάτων, ο Ενγκλερ εστίαζε στη στήριξη που παρείχε η κυβέρνηση του τότε πρωθυπουργού Στίβεν Χάρπερ στο κράτος του Ισραήλ, τον ενεργό ρόλο της χώρας στην εισβολή των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στη Λιβύη, την αποδοχή του πραξικοπήματος στην Ονδούρα και τη στενή συνεργασία με ορισμένα από τα πιο αιμοσταγή καθεστώτα της Μέσης Ανατολής.

Οταν ο (εμφανισιακά) χαρισματικός Τζάστιν Τριντό ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας και ενώ τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης δήλωναν σαγηνευμένα από την εικόνα του νεαρού φιλελεύθερου πολιτικού, ο Ενγκλερ έβλεπε μπροστά του έναν ακόμη άσχημο Καναδό.

Ανάμεσα στις κατηγορίες που εξαπέλυε ο «Τσόμσκι του Καναδά» ήταν η άρνηση της χώρας του να στηρίξει τις προτάσεις του ΟΗΕ για τον πυρηνικό αφοπλισμό, αλλά και η ενίσχυση των σχέσεων με το Ισραήλ (δύο στοιχεία που, παρεμπιπτόντως, χαρακτήρισαν και την ελληνική εξωτερική πολιτική επί ΣΥΡΙΖΑ).

Καταλονία: Το φάντασμα του φρανκισμού επιστρέφει

Του Μωυσή Λίτση 

  Με πρωτοφανή καταστολή, κατάσχεση προεκλογικού υλικού, απειλές κατά δημάρχων και εκδοτών, περιορισμό της δημοσιονομικής αυτονομίας και απειλές για κατάργηση πλήρως της θεσμοθετημένης  από το 1979 αυτονομίας της Καταλονίας, αντιμετωπίζει η Μαδρίτη την διεξαγωγή του καταλανικού δημοψηφίσματος για την απόσχιση από το ισπανικό κράτος, την 1^η Οκτωβρίου.

 Οι εξελίξεις αυτές φέρνουν στο νου τις «Μέρες του ‘36», τότε που οι στρατιές του Φράνκο, ισοπέδωναν τη νεαρή ισπανική δημοκρατία και την αυτόνομη Καταλονία, στην «πρόβα τζενεράλε» για όσα θα ακολουθούσαν λίγα χρόνια μετά σε ολόκληρη την Ευρώπη.

 Το καταλανικό δημοψήφισμα απειλεί με νέα κατακλυσμικών διαστάσεων κρίση την Ισπανία και την Ευρώπη γενικότερα, με τις πληγές του Brexit να παραμένουν ανοικτές και τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν να επιχειρεί να ανορθώσει το καταρρακωμένο ευρωπαϊκό ηθικό και να δώσει νέα ώθηση στο ευρωπαϊκό εγχείρημα.

 Η αυτόνομη περιφερειακή κυβέρνηση της Καταλονίας προχωρά στην διεξαγωγή δημοψηφίσματος την 1^η Οκτωβρίου, με αίτημα την πλήρη ανεξαρτητοποίησή της από το Ισπανικό Κράτος.

Μικρό γερμανικό καλάθι

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Πριν από λίγους μήνες οι Γερμανοί ανησυχούσαν για τους Γάλλους. Τώρα οι Γάλλοι και πολλοί ακόμη Ευρωπαίοι ανησυχούν για τους Γερμανούς. Η σύνθεση της νέας Bundestag είναι η «πιο δεξιά των τελευταίων δεκαετιών», όπως επεσήμανε σύσσωμος ο ευρωπαϊκός Τύπος, εστιάζοντας στην είσοδο ενός ακροδεξιού κόμματος για πρώτη φορά εδώ και 60 χρόνια. Αυτό, όμως, που πρέπει να προβληματίζει επίσης είναι πως πρόκειται ταυτόχρονα για την πλέον ευρωφοβική.  

Δεν είναι μόνο το ξενοφοβικό και άκρως εχθρικό προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις αξίες της AfD. Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) εμφανίζονται άκρως επιφυλακτικοί έως φοβικοί απέναντι στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Θέλουν μία όσο το δυνατόν πιο χαλαρή διακρατική ένωση, που δεν θα μοιράζει ευθύνες και βάρη, αλλά θα συνεχίσει να προσφέρει στην εξαγωγική μηχανή της Γερμανίας τα μέγιστα οφέλη. Και καθώς, όπως φαίνεται, θα δώσουν το «παρών» στη νέα κυβέρνηση -διεκδικώντας μάλιστα το κρίσιμο χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Οικονομικών-, θα προσπαθήσουν γρήγορα να δώσουν τέλος στο φλερτ της καγκελαρίου Μέρκελ με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και τις μεταρρυθμίσεις που οραματίζεται για την Ευρωζώνη. Τι αντιπροτείνουν; Λιτότητα, πειθαρχία, κυρώσεις και -γιατί όχι;- έξοδο για τους «ατίθασους».  

Πώς (αληθινά) σχηματίζεται μια Γερμανική Κυβέρνηση

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ευτυχώς σιγά-σιγά έχει συνειδητοποιηθεί και στον εσωστρεφή πολιτικό μας κόσμο (ίσως και στον ακόμη κλειστότερο, ορισμένες φορές, μηντιακό) ότι ο σχηματισμός Κυβέρνησης μετά την ολοκλήρωση των χθεσινών Γερμανικών εκλογών δεν θα είναι ευθύγραμμη υπόθεση. Ότι η συνεχιζόμενη παράδοση Κυβερνήσεων σ=Συνασπισμού υποχρεώνει σε διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων που θα θελήσουν/προθυμοποιηθούν/αντέξουν να συμμετάσχουν. Το «αντέξουν» αφορά στην συγκεκριμένη συγκυρία π.χ. τους Σοσιαλδημοκράτες/SPD, που μετά από τρεις φορές συμμετοχή σε Μεγάλο Συνασπισμό με την Χριστιανοδημοκρατία/CDU-CSU έχουν μόνο «πληρώσει» σε φθορά. Το «προθυμοποιηθούν» αφορά τους μικρότερους εταίρους (ενός εναλλακτικού Μικρού Συνασπισμού, τώρα όπως των Φιλελευθέρων/FDP

. Που – κι αυτό έχει συνειδητοποιηθεί σ’ εμάς πλέον – δεν θα συμμετάσχουν με «Ελληνικό τρόπο» δηλαδή «συμφωνούμε και φύγαμε για εξουσία!!». Αλλά θα συντάξουν μετά από διεξοδικές ενδοκομματικές και διακομματικές διεργασίες ένα κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης. ένα πρόγραμμα που θα καλύπτει όλα τα μεγάλα αναμενόμενα ζητήματα της διακυβέρνησης. ένα πρόγραμμα που θα καλύπτει (ή θα επιχειρεί να καλύψει) το σύνολο της 4ετίας. ένα πρόγραμμα, ακόμη, που θα έχει μέσα του και διαδικασίες προσαρμογής στις ενδεχόμενες ανατροπές.

