Η κρίσιμη μάχη των Ελβετών εναντίον των τοκογλύφων

analyst

.

Ένα νομισματικό σύστημα που υιοθετεί το πλήρες χρήμα, μεταφέρει τη χρηματοπιστωτική ισχύ από τον ιδιωτικό τομέα στον κρατικό – θεωρώντας πως ο δεύτερος μπορεί να τη διαχειριστεί καλύτερα, προς όφελος της πλειοψηφίας των Πολιτών (ηχητικό).

.Επικαιρότητα

Την Κυριακή 10 Ιουνίου, οι Ελβετοί θα ψηφίσουν υπέρ ή κατά της υιοθέτησης ενός νέου νομισματικού συστήματος που δεν θα συνοδεύεται από μεγάλα χρέη, με την ονομασία «πλήρες χρήμα» – κάτι που έχουμε αναλύσει διεξοδικά σε προηγούμενα άρθρα μας, επίσης σε ένα πρόσφατο με τον τίτλο «η επανάσταση εναντίον των τραπεζών» (πηγή). Η αιτία, για την οποία οι οπαδοί της πρωτοβουλίας τάσσονται υπέρ της αλλαγής αυτής που θα μπορούσε να προκαλέσει μεγάλους κλυδωνισμούς στο δυτικό σύστημα του χρέους, είναι η θεωρία των τριών κρίσεων – σύμφωνα με την οποία τα εξής:

(α) Πρώτα βυθίζονται στην κρίση οι τράπεζες, ως αποτέλεσμα της υπερχρέωσης τους που προκαλείται από το ετεροβαρές ρίσκο – οπότε υποχρεώνεται το κράτος να τις διασώσει επειδή είναι πολύ μεγάλες για να χρεοκοπήσουν, με τη ληστεία των φορολογουμένων Πολιτών του.

Αυτό ακριβώς συνέβη με τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, κυρίως στις Η.Π.Α., στην Ιρλανδία και στην Ισπανία, επίσης στην Ελβετία – με εξαίρεση την Ισλανδία που τις άφησε να χρεοκοπήσουν, επειδή αντέδρασαν οι Ισλανδοί πλημμυρίζοντας τους δρόμους και στηρίχθηκαν από τον πρόεδρο της χώρας. Εν προκειμένω οι τράπεζες ιδιωτικοποιούν τα κέρδη και κοινωνικοποιούν τις ζημίες τους – οπότε δεν έχουν κανένα λόγο να μην δανείζουν ή να προσέχουν την ποιότητα των πελατών τους – με τα γνωστά αποτελέσματα που βιώσαμε και στην Ελλάδα.

Η θανάσιμη πρόκληση Κίνας και Ρωσίας στην παγκόσμια ηγεμονία του δολαρίου

iskra

[Aνεκτίμητο βοήθημα για την σύλληψη της σημερινής διεθνούς πραγματικότητας, την διεισδυτική αντιμετώπιση της προσφερόμενης ειδησεογραφίας , την «μετάφραση» των προπαγανδιστικών σε ρεαλιστικούς όρους και την αποκρυπτογράφηση κραυγών και κρίσεων πολεμικής υστερίας στα κέντρα εξουσίας της αναγνωρισμένης Υπερδύναμης, αποτελεί το κατωτέρω άρθρο Αμερικανού δημοσιολόγου, μεγάλου κύρους στους διεθνείς οικονομικούς κύκλους. Ο Γουίλιαμ Ενγκνταλ είναι Σύμβουλος Στρατηγικού Ρίσκου, Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών του Πρίνστον, τακτικός πανεπιστημιακός ομιλητής και ευρύτατα γνωστός συγγραφέας με ειδικότητα στο Πετρέλαιο και την Πολιτική. Για το διεθνές νομισματικό σύστημα γράφει επί δεκαετίες, με πλούτο γνώσεων και πείρας, που τον έχουν καθιερώσει ως διεθνή αυθεντία στο θέμα που και εδώ διαπραγματεύεται. Εκτεταμένο αλλά συναρπαστικό, με τον πλούτο αποκαλύψεων αγνώστων σκοτεινών στοιχείων για τα κατασκευάσματα εργαστηρίων δαιμονικών αλχημιστών της διεθνούς οικονομίας, με βαρύτατες επιπτώσεις στη ζωή μας (αναφέρεται και στην κατασκευή της ελληνικής κρίσης), το άρθρο αυτό οπλίζει τον ανήσυχο και σκεπτόμενο αναγνώστη με πολύτιμη γνώση και διορατικότητα.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Εισαγωγή:

Το διεθνές νομισματικό σύστημα Μπρέτον Γούντς του 1944, όπως εξελίχθηκε σήμερα, έχει καταστεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην παγκόσμια ειρήνη και ευημερία.

΄Ηδη η Κίνα, αυξανόμενα υποστηριζόμενη από τη Ρωσία –τα δυο μεγάλα Ευρασιατικά έθνη- προχωρούν με αποφασιστικά βήματα στη δημιουργία ενός βιώσιμου συστήματος εναλλακτικού από την τυραννία του δολαρίου επί του διεθνούς εμπορίου και των χρηματιστικών συναλλαγών.