Σ’ αυτήν την διαπραγμάτευση, που παίρνει η έκβασή της την μορφή ενός δομημένου κειμένου εκατόν-τόσων σελίδων, ισορροπούν οι κεντρικές απόψεις των κομμάτων του Συνασπισμού, αλλά και δίνεται η ευκαιρία να «φιλοξενηθούν» οι ιδιαίτερες προτεραιότητες του καθενός. Σε μιαν Κυβέρνηση CDU/FDP, για παράδειγμα, θα υπάρξουν ασφαλώς διατυπώσεις για το Μεταναστευτικό/Προσφυγικό ή για την Ευρωπαϊκή μετεξέλιξη ή για την χρηματοδότηση των υποδομών – όμως ζητήματα όπως οι «διαιωνιζόμενες επιδοτήσεις στα πλαίσια της ΕΕ που θα πρέπει να τερματισθούν» ή «η πώληση των συμμετοχών του Δημοσίου στην τηλεφωνία» ή «η διαχείριση της ενέργειας με όρους αγοράς» που αφορούν τους Φιλελεύθερους θα βρουν τρόπο να αναφερθούν. (Φυσικά, ανάλογα ισχύουν ακόμη περισσότερο, άμα υπάρξει Μεγάλος Συνασπισμός με SPD). Εκεί κάπου θα πρέπει να αναμένεται αναφορά – άμεση ή μέσω γενικότερων διατυπώσεων – στον χειρισμό της «Ελληνικής υπόθεσης»…

Το ποσοστό της εποχής

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Κυριακή βράδυ, λίγο πριν από τα exit polls. Ο εκφωνητής κάνει λόγο για το ποσοστό της εποχής, για να διορθώσει ευθύς αμέσως για το ποσοστό της αποχής. Το τελευταίο δεν επιβεβαιώθηκε, αλλά το πρώτο με μαύρα γράμματα τυπώθηκε. Το ποσοστό της εποχής ήταν της γερμανικής Εναλλακτικής. Όταν ολόκληρη η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με τον κοινοβουλευτικό κατατεμαχισμό, την άνθηση των λαϊκισμών και την κρίση των «μεγάλων», γιατί η «μεγάλη Ελβετία» να αποτελεί εξαίρεση; 

Πέρα από το ιστορικά προφανές, που κάνει πολύ κόσμο να ανατριχιάζει για «το βήμα προς τα πίσω» και «τη δοκιμασία για την δημοκρατία», γιατί το μέγεθος μετράει, όταν το all inclusive της μεταπολεμικής αφήγησης σπάει.

Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, η Γερμανία είχε καταφέρει να μένει σε εθνικές εκλογές αλώβητη από υπερεθνικιστικά ρεύματα. 

Η εξαίρεση, όμως, ήταν υπό αίρεση. Εβδομήντα χρόνια στης Ιστορίας τα αλώνια δεν εξασφαλίζουν σε καμία χώρα σαλόνια. Η διαμαρτυρία, η δυσαρέσκεια, η αναζήτηση ενός αισθήματος ασφαλείας και η επιστροφή στην εθνική κυριαρχία δεν αναπαύονται στα αρχεία. 

Μοντέλο ανάπτυξης και δημογραφικό

analyst

Άποψη

του Βασίλη Βιλιάρδου

Μία χώρα πρέπει να γνωρίζει τα ανταγωνιστικά της πλεονεκτήματα, καθώς επίσης το πλέον ορθολογικό μοντέλο ανάπτυξης της – όπου, όσον αφορά την Ελλάδα, είναι τo εξής:

(α) ο ποιοτικός τουρισμός – δηλαδή ο λιγότερος και ακριβότερος, ανάλογος με τις εκάστοτε υποδομές της,

(β) η υψηλών προδιαγραφών γεωργία – επομένως εκείνα τα προϊόντα που ευδοκιμούν καλύτερα στην ελληνική γη, συγκριτικά με τις άλλες χώρες, με μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία,

(γ) οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας – αιολικά πάρκα, ηλιακή ενέργεια, υδροηλεκτρικά εργοστάσια, καθώς επίσης

(δ) οι μεταφορές και κυρίως η ναυτιλία, στην οποία κατέχουμε την 1η θέση παγκοσμίως – σε συνδυασμό με τις συμπληρωματικές επιχειρήσεις όπως οι κατασκευές, το λογισμικό, η βιομηχανία λιπασμάτων, τα λιμάνια, τα ναυπηγεία κοκ.

Στα πλαίσια αυτά, όλα εκείνα τα εγχειρήματα που μπορούν ενδεχομένως να προκαλέσουν «βλάβες» στο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας, όπως η εξόρυξη πετρελαίου σε τουριστικές περιοχές ή τα μεταλλεία χρυσού που δεν εξασφαλίζουν το περιβάλλον, δεν πρέπει να προωθούνται – οπότε η μοναδική ίσως σωστή ενέργεια της κυβέρνησης ήταν το «στα τσακίδια» για την Eldorado, το οποίο όμως ως συνήθως δεν σεβάσθηκε τελικά, σκύβοντας ξανά το κεφάλι.

Περαιτέρω, το μοντέλο αυτό δεν είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί σήμερα στην Ελλάδα, αφενός μεν επειδή καμία κυβέρνηση της δεν είχε και δεν έχει σχέδιο, αφετέρου λόγω της υπερχρέωσης της – την οποία εκμεταλλεύεται η Γερμανία, για να μετατρέψει τη χώρα μας σε προτεκτοράτο, καθώς επίσης τους Έλληνες σε πάμφθηνους σκλάβους χρέους.

Η προκοπή ως όραμα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

alkost@otenet.gr

Κάπου 400.000 Νεοέλληνες έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τα τελευταία χρόνια σε αναζήτηση καλύτερης τύχης εκτός αυτής. Καλά έκαναν. Ανέλαβαν την ευθύνη του εαυτού τους και έτσι έπρεπε. Κάποιοι βρίσκονται στη Silicon Valley στην Αμερική, κάποιοι άλλοι στα Τεχνολογικά Πάρκα της Αυστραλίας. Ακολουθούν τους δρόμους που ανοίγει η 4η βιομηχανική επανάσταση προετοιμάζοντας το μέλλον. Ευχόμαστε οι περισσότεροι να πετύχουν και να διαπρέψουν.

Κύριο ατού τους στην προσπάθειά τους η αρετή και η τόλμη. Για να το πούμε πιο απλά, όλοι αυτοί οι συμπατριώτες μας θέλουν να προκόψουν. Δεν περιμένουν τίποτε ούτε από το κράτος ούτε από το πελατειακό σύστημα. Η προκοπή και η αναζήτησή της είναι το όραμά τους. Ένα όραμα, όμως, που η εξουσία δεν το θέλει καθόλου. Δεν θέλει απέναντί της ανθρώπους που επιλέγουν να σκέπτονται ελεύθερα. Επιδίωξή της είναι να έχει υπηκόους. Γι’ αυτό και δεν κάνει τίποτε ώστε οι Έλληνες του εξωτερικού να μπορούν να ψηφίζουν.

Ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Τους φοβάται. Δεν είναι υποτακτικοί, όπως αυτοί που περιμένουν επιδόματα και πολιτικά βολέματα. Άρα, δεν ψηφίζουν με κριτήριο την προσωπική προκοπή αλλά τη συναλλαγή. Οι καιροί ωστόσο αλλάζουν, και μάλιστα πολύ γρήγορα, αλλά οι πολιτικοί μας τρέμουν τις αλλαγές. Δικό τους όραμα είναι η ακινησία. Αυτή που οδηγεί στη γάγγραινα. Την τραγική αυτή ασθένεια της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Η γάγγραινα, όμως, οδηγεί αναγκαστικά σε ακρωτηριασμούς. Αυτό πρέπει με κάθε τρόπο να αποφευχθεί.

Η διαδικασία κατάληψης της Ευρωζώνης

analyst

Η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει το 4ο Ράιχ, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα – παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

.

Άποψη

Χωρίς καμία αμφιβολία φαίνεται φως στο τούνελ, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης της Ευρωζώνης. Την ίδια στιγμή όμως η «διαδικασία αποσύνθεσης», μεταξύ των χωρών του κέντρου όπως είναι η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία, καθώς επίσης της νοτίου περιφέρειας (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία) συνεχίζει να εξελίσσεται –  παραμένοντας ένα άλυτο πρόβλημα.

Ειδικότερα, το πραγματικό ΑΕΠ της Γερμανίας αυξήθηκε μεταξύ των ετών 1999 και 2016 κατά 24,1% – ενώ το αντίστοιχο της Ιταλίας μόλις κατά 4,6%, της Πορτογαλίας κατά 8,2% ενώ της Ελλάδας κατά 0%, λόγω της κρίσης του 2010 που μεσολάβησε, οδηγώντας την οικονομία πάνω από 17 χρόνια πίσω (γράφημα).

Το ΑΕΠ της Ισπανίας βέβαια αυξήθηκε περισσότερο από της Γερμανίας, με κινητήριο δύναμη τις κατασκευές και τη φούσκα ακινήτων που δημιουργήθηκε, με τίμημα όμως την κρίση και τον τετραπλασιασμό του δημοσίου χρέους για να μπορέσει να αντιμετωπισθεί – ενώ ακόμη και σήμερα έχει μεγάλο έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, καθώς επίσης σημαντικά τραπεζικά προβλήματα.

Νέα πτώση της Ελλάδας στην παγκόσμια κατάταξη ανταγωνιστικότητας

Πτώση μίας θέσης στην παγκόσμια κατάταξη των πιο ανταγωνιστικών οικονομιών για το 2017-2018 σημείωσε η Ελλάδα, σύμφωνα με την έκθεση Global Competitiveness Report του World Economic Forum. Η χώρα μας κατατάσσεται πλέον στην 87η θέση μεταξύ 137 χωρών.

Η αδύναμη επίδοση της ελληνικής οικονομίας και για το 2017-2018 αποτυπώνει την φθίνουσα πορεία της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη ανταγωνιστικότητας. Οι παράγοντες που επιβαρύνουν τις επιδόσεις της Ελλάδας σύμφωνα με την έκθεση είναι οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές, η αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, το φορολογικό καθεστώς αλλά και η αστάθεια του πολιτικού συστήματος.

Στην περσινή αξιολόγηση η Ελλάδα βρισκόταν στην 86η θέση μεταξύ 138 χωρών, από την 81η θέση μεταξύ 140 χωρών που κατείχε στην αξιολόγηση του 2015 - 2016 και την -επίσης- 81η θέση μεταξύ -αυτή τη φορά- 144 χωρών στο Global Competitiveness Report του 2014 - 2015. Υπενθυμίζουμε ότι, διαχρονικά, η καλύτερη επίδοση της εθνικής μας οικονομίας σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας σημειώθηκε την περίοδο 2003 - 2004, όταν η Ελλάδα κατέλαβε την 35η θέση μεταξύ των 102 πιο ανταγωνιστικών οικονομιών του κόσμου.

Υποβολή οικονομικών καταστάσεων στο Γ.Ε.ΜΗ. και ημερομηνίες σύγκλησης γενικών συνελεύσεων για τη χρήση 2016 - Τι ισχύει για τη δημοσίευση των Οικονομικών καταστάσεων της χρήσης που έληξε την 31/12/2016

taxheaven

Με τον νόμο 4403/2016 επήλθαν σημαντικές αλλαγές ως προς το χρόνο σύγκλησης της Γενικής Συνέλευσης όλων των νομικών προσώπων, αλλά και αλλαγές ως προς την υποβολή στο Γ.Ε.ΜΗ. των εγκεκριμένων πλέον οικονομικών καταστάσεων.