Η Γουόλ Στρητ και η Ουάσιγκτον δεν διασκεδάζουν, αλλά δεν έχουν την δύναμη να το σταματήσουν

Η Αμερικάνικη Αυτοκρατορία και η Ανάπτυξη του Διεθνούς Νομισματικού Συστήματος (2/2)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Sam Williams

Μετάφραση : Νίκος Χ για το avantgarde

Η μετάβαση από την ανταλλαγή χρυσού-δολαρίου στον κανόνα της ανταλλαγής χαρτονομισμάτων

Καθώς το αμερικανικό εμπορικό πλεόνασμα έπαψε να λειτουργεί ως μηχανισμός μείωσης της ποσότητας του χρήματος στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, η ποσότητα των δολαρίων αυξήθηκε δραματικά συγκριτικά με την ανάπτυξη της ποσότητας του χρυσού, η οποία εκδήλωνε τάσεις μείωσης. Ως αποτέλεσμα, το σύστημα Bretton Woods κλυδωνίστηκε, πράγμα το οποίο οδήγησε σε μία τεράστια απαξίωση του δολαρίου.

Η αξία του χρυσού σε δολάρια, η οποία αποτελεί μέτρο εκτίμησης της αξίας του δολαρίου σε χρυσό, αυξήθηκε ραγδαία. Οι αναλογίες με τις οποίες ανταλλάσσονταν τα δολάρια με τα συναλλάγματα των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών χωρών επίσης έπεσαν – ιδιαίτερα το μάρκο της Δυτικής Γερμανίας και το γιαπωνέζικο γιεν-, όχι όμως στον βαθμό στον οποίο απαξιώθηκε το δολάριο έναντι του χρυσού. Παρά την τεράστια απαξίωση του δολαρίου κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ‘70, αυτό παρέμεινε στο κέντρο του παγκόσμιου συναλλαγματικού συστήματος. Αυτή όμως ήταν μια μη βιώσιμη κατάσταση, όπως φαίνεται και από την τωρινή κρίση.

Στο τελευταίο κύμα απαξίωσης του δολαρίου, η τιμή του χρυσού σε δολάρια αυξήθηκε από περίπου $300 τον Αύγουστο του 1979 σε $875 τον Ιανουάριο του 1980. Αν αυτή η τάση συνεχιζόταν, θα ήταν αδύνατο για το δολάριο να εξακολουθούσε να λειτουργεί ως παγκόσμιο συνάλλαγμα. Έτσι το οικονομικό θεμέλιο της παγκόσμιας αμερικανικής ιμπεριαλιστικής δικτατορίας θα χανόταν. Προκειμένου να σωθεί η αμερικανική ιμπεριαλιστική δικτατορία, θα έπρεπε να σταματήσει η περαιτέρω απαξίωση του αμερικανικού δολαρίου.

Η Αμερικάνικη Αυτοκρατορία και η Ανάπτυξη του Διεθνούς Νομισματικού Συστήματος (1/2)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Μετάφραση Νίκος Χ, επιμέλεια ΠΚ – avantgarde

Όπως είδαμε, ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης στον καπιταλισμό βασίζεται στους θεμελιώδεις νόμους της καπιταλιστικής παραγωγής. (1)

Σύμφωνα με το νόμο της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού, η καπιταλιστική παραγωγή κάποιων χωρών αναπτύσσεται με μεγαλύτερη δυναμική συγκριτικά με την ανάπτυξη άλλων χωρών που εμπλέκονται στην καπιταλιστική παραγωγή. Όμως κατά την μετάβαση στην επόμενη ιστορική περίοδο, οι χώρες που προηγουμένως ανέπτυσσαν δυναμικά την καπιταλιστική τους παραγωγή επιδεικνύουν σημάδια παρακμής, τη στιγμή που κάποια άλλη χώρα – ή ομάδα χωρών – εκδηλώνει εντυπωσιακή δυναμική στην καπιταλιστική της παραγωγή. Η μοίρα και αυτών των χωρών θα είναι βέβαια η παρακμή.

Στις απαρχές της καπιταλιστικής παραγωγής, η πρωτοπόρος καπιταλιστική δύναμη ήταν η ιταλική πόλη-κράτος της Βενετίας. Οι επόμενες ηγέτιδες δυνάμεις ήταν κατά σειρά, η Ολλανδία, στη συνέχεια η Βρετανία και τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τον 20^ο αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν μία παγκόσμια αυτοκρατορία που μπόρεσε να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρη την υφήλιο.