■ Ανώνυμες εταιρείες

Με την τροποποίηση του άρθρου 7α του ν.2190/1920 υποβάλλονται  πλέον σε δημοσιότητα ΜΟΝΟ οι εγκεκριμένες οικονομικές καταστάσεις από την Γενική Συνέλευση των ανωνύμων εταιρειών

Περίπτωση ζ. άρθρου 7α ν.2190/1920:  Οι εγκεκριμένες ετήσιες οικονομικές καταστάσεις και οι σχετικές εκθέσεις του Διοικητικού Συμβουλίου και των ελεγκτών της ανώνυμης εταιρείας.

Με τον ίδιο νόμο τροποποιήθηκε επίσης το άρθρο 43β του ν.2190/1920 ως εξής:

Άρθρο 43β. - Κείμενο νόμου

1. Οι ανώνυμες εταιρείες δημοσιεύουν στο Γ.Ε.ΜΗ.:
α. τις νόμιμα εγκεκριμένες από την τακτική Γενική Συνέλευση ετήσιες οικονομικές καταστάσεις,
β. την έκθεση διαχείρισης και
γ. τη γνώμη του νόμιμου ελεγκτή ή του ελεγκτικού γραφείου όπου απαιτείται, εντός είκοσι (20) ημερών από την έγκρισή τους από την τακτική γενική συνέλευση.
Όπου βάσει της διάταξης της περίπτωσης 1 της Υποπαραγράφου Α1 της παρ. Α' του άρθρου 2 του ν. 4336/2015 (Α' 94) απαιτείται γνώμη νόμιμου ελεγκτή ή ελεγκτικού γραφείου, οι ετήσιες οικονομικές καταστάσεις και η έκθεση διαχείρισης δημοσιεύονται με τη μορφή και το περιεχόμενο βάσει των οποίων ο νόμιμος ελεγκτής ή το ελεγκτικό γραφείο έχουν συντάξει το πιστοποιητικό ελέγχου. Συνοδεύονται επίσης από το πλήρες κείμενο της έκθεσης ελέγχου

2. Οι πολύ μικρές ανώνυμες εταιρείες, εκτός από τις εταιρείες οι οποίες αποτελούν οντότητες δημόσιου ενδιαφέροντος κατά την έννοια του Παραρτήματος Α' του ν. 4308/2014 (Α' 251), απαλλάσσονται από την υποχρέωση δημοσίευσης της έκθεσης διαχείρισης. Για το σκοπό της εφαρμογής της παρούσας παραγράφου ο καθορισμός του μεγέθους των επιχειρήσεων γίνεται, σύμφωνα με το άρθρο 2 του ν. 4308/2014.

ΕΣΕΕ: Η Ευρώπη διαμορφώνει νέο ορισμό για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις

Ευρεία δημόσια διαβούλευση πρόκειται να ξεκινήσει τον Δεκέμβριο του 2017 σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την αναθεώρηση του ορισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις ΜμΕ, όπως αναφέρει η Ελληνική Συνομοσπονδία Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας, μέλη της οποίας συμμετείχαν στο χθεσινό διοικητικό συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Βιοτεχνικών, Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων, UEAPME, που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες.

Πιο συγκεκριμένα, η Επιτροπή ζήτησε από την UEAPME, στην οποία συμμετέχουν πάνω από 80 οργανώσεις-μέλη από 34 χώρες, που εκπροσωπούν περισσότερες από 12 εκατομμύρια επιχειρήσεις, να προβεί σε μια αξιολόγηση του ισχύοντος ορισμού, ώστε να διαμορφωθεί μια πρώτη άποψη. 

Αποφασίστηκε έως τις 9 Οκτωβρίου 2017, οι οργανώσεις-μέλη της UEAPME, να απαντήσουν σε ένα ειδικά διαμορφωμένο ερωτηματολόγιο ώστε να δοθεί ένας πρώτος ευρύς προσανατολισμός. Στόχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν είναι να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό ο ισχύων ορισμός, αλλά να επεξεργαστεί κυρίως τρία ζητήματα: την προσαρμογή των οικονομικών ορίων σύμφωνα με τον πληθωρισμό, την απάντηση σε νομικά ζητήματα που έθεσε το Δικαστήριο και την ανταπόκριση στα αιτήματα των ταχέως αναπτυσσόμενων νεοφυών επιχειρήσεων.

Κούβα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν: ανταρτοπόλεμος

Ακροβατώντας στ΄όνειρο με τον Κώστα Αντωνάκη μ΄όπλο την Ιστορία.

Αντωνάκης Κώστας κ' Πέτρος Ιωάννου στον Σπορnews 90,1fm της Λάρισας στους ''ακροβάτες του ονείρου'' 18/9/17.Κάθε μέρα (7χ7) μαζί στις 10.00 με 11.17 π.μ.Για το διαδύκτιο sportnews901.gr

Μαθήματα δημοσιογραφίας από τους Νιού Γιόρκ Τάιμς

ardin-rixi

Του Δημοσθένη Γκαβέα από την huffingtonpost.gr

Για τη χαμένη τέχνη της ακρόασης, τις ελίτ που κωφεύουν στους προβληματισμούς του καθημερινού πολίτη, τον ρόλο της δημοσιογραφίας, την ποιότητα του δημόσιου λόγου και τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τη Δημοκρατία μίλησε μεταξύ άλλων ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της «The New York Times Company» και πρώην γενικός διευθυντής του BBC, Mark Thompson κατά τη διάρκεια συζήτησης με τον διευθυντή της Καθημερινής, τον κ. Αλέξη Παπαχελά στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος την Παρασκευή που μας πέρασε.

Όταν ακούς έναν άνθρωπο αυτού του διαμετρήματος, ακόμη και εάν διαφωνείς με τοποθετήσεις του, αναπόφευκτα κάνεις συγκρίσεις και καταλήγεις σε συμπεράσματα, καθώς η πενία στον χώρο της δημοσιογραφίας και της πολιτικής στη χώρα μας έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις, ενώ οι διανοούμενοι εκπλήσσουν με τη βουβαμάρα τους ή τις κοινοτοπίες στην έκφραση του λόγου τους, την ώρα που η πλειονότητα των πολιτών εκπίπτει σε μια άνευ προηγουμένου, όχι μόνο οικονομική αλλά και πνευματική διολίσθηση.

Όμως, εκτός από τα συμπεράσματα παραμένει μια πικρή αίσθηση ανημπόριας γιατί γνωρίζω, όλοι μας γνωρίζουμε, πως σήμερα, αύριο, μεθαύριο, τις μέρες και τους μήνες που ακολουθούν, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, θα διαβάσουμε τα ίδια μονότονα και ανούσια πολιτικά άρθρα, χωρίς καμία κριτική σκέψη. Θα δούμε υπογραφές ανθρώπων που δεν έχουν κανένα πάθος για μεγάλες ιδέες. Θα βομβαρδιστούμε με βλακώδη άρθρα στο διαδίκτυο και αναπαραγωγή κειμένων από ιστότοπο σε ιστότοπο με τους ίδιους προλόγους και επιλόγους.

Η κακοφωνία γίνεται κανόνας. Κυριαρχεί στον πολιτικό κόσμο. Εκφράσεις και συμπεριφορές χαμαιτυπείου αναπαράγονται και έχουν γίνει καθεστώς και κανονικότητα.

Επιχείρηση «Κιμάς»: Ο νεκρός χωρίς ταυτότητα που μπέρδεψε τη γερμανική αντικατασκοπία και άλλαξε τον πόλεμο*

Το Ποντίκι

του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη

Λονδίνο, τέλη Απριλίου 1943. Βράδυ Τετάρτης προς Πέμπτη. Albert Bridge

Ο Μάικλ Γκλίντβορ προχωρούσε με δυσκολία στη δεξιά πλευρά της γέφυρας, κάνοντας μικρά ζιγκ - ζαγκ για να μην πέσει. Ήταν μεθυσμένος για ακόμη ένα βράδυ. Το χνώτο του βρομούσε μπίρα και κάποιο βραστό μαζί με ξινολάχανο από τη «γευστικότατη» αγγλική κουζίνα. Μονολογούσε και έβριζε. Ο Γκλίντβορ δεν ήταν και ιδιαίτερα ευχαριστημένος από τη ζωή του. Είχε ξεχάσει τη λέξη «ευτυχία», καιρό τώρα. 

Ήταν ένα χαμίνι που τις περισσότερες φορές κοιμόταν κάτω από τις γέφυρες και έπινε οτιδήποτε μπορούσε να μυρίσει σαν οινόπνευμα. Για δουλειά ούτε να γίνεται λόγος. Τα έβγαζε πέρα με τα παράνομα στοιχήματα ή όταν έκλεβε κανένα πορτοφόλι από κάποιον ανυποψίαστο περαστικό. Τώρα είχε μείνει ρέστος. Χρωστούσε κιόλας αρκετές λίρες στους «μπουκ». Ήταν απελπισμένος για άλλη μια φορά στη ζωή του.

 

Στάθηκε στο στηθαίο της γέφυρας και κοίταξε στα δεξιά του το σκοτεινό Λονδίνο. Ελάχιστα φωτάκια άναβαν, αν και οι βομβαρδισμοί των Γερμανών είχαν σχεδόν σταματήσει. «Μπάσταρδοι» μονολόγησε με δυσκολία από το πολύ ποτό και το μυαλό του ταξίδεψε στον μικρό Τομ. «Μπάσταρδοι» επανέλαβε και βούρκωσε. Τον είχε δει δυο φορές. Μια όταν γεννήθηκε πριν από έξι χρόνια και άλλη μια όταν έβγαλαν το άψυχο κορμάκι του από τα συντρίμμια, ύστερα από έναν σφοδρό βομβαρδισμό της Λουφτβάφε που είχε ισοπεδώσει σχεδόν ολόκληρο το East End.

Οι ιδεολογικές ρίζες του γερμανικού ηγεμονισμού

Η εκ νέου αναζήτηση της γερμανικής ταυτότητας μετά την ενοποίηση της Γερμανίας συντελείται στη βάση της ιστορικής ιδιαιτερότητας της γερμανικής κοινωνίας, η οποία ισχύει και σήμερα. Η πολιτιστική στροφή που έχει επισυμβεί στην Γερμανία προκαλεί αναπόφευκτη διάζευξη με την μέχρι την ενοποίηση πολιτική πρακτική, προαναγγέλλοντας μια διαφορετική πολιτική αντίληψη στις γερμανικές ελίτ.

του Κώστα Μελά

Οι συζητήσεις για την γερμανική ταυτότητα μοιραία λαμβάνουν χώρα σε ένα πλαίσιο, στο οποίο τον πρώτο ρόλο έχουν παλαιές ιδέες που αποπνέουν συντηρητισμό και αντιδραστικό εθνικισμό. Παρακάμπτοντας εντέχνως την περίοδο του Ναζισμού, αυτές οι ιδέες θέλουν να ξαναγυρίσουν στις ιερές παραδόσεις της Δεύτερης Αυτοκρατορίας (Β’ Ράιχ), τις οποίες κατέστρεψαν οι Ναζί ως μικροαστοί. Η συντηρητική αυτή αντίληψη έχει απλώσει την επιρροή της σε ένα ευρύ φάσμα πολιτικών και διαμορφωτών της κοινής γνώμης.