Η αμερικανική αυτοκρατορία ελέγχει τόση στρατιωτική δύναμη που μπορεί να ισοπεδώσει οποιοδήποτε πιθανό ανταγωνιστή. Ο Μάο Τσε Τουνγκ είχε κάποτε αναφέρει ωμά ότι η (πολιτική) δύναμη προέρχεται από την κάνη ενός όπλου. Και πράγματι, η αδιαμφισβήτητη στρατιωτική δύναμη της Αμερικής – το όπλο – μεταφράζεται στη συνέχεια και σε αδιαμφισβήτητη πολιτική δύναμη. (2) Αυτό εννοούμε όταν λέμε Αμερικανική αυτοκρατορία, ή εν συντομία «αυτοκρατορία». Όμως η κατοχή «όπλων» εξαρτάται από τη δυνατότητα παραγωγής «όπλων», και η ικανότητα παραγωγής όπλων αντανακλά τη σχετική και απόλυτη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

Η φιλοσοφία του νομισματικού μας συστήματος

oikonomica

Έχουμε δει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το νομισματικό μας σύστημα παράγοντας χρήμα μέσω χρέους. Εν μέσω της κρίσης που βιώνουμε έχουν ακουστεί πολλές φωνές που υποστηρίζουν ότι αυτό το μοντέλο δεν είναι βιώσιμο. Η συνεχής οικονομική ανάπτυξη που απαιτείται για την αποπληρωμή του χρέους που δημιουργείται δεν είναι πάντα εφικτή. Το χρέος προοδευτικά συσσωρεύεται και κάποια στιγμή η εξυπηρέτησή του γίνεται αδύνατη.

Αντιτείνουν ότι το χρήμα πρέπει να δημιουργείται από μια δημόσια αρχή, η οποία θα αποφασίζει ποια είναι η απαραίτητη ποσότητα χρήματος για τη λειτουργία της οικονομίας και θα το διοχετεύει στην οικονομία μέσω των δημοσίων δαπανών, χωρίς αυτό να είναι επιβαρυμένο με χρέος. Με αυτό τον τρόπο θα σταματήσει η υπερβολική εξάρτηση της οικονομίας από το τραπεζικό σύστημα και θα σταματήσει ο φαύλος κύκλος χρέος -> χρήμα -> επί πλέον χρέος -> επί πλέον χρήμα -> ακόμα περισσότερο χρέος κλπ.

Οι υπέρμαχοι του σημερινού συστήματος υποστηρίζουν ότι ο έλεγχος της ποσότητας του χρήματος από το κράτος έχει αποτύχει πολλές φορές στο παρελθόν. Από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας πολλοί αυτοκράτορες που χρειαζόταν περισσότερα κονδύλια για την ενίσχυση του στρατού τους κατέφευγαν στη λύση του απλού «τυπώματος» περισσότερου χρήματος για να πληρώσουν το στρατό τους.

Παράλληλο ή διπλό νόμισμα

Με την ελληνική οικονομία να βρίσκεται σε βαθιά ύφεση για έκτη συνεχιζόμενη χρονιά και ελλείψει ενός πολιτικού οράματος για το μέλλον της χώρας, η ιδέα του διπλού νομισματικού συστήματος θα πρέπει πλέον να εξεταστεί σοβαρά. Πρόκειται εξάλλου για μια πρακτική που έχουν εφαρμόσει πολλές χώρες στο παρελθόν, ενώ για την περίπτωση της Ελλάδας τη συνιστούν τόσο συντηρητικοί όσο και προοδευτικοί οικονομολόγοι.

του Χ.Ι.Πολυχρονίου*

Η σημερινή στήλη των Ιδεογραφημάτων είναι αφιερωμένη στην ιδέα του διπλού νομίσματος και έχει τη μορφή διαλόγου με τον Δημήτρη Β. Παπαδημητρίου, πρόεδρο του Levy Economics Institute* και καθηγητή στην έδρα Οικονομικών στο Κολέγιο Bard, ο οποίος υποστηρίζει θερμά την εν λόγω πρόταση.

Η αρχική ερώτηση που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι οι λόγοι που οδηγούν τις χώρες στην υιοθέτηση ενός διπλού συστήματος πληρωμών. Γιατί, για παράδειγμα, υιοθέτησαν διπλό νόμισμα τόσο οι ΗΠΑ την περίοδο της δεκαετίας του 1930 όσο και η Κούβα επί κομμουνισμού; Οπως εξηγεί ο κ. Παπαδημητρίου, «τα εθνικά νομίσματα επιτρέπουν σε μια κυβέρνηση να επεκτείνει το χώρο της δημοσιονομικής πολιτικής με την αλλαγή στις θέσεις της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής. Επιτρέπουν σε μια χώρα να υποτιμήσει το εθνικό της νόμισμα προκειμένου να επιτρέψει την εξαγωγή της παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών με φτηνότερες τιμές. Με αυτόν τον τρόπο, η οικονομία τής εν λόγω χώρας γίνεται περισσότερο ανταγωνιστική και επιτυγχάνει μια καλύτερα διαχειρίσιμη θέση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Ισως ακόμη πιο σημαντικό, μπορούν να εφαρμοστούν στοχευόμενες πολιτικές με απώτερο σκοπό την αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης και την επίτευξη της πλήρους απασχόλησης. Η υιοθέτηση ενός παράλληλου νομίσματος θα πρέπει να σχεδιαστεί προσεκτικά και τα διαθέσιμα ποσά του νέου νομίσματος θα πρέπει να ελέγχονται από έναν ανεξάρτητο φορέα, π.χ. την κεντρική τράπεζα της χώρας, προκειμένου να αποφευχθούν οι πολιτικές πιέσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε υπερπληθωρισμό».