Παράλληλα, ο γερμανικός εθνικιστικός ιδεαλισμός δίνει έμφαση στην αποτελεσματικότητα της οικονομίας και στηρίζεται από αυτή. Στηρίζει την υπέρμετρη “ωμή βία”, με την οποία ότι οι Γερμανοί επιβάλλουν εκεί που μπορούν την οικονομική τους λογική, η οποία συνάδει με μερκαντιλιστκά πρότυπα. Το εθνικό οικονομικό συμφέρον είναι πρώτιστο. Με τη σειρά του ο γερμανικός εθνικιστικός ιδεαλισμός στηρίζεται στη δύναμη που παρέχει η οικονομική ισχύς.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφανγκ Σόιμπλε αποτελεί την επιτομή αυτών των αντιλήψεων. Η προηγούμενη γενιά πολιτικών ηγετών καθόρισε απόλυτα την εξωτερική πολιτική της με βάση το στόχο της πλήρους ενσωμάτωσης της Γερμανίας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ. Η νέα γενιά (αντιπροσωπευτικό δείγμα είναι ο Σόιμπλε) δεν κάνει καμία προσπάθεια να κρύψει τη θεμελιώδη και απόλυτη πίστη της στις αξίες του γερμανικού εθνικισμού.

ΕΑΜ: «…έχει πρόγραμμα Λαοκρατία»!

iskra

του Νίκου Μπογιόπουλου

76 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του ΕΑΜ.

   Το ΕΑΜ και ο στρατός του, ο δοξασμένος ΕΛΑΣ, έγραψαν ένα «νέο ’21». Πολέμησαν το φασίστα Γερμανο-Ιταλό κατακτητή, χτυπήθηκαν από τον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τίμησαν μέχρι τέλους τον όρκο για «Λεύτερη Ελλάδα».

   Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ. Ήδη από τις 1 – 3 Ιούλη του 1941, κατά την 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, προσδιορίστηκε με ως άμεσο επιτακτικό καθήκον για το Κόμμα, το λαό και τις οργανώσεις του η συγκρότηση ενός μετώπου εθνικής απελευθέρωσης.

    «Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας – έλεγε η απόφαση της Ολομέλειας – καλεί τον ελληνικό λαό, τα κόμματα και τις οργανώσεις του, σ’ ένα εθνικό μέτωπο της απελευθέρωσης» με στόχους

• το διώξιμο της γερμανοϊταλικής κατοχής από την Ελλάδα,
• την ανατροπή της κυβέρνησης – οργανέτου τους,
• την υποστήριξη κάθε συνεπούς αντιφασιστικής δύναμης με όλα τα μέσα,
• το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης απ’ όλα τα κόμματα, που θ’ αποκαταστήσει τις δημοκρατικές ελευθερίες του λαού, θα του εξασφαλίσει ψωμί και δουλειά, θα συγκαλέσει Συντακτική Εθνοσυνέλευση και θα υπερασπιστεί την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της Ελλάδας από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική δύναμη».

Η εναλλακτική στροφή της Γερμανίας

analyst

Έχουν αφυπνισθεί τα «ναζιστικά ένστικτα» των Γερμανών, τα οποία ήταν μεν «θαμμένα» στο υποσυνείδητο τους, αλλά δεν έπαψαν να υπάρχουν – όπως δεν σταμάτησαν ποτέ να πιστεύουν στην άρια φυλή τους, θεωρώντας πως έχουν επιβεβαιωθεί από την κυρίαρχη θέση που κατέκτησαν ξανά στην Ευρώπη.

.

Άποψη

Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών, οι περισσότεροι αναζητούν μία πειστική απάντηση στο ερώτημα γιατί σχεδόν 8.000.000 Γερμανοί ψήφισαν το ακροδεξιό κόμμα, ενώ ταυτόχρονα καταψήφισαν το σοσιαλδημοκρατικό – το οποίο κατέγραψε τα χειρότερα ποσοστά του μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, γεγονός που θεωρείται άκρως επικίνδυνο για τη χώρα, με κριτήριο το ναζιστικό παρελθόν της.

Στα πλαίσια αυτά διενεργήθηκε μία δημοσκόπηση, για να βρεθεί τι ακριβώς υποκίνησε τους Γερμανούς να εγκαταλείψουν μαζικά τα κόμματα της συγκυβέρνησης, επιλέγοντας πρώτα την εθνικιστική παράταξη και αμέσως μετά τους (νεο)φιλελευθέρους (γράφημα) – οι οποίοι είναι υπέρ μίας αυστηρής πολιτικής που ενδεχομένως θα απαιτούσε την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, οι ψηφοφόροι όλων των παρατάξεων (γκρίζα στήλη, 63%) βάσισαν την απόφαση τους κυρίως στο φόβο απέναντι στην τρομοκρατία (69%), στην εγκληματικότητα (61%) και στη μαζική εισροή μεταναστών – θεωρώντας πως η ακροδεξιά έχει μεγαλύτερες δυνατότητες καταπολέμησης τους. Λιγότερο στην έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στο κόμμα τους (μπλε στήλη, 31%).

Οι τσούχτρες του καπιταλισμού

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Περικλή Κοροβέση

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μια μικρογραφία της Μεσογείου. Και οι δύο θάλασσες έχουν μια στενή φυσική είσοδο και μια τεχνητή έξοδο. Κλειστές θάλασσες και οι δύο, άρα εκτεθειμένες στις περιβαλλοντικές καταστροφές. Ο Κορινθιακός Κόλπος διαθέτει σπάνια προστατευόμενα οικοσυστήματα, όπως οι «κήποι» των κοραλλιών, τα υποθαλάσσια λιβάδια της Ποσειδωνίας, που συνθέτουν ένα πανέμορφο τοπίο στον πυθμένα. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο τα τέσσερα είδη δελφινιών της Ελλάδος.

Κανονικά αυτή η υπερευαίσθητη θάλασσα θα έπρεπε να προστατεύεται με δρακόντεια μέτρα γιατί μολύνεται εύκολα εξαιτίας της αργής ανανέωσης των υδάτων της. Αλλά το κέρδος δεν έχει οικολογικές ευαισθησίες. Η «Αλουμίνα» εδώ και πενήντα χρόνια απορρίπτει την κόκκινη λάσπη της σ’ αυτή τη «λίμνη» και έχει καλύψει το 12% του πυθμένα του Κόλπου.

Αυτή η λάσπη είναι ένα επικίνδυνο δηλητήριο που αποτελείται από βαρέα μέταλλα, φυσικά ραδιενεργά συστατικά και πολλές άλλες επικίνδυνες καρκινογόνες ουσίες, σύμφωνα με τον καθηγητή Υγιεινής του Πανεπιστημίου Πατρών Απόστολο Βανταράκη.

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μία από τις πιο σεισμογενείς περιοχές της Ελλάδας. Αν ενεργοποιηθεί το ρήγμα του και διασκορπίσει αυτή τη λάσπη, ο Κορινθιακός θα πεθάνει για πάντα. Εχει στα σπλάχνα του μια ωρολογιακή βόμβα που δεν ξέρουμε πότε θα εκραγεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πεθαίνει αργά αργά. Στον Κορινθιακό καταλήγουν τα αστικά λύματα χωρίς βιολογικό καθαρισμό.

Η θανάσιμη πρόκληση Κίνας και Ρωσίας στην παγκόσμια ηγεμονία του δολαρίου

iskra

[Aνεκτίμητο βοήθημα για την σύλληψη της σημερινής διεθνούς πραγματικότητας, την διεισδυτική αντιμετώπιση της προσφερόμενης ειδησεογραφίας , την «μετάφραση» των προπαγανδιστικών σε ρεαλιστικούς όρους και την αποκρυπτογράφηση κραυγών και κρίσεων πολεμικής υστερίας στα κέντρα εξουσίας της αναγνωρισμένης Υπερδύναμης, αποτελεί το κατωτέρω άρθρο Αμερικανού δημοσιολόγου, μεγάλου κύρους στους διεθνείς οικονομικούς κύκλους. Ο Γουίλιαμ Ενγκνταλ είναι Σύμβουλος Στρατηγικού Ρίσκου, Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών του Πρίνστον, τακτικός πανεπιστημιακός ομιλητής και ευρύτατα γνωστός συγγραφέας με ειδικότητα στο Πετρέλαιο και την Πολιτική. Για το διεθνές νομισματικό σύστημα γράφει επί δεκαετίες, με πλούτο γνώσεων και πείρας, που τον έχουν καθιερώσει ως διεθνή αυθεντία στο θέμα που και εδώ διαπραγματεύεται. Εκτεταμένο αλλά συναρπαστικό, με τον πλούτο αποκαλύψεων αγνώστων σκοτεινών στοιχείων για τα κατασκευάσματα εργαστηρίων δαιμονικών αλχημιστών της διεθνούς οικονομίας, με βαρύτατες επιπτώσεις στη ζωή μας (αναφέρεται και στην κατασκευή της ελληνικής κρίσης), το άρθρο αυτό οπλίζει τον ανήσυχο και σκεπτόμενο αναγνώστη με πολύτιμη γνώση και διορατικότητα.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Εισαγωγή:

Το διεθνές νομισματικό σύστημα Μπρέτον Γούντς του 1944, όπως εξελίχθηκε σήμερα, έχει καταστεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην παγκόσμια ειρήνη και ευημερία.

΄Ηδη η Κίνα, αυξανόμενα υποστηριζόμενη από τη Ρωσία –τα δυο μεγάλα Ευρασιατικά έθνη- προχωρούν με αποφασιστικά βήματα στη δημιουργία ενός βιώσιμου συστήματος εναλλακτικού από την τυραννία του δολαρίου επί του διεθνούς εμπορίου και των χρηματιστικών συναλλαγών.

Η Γουόλ Στρητ και η Ουάσιγκτον δεν διασκεδάζουν, αλλά δεν έχουν την δύναμη να το σταματήσουν

Οι δύο Γερμανίες

Οι πολίτες σε Νότο και Δύση σπουδάζουν καλύτερα, βρίσκουν πιο εύκολα δουλειά, αμείβονται περισσότερο από ό,τι σε Βορρά και Ανατολή. Αυτές οι δύο Γερμανίες έχουν διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά αιτήματα και διαφορετική στάση στην κάλπη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι ανισότητες προσδιορίζονταν σε όλες τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις μέσα στις τρεις κορυφαίες ανησυχίες των πολιτών.

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Σε μία χώρα στην οποία σε ποσοστό 80% οι ψηφοφόροι αυτοπροσδιορίζονται ως «κεντρώοι», πόση επιρροή έχουν τα άκρα; Ολοένα και μεγαλύτερη, αν κοιτάξει κανείς την πορεία του AfD. Στη Γερμανίατης σταθερότητας και των «βαρετών» αντιπαραθέσεων, η άνοδος του κόμματος που πρωτοπαρουσιάστηκε ως μια ευρωσκεπτικιστική δύναμη, αλλά δεν άργησε να δείξει το ακροδεξιό του πρόσωπο προβληματίζει. Πώς όμως εξηγείται;

Η γερμανική οικονομία ανθεί, η ανεργία κυμαίνεται στα χαμηλότερα επίπεδα όλων των εποχών και η ενσωμάτωση των προσφύγων επιτυγχάνεται καλύτερα από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο μέλος της Ένωσης. Αυτή την εικόνα δίνουν τα δεδομένα για το σύνολο της χώρας. Δεν υπάρχει, όμως, μόνο μία Γερμανία. Στις επίμονες αποκλίσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας, τα τελευταία χρόνια, έχει προστεθεί και το χάσμα ανάμεσα σε Βορρά και Νότο.

Οι κάλπες των άλλων

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Με πολύ βραδύ ρυθμό – αλλά… πάλι καλά! – συνειδητοποιείται στην δική μας δημόσια συζήτηση ότι οι κάλπες «των άλλων» μας αφορούν. Πολύ. Καίρια. Και όχι μόνο των άλλων που έχουμε παραδοσιακά την τάση να παρακολουθούμε, όπως ήταν η μονομαχία Τράμπ-Κλίντον, ή η μάχη για το Brexit, ή οι διπλές Γαλλικές εκλογές που έβγαλαν Μακρόν.

Τώρα, που λέτε, δεν αρκεί να παρακολουθήσουμε την κάλπη των Γερμανικών βουλευτικών εκλογών της 24ης Σεπτεμβρίου και την τελική κατάληξη του χαρτοφυλακίου Βόλφγκανγκ Σώϋμπλε, αλλά και να μάθουμε ονόματα όπως του Κρίστιαν Λίντνερ ή του Τζέμ Οζντεμιρ. Αλλά, λίγο παρακάτω στον χρόνο, χρειάζεται να παρακολουθήσουμε την υπόθεση του δημοψηφίσματος για την αυτονομία της Καταλωνίας (ήταν για τις 1 Οκτωβρίου, αλλά επιχειρείται από την Ισπανική Κυβέρνηση ματαίωσή του με παρέμβαση έως και … της Εθνοφυλακής). Όσοι δε από μας δεν βολευόμαστε – απλά – με το «ανήκομεν εις την Δύσιν» χρειάζεται να μην χάσουμε από το ραντάρ μας και το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία των Κούρδων του Ιράκ (αυτό, προγραμματισμένο για την 25η Σεπτεμβρίου, με πανστρατιά Τουρκία-Ιράν-ΗΠΑ να ζητά να «αναβληθεί»).

Μεγαλώνει η τρύπα στα δημόσια έσοδα

iskra

Μεγαλώνει η τρύπα στα δημόσια έσοδα

Διεύρυνση κατά 216 εκατ. ευρώ της υστέρησης των εσόδων από τον φόρο εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων καταγράφουν και τα οριστικά στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών για τον μήνα Αύγουστο. Στο 8μηνο οι εισπράξεις από τον φόρο εισοδήματος ανήλθαν στα 7,312 δισ. ευρώ, έναντι στόχου 7,931 δισ. ευρώ, με την απόκλιση να φτάνει στα 619 εκατ. ευρώ.

Στο πλαίσιο αυτό και δεδομένου ότι στις 29 Σεπτεμβρίου εκπνέει η προθεσμία για την καταβολή της 2ης δόσης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων και για την πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ ο τρέχων μήνας αναδεικνύεται σε κομβικό, προκειμένου να ανατραπεί η αρνητική εικόνα που εμφανίζουν τα έσοδα από τον περασμένο Ιούλιο. Πάντως και χθες, στο περιθώριο της συνέντευξης Τύπου για την επίσκεψη του προέδρου του Eurogroup στην Αθήνα, o υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος επανέλαβε την εκτίμηση ότι το 2017 θα κλείσει με υπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων.

Το ζήτημα των τραπεζών στη σημερινή συγκυρία

του Κώστα Μελά

Το ζήτημα των τραπεζών έρχεται και ξανάρχεται, στην επικαιρότητα παρά την αίσθηση ότι έχει μπει κι αυτό σε μια πορεία ομαλοποίησης. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Επανέρχεται λόγω της επιμονής, καταρχάς, του ΔΝΤ το οποίο υποστηρίζει ότι χρειάζεται νέος έλεγχος των σταθμισμένων σε κίνδυνο στοιχείων του ενεργητικού   (Risk Weighted Assets - RWA) για τις ελληνικές τράπεζες. Δηλαδή, αυτός ο έλεγχος που έχει υπάρξει μέχρι σήμερα στα στοιχεία του ενεργητικού θεωρεί ότι δεν είναι επαρκής και βεβαίως αυτό συνδυάζεται με την ύπαρξη των κόκκινων δανείων. Ότι τα στοιχεία του ενεργητικού που είναι οι απαιτήσεις των τραπεζών, κυρίως τα δάνεια, χρειάζονται μια νέα εμπεριστατωμένη ανάλυση για να εξακριβωθεί, επακριβώς, ποια είναι η κατάσταση, υπονοώντας ότι χρειάζονται, τελικά, ενίσχυση κεφαλαίων.

 Δεν δέχεται, ωστόσο, αυτή την ανάλυση η ευρωπαϊκή πλευρά. Φυσικά και η ελληνική.

Ναι, έχουμε τη σαφή απάντηση του Ευρωπαϊκού Εποπτικού Οργανισμού για τα δάνεια, του SSM, ο οποίος με απόλυτη σαφήνεια λέει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει νέα μελέτη των σταθμισμένων σε κίνδυνο στοιχείων του ενεργητικού  . Είναι δε θέμα που το ελέγχει απόλυτα ο SSM και η ΕΚΤ και δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Αυτό το θέμα όταν τίθεται, λοιπόν, ασφαλώς δημιουργεί κατάσταση αβεβαιότητας για τις τράπεζες και αν συνεχίσει να γίνεται δημιουργεί πρόβλημα. Οι τράπεζες πωλούν πίστη. Όταν λοιπόν ένας οργανισμός, της βαρύτητας του ΔΝΤ, λέει ότι χρειάζεται μια νέα μελέτη, που θα εξετάσει την υγεία τους, δημιουργεί αβεβαιότητα.

Η αντίστροφη μέτρηση επιταχύνεται

analyst

Με την οικονομία του πλανήτη εκτός ελέγχου, με το δυτικό σύστημα του χρέους να παραπαίει, καθώς επίσης με το δολάριο να κινδυνεύει, ο πόλεμος των Η.Π.Α. εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας μέσω της Βόρειας Κορέας είναι πιθανότερος από ποτέ.  

.

«Εάν συνενώσουν πολλές χώρες τις δυνάμεις τους, όπως η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν, αρνούμενες να πληρώνουν πλέον φόρο προστασίας και υποτέλειας, τότε η αμερικανική αυτοκρατορία θα καταρρεύσει – μαζί με τη στρατιωτική της πτέρυγα» (πηγή).

του Αλέξη Ζακυνθινού

Ανάλυση

Πριν από ένα έτος οι προβλέψεις για την οικονομία ήταν ξεκάθαρες: Το 2017 θα ήταν η εποχή της αύξησης επιτοκίων παγκοσμίως, καθώς επίσης της απορρόφησης της υπερβάλλουσας ρευστότητας.Σύμφωνα όμως με τη νέα έκθεση της BIS (πηγή), οι προσμονές αυτές ήταν εντελώς λανθασμένες – επειδή οι πληθωριστικές πιέσεις, παρά την άνοδο του ρυθμού ανάπτυξης, αυξήθηκαν ελάχιστα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αγορά εργασίας της Ιαπωνίας η οποία, παρά το ότι εμφανίζει μηδενική σχεδόν ανεργία, πολύ μικρότερη σε σχέση με την εποχή της μεγαλύτερης ανάπτυξης της οικονομίας της (δεκαετία του 1980), οι μισθοί δεν αυξάνονται – ενώ το ποσοστό του πληθωρισμού μειώθηκε ελαφρά!